CONTACT | FACEBOOK | RADIO | ZOEKEN

BIG HARP GEORGE – NO SHORTCUTS

Artiest info

info: Blind Raccoon

Dr. George aka “BIG HARP” GEORGE is een uit de Baai van San Francisco/CA afkomstige blues singer-songwriter en harmonicaspeler. Hij is de zoon van een uit Palestina geïmmigreerde arts die naar Rolling Hills op het schiereiland Palos Verdes in Zuid-Californië verhuisde, waar zijn vader een psychiatrische praktijk begon. In Beiroet, terwijl hij aan de universiteit studeerde, speelde hij met drummer Raja Kawar en gitarist Otis Grand mondharmonica in de Bliss Street Blues Band, genoemd naar Daniel Bliss (°1823†1916), één van de oprichters van de American University waaraan hij studeerde. Bisharat koos als blues harpist niet voor de meest gangbare diatonische (met vaste toonsoorten), maar voor de chromatische mondharmonica, dat in feite uit twee boven elkaar geplaatste diatonische mondharmonica’s bestaat en die een halve toon van elkaar verschillen. In zijn vroeger leven was “Professor Harp” Bisharat een openbare verdediger, strafrechtpleiter, hoogleraar rechten aan het UC Hastings College of the Law in San Francisco en expert/commentator voor recht en politiek in het Midden-Oosten. George zegt qua muziekstijl beïnvloed te zijn door George "Harmonica" Smith, William Clarke en Paul deLay.

Big Harp George stond in 2002 voor het eerst in een opname studio als sessiemuzikant, omdat hij gevraagd was om op ‘Guitar Brothers’, het album van Otis Grand & Joe Louis Walker, op één track harmonica te spelen. Otis Grand vroeg George daarna om ook om op zijn 2006-album, ‘Hipster Blues’ harmonica te spelen. Daarna was het zes jaar wachten (want muziek was toen nog altijd niet de hoofdbezigheid van George!) tot in 2014, wanneer hij solo debuteerde met ‘Chromaticism’, een album dat hij met o.a. Little Charlie Baty (1953-2020), Kid Andersen, Rusty Zinn en Chris Burns opnam. 2014 was ook het jaar dat George door Living Blues Magazine gekozen werd als één van de 15 "rising stars". Zijn vijfde studio album ‘Cut My Spirit Loose’ (2023), de opvolger van ‘Living In the City’ (2020), droeg hij op aan Little Charlie Baty (°1953†2020)nd na de opnames overleed.

Als opvolger van ‘Cooking With Gas’ (2024) verscheen recent zijn achtste album, ‘NO SHORTCUTS’. Het werd met de single “Death Rattle of the Republic” geïntroduceerd op de gekende streaming platforms. George nam ook zijn nieuwe album op in de Greaseland Studio van producer/gitarist Chris “Kid” Andersen in San Jose/CA. Andersen deed ook de mix. Hij staat bekend als “de” expert in het opnemen van mondharmonicaspelers.

“Come Out Swinging”, de opener, is het eerste van vier instrumentale nummers, waarin hij begeleid wordt door gitarist Kid Andersen, saxofonisten Aaron Lington & Doug Rowan, toetsenist Chris Burns, bassist Joe Kyle en trombonist Mike Rinta, die ook de blaasarrangementen verzorgde. Het bluesy en speelse “Supplement Life” lijkt wel George’s gids voor gezondheidsproducten uit de supermarkt wanneer hij samen met gastzanger Marcel Smith zingt: "Paddenstoelenpoeder doet wonderen schat!”. Op “Yes Dear” geeft hij dan weer (ook samen met Smith) een scherpzinnig huwelijksadvies als ze samen zingen: "Hier is nog een parel, ik zweer het, je hebt een hekel aan dat gezeur, maar het is het beste voor je…". De tweede instrumental “Sun Drifting” is een elegante slow blues en op “Ain’t My Circus”, die hij doet met Smith en de achtergrondzangers van The Morgan Brothers (James en Dwayne), combineert hij kermisachtige muziek met politieke metaforen, aangewakkerd door een scherpe gitaarsolo, terwijl hij zingt: “Kermisuitbater die in zijn kraam staat te pronken. Leugens verkondigend door een megafoon, rood, wit en blauw…”. “I Will Find You”, met Basma Edrees op viool en zang en Andersen op bas, laat George de toon veranderen met een klaagzangachtige intro in Midden-Oosterse stijl, die overgaat in een veelbelovende, opzwepende melodie, waarin hij kreunt: “Ze kwamen uit landen van kruis en kroon. Waar gebeden verstomd waren en boeken verbrand. Mijn verwanten smeekten om genade over de zee, en ik zwoer een hand te sturen om hen te bevrijden…”. “Bury My Head”, nu met Charlie Bisharat op viool, Derrick D'Mar Martin op percussie en Marcel Smith en de Morgan Brothers als achtergrondzangers, verbergt George de frustratie van het hectische dagelijkse leven achter een vrolijke melodie. “Struck Out Again”, met Michael Peloquin op tenor sax, Kid op gitaar en Alexander Pettersen op drums, uit George zijn frustratie uiten met een melancholische harpsolo, terwijl hij kreunt: “Nou, ik drink nog één laatste, glij van mijn barkruk wetende dat ik weer geflopt ben…”. “Be Adorable” sprankelt dan weer met Dixieland-jazz en liefdesadvies, met Mike Olmos op trompet en Lisa Andersens zoete achtergrondzang.

