ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007

APRIL 2007 - MEI 2007 - JUNI 2007 - JULI 2007

AL "COFFEE" MCDANIEL BLUES IN MY SHOES

BOYD SMALL DIAMOND BOY

PORTER HALL TENNESSEE ALL SINNERS WELCOME HERE

DEVON ALLMAN'S HONEYTRIBE TORCH

THE DAM COMBO DISTRACTIONS

BARNEY BENTALL - GIFT HORSE

LITTLE BOB - LIVE IN THE DOCKLAND (CD+DVD)

SARA COX - CROWDED IS THE NEW LONELY

THE RED BUTTON - SHE'S ABOUT TO CROSS MY MIND

PAT TRAVERS STICK TO WHAT YOU KNOW - LIVE IN EUROPE

AL "COFFEE" MCDANIEL
BLUES IN MY SHOES
Website: www.almcdaniel.com
E-mail: al@almcdaniel.com
Label: CPA Records
www.cparecords.com
cdbaby

In het gezelschap van de echte soul/blueszangers, waarvan er spijtig genoeg te weinig zijn, zoals Walter "Wolfman" Washington en "Mighty" Sam McCLain, heeft zich nu Al "Coffee" McDaniel aangemeld. Niet dat hij een nieuweling is, maar hij is een muzikale duizendpoot, die voorheen eerder gospel, R&B, oldie hits en zelfs jazz cd's uitgebracht heeft. Vorig jaar verscheen de dubbele cd "A Shoe is a Shoe" waar hij reeds een gedeeltelijke stap in de bluesrichting zette, maar een groot gedeelte op deze cd was nog crooner materiaal en covers van Luther Vandross, Marvin Gaye, maar dan hun suikerzoete nummers. Deze cd is hopelijk de definitieve stap weg van het Las Vegas materiaal. Zijn mooie bariton, goed gesmeerd door de vele jaren dagelijkse optredens in hotels, past wonderwel bij deze stijl. Zoals de titel al laat vermoeden zijn de bluesnummers die op "A Shoe is a Shoe" stonden hier opnieuw te horen, aangevuld met wat nieuwere songs in het bluesgenre. De productie is in handen van Narada Micheal Walden, in de eerste plaats drummer, maar ook songwriter en producer, en ook bekend van zijn werk met Santana en Tommy Bolin. Hij is bijgestaan door de blueslegende Lucky Peterson, die ook voor het merendeel van de gitaarsolos zorgt. Samen maken zij van deze cd een plaat met een verzorgde gepolijste sound, waar ik normaal niet zo gek van ben. Er zijn slechts 2 soorten muziek waar ik het graag wél zo hoor, de cd's van Steely Dan en dit soort soul - blues opnames, ze kunnen me niet glad genoeg klinken. De BB King klassieker, "The Thrill Is Gone" krijgt hier zo een polijstbeurt, die 'm alleen maar meer doet blinken en de soul aan de oppervlakte brengt. Maar ook de boogie schuwt "Al" niet, in "Scufflin" laat hij even de boel rocken als de beste, en de instrumentale afsluiter "Reggae Blues" doet zijn naam meer dan eer aan, en is een mooie combinatie van beide. Op zijn eigen CPA label uitgebracht, is dit een aanrader als je houdt van wat soul met een goeie scheut blues erbij.
(RON)

BOYD SMALL
DIAMOND BOY
www.boydsmall.nl
Label: Me and My Blues Records
Rounder Europe / www.roundereurope.com
Distr.: Munich Records www.munichrecords.com

