ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007

APRIL 2007 - MEI 2007 - JUNI 2007 - JULI 2007

BROCK ZEMAN & DAN WALSH - THE BOURBON SESSIONS

VARIOUS ARTISTS: WARREN HAYNES PRESENTS: THE BENEFIT CONCERT - VOL 1

PALE BLUE DOT - WESTERN SCENE

PATTY BOOKER - FIRE & BRIMSTONE

MIKE MARINO & HIS RESTLESS SOUL - OUT OF THE DARKNESS

DUKE ROBILLARD - WORLD FULL OF BLUES

SALLY JAYE - AMARILLO

CARLOS JOHNSON / LEFTY DIZZ - THE HEALER

ROBERT PECKMAN - STIRRIN' UP BEES

FARIS NOURALLAH - GONE

BROCK ZEMAN & DAN WALSH
THE BOURBON SESSIONS
Website
E-mail: brockz@brockzeman.com
Label: Busted Flat records
cdbaby

Eén van mijn favoriete singer - songwriters samen met één van mijn favoriete gitaristen, als dat niet genieten wordt. Brock Zeman, van wie ik de vorige "Welcome Home Ivy Jane" in maart vorig jaar mocht bespreken, heeft nieuw werk en werd hiervoor deze keer bijgestaan door Dan Walsh, die we vooral kennen van Fred Eaglesmith's band "The Flying Squirrels". Sinds kort toert hij echter met de vrouwelijke singer - songwriter Romi Mayes en speelt op haar laatste cd, "Sweet Something Steady" geproduced door Gurf Morlix. Ongeveer een jaar geleden bracht hij dan zijn uitstekende solo cd uit: "Diesel And Dust", een sfeervolle instrumentale cd met een bloemlezing van de verschillende gitaarstijlen die hij zo virtuoos als begeleider van anderen altijd al bracht, van bluegrass tot blues, van folk tot rock. Brock Zeman heeft dus geluk gehad met deze sessie bij Lake Erie, in een kleine tot studiotje omgebouwde blokhut. Ze duurde twee dagen, en was in eerste instantie enkel bedoeld als "time killer", een beetje amuseren, wat oefenen tijdens een korte onderbreking in een tour. Het draaide (gelukkig voor ons) echter anders uit, en leverde 20 nieuwe songs op, waarvan er dertien op deze cd belandden (in feite veertien/hidden track). Een winning team als je het mij vraagt, deze twee, de prachtig gruizige stem van Brock, die zoals al dikwijls herhaald is, sterk herinnert aan Steve Earle, en daarbij de uiterst mooie gitaarklanken, in dit geval hoofdzakelijk dobro, van Dan Walsh. Dat levert prachtsongs op, zoals "Blood On The Hardwood Floor" over dronken caféruzies. Dan heeft voor "Lordy Lord" zijn banjo bovengehaald, zodat deze up tempo song een bluegrassjasje aangemeten krijgt. "Silver & Gold" met een prachtig klinkend samenspel van de gitaar en stem van Brock en Dan's melancholisch klinkende dobro. "Places to Fall" is ook erg sterk en vooral de backing vocals van Joel Williams dragen bij tot uiterst mooie close harmonie passages. De melodielijnen doen ondanks de Steve Earle stem, meer denken aan het betere werk van John Prine, het lijkt ook of Brock Zeman steeds puurdere en van alle overbodigheden ontdane muziek maakt. Neem nu "Don't Tell Jimmy", een ruige bluesy stem en een puike snedige slide, meer hoeven we niet, meteen is deze song mijn favoriet op dit werkstuk. Maar "Invisible Line" mag er ook zijn, hier is het weer het contrast van de ruige stem en de zacht klinkende dobro die het hem doet. De bijdrage van Lee Ann Wesseling op het duet "Spend The Night With Me", waar haar bluesy stem een extra dimensie geeft aan deze wat ondeugende song, is de laatste song op "The Bourbon Sessions", maar als hidden track komt wat later de grappige versie van "Blood On The Hardwood Floor" nog eens terug, ditmaal in een "Tom Waits/Nighthawks at the Diner" sfeertje, tot grote hilariteit van de aanwezigen. Just killin time, but instead we ended up killing a bottle of Jim Beam, het is te horen, ja!
(RON)

