ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007

MEI 2007 - JUNI 2007 - JULI 2007 - AUGUSTUS 2007

SEPTEMBER 2007 - OKTOBER 2007 - NOVEMBER 2007


VARIOUS ARTISTS: DEAR MR FANTASY - FEAT. THE MUSIC OF JIM CAPALDI & TRAFFIC - A CELEBRATION FOR JIM CAPALDI

TORI SPARKS - UNDER THIS YELLOW SUN

STONEY CURTIS BAND - RAW & REAL

LIZ TORMES - LIMELIGHT

T-BEAR & THE DUKES OF RHYTHM - LET THE SWEET TALK FLOW

PAM TILLIS - JUST IN TIME FOR CHRISTMAS

MARK HUFF - GRAVITY

POSSUM JENKINS - ON TIME

FLYNN - THE ANSWER'S NOT ENOUGH

EUGENE HIDEAWAY BRIDGES - EUGENE HIDEAWAY BRIDGES


 

VARIOUS ARTISTS:
DEAR MR FANTASY
FEAT. THE MUSIC OF JIM CAPALDI & TRAFFIC
A CELEBRATION FOR JIM CAPALDI

Website
Label: Eagle Records
Distr.: PIAS

 

 

Ter ere van de twee jaar geleden overleden drummer Jim Capaldi vond er op 21 januari van dit jaar een concert plaats in The Roundhouse in Londen, waarbij bekende muzikale vrienden van de drummer zijn werk ten gehore brachten. De opbrengsten van het concert gingen naar het Jubilee Action Street Children’s Appeal, waar Capaldi tijdens zijn leven actief voor was. De Britse rockdrummer en zanger werd in augustus 1944 geboren in Evesham in Worcestershire en aan het begin van de jaren zestig speelde hij met Dave Mason in de plaatselijke band Hellions. Na deze eerste bandjes, kwam Jim in 1964 in contact met Steve Winwood, die toen bij The Spencer Davis Group speelde. Toch zou het nog tot 1967 duren voordat zijn geesteskind Traffic geboren zou worden. In de band zaten naast Jim (zang & drums) en Steve Winwood (gitaar & orgel), Dave Mason (zang, gitaar & bas) en Chris Wood (dwarsfluit, sax, zang). Hun eerste single was "Paper Sun", een licht psychedelische 60’s hit. De eerste LP "Mr Fantasy" werd een instant succes. Nadat Winwood in 1969 even Blind Faith op poten zette (met Clapton) werden de rangen terug gesloten. Traffic werkte in het nieuwe decennium nog 8 platen af. Allerlei gastmuzikanten stonden wat graag aan te schuiven om mee te spelen. Tot Jim’s dood was de band in verschillende vormen af en toe actief. Vanaf 1975 bracht Capaldi, na een huwelijk met de Braziliaanse Aninha Campos veel tijd door in Brazilië. In 1994 kwam Traffic zonder Chris Wood, die in 1983 was overleden, weer bij elkaar voor de opnamen van het album "Far From Home". Naast Traffic had Jim behoorlijk wat input bij andere artiesten. Zo schreef hij nummers voor artiesten van Eric Clapton, Bob Marley, The Eagles, George Harrison tot Santana. Ook als gastmuzikant was hij veelgevraagd. Met "Love Will Keep Us Alive", welke The Eagles op hun "Hell Freezes Over" opnamen leverde hem een Edison op. Zolang het maar buiten de schijnwerpers was. In die schaduw leefde ook zijn geëngageerde zijde. Amnesty International, en vooral zijn persoonlijke projecten in de favela’s van Rio De Janeiro, waar hij zich inzette voor de straatkinderen, en zijn zorg voor het milieu lieten soms sporen na in zijn muziek. Helaas heeft Capaldi in 2005 het leven gelaten vanwege de gevolgen van maagkanker. De man was 60. Gelukkig zal zijn muziek voor altijd bewaard blijven. In januari verscheen een allstar-cast om geld in te zamelen voor een goed doel waar Capaldi zijn naam aan verbonden had. Het leverde een fantastische avond op die bol stond van de prachtige vertolkingen. Medewerkers waren er te veel om op te noemen maar met namen als Joe Walsh, Paul Weller, Gary Moore, Yusuf Islam, Jon Lord, Pete Townshend en natuurlijk Steve Winwood heb je kwaliteit in huis. Van het concert zijn 20 songs geselecteerd waaronder het openende "Paper Sun", prachtig gezongen door Paul Weller en "No Face, No Name, No Number" (Pete Townsend). Adembenemend zijn vooral o.a. "Living On The Outside", "Forty Thousand Headmen" en "John Barleycorne Must Die" door Joe Walsh, "Man With No Country" door Yusuf Islam aka Cat Stevens, "Evil Love" door Gary Moore en "Dear Mr Fantasy" door Steve Winwood. De drumpartijen werden onder andere gespeeld door Simon Kirke, voormalig drummer van Free en Bad Company. Ook Andy Newmark, voormalig drummer van Sly & The Family Stone, en Ray Cooper, die vooral bekend werd als drummer van Elton John, drumden tijdens het concert. Andere bekende muzikanten die bij het concert hun eerbetoon gaven zijn voormalig Dr. Hook-zanger Dennis Locorriere, voormalig Deep Purple-toetsenist Jon Lord, saxofonist Mark Rivera, de Schotse singer-songwriter Margo Buchanan en bassist Dave Bronze (Procol Harem). Finale is "Love Will Keep Us Alive", in een erg natuurlijke versie, ver weg van The Eagles, in een all-star versie. Naast het goede doel is de dubbel-cd "Dear Mr Fantasy - Featuring the music of Jim Capaldi en Traffic" de moeite meer dan waard vanwege de prima muziek die geboden wordt. Deze dubbelaar puilt dus uit van fantastische songs, gebracht door een keur van Britse muzikanten en ik kan rustig stellen dat dit één van de beste tributen is die ik ooit gehoord heb. Jim Capaldi was een echte 'musician's musician'.