VIDEO

De vernederlandste Amerikaanse blueszanger Boyd Small (verhuisde in ’97 van Portland naar Amsterdam) wist ons na zijn sterke debuut "This Time No Lies" (1998) en de opvolger "So Easy" (2001), in 2003 te verrassen met een buitengewoon geslaagd bluesalbum "Four + One". Waar op de vorige platen hij schijnbaar achteloos verschillende stijlen aan elkaar wist te koppelen: Van rootsrock naar bigband, van onversneden soul naar countryrockers, heeft hij op "Four + One" zijn negenkoppige band vervangen door drie uitstekende zangers die daarbij niet onverdienstelijk gitaar, bas en harmonica spelen: MarcThijs, Jasper Mortier en G.V. Reit. Samen brengen ze eigen werk en klassiekers in een aangenaam ongedwongen stijl die van de eerste tot de laatste noot swingt. Boyd draait er zijn hand niet voor om maar maakt wel duidelijk waarom hij na deze albums zo'n prominente plaats in de Nederlandse bluesscène veroverd heeft. Tijdens een tour door de States bezocht Boyd zijn geboortestad Portland, verzamelde hij het neusje van de lokale en regionale blueszalm om zich heen en nam met hen de CD "Diamond Boy" op, een liveplaat opgenomen tijdens de hittegolf in augustus van vorig jaar en die twee weken later gemixt werd in Amsterdam, en bij het horen van "Diamond Boy" is het alsof je de stoom nog van de gitaren hoort slaan. Small beroert hierbij overigens niet de gitaar maar de drums en lijkt daarmee de Buddy Rich van de blues te worden. Zijn stem heeft het juiste timbre en de juist power om de luisteraar in diepe droefenis onder te dompelen, zoals dat ook hoort met de blues. Het huilende geluid van de Fender Stratocaster van Monti Amundson helpt hier een flink handje bij en ook de rest van de band bestaande uit Peter Damman van de Paul Delay Band op Gibson ES-330, Josh Fulero van de Curtis Saldago Band op Dillion Les Paul en Lloyd Jones (Danelectro guitar) en Willy Barber (basgitaar), swingt lekker. Met deze gitaristen, de besten die er in Portland te vinden zijn, is deze cd een "must" voor diegene die de gitaarmuziek een warm hart toedragen. De CD bevat elf nummers, met vijf uitblinkende originals en een aantal niet voor de hand liggende covers van o. a. Johnny Otis, Hubert Sumlin en Big Joe Turner. En het eindresultaat mag er zijn, blues met veel verrassingen in tempo en ritme, uitstekende zang en voeg hierbij nog het puik gitaarwerk en u weet meteen dat we hier te maken hebben met blues uit de eredivisie.

PORTER HALL TENNESSEE
ALL SINNERS WELCOME HERE
Website & info : myspace
Label : Big Bender Records
www.bigbender.net
myspace

Naarmate je ouder wordt vliegt de tijd ... neem nu het bandje Porter Hall Tennessee dat met hun debuutalbum "Welcome to Porter Hall Tennessee", destijds verschenen op het inmiddels verdwenen Slewfoot Records, een leuke entree maakte en hun optreden op het Blue Highways festival liet het beste verhopen voor de toekomst. Intussen zijn wij vijf jaar verder jaar en Molly Conley (guitar & vocals) en Gary Roadarmel zijn de enige overgebleven leden en deden voor de lang - op - zich - wachtende - opvolger "All Sinners Welcome Here" beroep op Travis Collinsworth (bass), Mark "Padlock" Pavlack (drums) en Zach Setchfield (guitar). " A striking mix of old - school country, roadhouse honky tonk, gritty Americana and the occasional rip - roaring pyschobilly cow punk mash up" lezen wij in de persbrochure en dat is exact de juiste omschrijving. "Broken Strings", "Crazy Inside" en "Little Jimmy Rant" jagen meteen het vuur in de pan en het valt niet te ontkennen dat de cowpunkinvloeden ook anno 2007 nog steeds van de partij zijn. "Punk is country music for suburban teenagers, and country is punk for the rural oldsters" (Ny Press) en Porter Hall Tennessee dragen die boodschap uit en laten tevens de old - school country fans en pedal steel liefhebbers niet op hun honger zitten. "All Messed Up" en "Nashville Summer Fever" zijn daar prima voorbeelden van en als Bob Grant de mandoline van onder het stof uit haalt krijgen we met "Miracle Woman, only the strong will survive" zelfs de kriebels in de beentjes voor een bluegrass dansje. Een jankende pedal steel guitar en "the Whiskey Bottle" van Farrar / Heidorn / Tweedy ... wij moeten er geen tekening bij maken zeker ... bovendien is het moeilijk om binnen de Porter Hall Tennessee lijntjes te kleuren en het ruige punkertje "People Who Died" maakt het niet eenvoudiger op. Je bent nog niet bekomen van de scheurende gitaren of Molly Conley laat zich van haar vertederenste zijde zien in "Any Way We Want" en het is misschien "Easier Said than Done" maar het singer / songwriters duo Conley/Roadarmel zou nu eigenlijk maar eens volwassen moeten worden en die punk/cow toestanden achter zich laten en zich resoluut in het gritty Americana/alt. Country wereldje storten.