WARREN HAYNES PRESENTS: THE BENEFIT CONCERT VOL 1
Label: Evil Teen Records
Website: www.evilteen.com
Thanks to : Maria DeFelice / Powderfinger Promotions

Warren Haynes is een grote. De zanger/gitarist van de uit The Allman Brothers voortgekomen band Gov't Mule heeft ook nogal wat op zijn naam staan! Zo schreef hij nummer één hits voor Garth Brooks, speelde hij als enige gast muzikant mee met de Dave Matthews Band en kreeg hij Jason Newsted en Kid Rock zover om samen met hem op het podium te staan. Warren Haynes neemt in Gov't Mule niet alleen de zang en gitaar voor zijn rekening, hij schrijft ook de meeste nummers. En dat doet hij op aardig tempo, want in 2004 verscheen "Deja Voodoo" en in 2006 "High & Mighty", het twaalfde album van de band sinds hun debuut "Gov't Mule" uit 1995. Warren speelt het liefst op Gibson gitaren en ook tijdens het Belgium Rhythm 'n' Blues Festival van dit jaar in Peer had hij juweeltjes van gitaren bij zich. Met het uitkomen van de "Dreams" boxset van The Allman Brothers kwam er eind 1989 een enorme herwaardering voor de band. Met nieuwe bandleden Warren Haynes op gitaar en Allen Woody op bas tourde de band jarenlang de wereld over. Maar op het moment dat zij merkten dat de band geen nieuw materiaal ging opnemen startten de mannen hun eigen band onder de naam Gov't Mule. Al snel werd Matt Abts op drums aan de band toegevoegd en met de opnamens gestart voor het naar de band vernoemde debuutalbum. Dit sloeg gelijk aan bij een groot publiek. De concerten bleken zo goed te zijn en het publiek zo enthousiast, dat deze onder de titel "Live From Roseland Ballroom" op CD werden uitgebracht. Met het plotse overlijden van bassist Woody in 2000 werden de volgende albums, nadat er eerst ernstig was overlegd of de band nog wel bestaansrecht zou hebben, steeds met wisselende bassisten opgenomen. Een handvol studio en live albums verschenen en de band groeide uit tot een ware heldenband. Hun jam gevoel komt op de live albums het best tot uiting. Ondertussen is gitarist Haynes ook weer met Allman Brothers gaan touren en verdeelt hij zijn tijd dus tussen de 2 bands. Het laatst uitgebrachte album "Warren Haynes Presents: The Benefit Concert Vol 1" is een registratie van de elfde X-Mas Jam in Asheville, NC in de maand december van 1999. Toen reeds verschenen met als titel: "Wintertime Blues", maar nu heruitgebracht door Evil Teen Records. De tevroeg overleden Allen Woody was samen met Edwin McCain, Susan Tedeschi en The Derek Trucks Band toen nog van de partij, naast special guests Little Milton, Col. Bruce Hampton, Cry of Love, Larry McCray, Johnny Neel, Jimmy Herring, Paul Riddle en Mike Barnes. Maar het is steeds Warren Haynes die de songs dat beetje extra geeft en met zijn krachtige solo's de liedjes van kleur en dynamiek voorziet. Krachtige rhythm & blues, zoals je deze weinig meer hoort. Daarbij bevat deze dubbel CD twee eerder niet verschenen tracks, "Mule" en "It Hurts Me Too", die tijdens deze Gov't Mule's set speciaal voor deze editie werden opgenomen met natuurlijk dat sublieme gitaarwerk van Haynes. De liefhebbers van het betere gitaargeweld komen op "Warren Haynes Presents: The Benefit Concert Vol 1" absoluut aan hun trekken, dit is rockmuziek zoals rockmuziek moet klinken!