TRACKS

DISC1:

1. Paper Sun - Paul Weller
2. Lost Inside Your Love - Stevie Lange
3. Living On The Outside - Joe Walsh, Bill Wyman, Jon Lord
4. Elixir Of Life - Dennis Locorriere
5. Whale Meat Again - Simon Kirke
6. Love's Got A Hold On Me - The Storys
7. Forty Thousand Headmen - Joe Walsh
8. Man With No Country - Yusuf Islam
9. Light Up Or Leave Me Alone - Steve Winwood
10. Dear Mr Fantasy - Steve Winwood

DISC2:
11. Evil Love - Gary Moore
12. Here We Go Round The Mulberry Bush - Paul Weller
13. Let Me Make Something In Your Life - Stevie Lange & Jon Lord
14. Gifts Of Unknown Things - Phil Capaldi, Jon Lord & Bill Wyman
15. Love You 'Til The Day I Die - Margo Buchanan
16. No Face, No Name, No Number - Pete Townshend
17. John Barleycorn Must Die - Joe Walsh
18. Pearly Queen - Paul Weller
19. Rock And Roll Stew - Dennis Locorriere, Margo Buchanan, Stevie Lange
20. Love Will Keep Us Alive - Steve Winwood, Joe Walsh, Mark Rivera, Gary Moore, Jon Lord, The Storys & Bill Wyman


 

TORI SPARKS
UNDER THIS YELLOW SUN
Website - myspace
Email: tori@torisparks.com
Label: Glass Mountain Records
Info: Maria DeFelice
Powderfinger Promotions
Cdbaby
VIDEO

 

 

