SKADEDYR - MUSIKK !

Anderhalf jaar geleden is het, dat ik in deze kolommen meer dan een beetje enthousiast schreef over “Culturen”, de toen pas verschenen tweede CD van dit Noorse gezelschap.
De twaalf dames en heren kunnen bij mij meer dan één potje breken omwille van hun zelfrelativerende opstelling -anders noem je je orkest toch niet “ongedierte”?- maar vooral omwille van hun muzikale meesterschap en hun vermogen om het onverwachte te laten gebeuren en het ongehoorde tot realiteit te maken.

Ze zijn er dus terug, de bende rond Hans Hulbækmo en wie vinden we daar terug, midden van het dozijn muzikanten? Jawel: bassist Fredrik Luhr Dietrichson, die we heel onlangs nog mochten bewieroken voor zijn aandeel in “Avant Folk” van Frode Haltli, maar dit terzijde. Wat ik eigenlijk wilde zeggen is: het instrumentarium is alweer erg uitgebreid en gaat van piano en synths over tuba, trombone en trompet naar gitaar, dobro en lapsteel.

Daarmee gewapend, gooit het twaalftal zich op wat je een lange suite in zes bewegingen zou kunnen noemen. Die variëren in tijdsduur van zeventig seconden tot net geen twaalf minuten en geven een fraai beeld van waar Skadedyr voor staat: een hutsepot van stijlen die, wars van conventies een heerlijk gekruid potje blijkt te zijn, waaraan met veel plezier is gewerkt en geschaafd in de muzikale keuken van het gezelschap.

Ik stel me voor dat de dames en heren niet al te veel belang hechten aan het gebruik van partituren -al zijn ze daar, gelet op hun aller voortreffelijke opleiding aan de academie van Trondheim allicht meer dan vertrouwd mee. Nee, hier gaat het om het plezier van het spelen, het spelen met klanken en ritmes, het aftasten van grenzen en elkaar uitdagen en stimuleren om de instrumenten nét dat tikkeltje verder te laten gaan, dan ze gewoonlijk doen.

Makkelijk om beluisteren is het allemaal niet en de kans is uiterst klein, dat Skadedyr met deze plaat een heel groot publiek gaat bereiken, maar toch: dit is en erg boeiende plaat, waar je moeite moet voor doen en die dan, na zeven, acht keer luisteren, stilaan haar geheimen onthult. Bij één nummer, “Festen” gaat dat al een eind sneller en dat is dan ook het meest “gewone” van de hele plaat die nochtans het beste in haar geheel tot haar recht komt.

Autorijden of de vaat doen tijdens het beluisteren van dit werkstuk is helemaal af te raden, maar wie er de tijd voor neemt, zijn geest en oren helemaal open zet, hoort bij momenten de prachtigste ongebruikelijke muziek, die er in dit ondermaanse te horen en te beleven valt en waar het speelplezier overduidelijk van af spat. In de filmkeuring zou dit destijds het etiket “voor gevorderden” meegekregen hebben…

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label: Hubro Music
distr.: PIAS

video