TRACKS:
Disc 1:
1. Beautiful Life - Edwin McCain
2. Alive - Edwin McCain w/Warren Haynes
3. I'll Be - Edwin McCain w/Warren Haynes
4. Rastaman Chant - Derek Trucks Band (Derek Trucks, Todd Smallie, Yonrico Scott, Kofi Burbridge)
5. Chicken Strut - Derek Trucks Band (Derek Trucks, Todd Smallie, Yonrico Scott, Kofi Burbridge)
6. 555 Lake - Derek Trucks Band (Derek Trucks, Todd Smallie, Yonrico Scott, Kofi Burbridge) w/Jimmy Herring
7. Yield Not To Temptation - Derek Trucks Band (Derek Trucks, Todd Smallie, Yonrico Scott, Kofi Burbridge) w/Col. Bruce Hampton & Jimmy Herring
8. Turn on Your Lovelight - Derek Trucks Band (Derek Trucks, Todd Smallie, Yonrico Scott, Kofi Burbridge) w/Susan Tedeschi, Col. Bruce Hampton & Jimmy Herring
9. Ain't That Loving You - Derek Trucks Band (Derek Trucks, Todd Smallie, Yonrico Scott, Kofi Burbridge) w/Larry McCray & Jimmy Herring
10. Don't Change Horses (In The Middle Of A Stream) - Derek Trucks Band (Derek Trucks, Todd Smallie, Yonrico Scott, Kofi Burbridge) w/Edwin McCain & Jimmy Herring
11. Just Won't Burn - Derek Trucks Band (Derek Trucks, Todd Smallie, Yonrico Scott, Kofi Burbridge) w/Susan Tedeschi

Disc 2:
1. Angel From Montgomery - Susan Tedeschi
2. Pretty As You Please - Cry Of Love (Audley Freed, Jason Patterson, Robert Kearns, Kelly Holland)
3. Peace Pipe - Cry Of Love (Audley Freed, Jason Patterson, Robert Kearns, Kelly Holland)
4. Mule - Gov't Mule (Warren Haynes, Allen Woody, Matt Abts)
5. Bad Little Doggie - Gov't Mule (Warren Haynes, Allen Woody, Matt Abts)
6. Lay Your Burden Down - Gov't Mule (Warren Haynes, Allen Woody, Matt Abts) w/Johnny Neel
7. Fallen Down - Gov't Mule (Warren Haynes, Allen Woody, Matt Abts) w/Johnny Neel
8. Devil Likes It Slow - Gov't Mule (Warren Haynes, Allen Woody, Matt Abts) w/Johnny Neel & Jimmy Herring
9. Spoonful - Gov't Mule (Warren Haynes, Allen Woody, Matt Abts) w/Col. Bruce Hampton, Johnny Neel & Mike Barnes
10. When The Blues Come Knockin' - Gov't Mule (Warren Haynes, Allen Woody, Matt Abts) w/Little Milton & Johnny Neel
11. It Hurts Me Too - Gov't Mule (Warren Haynes, Allen Woody, Matt Abts) w/Little Milton, Johnny Neel, Yonrico Scott, Derek Trucks and Susan Tedeschi

PALE BLUE DOT
WESTERN SCENE
Website - myspace
Mail : kimnscott@mindspring.com
Label: Eigen Beheer
cdbaby

De "Pale Blue Dot" is één van de tien beste foto's van de aarde ooit gemaakt vanuit de ruimte door het ruimtetuig Voyager 1 op een recordafstand. Astroloog Carl Sagan gebruikte de naam ook als titel van zijn boek over astrologie. Dat werk was dan weer de inspiratie voor de groepsnaam van een in Nashville ontstane formatie, bestaande uit de gebroeders Scott en Justin Collins en de vrouw van Scott die zich Kim Collins noemt. De groep bracht in 2000 een eerste titelloze CD uit, die in 2003 werd opgevolgd door "Big Plans". Vorig jaar werd de groep verkozen tot "Best Band in the West" door de Nashville Scene Readers Poll. Nu verschijnt de derde full-CD van Pale Blue Dot onder de titel "Western Scene" in eigen beheer. En dat is toch wel onbegrijpelijk want deze groep klinkt ontzettend fris, enthousiast en gevarieerd. Eigenlijk is dit een dubbelalbum met disc A (7 songs - 25 minuten) en disc B (7 songs - 32 minuten). De eerste schijf is wat meer rockend, ook minder gestructureerd en mijn selectie van beste songs omvat "I've Got A Light" en het zeer mooie "Big Plans". Maar het tweede schijfje is toch mijn favoriete CD met 2 absolute uitschieters via "He's Only A Desparate Man", "Ode To Joy" en het supermooie "Countless Rings". Tussendoor kunnen ook "New York Crush" en "Alcohol" ons eveneens nog heerlijk bekoren. Naast het frisse en energieke geluid van de liedjes valt ook de voortreffelijke samenzang van het trio op en de schitterende stem van elk groepslid afzonderlijk. Zelf noemen Pale Blue Dot hun muziek garage folk, dead country en schoolrock. Er zit behoorlijk wat variatie in de nummers die gaan van pure rock'n'roll tot punkrock en even daarna te ontroeren via prachtige en sterk gezongen ballads. Hun muzikale vriendenkring die de groep hielp bij het tot stand komen van dit album bestaat ook uit enkele topmensen die eerder samenwerkten met o.a. Emmylou Harris, Neil Young, Ryan Adams, Bob Seger en Steve Earl, voorwaar topreferenties. Laat het even duidelijk wezen: deze groep verdient tonnen krediet en laat vermoeden dat we nog vaak van Pale Blue Dot zullen gaan horen. Ik hoop voor hen dat de internationale erkenning spoedig mag volgen. Topplaat.
(valsam)

