|
||||||||
|
Todd Snider was een Amerikaanse singer-songwriter van folk-, rock- en alt.country-songs. Hij werd in Portland, Oregon geboren op 11 oktober 1966 en woonde sinds meerdere jaren in Nashville, Tennessee. Na een zwaar straatgevecht met mannen die hem hadden overvallen voor zijn hotel in Salt Lake City waar hij die avond zou gaan optreden belandde hij in het lokale ziekenhuis waar hij in een coma werd gebracht. Tijdens de herstelperiode in Nashville voelde hij zich zeer slecht en ging hij zelf nog naar het ziekenhuis waar hij op 14 november 2025 op 59-jarige leeftijd zou overlijden. Officieel werden een zware longontsteking en de gevolgen van de verwondingen aan zijn hoofd als de doodsoorzaak opgegeven. De muziek van Todd Snider was een mengelmoes van diverse genres waaronder funk, folk, rock, blues en alt.country. Zijn debuutplaat als soloartiest verscheen in 1994 onder de titel “Songs For The Daily Planet”, vernoemd naar de nachtclub in Memphis waar hij toen optrad. Gedurende zijn carrière bracht hij een twintigtal albums uit waaronder enkele platen met opnamen van live-optredens en een ‘Best Of’-plaat in 2005. Wij leerden hem vooral kennen via zijn bijdragen aan het tribute-album “Not Fade Away” met gecoverde songs van Buddy Holly waarop Todd Snider de hit “Oh Boy” samen met Joe Ely bracht en ook op de plaat “A Tribute To Billy Joe Shaver - Live” bracht Todd Snider diens liedje “Waco Moon”. Nadien dook zijn naam ook nog op als vertolker van één covernummer in de tracklijst van tribute-platen vol songs van Kris Kristofferson, Peter Case en Kinky Friedman. De laatste soloplaat van Todd Snider die nog tijdens zijn leven werd uitgebracht was “High, Lonesome And Then Some” in 2025, het album dat hij ging promoten toen hij in Salt Lake City het slachtoffer van die overval werd. Begin oktober van dit jaar kwam er net voor hij 60 jaar zou zijn geworden een postuum album van Todd Snider uit met tien liedjes die nog met hem werden opgenomen in ‘The Purple Building’-studio in Nashville. Enkele nummers waren nog maar net in het ‘demo’-stadium beland en werden na zijn overlijden verder respectvol afgewerkt door de producers Joe Bisirri, Robbie Crowell (ex-lid van alt.rockformatie ‘Deer Tick’) en de leden van zijn vaste begeleidingsband. Zij speelden ook op allerlei instrumenten mee in de begeleiding bij die songs, samen met Aaron Lee Tasjan op gitaar, Emmanuel Echem op trompet en Roy Agree op trombone. De backing vocals werden ingezongen door Brooke Gronemeyer, Nikki Barber en Alicia Gail. Op de video’s bij deze recensie kunt u eerst luisteren naar de lo-fi gebrachte albumopeningstrack “Freewheelin’ (Every Day At A Time)” en daarna krijgt u ook nog een ‘lyrics video’ van het samen met Jack Ingram gecomponeerde nummer “Solid Country Gold”, de tweede song op deze plaat die voorafgaand aan de albumrelease als eerste single werd geselecteerd. Todd Snider had de muziek op deze nog door hemzelf geplande nieuwe plaat ‘the sound of country music 10 years from now’ genoemd omdat hij enkele elementen uit de bluesmuziek aan de countryliedjes had toegevoegd. De tracks “Can Your Monkey Do The Splits?” en afsluiter “The Moon Tonight” lijken zich nog het meest in de demo-fase te bevinden, deels door de zeer korte duur van de nummers. Andere liedjes geven de indruk dat ze toen al helemaal klaar waren om op deze plaat te verschijnen. We denken dan vooral aan de nummers “Stoner Yodel Number 3 (Give Me A D For Gym Class)”, “The Manifesto”, “Sunday Go To Meeting Looking” en de albumtiteltrack “My Second Rodeo”. Omdat dit sowieso de allerlaatste plaat van Todd Snider zal zijn kunnen we ze nu al als een historisch document en een muzikaal eerbetoon beschouwen. (valsam)
|
|||||||