DEVON ALLMAN'S HONEYTRIBE
TORCH
Website: www.honeytribe.com
myspace
Label: Provogue Records
info@provoguerecords.com
Mascot Records.com
Distr.: Bertus
VIDEO1 VIDEO2

Devon Allman: je hoeft alleen de familienaam maar te noemen en meteen gaan er allerlei bellen aan het rinkelen. Gregg Allman mag zich dan weliswaar niet met de opvoeding van zijn zoon hebben bemoeid, maar het zaad heeft zijn werk gedaan. Want met zo'n naam heb je een hoop waar te maken, maar Devon gaat de strijd met verve aan. Maar tevens heeft hij ook zijn geweldige gitaarspel van uncle Duane mee gekregen. "Torch", hun debuutalbum is co-produced door Allman en Pete Matthews (Paul Simon, N. Mississippi All Stars) en is opgenomen in de legendarische Ardent Studios in Memphis, TN. zoals in de Allman traditie. Er staan tien nummers op deze CD waaronder een cover van Bob Marley, te weten "No Woman, No Cry", waarvan ze een prachtige ballad hebben gemaakt. "Torch", de titeltrack, is het eerste nummer waarmee de CD begint en zet duidelijk de toon aan van wat er nog meer aan muziek zal komen gaan. Uitstekende bluesrock, met hier en daar wat soul invloeden. In het nummer "Why You Wanna Bring Me Down" knalt Devon letterlijk en figuurlijk de pannen van het dak af. Als deze jongen met zijn maten van Honeytribe zo de haan van de kerk spelen middels melodieuze en vooral groovende Southern Rock, dan zien wij een mooie bluestoekomst voor hun tegemoet. Dat hij ook het rustige werk niet schuwt hoor je op de instrumental "Mahalo" en het bitterzoete "When I Call Home". Op de rest van de cd val je van het ene uiterste in het andere. Devon heeft een krachtig stemgeluid maar brengt zijn songs met passie en stijl. Devon Allman wordt op deze cd bijgestaan door stuk voor stuk klasse muzikanten, een band die naast Allman (lead vocals, lead gitaar) zelf bestaat uit George Potsos (bas), Jack Kirkner (keyboards/B3) en Mark Oyarzabal (drums/vocals). Ook multi muzikaal genie Pedro Arevalo (Dickey Betts) verleende zijn medewerking om dit album tot stand te brengen, en dit kon alleen het luisterplezier maar verhogen. Prachtig debuut!

THE DAM COMBO
DISTRACTIONS
Website : www.damcombo.com
Label : Runing Time Music
www.runningtimemusic.com
Info : info@runningtimemusic.com
Distributie : Lucky Dice
www.luckydice.nl

