HILDE MARIE HOLSEN - LAZULI
Misschien klinkt de naam van deze Noorse trompettiste u niet meteen bekend in de oren, lezer, maar als het van mij afhangt, komt daar alsnog en wel heel snel verandering in. We konden het al een beetje voelen aankomen, toen Holsen drie jaar geleden “Ask” op ons losliet, haar debuutplaat, waarop we konden kennismaken met een muzikante, die een heel eigen speelwijze ontwikkelde en die er niet voor terugdeinsde om electronica te gebruiken om haar trompetklanken volslagen onverwachte richtingen uit te sturen. Vandaag is er dus de opvolger, die slechts vier tracks bevat, die allemaal titels meekregen, die staan voor begrippen uit de schilderswereld, met name grondstoffen waarmee bepaalde kleuren gemaakt worden, maar dit terzijde.

De trip, waarop Hilde Marie Holsen je meeneemt, is er een naar de wat zweverige, geheimzinnige wereld, waarin haar drones landschappen uittekenen, die misschien wat abstract overkomen bij eerste beluistering, maar die je, naarmate je de plaat vaker savoureert, meer en meer gaan aantrekken. Laag na laag ontplooit zich en uiteindelijk ben je helemaal mee met de taal van de trompettiste. Deze plaat had net zo goed de soundtrack kunnen zijn voor een film, die misschien nog gemaakt moet worden, maar waar je je moeiteloos een locatie in een museum of een galerie bij kunt voorstellen, waar je als toeschouwer naar een bevreemdende installatie staat te kijken en de muziek een dimensie aan het visuele toevoegt.

Hoe Holsen het technisch allemaal klaarspeelt, is mij een raadsel, maar het is een feit dat de plaat knap opgebouwd is, van het korte, openende “Opriment”, waarin je kennis maakt met de klankkleur, over het iets langere en meer geschakeerde “Eskolaite”, over het erg melodieuze “Lapis”, naar het afsluitende titelnummer dat je, bijna zeventien minuten lang meeneemt naar een weids en episch muzikaal landschap, waarin de muzikante haal hele arsenaal kunsten en knepen bovenhaalt. Ze speelt met drone-geluiden,, maakt ritmes met haar ademhaling, vervormt haar trompetklanken elektronisch, tot ze je aan een metro- of treinstation doen denken en wekt, via dezelfde elektronische aanpak, de indruk dat niet één muzikante aan het werk is, maar een heel orkest.

Ik ken het Nordic jazzwereldje intussen een beetje en ik weet dus dat vanuit die regio de wonderlijkste muzikale avonturen op ons afkomen. Maar zelfs met dat gegeven in het achterhoofd, kun je moeilijk anders dan Hilde Marie Holsen een heel aparte plaats in dat landschap toekennen: ze is volslagen origineel in haar aanpak en meteen herkenbaar aan haar klankkleur en de enige muzikant, die ik ken, waarmee ik enige verwantschap zie, is onze eigen Niels Van Heertum. Geen idee of deze twee elkaar kennen, maar iets zegt mij, dat we ooit een samenwerking tussen beiden mogen verwachten. Een mens mag, nee, moét dromen, toch? Heerlijke plaat, deze “Lazuli” !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Hubro
distr.: PIAS

video