Op “Do You Remember?” doen George en Lisa een prachtig en weemoedig duet en “Last Trip to Itapu” is een heerlijk instrumentaal nummer met een Latijns-Amerikaanse sfeer, opgedragen aan Georges overleden vriend Roberto Kant de Lima, die hem liet kennismaken met Brazilië en zijn ongelooflijk inspirerende muziektradities. Op het jazzy “What’s Wrong with Dying”, met Marcel en de Morgan Brothers, zingt George filosofische met de vraag: "Je hoeft niet dom te zijn, je hoeft je leven niet te vergooien, maar wat heeft het voor zin om te blijven als je niet kunt spelen?". “Mista Boins!” is het laatste instrumentale nummer, een vrolijke, swingende track met een chromatisch duel met het rollende orgel van Chris Burns. George sluit daarna af met drie elegante en lyrische nummers. “Rusty Spoon” is een nummer dat George opdraagt aan alle politieke gevangenen wereldwijd, in het bijzonder aan de Palestijnen. De epische poëzie doet denken aan countrygospel. Zijn neef, de in Los Angeles gevestigde Grammy-winnaar en violist Charlie Bisharat, werkte mee aan het nummer terwijl George uitbarst: "Je kunt het lichaam ketenen, de geest opsluiten, maar de ziel zal de adem van vrijheid vinden, elke muur is slechts een uiting van ellende, er is geen slot dat niet gebroken kan worden…". “Death Rattle of the Republic” is een blues shuffle met het karakter van een volkslied, een politieke metafoor en "One Day", de afsluiter van het album, een nummer met een ingetogen melodie en uitstekende observaties. Het is duidelijk dat Big Harp George op ‘Shortcuts’ veel te vertellen heeft. Hij doet dat moedig en in zijn kenmerkende provocerende stijl. Zijn majestueuze chromatische klanken zijn er de kersen op de heerlijk taart.

Eric Schuurmans

‘NO SHORTCUTS’ track list: 01.Come Out Swinging* – 02.Supplement Life – 03.Yes Dear – 04.Sun Drifting* - 05.Ain’t My Circus – 06.I Will Find You – 07.Bury My Head – 08.Struck Out Again - 09.Be Adorable – 10.Do You Remember? – 11.Last Trip to Itapu* – 12.What’s Wrong with Dying – 13.Mista Boins!* – 14.Rusty Spoon – 15.Death Rattle of the Republic - 16.One Day (instrumental*) | Music/Lyrics by G.E. Bisharat, w/ or as [#] - Credits: Big Harp George: vocs, harmonica / Kid Andersen: guitar, bass (6) / Joe Kyle: bass / Alexander Pettersen: drums / Chris Burns: keys / Horns: Aaron Lington & Doug Rowan: sax, Mike Rinta: trombonist, Peloquin: tenor sax (8), Mike Olmos: trumpet (9) / Bvs: The Morgan Brothers (James and Dwayne) (5,7,12), Lisa Andersen (9) / Marcel Smith: vocs (2,3,5), bvs (7,12) / Basma Edrees: violin + vocs (6) / Charlie Bisharat: violin (7,14) / Derrick D'Mar Martin: percussion (7)