PATTY BOOKER
FIRE & BRIMSTONE
Website - myspace
Email: pattybooker@mac.com
Label : Tres Pescadores Records
cdbaby
VIDEO

Lang geleden dat wij nog iets vernomen hebben van Heather Myles ... niet dat ik wakker lig van het mooie kind dat heel wat jaartjes geleden optrad in Schulen voor de bekende zeven man en één paardekop maar het schoot mij plotseling te binnen bij het beluisteren van de songs "The Hell That I've Been Trough", "This Photograph", "It's Been Nice Knowing You" en "The Hand That Rocked His Cradle" die je kan terugvinden op het nieuwe album van Patty Booker. Inderdaad, Booker mag dan niet meer tot de jonge garde behoren in het countrywereldje (moeder van drie, grootmoeder van vier) zij kan haar jongere collega's nog best een poepje laten ruiken. "Fire & Brimstone" is de opvolger van het debuutalbum "I Don't Need All That" (1999) en het duet-album "Our Shangri - La" dat zij samen met Rick Shea opnam (ex-Dave Alvin & the Guilty Men). Voor de insiders is het al lang geen geheim meer dat 'the Southern California's finest musicians' niet moeten onderdoen voor de collega's uit Austin Texas of Nashville en ook Patty Booker heeft het zo begrepen. Danny Ott / Bob Gothar / Shawn Nourse / Candy Lerman - Girard / Steve Bancroft / Lisa Finnie / Lori Jo DeWitt / Henri Clift / Dave Pearlman / Jay Dee Maness / Jann Browne zijn ondermeer van de partij en ook Wyman Reese (Chris Gaffney's Cold Hart Facts Band) en Walter Clevenger (The Dairy Kings) hadden serieus wat in de (muzikale) pap te brokkelen. Patty Booker met het geweer in aanslag op de hoesfoto en schoten die weerklinken op de opener "The Hell That I've Been Trough" ... Patty maakt korte metten met het vreemdgaan van haar echtgenoot en meteen zijn wij beland in één van de meest aan bod komende thema's in het countrygebeuren. Lyin', cheatin', drinkin', leavin' ... je kan er niet omheen en Booker schittert op haar eigenste manier in het country /bluesy "Wake up Little Baby" en "Please Don't Lie To Me" (met Wyman Reese in een glansrol op piano en organ), het country-rockertje "Don't go Back To Sleep" (met een arsenaal geleende "Needles & Pins" gitaartjes), het western-swingertje "Momma Knows" (Dave Pearlman op steel guitar en backing vocals van Jann Browne & Matt Barnes). Op "The One - Way Hula" mag Danny Ott, al dan niet in een Hawaiiaans rokje, de show stelen met zijn dobro, de traditionele traantjes mogen massaal vloeien op "Tomorrow Never Comes" en om de kerk letterlijk en figuurlijk in het midden te houden kan de klassieke gospelsong niet ontbreken (" If I Believed In God"). Veelzijdigheid is een sterke troef en Patty Booker maakt er dankbaar gebruik van ... "Who would I Be" vraagt zij zich vertwijfelend af op het afsluitertje .... volgens mijn bescheiden mening ... een grote dame in het countrygebeuren. "If you like true country and real grit, you don't want to miss Fire & Brimstone"