Tori Sparks is niet alleen gezegend met een buitengewoon fraaie en zeer herkenbare stem, die soms doet denken aan onze eigen Dani Klein, maar ze heeft ook nog eens een enorm talent voor het schrijven van bijzonder mooie (folkpop)liedjes. Daarvan getuigen de de twee juweeltjes die ze reeds eerder heeft uitgebracht: het EP'tje "Tidewaters" (2003), dat omwille van het grote succes, haar dadelijk aanzette om haar koffers te pakken en naar Nashville te verhuizen. Gevolgd door het al even succesvolle "Rivers + Roads" (2005). "Under this Yellow Sun" is de derde in deze rij, het schitterende EP'tje meegerekend. Op deze nieuwe plaat heeft Tori Sparks haar muzikale horizon aanzienlijk verbreed. Dat is gelijk te horen in het eerste nummer, "Cold War", één van de singles van het album en één song van de finalisten in de AAA/Americana categorie van Unisong International Songwriting Contest van dit jaar. Meer nog dan op voorganger "Rivers + Roads" maakt Sparks hier gebruik van een waar legertje aan muzikanten - waaronder Steve Bowman van the Counting Crows en Aaron Sands van Jars of Clay - zonder dat het geheel overdadig aandoet. Dat is de danken aan het zeer hoge niveau van de composities en de warme productie van David Henry (R.E.M., Ben Folds, Vienna Teng, Josh Rouse, Jill Sobule, Widespread Panic, Indigo Girls, Cowboy Junkies), waardoor "Under this Yellow Sun" uit louter hoogtepunten bestaat. Op haar nieuwe album raakt Sparks ogenschijnlijk steeds verder verwijderd van de poppy folk die zij inmiddels bijna vijf jaar laat horen. "Under this Yellow Sun" biedt echter een aangenaam geluid, de bluesy folk van Be Good Tanyas om het zo te omschrijven of blues-meets-roots-meets-pop. Van de prachtige openingstrack "Cold War" met bijgevoegde video tot het afsluitende "Carry Us", is alles even fraai. Hoogtepunten zijn naast de opener, het nummer "Out of the Void", waarin ze klinkt als een jongere zus van Chrissie Hynde, het akoestisch poppy "Under the Rug", het gevoelige "Free" of "Poison Well" waarin het reeds aangehaalde blues-meets-roots-meets-pop het meest van toepassing is. Grootste uitschieter vinden we misschien wel meer op het einde van de plaat, de song "Caged Bird", zou best een mix kunnen zijn van Hynde’s vocals met een arrangement waarin Lucinda Williams zeker interesse zou hebben. Als de deadline voor de jaarlijstjes nog niet gepasseerd was, zou ik deze plaat zonder twijfel bovenaan zetten. Bij deze dan maar.


 

STONEY CURTIS BAND
RAW & REAL
Website
Label: Provogue
Distr.: Bertus

 

Een Provogue cd-tje. Dan mag je van een zaak zo goed als zeker zijn, dat je je kan verwachten aan harde, keiharde bluesrock, zo is het deze keer dan ook niet anders. Stoney Curtis kan je best omschreven door vier namen te noemen Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan, Jeff Healey en ja zelfs een beetje Pink Floyd, met deze vier elementen brouwt hij zijn eigen Psychedelische blues, zoals hij zelf zijn muziek noemt. Veel wah wah pedalen, extra veel echo, goed gitaarwerk, maar spijtig genoeg geen eigen herkenbare sound, als je een nummer van deze cd hoort weet je wel van wel label het komt, maar een herkenbaar Stoney Curtis geluid is er volgens mij (nog) niet, iets wat je bijvoorbeeld van Eric Gales niet kan zeggen, die haal je er onmiddelijk uit. De openingssong "That's Right" is mooi, maar in feite is het 80 % SRV en 20 % Stoney Curtis. Het funky "Girlfriend" drijft op een knappe herhaalde riff en heeft daardoor iets hypnotisch. De duidelijke Pink Floyd invloeden waarvan sprake, zittten in "Behind The Sun". Erg mooi vind ik persoonlijk "Eli's Blues" waar de slide erg mooi klinkt, spijtig genoeg is het hier niet Stoney maar een gastmuzikant Pete Reveen die hier gitaar speelt. Mocht hij verdergaan in deze richting, dan kon hij me dadelijk bij zijn fans rekenen, maar da's natuurlijk een erg persoonlijke voorkeur. Het ingetogen "Rain Over Me" is eveneens een song die me wel bevalt, met als gastgitarist, jawel, Pete Reveen! Toch is dit alleszins een meer dan behoorlijke cd, maar Stoney Curtis mag wel op zoek naar een eigen identiteit.
(RON)


 

LIZ TORMES
LIMELIGHT
Website - myspace
Email: liz@liztormes.com
Label: Velour Music Group
VIDEO 1 VIDEO 2

 

 

We zijn sinds begin dit jaar flink verwend wanneer het gaat om vrouwelijk singer-songwriter talent. Deze trend lijkt zich tot het einde van de jaarwisseling gelukkig door te zetten. Het volgende talent dient zich immers al weer aan in de persoon van Liz Tormes, een New Yorkse singer-songwriter die tijdens haar jeugdjaren opgroeide in Nashville en dit al luisterend naar Echo and the Bunnymen, the Cure, en the Smiths, invloeden die we nu ook terug vinden in haar muziek, die we best kunnen omschrijven als donkere southern folk. "Limelight" is haar debuut-cd en het is een zeer overtuigend debuut geworden. Liz beschikt over een prima stem, die soms wat lijkt op die van Jenny Lewis of Neko Case, en heeft een band om zich heen verzameld die zeer ingetogen kan spelen, maar ook tekeer kan gaan als in de twee openende tracks: "Read My Mind" en "Without Truth", songs waarin zij zich meteen vocaal bewijst. Hiernaast schrijft Tormes prachtige, toegankelijke songs, die soms wat lijken op het werk van Aimee Mann of Kim Richey. Dit alles maakt de mix van folk, country, rock en pop op "Limelight" onweerstaanbaar. Het zijn de wat stevigere songs waarin Tormes wat ons betreft op haar best is, maar ook de wat meer ingetogen songs als de titeltrack en "Black Luck" zijn zeer intens en zuiver gezongen en behoren met "Better Days" (met gast vocals van Ollabelle's Amy Helm) tot de hoogtepunten van deze fraaie cd, waarbij de doeltreffende productie van Liz zelf bijdrage aan dit intiem eindresultaat. Liz Tormes promoveert meteen van de galerij der beloften naar de galerij van de betere vrouwelijke singer-songwriters van het moment.

