De zes nummers tellende EP “Wired For Sound” uit 2019 en het album “Journeyman Songs” uit de zomer van 2021 waren de twee albums van de Nederlands-Amerikaanse singer-songwriter ‘Banty Holler’ die hier in het verleden mijn recensietafel al passeerden. ‘Banty Holler’ is het pseudoniem waaronder de in Chicago geboren maar al een hele tijd in Den Haag wonende Neile H. Coe III zijn muziek pleegt te vereeuwigen in een mix van rauwe blues, country, rock en Americana.

Zijn muzikale carrière begon echter al in 2016 met de release van de EP “Half A Dozen” die gevolgd werd door het album “Nothing Machine” uit 2017 en de zeven songs tellende EP “Tradition” uit 2018. Anno 2026 komt hij nu weer op de proppen met een vijftien tracks tellend akoestisch album dat de titel “Folk Music For Fuck Faces” heeft gekregen.

De nummers op zijn nieuwe album zijn meestal erg kort van duur en bevatten enkele uitgeklede bewerkingen van zijn favoriete songs uit zijn muzikale carrière. Ze werden live met enkel wat begeleidende gitaarklanken opgenomen met Leo Sienot als producer en ze variëren tussen 1’50” en maximum 4’41” voor de albumafsluitende track “Lost In Song” die u op de tweede video live in een kerk gezongen kunt beluisteren. De eerste video laat u kennismaken met de als folkballad vermomde single “Clementine” die in heuse Johnny Cash-stijl wordt gebracht.

Tussen de vijftien tracks bemerken we enkele coverversies van o.a. het nummer “Got My Mojo Working” van Muddy Waters uit 1956 en van “Tennessee Blues” van Steve Earle uit zijn album “Washington Square Serenade” uit 2007. Daarnaast brengt ‘Banty Holler’ op deze plaat in zijn eigengereide stijl ook enkele folk-, blues- en countrytraditionals. Dat het geen gemakkelijk te beluisteren album is geworden zult u na een beluistering wel met mij eens worden.

(valsam)