Influences ... from Woodie Guthrie to Wanda Jackson ... een niet zo voor de hand liggende combinatie maar voldoende voor ondergetekende om het Dam Combo eens onder de loep te nemen. Bovendien maakt Matt Rank deel uit van dit gezelschap en laat dat nu precies de drijvende kracht zijn achter Running Time Music en nog niet zo lang geleden de studio's indook met Greg Trooper en David Childers. Leuke visitekaartjes en de man uit South Carolina blijkt bovendien nog een begenadigd singer/songwriter te zijn die ook nog aardig uit de voeten (?) kan op acoustic, electric, resophonic & 12 string guitars. Samen met Don Mc Graw (bass & keyboards) en vrouwtje Annabelle Ranck (lead singer & harmonica) vormt hij het Dam Combo en huren zij voor "Distractions" de hand en spandiensten in van "Scotty Hawkins (drums), Larry Hoskinson (stunt guitar) en Mike Bagwell (pedal steel). De voorganger "Another Dam Cd" ('03) ging aan onze neus voorbij en dat maakt het moeilijk om een oordeel te vellen over de muzikale evoluties van dit gezelschap. Opener "Soapbox Mercenary", "This Place" en "The Man You Are" baden in een gezellig klassiek country/rock sfeertje waarbij de mondharmonica, piano en de keyboards op precies dezelfde golflengte zitten met het ietwat klaaglijk stemmetje van Annabelle dat in het akoestische bluesy/gospel "I Want Jesus to Walk With Me" tot volledige ontbolstering komt. Het psychedelic "Not Chase What Is Gone" staat volledig haaks op het country deuntje "Stupid" en instrumental "Hannah's Lullabye" waar de pedal steel op de voorgrond treedt en benadrukt de diversiteit van songs/genres op dit album. Zo zou ondermeer Lucinda Williams zich bijzonder in haar vel voelen met "Willie" en lijkt het wel of Chrissie Hynde de vocals voor haar rekening neemt op "She Gives Good Brain". "Distractions" is een niet-alledaags album dat niet voldoende heeft aan één luisterbeurt om euforisch te reageren maar het zit er wel aan te komen.

BARNEY BENTALL
GIFT HORSE
Website: barneybentall.ca
myspace
Label: True North Records / truenorthrecords.com
sue.mccallum@truenorthrecords.com
Management: Allen Moy / Divine Industries
divineindustries.com

Iedereen die denkt dat de muziek van Jack Johnson een rustgevende werking heeft, moet eens naar de muziek van Barney Bentall luisteren. De Canadees maakt inmiddels al meer dan 20 jaar uitstekende platen met akoestische folk rock muziek. Vaak vergeleken met Jim Cuddy en Greg Keelor, al is de muziek van Barney Bentall wat mij betreft een stuk minder pretentieus. Op "Gift Horse" laat Bentall horen dat hij het kunstje dat hij zo nadrukkelijk etaleerde op fantastische platen als "Gin Palace" (1994) en "Ain't Life Strange" (1992), nog altijd tot in de perfectie beheerst. "Gift Horse" sluit aan de ene kant goed aan op de platen die Bentall tot dusver maakte, maar integreert aan de andere kant ook op knappe en fraaie wijze invloeden uit alt-country muziek. Het levert een plaat op die zich laat omschrijven als de soundtrack van een perfecte zomer. Het prachtige oeuvre dat singer-songwriter Bentall door al die jaren heeft opgebouwd valt niet alleen op door de hoge kwaliteit van de songs, maar weet minstens evenveel aandacht te trekken door de enorme veelzijdigheid ervan. Eigenlijk klinkt iedere plaat die de, uit Calgary komende Canadees heeft gemaakt weer anders en dat geldt gelukkig ook weer voor "Gift Horse". Negen songs zijn opgenomen in Vancouver met zijn bandvriendje Johnny Ellis als producer en de rest van de nummers in Toronto met Blue Rodeo, in hun studio, The Woodshed, met hier dan Jim Cuddy achter de knoppen. Als begeleiding koos hij voor muzikanten uit Vancouver, maar ook enkele gasten, waaronder zijn zoon Dustin (zie rev.CD: "Streets With No Lights"), die hem vocale ondersteuning geeft in "The Ballad Of Old Tom Jones", naast Jeremy Fischer (Mother) die naast zijn vocale inbreng ook in dit nummer de slidegitaar hanteert. De andere bandleden van Mother geven dan anderzijds backing vocals in het nummer "Too Good To Be True". Veel van zijn nummers zijn geschreven op zijn ranch, gewoon echte levensverhalen die het meest tot uiting komen in "Back Up On The Horse" en "The Ballad Of Old Tom Jones". Het tempo ligt laag, de instrumentatie is sfeervol, de vocalen heerlijk laid-back. Een plaat waarvoor je nog eens lekker onderuit zakt en die zo aangenaam ontspant dat je bijna gaat vermoeden dat Bentall dit keer een serie aangename, maar niet al te betekenisvolle niemendalletjes heeft uitgebracht. Schijn bedriegt echter, want al snel blijkt ook dit een plaat die niet misstaat in het prachtige oeuvre van Bentall. Kortweg: Terwijl buiten de regen maar neer blijft dalen en de temperatuur niet boven de 20 graden uit komt, waan ik me op een tropisch strand waar net een heerlijke ligstoel voor me wordt klaargezet onder de wuivende palmen. Ook zo’n zin in de zomer? Haal hem in huis via "Gift Horse" van Barney Bentall.