 


 

T-BEAR & THE DUKES OF RHYTHM
LET THE SWEET TALK FLOW
Website - myspace
E-mail: info@tbear.se
Label: El Toro Records
Cdbaby

 

 

Een Zweedse band op een Spaans platenlabel, het verenigde Europa tegen de Amerikaanse overmacht op het blues bluesfront! Torbjörn Solberg (T-Bear) en Jan Lillsäter speelden al tien jaar in een Texaans geinspireerde shuffleband, toen ze besloten blazers toe te voegen. Een tijd later huurden ze een captatiewagen van de nationale radio en namen in een kerk niet ver van hun woonplaats deze cd op. Een half jaar na opname mixten enkele groepleden de opnames en stuurden het afgewerkte product naar de cd fabriek. Een bekende Spaanse radio d.j. hoorde een promo exemplaar en bracht hen in contact met de baas van El Toro Records, Carlos Diaz, en even later was het contract een feit. De sound die deze jongens brengen is een mix van wat we kennen van bijvoorbeeld Fabulous Thunderbirds en Roomful Of Blues. T-Bear zorgt voor vocals en gitaar, de tweede gitarist is Fredrik Myhrbergen, en zij worden geruggesteund door de drie saxofonisten Jan - Olof Appel, Jan Nillson en Göran Ramberg. Op bas is er de tweede kern van de band, Jan Lillsäter en verder nog drummer Tore van Baalen en last but not least Berth Arnessen, de keyboardspeler. Met hun zevenen vormen zij een "Little Texan Bigband" die zonder moeite ale mogelijke varianten binnen dit genre aankunnen, of het nu langzame bluesongs zijn zoals " T-Bear Blues", een nummer dat overigens een variatie is op Bessie Smith's "Nobody knows You When You Are Down And Out" en "Don't Touch Me Baby" of meer jump zoals de titelsong in Louis Jordan traditie "Let The Sweet Talk Flow". Beide gitaristen hebben invloeden van de groten van het genre zoals Ronnie Earl, Duke Robillard en Jimmie Vaughan en het zijn meer dan behoorlijke leerlingen. Hiervan krijgen we een meer dan overtuigend bewijs in meerdere nummers, maar nog het meest in "Baby Please Don't Lie To Me", voor mij één van de betere songs op deze release. De laatste veertien dagen waren voor mij per toeval wel een Scandinavische bedoening. Eerst was er de cd van Allen Finney met Eric Hansson's band uit Zweden, daarna de ijzersterke Thorbjorn Risager uit Denemarken, en nu deze meer dan behoorlijke cd van T-Bear, wederom uit Zweden. Van mij mogen nu zelfs de Viking nog binnenvallen, ik ga ze met open armen ontvangen.
(RON)


 

 

 

PAM TILLIS
JUST IN TIME FOR CHRISTMAS
Website - myspace
Label: AGR Televison Records
Distr.: Universal Music International

 

 