MIKE MARINO & HIS RESTLESS SOUL
OUT OF THE DARKNESS
Website
Mail: mike@restlesssoul.com
Label: Eigen Beheer
cdbaby

Na "Last Of The Heartland" uit 2000 en "Another World" uit 2004 vergast de Amerikaanse Mike Marino & His Restless Soul ons dit jaar op een derde full-CD "Out Of The Darkness". Ook op dit album brengt de man uit Mickleton, New Jersey getrouw aan zijn roots pure Americana rootsblues, country- en folkmuziek die in de pers gelinkt wordt aan de originele West Coast-sound van The Eagles, The Byrds, Crosby, Stills, Nash & Young, The Flying Burrito Brothers en Buffalo Springfield. Die typische sixties-sound is het kenmerk van alle muziek die Mike Marino tot op heden aan de wereld toevertrouwde. Ook de Britse popsound uit de sixties van The Who, The Beatles en Eric Clapton dienden als inspiratiebron voor de songs van Mike Marino. De singer-songwriter en gitarist vereert en verheerlijkt zijn muzikale voorbeelden in haast elke song op "Out Of The Darkness". Als een volleerd dichter schrijft hij poëtische teksten en zet ze op vlotte muzikale deuntjes die makkelijk in het gehoor liggen. De titeltrack "Out Of the Darkness" is daar een overduidelijk voorbeeld van. Maar ook in de overige 12 tracks is die kenmerkende Amerikaanse muziek terug te vinden met als uitschieters het grappige "Twenty Too Late", de mooie ballad "One Man's Destiny" en "Sunset River". Af en toe laat hij ook een kritische of bezorgde stem horen zoals in de nummers "Who Will Save the Children?" en "When The World Was Still Big". "Stuck Out In The Rains" gaat over de overstromingen in New Orleans en de gevolgen daarvan voor de lokale bevolking die door de Amerikaanse overheid volledig aan hun lot werden overgelaten. Zijn voornaamste boodschap is om uit de duisternis te komen, eens diep na te denken over de wereld waarin we leven en ons in te spannen om onze gewoontes en onze omgeving aan te passen. Ambitieuze doelstellingen, maar als Bob Dylan er in slaagde, waarom zou het dan niet lukken voor Mike Marino. Zelf geeft hij het label "Vintage Rock For A New World" aan zijn muziek en dat hij heel gemotiveerd bezig is blijkt uit de ronduit schitterende en uitstekend verzorgde persmap die hij ons toestuurde samen met het album. Voor deze derde CD trommelde hij een indrukwekkende lijst van de beste muzikanten uit New Jersey op om hem muzikaal te ondersteunen, waaronder Mike Dugan (ooit verkozen tot beste bluesgitarist van het jaar) en Robert "Bobby" Campanell die met zijn band The Shakes lange tijd samenwerkte met Bruce Springsteen en Southside Johnny. Beide heren namen ook de honneurs waar als co-producers voor "Out Of The Darkness". Dit is zeker het beste album van Mike Marino tot op heden. Je kan horen dat hij er erg hard aan gewerkt heeft met veel volharding en ijver. Mike Marino verdient dan ook niets minder dan een grote pluim en een "very well done"-klopje op beide schouders van (valsam).

DUKE ROBILLARD
WORLD FULL OF BLUES
Website
E-mail: dukerobillard@cox.net
Label: Dixiefrog
Distr: Parsifal
VIDEO 1 VIDEO 2