LITTLE BOB
LIVE IN THE DOCKLAND (CD+DVD)
website: www.littlebob
myspace
Label : Dixiefrog / www.dixiefrog.com
distr.: Parsifal / www.parsifal.be
VIDEO

Roberto Piazza, alias Little Bob is een Italiaanse zanger en songwriter die in 1974 de Franse cult band Little Bob Story vormde, een new wave/garage band met rock 'n' roll en blues invloeden. Ze werden regelmatig genoemd door bands als Dr Feelgood, Motorhead & The Heartbreakers, en hadden zeker een invloed op de punk beweging. Met deze band, Little Bob Story, is hij blijven optreden, en met zijn eerder verschenen live platen "Live 2003" en "The Gift", gooide hij reeds hoge ogen in het internationale rhythm ´n blues circuit. Anno 2007 is zijn stijl niet wezenlijk veranderd. Nog steeds opererend vanuit een vrij traditioneel perspectief, waarvoor de vroege Stones en de elektrische Chicago blues model hebben gestaan. Niks mis mee natuurlijk, zeker niet als het zo gedreven wordt gebracht zoals deze Fransman dat kan. Maar over het geheel scoort Bob na al dertig jaar bezig te zijn nog steeds een dikke voldoende en dat is best hoorbaar op zijn nieuwe live CD: "Live In The Dockland" opgenomen op 5 november 2005 tijdens zijn 30th Anniversary Tour in Le Havre. Tijdens dit optreden in het Hôtel de ville du Havre, waar hij het podium deelde met o.a. Southside Johnny, Beverly Jo Scott, Serge Teyssot-Gay/Noir Désir, Dominique Laboubée/Dogs, Patrick Verbeke, Marc Minelli… was het voornamelijk Little Bob die de show steelde met zijn dertig rockjaren op de planken, hetgeen in een conservatief genre toch wel een behoorlijke prestatie is. De laatste 20 jaar geniet hij buiten Frankrijk nog nauwelijks bekendheid, maar dat heeft zijn enthousiasme nooit getemperd. Little Bob bezit nog onverminderd het rock 'n' roll vuur, en zet op deze CD een gloedvolle show neer met onder de genodigden, Phil May en Dick Taylor (Pretty Things), Beverly Jo Scott, François Lebas, Doris Le Mat en zijn oude Story-vriendjes, Gilbert Thiery en Christian "Bibi" Delahaye. Naast veel eigen nummers, als "Riot in Toulouse", "Libero", "Just like a Hobo", "Country Jail Boogie" en "Dolorès" horen we ook een aantal covers, waaronder een zeer bevlogen uitvoering van Dylan’s "Masters of War", maar ook "I’m Gonna Change the World" (Eric Burdon) en "Bama Lama Bama Loo" (Little Richard). Op de bonus DVD zien we Beverly Jo Scott in het prachtige nummer "House of the Rising sun" en zien we ook hoe Little Bob het publiek opzweept, dat hem op het eind zelfs bedelft onder de rozen. Rock'n'roll à la Française.

