Phil Hooley is een Britse singer-songwriter uit Scarborough in het Engelse graafschap North Yorkshire. Sinds vele jaren bleef zijn muzikale carrière beperkt tot optredens in lokale cafés en clubs maar sinds 2022 heeft hij ook zelfgeschreven folk- en countrynummers opgenomen op soloalbums met debuutplaat “Songs From The Back Room” in 2022 en “Provenance” in 2023. Naast zijn solowerk is hij eveneens frontman en oprichter van de Britse alt.countryformatie ‘The Woolgatherers’ die sinds 2009 vier albums heeft afgeleverd.

Wij kregen onlangs het derde soloalbum “Everything We’ll Never Need” van Phil Hooley in onze postbus voor het schrijven van een recensie die u hieronder kunt lezen. De plaat bestaat uit tien eigen composities die werden opgenomen in een studio in Scarborough, UK en diverse studios in Nashville, Tennessee. Dat verklaart meteen ook waarom er een scala aan instrumentalisten wordt vermeld voor de opname van de verschillende songs.

In de Engelse vakpers wordt Phil Hooley’s stem vergeleken met die van ‘Dire Straits’-frontman Mark Knopfler en zijn muzikale werk doorstaat de vergelijking met dat van countryartiest Guy Clark of folk- en Americana-muzikanten als Bob Dylan en Nick Lowe. Dat kunnen we eigenlijk ook wel onderschrijven bij het horen van de albumopeningstrack “Cowboy Dreaming” die u op de eerste audiovideo hieronder kunt beluisteren. De andere video is een akoestische live-versie van het nummer “Time On My Hands” dat op dit album wel in een volle orkestratie met pedal steel, akoestische en elektrische gitaar en mandoline wordt gepresenteerd, ondersteund door obligate bas en drums.

Het album “Everything We’ll Never Need” werd in Nashville geproducet door Justin Johnson die op de songs meespeelt op drums en op orgel in de verhalende song “Tomorrow”. Andere songs op deze plaat die ons wel kunen bekoren zijn het nostalgisch walsende “House For Sale”, de door ‘Hawaiian Slide’-gitaar begeleide countryballad “No Guarantee”, het laid back gebrachte “One More For The Road” met Nashville’s sessiemuzikanten Scott Sheriff op piano en Wurlitzer en James Mitchell in een solo op elektrische gitaar.

“Walking Man” is dan weer een ‘Calexico’-achtig country & westernsong met trompetgeschal en het daaropvolgende nummer “Hope Street” wordt gepresenteerd als een meer dan zes minuten durende bluestrack waarin de huidige Amerikaanse president het er op cynische wijze van langs krijgt. Slotnummer “Sticky Toffee Pudding” is een grappig bedoelde meezingbare song die het vooral tijdens live-optredens goed zal doen.

(valsam)