Duke Robillard's carrière beschrijven is een uitgebreide taak, deze work-a-holic onder de gitaristen heeft, als ik me niet vergis bij deze zijn 24e solo cd uitgebracht, en dat is dan ook nog direct een dubbele (voor de prijs van één). Bovendien staat op het hoesje een sticker met de vermelding "all killer-no filler". Ja, dat zeggen er wel meer. Eind jaren 60, ik denk 67 of 68 kocht ik de eerste LP van Roomful Of Blues, met toen als gitarist/oprichter Duke Robillard. Zodoende was ik er ook in begin jaren 80 als de kippen bij toen deze man zijn eerste solo lp uitbracht, want ik wist, dat je zowieso kwaliteit in huis haalde, vooral degene die onder de groepsnaam Pleasure Kings uitgebracht zijn, waren echte meesterwerkjes. Maar ondertussen zat de Duke niet stil, zo maakte hij begin jaren tachtig ook nog twee platen met de "Legendary Blues band", begin jaren 90 enkele als gitarist van "The Fabolous Thunderbirds", maar ook nog een kleine dertigtal andere LP's en later CD's op met andere artiesten, soms gewoon als hun gitarist, maar soms ook duo projecten zoals "The Duke Meets The Earl" met collega gitarist en opvolger bij "Roomful Of Blues", Ronnie Earle. Duke Robillard is van alle markten thuis en kan met gemak alle stijlen aan, maar op zijn eigen projecten is het meestal jaren 50 blues en vooral Swing wat hij ons brengt, maar persoonlijk vind ik hem onovertroffen in de ballades in T-Bone Walker stijl, zoals hier op "You Won't Let Me Go". Op deze CD zijn er echter ook regelmatig invloeden van andere muziekgenres dan blues terug te vinden, zo is er de Stax sound van Booker T. met "Slim Jenkins Joint", maar ook jazz, op "Stoned", een mooi sfeervol nummer waarop saxofonist Gordon Beadle zich kan uitleven, of James Cotton's "Slamhammer" uit de jaren 60, waarop mondharmonicaspeler Sugar Ray Norcia te horen is. Voor het eerst gebruikt Duke ook tamelijk veel mondharmonica op een CD, een instrument dat voorheen steeds schaars gebruikt werd. Heel mooi is ook Duke's delta blues versie van Dylan's "Everyhing Is Broken" met de minder bekende Tim Taylor op harp. De bedoeling van Duke was om op deze dubbelaar alle aspecten van de blues te belichten die zijn sound uitgemaakt hebben, en dat levert een zeer afwisselingsvolle CD op. Van de big band stijl zoals hij die bij Roomfull Of Blues bracht, via de typische swing over meer rock getinte dingen die herinneren aan de Thunderbirds of zijn vroegere solo cd's. Zeer geslaagd is ook zijn versie van Eric Bibb's "Too much Stuff" over de koopverslaving van de gemiddelde Amerikaan, een uiterst funky bluesnummer dat je voor dat je 't weet de ganse dag in je hoofd hebt .Of "Blues Nightmare" met die prachtige chromatic harp van Sugar Ray waar ik van smelt, een super instrumental, die heel snel zijn weg naar mijn MP3 speler zal vinden. De heel aparte bewerking van Jimmy Reed's "Bright Light's, Big City" met zijn jazzy gitaar en warme Hammond B3, is wel de meest originele cover die ik van dit nummer ooit gehoord hem, en bovendien nog ijzersterk. All killer, no filler, zeker weten!
(RON)