SARA COX
CROWDED IS THE NEW LONELY
Website : www.saracox.net
myspace
Info: saracox5@hotmail.com
Label: Eigen Beheer
cdbaby

MySpace Music en Cd Baby zijn godengeschenken voor de meeste e-magazines, ze leveren niet alleen onuitputtelijke informatie maar bezorgen je ook nog erg leuke contacten. Zo kregen wij een album van een zekere Sara Cox toegestuurd en het was net of ik het in Keulen hoorde donderen. Dus eventjes op zoektocht en wat blijkt ... het mooie kind uit Portland heeft met "Crowded Is The New Lonely" haar derde album op de markt en niet onbelangrijk ... ondermeer Tim Easton, Gillian Welch, Richard Buckner, Mark Erelli, Carrie Rodriguez, Scott Link behoren tot haar vriendenkring en dat weet je wel waar je het moet zoeken en vinden. Inderdaad ... singer/songwriters en Sara Cox was er blijkbaar al vroeg bij want op haar zesde levensjaar waagde zij zich al aan haar eerste "lonesome ballads" en wat ukulele-gepingel. Stevige fundamenten voor wat later zou volgen, en dat bleek haar gewaardeerde medewerking te zijn aan de alt. Country band The Coming Grass. Samen met echtgenoot Nate Schrock, maar blijkbaar kon Sarah haar muzikale ei niet volledig kwijt bij de band en besloot het ook eens op haar eentje te proberen. Het mini-album "Firewater" en de opvolger "Arrive" zorgden ervoor dat zij niet alleen verkozen werd tot "Portland's Best Female Vocalist" maar ook mocht opdraven als support-act voor Gillian Welch, John Hiatt, Suzanne Vega, Lori Mc Kenna, David Rawlings. Leuke dingen voor de mensen en het album "Crowded Is The New Lonely" zal er ongetwijfeld voor zorgen dat de liefhebbers van prima storytelling songs, gebracht door een aangenaam folky stemmetje, in aantal zullen toenemen. Sara Cox deed, om de huiselijke vrede te bewaren, natuurlijk vooral beroep op de hulp van husband / producer / mixer / recording engineer / guitarist / keyboardist / drummer Nate Schrock. Steve Jones (bass & vocals), Carty Thompson (pedal steel), Megan Jo Wilson (backingvocals) en Chicky Stoltz (drums -on four tracks) maken het plaatje rond en zorgden ervoor dat het album alvast op een 8/10 mocht rekenen van Americana UK. Sara Cox laat met de schitterende opener "Hijacked Soul" (met Nate op slide & acoustic gt) meteen blijken dat zij uit het geschikte singer/songwriters hout gesneden is, het up-beat "Busted Sympathy", pareltje "the Fog" en de wondermooie smeekbede "Be My Man" (Nate / dobro , baritone gt, Carty / pedal steel) wettigen alleen al die hoge notering. De juweeltjes "Anger", "Crowded is the New Lonely" en "I in Team" serveren een Sara Cox die gezeten op een barkrukje en zich zelf begeleidend op gitaar ongetwijfeld de kleine zaal van Vredenburg en menig andere locatie in de Lage Landen in opperste vervoering kan brengen.

THE RED BUTTON
SHE'S ABOUT TO CROSS MY MIND
Website:www.theredbutton.net
myspace
Label: Grimble
Info: Hemifran
www/hemifran.com

