THE BREATH - LET THE CARDS FALL

Het is iets meer dan twee jaar geleden, dat ik in deze zelfde kolommen heel uitdrukkelijk de lof zong van “Carry Your Kin”, de doorbraakplaat van dit duo-met-een-verleden. Zij is Rioghnach Connolly, een beetje bekend van haar werk met Afro Celt Sound System en Honeyfeet, hij is gitarist Stuart McCallum, nogal bekend van bij Cinematic Orchestra. Nu zijn ze er dus met een nieuwe plaat, opnieuw op Realworld Records, toch een huis van vertrouwen en het duo uit Manchester stelt alweer allerminst teleur. OK, ik geef toe dat de verrassing van toen er een beetje af is: alles draait nog altijd rond die ongelooflijke stem van Rioghnagh en het ronduit verbluffende gitaarspel van Stuart. Ook de andere muzikanten van toen zijn er weer bij: toetsenist John Ellis en drummer Luke Flowers, beiden al evenzeer als McCallum deel van Cinematic Orchestra en o zo meebepalend voor de sound van de vorige plaat, doen nu eigenlijk niks anders dan twee jaar geleden. Wel krijgen ze nog bijkomende steun van bassist Sam Vickery, een man met vooral een jazz-achtergrond, die bijzonder discreet tewerk gaat en doet wat een echte bassist doet: de fundamenten uittekenen. Als je de ultra korte opener “Ditty” -46 seconden kort- even niet meerekent, bevat de plaat acht nieuwe nummers, die vaak een dromerige ondertoon hebben, maar tegelijk erg krachtig zijn in hun beeldspraak, in de dictie en de frasering en vooral in de melodieën.

Dit zijn verhalen, stuk voor stuk, die barstensvol van emotie zitten, emoties die heerlijk vormgegeven worden door de onnoemelijk wendbare stem van Rioghnach: ze klinkt anders als ze het over spijt en omkijken heeft, dan wanneer ze vertelt dat het tijd is om het verleden los te laten en een nieuwe start te nemen. Het duo zegt zelf dat het schrijven niet erg veel tijd in beslag nam en ik geloof dat graag: als je zozeer op emotie teert, dan ben je als duo een open boek voor elkaar en komt de vormgeving bij de ideeën erg snel en spontaan. Dat uit zich op deze plaat door een iets zachter, organischer kleurenpalet dan op de vorige plaat. Laten we het “maturiteit” noemen: deze twee mensen kennen elkaar van haver tot gort en hebben nauwelijks nog woorden nodig om de dingen die ze willen vertellen, ook echt uit te drukken. Dat resulteert dan in acht geweldige tracks, waarvan ik niet één als favoriet naar voor kan schuiven, al merkte ik wel van mezelf dat ik de volumeknop telkens weer ietsje naar rechts draaide, wanneer “Untie Me Now” er aan kwam.Maar evengoed zijn de titeltrack en “All That You Have Been” gevonden vreten voor radiomakers met oren aan hun kop. Benieuwd wanneer we The Breath hier eens te zien gaan krijgen. En nu maar hopen dat ik niet de halve Benelux over me heen krijg, omdat ze hier pas geweest zijn en ik dat niet geweten heb…

Hoe dan ook: de opvolger is minstens even straf als de voorganger en wie mijn bewoordingen daarover er eens op naleest, begrijpt dat dit héél wat betekent!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

Label: Real World Records
distr.: PIAS

video