SALLY JAYE
AMARILLO
Website
Label: Eigen Beheer
cdbaby

Een weekje Belgische kust om tot rust te komen en de batterijen opnieuw opladen... en met het schitterende debuutalbum van Sally Jaye (Smithwick) hebben we voldoende vitamienen in huis om er, naar aloude gewoonte, opnieuw stevig in te vliegen. Net als bij het pareltje "The Bootlegger's Daughter" van Rachel Harrington en het fantastische album "Stories" van Misty River overviel ons het zalige gevoel dat het vrouwelijke singer/songwriters wereldje met Sally Jaye opnieuw een diamantje in de etalage kunnen plaatsen. In een vorig leven nog aktief bij de punk-rock band Polly Pussy Pants (!) heeft het mooie kind uit Lawrenceville, Georgia een niet zo plezierige periode achter de rug. Haar samenwerking met de band Paper Sun (cdbaby) liep uit op een sisser en om ook te voldoen aan de cliché... een ongeluk komt nooit alleen, liep ook haar huwelijk op de klippen. Gelukkig zijn er dan nog de begripvolle moeders en kon Sally opnieuw op adem komen in het ouderlijk huis. Zij verdiepte zich meteen in de verhalen die "mom" door de jaren heen voor het nageslacht had bewaard en vond er een schat aan inspiratie die leidde tot een tiental pareltjes van storytelling songs. Opener "Miss Ater" met een schitterende pedal steel en het wondermooie "One Dollar Bills" (waarbij drums, piano en gitaar heerlijk duelleren) geven meteen aan dat Sally Jaye met haar debuutalbum "Amarillo" hoge ogen gaat gooien. "Junkyard", "Fair Lady" en "Georgia You Were Right" zijn songs die de collega's Beth Hart, P.J. Harvey, Gillian Welch, Patty Griffin, Nancy Griffith moeiteloos overtuigen om in de nabije toekomst beroep te doen op deze 'newcomer' in het singer/songwriter gebeuren. Sally Jaye zweeft als een engeltje door het folky/Americana landschap en kan rekenen op ondermeer de vaste bandleden Josh Day (drums), Brian Allen (bas), Jason 'Rowdy' Cope (electric gt) en Fil Krohnengold (piano, Wurlitzer, banjo, accordeon) om dit schitterend muzikale plaatje van mooie kleurtjes te voorzien. De adembenemende mooie titelsong "Amarillo", en "When the Cocaine Wears off" (lijkt mij iets voor Lucinda Wiliams) laten er geen twijfel over groeien ....

CARLOS JOHNSON / LEFTY DIZZ
THE HEALER
Label: Wolf Records
Distributie: Parsifal

Bij de term Chicago Blues denken we direct aan grote namen als Buddy Guy, Howlin’ Wolf, Otis Spann en vooral Muddy Waters. Op het Wolf Records label verscheen het album "The Healer", waarop Carlos Johnson op zes en Lefty Dizz op de andere negen tracks op hun gitaar tokkelen. Degelijke en moeilijk te vinden opnames van deze uit Chicago afkomstige, fel ondergewaardeerde, toevallig allebei linkshandige blues artiesten. Beide zijn op hun eigen manier echter wel even spannend als aantrekkelijk. Hoorbaar is ook het verschil in gitaarstijl. De ruwe gejaagde stijl en het snijdende gitaar-werk van Lefty Dizz geeft die belangrijke inbreng die hij had in de blues hier mooi weer. Hetzelfde geld voor Carlos Johnson wiens mooie volle en ronde gitaarsolo's juist een hoog fidelity-gehalte en een ontspannende werking hebben. Veel bekend werk als John Lee Hooker’s "The Healer", Jimmy Reed’s "Medley" en B.B. King's "Caldonia" naast twee eigen compostities bevatten deze eerste zes tracks van Johnson. Uptempo blues op boogie-leest, after hours blues .... hoewel in sommige tracks het tempo niet hoog is, doen de overstuurde gitaar en de geleidelijk aan zelfvertrouwen winnende voordracht van Carlos Johnson de luisteraar sidderen op zijn stoel. Gaat het tempo omhoog, dan zet de begeleidende band met groot gemak een tandje bij. Onder de begeleiders bevinden zich o.a. Easy Baby (bas) en Adrian Flores (drums) op de eerste drie tracks en op de volgende drie : Daniel Ruffo (gitaar), Mariano D’ Andrea (bas) en Pato Ruffo (drums). Dizz zijn verleden is meer te zoeken in de oude Chicagoblues school, de periode dat hij optrad met o.a. Jr. Wells en Hound Dog Taylor. De bezieling en inventiviteit die hij in deze periode aan de dag legde zou hij in latere jaren nog maar zelden evenaren. De opnames op deze CD gebeurden in het jaar ''92 in Buenos Aires. Toen was hij al maanden terminaal ziek, wat natuurlijk zijn weerslag heeft bij deze opnames, maar niet te min was Lefty Dizz van essentieel belang voor de blues aangezien elke gitarist wel wat van hem geleend heeft, zo ook Carlos Johnson, dus alleen daarom al verplichte kost voor bluesliefhebbers.

