BEN BEDFORD - THE HERMIT’S SPYGLASS

De uit Springfield, Illinois afkomstige Ben Bedford dook een klein dozijn jaren geleden plots uit het niets op met een plaat, waar ten huize van ondergetekende, met een mengeling van ongeloof en bewondering naar geluisterd werd en die, ook vandaag nog, geregeld uit de rekken gehaald wordt, al was het maar om titelsong “Lincoln’s Man” of de daaropvolgende track, “Migrant Mother” nog eens te kunnen beluisteren. Vandaag zijn we dus vier platen verder en als je vandaag de website van Ben opent, zie je een visuele samenvatting van de nieuwe, vijfde plaat: een wat ruw en bonkig ogende met met een zeemansbaard, draagt een kat in z’n nek en je moet al redelijk goed kijken om te zien waar de man begint en de kat ophoudt, of omgekeerd, al zijn het voral de ogen van beiden, die je aandacht naar zich toe zuigen.

Ben-de-zanger en Darwin-de-Kat zijn eigenlijk de enige levende personages, die de plaat bevolken. We hebben hier te maken met een heus conceptalbum: in elf zelfgeschreven nummers -6 songs en 5 instrumentals- beschrijft Bedford het leven van man-en-kat op hun boerderijtje op de prairie. Zoiets klaarspelen, vereist vel observatievermogen, want er zijn zo van die dagen, waarop de conversatie van de kat met de vogels in de bomen, de enige gebeurtenissen zijn, die je kunt optekenen. En dat is precies wat Bedford op deze plaat doet, op een wijze, die je onwillekeurig aan de grote Bill Morrisey doet denken. Ben speelt overheerlijk gitaar en zingt daar op een zodanig naturelle wijze doorheen, met een stem die het midden houdt tussen die van Luka Bloom en die van Blaudzun, dat je niet anders kunt, dan elk woord dat hij zingt, te geloven.

Dat de plaat een afwisseling is van songs en instrumentals, versterkt in dit geval nog de beleving: als er niks te vertellen valt, vertèlt hij ook niks en maat hij de muziek het ruisen van de bomen imiteren. De songs getuigen van bijzonder veel vakmanschap: hoewel alle teksten van de plaat tesamen nauwelijks driekwart van een pagina beslaan, kun je er toch aan merken, dat die beknoptheid het resultaat is van scherp toekijken en veel, heel veel schrappen. Dat Ben een paar maanden geleden één van de winnaars werd op de meer dan prestigieuze Kerville New Folk Competition, is dan ook geen toeval: het rijtje van oud-winnaars bevat namen als Robert Earl Keen, James McMurtry, Diana Jones en John Gorka en daartussen staan, is, noch min, noch meer een terechte erkenning.

Ik hoorde nog nooit een slechte plaat van deze kerel en deze nieuwe is, hoewel de 27 minuten speelduur wel erg aan de korte kant is, een nieuwe stap in de evolutie van een kerel, die, wat mij betreft, stilaan tot de canon van de Amerikaanse hedendaagse folk mag gerekend worden. Ben is tussen 16 oktober en 5 november 2018 een zevental keren live te zien in Nederland. Vlaanderen wordt alweer vergeten, maar in die rol zijn we stilaan gaan berusten. Uiteindelijk liggen Eindhoven of Leiden nu ook weer niet zo ver uit de buurt en als het niet lukt om Ben live te gaan zien, kunnen we ons nog altijd troosten met deze heel, héél mooie nieuwe plaat.

(Dani Heyvaert)

16 oktober - Q-bus, Leiden
19 oktober - Peticantus @ Huis Verloren - Hoorn
20 oktober - Huisconcert - Vlierden
23 oktober - Rambling on Tuesday @ Trianon - Nijmegen
26 oktober - Muziekpodium Peter & Leni - Steendam
28 oktober - De Waag - Haarlem
5 november - Ad Van Meurs presenteert @ Meneer Frits - Eindhoven

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Cavalier Recordings

video