|
||||||||
|
Muziekliefhebbers zullen Alicia Witt vooral kennen van haar acteercarrière – met rollen in onder andere Longlegs, Twin Peaks, Nashville, The Walking Dead, Mr. Holland's Opus en The Sopranos – kan haar muziek een openbaring zijn. Maar het is geen bijproject. Witt heeft de afgelopen tien jaar haar carrière als singer-songwriter en pianiste ontwikkeld, meerdere albums uitgebracht, internationaal getoerd en opgetreden in zalen zoals de Grand Ole Opry in Nashville. Naast haar veelgeprezen acteercarrière in film, televisie en theater, blijft muziek echter een constante factor in haar leven. Ze is klassiek geschoold pianiste en verdiende de kost als muzikante toen ze voor het eerst naar Los Angeles verhuisde. Daarnaast integreert Witt muziek in haar creatieve identiteit, via haar eigen liedjes en in veel van haar rollen op het scherm. Ze heeft meerdere volledige albums uitgebracht, waaronder "Revisionary History" (2015), "The Conduit" (2021) en "I Think I'm Spending Christmas With You" (2024). "Between Heaven and Earth" vertegenwoordigt het nieuwste hoofdstuk in die voortdurende muzikale reis. Dit zeer persoonlijke nieuwe album verscheen bij het gerenommeerde platenlabel Thirty Tigers en nam Witt live op in New York City met producer Joe Henry en een band die ze speciaal voor dit project samenstelde. Het album bevindt zich in een ruimte die zweeft tussen transcendentie en intimiteit. De invloed en herinnering aan David Lynch hebben het album diepgaand gevormd. Zijn impact op Witt gaat terug tot haar eerste filmrol als Alia in Dune. De twee zouden later opnieuw samenwerken aan Twin Peaks en Twin Peaks: The Return. Die geschiedenis vormt de emotionele basis van het album, maar dit is niet zomaar een eerbetoon. Het voelt eerder als een meditatie over alles wat er na een diepgaande relatie met ons mee kan gaan: liefde, verdriet, dankbaarheid, intuïtie, creativiteit en de manieren waarop een ander persoon stilletjes de loop van je leven kan veranderen. Witt nam het album live op in vier dagen tijd, waarbij ze tegelijkertijd zang en instrumentatie opnam. Geleid door Henry's visie en de chemie tussen de muzikanten, creëerde de band de nummers instinctief en spontaan. Het album bevat dan ook minimale overdubs en een openheid waarmee ze verwijst naar de transcendente emotionele staat die ze ervaart via Transcendente Meditatie, gebed, creativiteit en het werk van Lynch zelf. Bij een eerste beluistering, viel me dadelijk op dat er in haar prachtige stem, een warmte en puurheid zit, die me soms aan Karen Carpenter doet denken, niet omdat Witt een imitatie van iemand lijkt, maar omdat er een vergelijkbare intimiteit in haar voordracht zit. Ze hoeft een lied niet op te dringen. Ze trekt je erin mee. Haar songwriting doet me af en toe denken aan Carly Simon, want zoals deze grote artieste hebben Witt's teksten een intelligentie en emotionele diepgang waardoor de vergelijking vanzelfsprekend aanvoelt, terwijl haar nummers onmiskenbaar van haarzelf blijven. Die nummers vloeiden moeiteloos in elkaar over, melancholisch, introspectief en af en toe speels. Witt is bovendien een meesterlijke pianist, en met de fantastische band die haar op deze plaat begeleid, krijgt de muziek de ruimte om te ademen, terwijl de sfeer toch intiem blijft. Eén van de meest ontroerende nummers op het album is wel "Thank You", een prachtige uiting van dankbaarheid voor een relatie en alles wat overblijft nadat die is veranderd of beëindigd. Het vat feitelijk veel samen van wat dit album zo aangrijpend maakt: verdriet maar haar dankbaarheid voelt wel sterker aan. En op diezelfde plaatkant (side 4) is het nummer "More", ongetwijfeld het nummer dat het langst in mijn hoofd blijft hangen. Met zijn prachtige boodschap over zelfliefde, voldoening en het besef dat wat we zoeken misschien niet iets is wat een ander ons kan geven, blijft na het beluisteren van haar 13 songs dit nummer het langst in mijn hoofd spoken. Dat vermogen om een liedje lang in je hoofd te laten beklijven, is misschien wel Witt’s grootste kracht.
|
|||||||