Zeemzoete samenzang, Beatles-achtige nummers en gitaren en John & Paul-stemmen, wat heb je nog meer nodig om verzeild te geraken in de swinging sixties. The Red Button is een project van 2 singer-songwriters uit Los Angeles : Seth Swirsky and Mike Ruekberg. In 11 liedjes die samen nauwelijks 33 minuten duren (hoe sixties kan je worden ???) weten ze elke luisteraar meteen mee te laten neuriën op hun vlotte, kommerloze melodietjes. Seth Swirsky heeft doorheen de voorbije jaren nummers afgeleverd aan enkele groten uit de muziek, zoals Rufus Wainwright, Al Green, Taylor Dayne en Tina Turner. Zijn solo-CD uit 2005 "Instant Pleasure" werd beloond met de titel "Beste popplaat van het jaar" op de L.A. Music Awards. Mike Ruekberg was de zanger en songschrijver van het groepje Rex Daisy en een veel gevraagd sessiemuzikant. Op "She's About To Cross My Mind" staan dus elf zelfgeschreven liedjes die al bij een eerste beluistering doen denken dat je het nummer al tientallen jaren kent. "Cruel Girl" is pure Beatles, "Floating by" zou ook van Elvis Costello kunnen zijn, "Can't Stop Thinking About Her" heeft iets van Crowded House, "Gonna Make You Mine" is een echte garagerocker in de tex-mex stijl van Sir Douglas Quintet met bijhorende farfisa-orgeltje. Als George Martin nu toch klaar is met die "nieuwe" van the Beatles, dan kan hij misschien eens werk maken van een nieuwe album van The Red Button, de Beatles van vandaag. Net als in de sixties is er ook in de 21ste eeuw een publiek voor dit soort leuke, complexloze muziek. Ik heb me alvast goed geamuseerd met de 3-minuten liedjes op "She's About To Cross My Mind" en zal dit schijfje zeker vaker keihard door de boxen jagen als de zon blaren schijnt en de vensters openstaan zodat de buren ook mee kunnen genieten van deze toffe liedjes.
(valsam)

PAT TRAVERS
STICK TO WHAT YOU KNOW - LIVE IN EUROPE
Website: www.pattraversonline.com
E-mail: BOOKINGS@PATTRAVERSONLINE.COM
Label: Provogue Records / Mascot Records.com
Distr.: Bertus
VIDEO

Opgegroeid met als voorbeelden Hendrix, Clapton, Beck en Page, speelt Pat Travers al weer meer dan 30 jaar, net als zovelen tegenwoordig bluesrock. Dit in Nederland opgenomen live album laat alvast horen wat deze man kan. De mix van eigen werk en covers van o.a. Jimi Hendrix, Robert Johnson, Booker T. Jones en Albert King komt uiterst krachtig uit de speakers geblazen en zit vanzelfsprekend vol spetterend gitaarwerk, dat is wat we al sinds eind jaren zeventig van hem gewoon zijn. Zijn geluid irriteert me om één of andere reden ook veel minder dan dat van vele van zijn bluesrockcollega's, maar vraag me niet waarom dit zo is. Neem nu bijvoorbeeld "Heat In The Street", recht toe, recht aan gitaargeweld zonder meer, als de ganse cd zo zou klinken zou ze mijn cd speler niet dikwijls meer benaderen, maar daarnaast staan dan ook nummers als "Red House" de Hendrix klassieker, die Pat niet zoals alle anderen in voorspelbare Hendrix stijl speelt, maar voorziet het van een slide jasje, zodat het nummer meer een southern rock feel in zich draagt, die eerder aan "The Allman Brothers live at the Fillmore" doet denken. Ook Robert Johnson's "If I Had Possession", ondanks zijn heavy benadering, mag er zijn. "Snortin Whiskey", een nummer dat al sinds zijn begindagen samen met "Boom, Boom" een van de hoogtepunten van zijn liveshows is, doen het hier bij de "Hollanders" ook weer uitstekend, meebrullen is de boodschap. Heel alleen trekt Pat daarna de trukkendoos open in "PT's Solo Time" waar hij de vreemste geluiden uit zijn gitaar tovert en zodoende een soort van klassieke vioolsonate brengt, die overgaat in een Jeff Beck achtig fragment om dan langzaam "Born Under A Bad Sign" van Albert King van de nodige heavy versie te voorzien om dit concert af te sluiten. Pat Travers is een van de weinige bluesrockgitaristen die het nog wat spannend weet te houden, zoals ook hier in dit slotnummer waarin bassist Frank Mc Daniel en hijzelf, deze song weer een eigen gezicht geven, Mc Daniel met zijn superstrakke funky baslijnen en Pat dankzij het gebruik van de ouderwetse "tube", wat we niet meer gehoord hadden sinds Peter Frampton's live L.P in de seventies. If you like it hard...
(RON)