ROBERT PECKMAN
STIRRIN' UP BEES
website
Label: Bonedog records
cdbaby

Je hebt nog maar enkele maten van deze cd gehoord en je bent al goed gezind, dit is echte "good time music". Lekkere blazers, New Orleans ritmes, een knappe soulvolle stem, goede sterke composities, wat meer kan ik nog zeggen, een feest voor het oor. Soul, R&B in de stijl zoals we dat kennen van Dan Penn en de helaas te vroeg overleden Eddie Hinton. Muscle Shoals, Stax, dat alles komt je voor de geest als je deze plaat beluisterd, zeker in het nummer "Stop And Take A Look" de enige cover hier en met guest vocals van Johnny Day en Bo Wagner. Wat we hier krijgen is blue eyed soul van het zuiverste water. "Can a white man sing the blues?" was lang een bekende vraag, maar nu is de vraag beantwoord "Can a white man sing soul?". Dat wist ik al sinds ik jaren terug lp's van Billy Price op de kop tikte, en tot mijn grote verbazing zie ik dat op dit Bonedog label, diezelfde Billy Price die ik wat uit het oog verloren was, ook vertegenwoordigd is. Maar we hadden het hier over Robert Peckman, "Pecky" voor de vrienden. Robert is bassist en drummer en vooral zanger natuurlijk, soulzanger, zoals ik al zei, een van de weinigen blanken die zich zo kan noemen. Mooie song is ook de ode aan de stad die het onlangs zo te verduren kreeg. "I Wanna Go Down To New Orleans" natuurlijk een echte Nawlins song, met veel namedropping van zijn beste muzikanten. Pracht van een tekst ook in de mooie sterke soulsong "Just A Few Words", een song over eenvoudig goed zijn voor mekaar, zeer sterk gezongen. In feite is het simpel, ook de volgende songs zoals het funky "Hey John R." en "Strugglin" zijn prijsbeesten, geen zwakke song te bespeuren op dit R&B kleinnood. Pecky, you sure got soul!
(RON)

FARIS NOURALLAH
GONE
Website - myspace
Mail: faris.nourallah@gmail.com
Info: Hemifran
Label: Blog Up Musique
Distr.: Bang! Records

The Nourallah Brothers, zo kende de wereld de Amerikaanse broers Salim en Faris Nourallah. Ze waren zonen van een Syrische vader en groeiden op in El Paso dicht bij de grens met Mexico. In 2002 besloten ze om elk hun eigen weg te gaan en Faris is werkelijk een muziekmachine. Elk jaar opnieuw verschijnt er een album van deze rasartiest en zo komt het dat we in 2007 al aan zijn vijfde album toe zijn met de titel "Gone". Momenteel verblijft hij in Dallas waar hij in zijn home-studio voortdurend aan nieuwe songs werkt. In de vakpers wordt hij veelvuldig bejubeld en vergeleken met grootheden uit de muziekgeschiedenis zoals Ray Davies, Elliott Smith en Lennon & McCartney. De liedjes op deze CD zijn heel melodieuze songs die bijzonder goed muzikaal werden opgebouwd. Al van bij het startschot verbaast "Ay Carlo" en "Galla" door de speciale songstructuur. "Northbound Train", "Elephantine" en het op z'n Bowie's swingende "Gone" zorgen ervoor dat de vaart in deze CD blijft. Even verpozen met "Anticipation Anxiety" en "The Rope" om er daarna terug in te vliegen met het sterke "Call It Off". Afsluiter "Las Cruces" is ook al zeer mooi. "Gone" is een zeer verzorgde en leuke plaat geworden van een good old singer-songwriter die momenteel al weer keihard aan het werken is om de zesde CD die "Radio Farris" zal heten zo snel mogelijk op de markt te gooien. Voor het geld doet hij het echt niet, getuige daarvan zijn beslissing om de volledige royalties-opbrengsten te schenken aan een niet-gouvernementele organisatie "Kinderen Zonder Grenzen" die jonge Aziatische kinderen en jongeren de kansen biedt om te studeren en zo een betere toekomst in het vooruitzicht hebben. Zeer nobele en gemotiveerde geste van een goed mens en sterke artiest. Faris Nourallah is zeker nog niet "Gone" : he will be back. En wij zullen zijn nieuwe werk met veel plezier beluisteren en bespreken bij Rootstime.
(valsam)