AUSTIN LUCAS - IMMORTAL AMERICANS

Austin Lucas reken ik al jaren tot mijn favoriete bands. De band uit Bloomington (Indiana) blies me in 2006 compleet van mijn sokken met de geweldige plaat "The Common Cold" en weet me sindsdien iedere keer weer te verrassen met steeds net iets anders klinkende, maar zonder uitzondering buitengewoon imponerende albums. Lucas komt uit een muzikaal nest waar het spelen van Amerikaanse rootsmuziek bloedserieus werd genomen. Vader Bob was producer / songwriter en won een Grammy voor het materiaal dat hij schreef voor Alison Krauss. Zus Chloe zong sinds ze kon lopen de sterren van de hemel en Austin zelf leerde als klein jochie de fijne kneepjes van het harmoniezingen in Indiana’s University Children’s Choir. Je begrijpt: hij heeft een naam hoog te houden, een lat hoog te leggen, een familie trots te maken.

Zijn solodebuut werd ontdekt door Chuck Ragan, met wie hij een split-album opnam en een nieuwe band begon onder de naam Bristle Ridge. Lucas mocht mee met Ragan's eerste Revival Tour, een toerende countrypunk karavaan waarbij in de loop der jaren ook grotere namen als Frank Turner, Ben Nichols (Lucero) en Brian Fallon (The Gaslight Anthem) zich aansloten. Zowel het Amerikaanse als het Europese publiek was gecharmeerd van zijn Life With Louie-achtige voorkomen, zijn snelle tokkel en zijn kraakheldere stem.  Het was in 2006, de periode dat er de grote hype was rondom punkers die country gingen maken, waar Lucas zijn succes aan te danken heeft. Na een aantal jaren in Tsjechië te hebben gespeeld met deathmetalband Guided Cradle, verhuisde hij dat jaar terug naar de Verenigde Staten om zich te herenigen met twee oude liefdes: zijn familie en de americanamuziek. Austin volgt dan ook dezelfde weg als vele artiesten uit de punkscène die een meer authentieke richting inslaan met hun muziek. Met de opvolger, het album "Putting The Hammer Down", (2007) dat over het algemeen klinkt als folk / bluegrass, wist hij sommigen wederom te verrassen, maar deze sound zit hem dus al van jongs af aan in zijn bloed.

De platen die volgden waren zeker niet minder dan de voorgangers. De vrijwel genegeerde albums "Somebody Loves You" (2009) en "A New Home in Old World" (2011) en de fantastische liveplaat "Live from the White Water Tavern" (2011) waren misschien zelfs wel beter, maar trokken veel minder aandacht, hetgeen ongetwijfeld te maken had met de vermeende crisis in de alt-country. Ook op de albums die volgden "Stay Reckless" (2013) en "Between The Moon & The Midwest (2016)" maakt Austin Lucas muziek die net zo goed en urgent is als de muziek die de band in de begin jaren maakte. Het nieuwe album "Immortal Americans" kwam uit op Cornelius Chapel Records en Austin co-produceerde het met Will Johnson, bekend om zijn werk als soloartiest en met de band Centro-matic. De beroemde Steve Albini nam het album op in zijn Electrical Audio studio in Chicago en mixte het. Het nieuwe album is misschien niet het meest direct pakkende album dat hij heeft gemaakt, maar geef het een paar draaibeurten en je zult zwaar worden beloond wanneer deze uitzonderlijke nummers je hart tot een nieuw thuis maken. In feite voelt dit als het meest complete, persoonlijke en krachtige album van zijn carrière, wat nogal wat gezegd is, omdat ik ook van iedereen heb gehouden waarover hij zingt.

"Immortal Americans" begint met het titelnummer en als een trage klaagzang voor buitenstaanders en underdogs, voordat uiteindelijk wordt gebouwd aan een melodisch volkslied dat degenen viert die hun status als buitenstaander overstegen om gemeenschap te vinden met gelijkgestemde, barmhartige mensen die opgroeiden in de kleine steden en het platteland van de VS. "This song is dedicated to the outsiders and ‘freaks’ who grew up in small towns and the rural countrysides of America, the folks who discovered themselves and suffered for it when their identities fell outside of the mainstream," Lucas says. "Hated at school, misunderstood at home, singled out by cops, chased through alleyways, and attacked by classmates and neighbors—too many of us experienced an alienating, anxious, and oftentimes scary childhood. However difficult these early experiences were, many of us were fortunate enough to find like-minded people. We created lifelong bonds, weathered numerous trials, lifted each other up, and became stronger, more compassionate human beings. I wrote this song for us."

Op vorige albums heeft Austin Lucas altijd een voorkeur voor lekker stevige countryrock die meer naar rock dan naar country neigen, maar op dit nieuwe album zitten de songs toch meer in een country muzikaal kader, zo is "My Mother and The Devil", een mistroostige folksong en is de ballade "A Shallow Inland Sea" al even dromerig. De elektrische gitaren van de voorgangers ruimen nu meestal plaats voor akoestisch gitaarspel en met de steun van wat familieleden is "Immortal Americans", een hele aangename en trefzekere plaat geworden. De 10 songs op dit album zijn gewoon geweldig, maar voor mij is het hoogtepunt "The Shadow And Marie . Het is een lied waar ik echt van hou, maar ik haat het anderzijds, dat er een reden is waarom het bestaat. Het nummer is geschreven tijdens de diagnose en behandeling van zijn geliefde en het is een diep ontroerende en eerlijke reflectie over de onzekerheid en de veerkracht die daarmee gepaard ging. Er is duisternis in het begin van dat lied, maar later wordt het volledig overschaduwd door onvoorwaardelijke liefde. Het is een ongelooflijke vocale uitvoering, je kunt echt die onbeperkte liefde voelen in elke noot die hij zingt en ineens schittert dat liedje dat uit het donker kwam echt fel en vult de kamer met warmte en tederheid. Fantastische plaat, punt uit!

Artiest info
Website  
 

Label: Cornelius Chapel Records
distr.: Sonic RendezVous

video