Cd's met in de titel "Christmas" verkopen blijkbaar bij voorbaat en elk zichzelf respecterend platenlabel brengt minstens een kerst-cd uit. Het platenlabel AGR Televison Records brengt zomaar twee releases op de markt zijnde "All Wrapped Up in Christmas" van Tracy Lawrence (zie recensie november) en "Just in Time For Christmas" van Pam Tillis. In april van dit jaar verscheen van Pam Tillis het verrassende album "Rhinestoned". Het was inmiddels al weer zo’n 6 jaar geleden dat van Pam haar laatste album "Thunder And Roses" werd uitgebracht. "Rhinestoned" werd uitgebracht op het Stellar Cat label (AGR) en was daarmee het eerste album dat op het eigen label uitkwam. Omdat ze niet afhankelijk was van voorschriften van een platenmaatschappij, kon Pam haar creatieve talenten gebruiken voor dit album en is ze weer terug naar haar roots. En Tillis blijft verrassen, want van haar is er nu haar 1e kerstalbum uit, getiteld "Just in Time for Christmas". De zangeres wilde een Kerstalbum maken, die net zo'n comfortabel gevoel geeft als een favoriete wintertrui, en daarin is ze best gelukt. Tien jaar lang heeft Pam tijdens optredens kerstnummers gezongen en daaruit heeft ze een selektie gemaakt. Op het album staan naast een tal van haar favoriete songs, kerstklassiekers zoals "Silent Night", "What Are You Doing New Year's Eve", "Pretty Paper" en "I'll Be Home for Christmas" ook enkele nieuwe songs die eenzelfde vertrouwde toon zetten als de standards. En omdat Kerstmis een familiegebeuren is, wist ze vader Mel Tillis te strikken voor een duet en zijn nichtjes en neefjes te horen als achtergrondkoortje bij het haardvuur. En daarom is "Just in Time For Christmas" warm aanbevolen met de Warmste Kerstwensen van Pam Tillis.


 

MARK HUFF
GRAVITY
Website - myspace
Mail: huffexodus@hotmail.com
Label : Exodus Records
Info: Precedent Entertainment
wesley@precedentent.com
CD Baby

 

Een singer-songwriter uit Las Vegas die de countryrocktoer opgaat en een heel sterk nieuwe album aflevert. Dat zou de definitie kunnen zijn voor Mark Huff en zijn album “Gravity” dat geïnspireerd is op de zang en de songs van Ryan Adams. Huff schreef 11 nummers voor deze CD die er muzikaal staan als een huis. Niet echt countrymuziek waar Adams toch een patent op heeft maar eerder neigend naar rock en pop waarmee Mark Huff in de clubs en theaters in Las Vegas avondvullend optrad. Deze man kan ook met enige trots vermelden dat hij het voorprogramma van Bob Dylan, Willie Nelson, Al Green en Chris Isaak mocht verzorgen. Toen hij in 2003 naar Nashville verhuisde mocht hij opnieuw support act spelen voor Allison Moorer tijdens haar drie Amerikaanse tournees. De gitarist van Moorer was Adam Landry, die Huff aanbood om zijn CD “Gravity” te produceren. Enkele lokale topmuzikanten die hun sporen verdienden bij Ryan Adams, The Sways, Bob Dylan en Steve Earl trokken met Mark Huff de studio in en kwamen er pas terug uit toen de elf tracks opgenomen waren. Zijn liedjes zijn melodieuze verhalen over de liefde en over de dingen die het hart van de mens allemaal moet doorstaan bij relaties. “Easy To Love You” begint het album en zet de toon voor de rest. Op “In The Dark” komt Allison Moorer helpen met backing vocals en samen creëren ze een uitstekende bluesrocksong. Op dezelfde weg vinden we “Digging A Hole” dat op lijkbidderswijze wordt ingezongen zoals o.a. ook Mark Lanegan dat meestal doet. “Smoking cigarette butts from a dirty ash tray” is een zin waar ik zo niet direct zelf zou opkomen. Dit wordt nog eens overgedaan in “Talkin’ Insomnia Blues” (nog zo’n zin : “Trying so hard to stay young has made us feel so old”), ondergrondse treurzang van de bovenste plank. Nog meer droevenis troef in “Something That I Broke”. De titeltrack “Gravity” is naar mijn bescheiden mening echter de sterkste song van het album. Subliem van tekst en muzikaliteit en uitstekend zangwerk. Je bent meteen geneigd om tot verontschuldigingen over te gaan omdat je het gevoel krijgt dat je zelf de oorzaak van al die ellende bent. Ook “Killing Me Slowly” is een song die blijft hangen omwille van de meeslepende melodie en de sterke vocalen die doen denken aan het werk van Tom Petty. Bijna 10 jaar na zijn vorige CD is deze nieuwe “Gravity” van Mark Huff net op tijd gekomen. Je vraagt je af waarom dat eigenlijk zo lang heeft moeten duren.
(valsam)


 

POSSUM JENKINS
ON TIME
Website - myspace
E-mail: thepossumjenkinsband@yahoo.com
Label: Eigen beheer
Cdbaby
VIDEO

 

Dit viertal uit Boone, North Carolina vormt samen de band Possum Jenkins, een band met een ietwat rare bezetting als je de line up bekijkt: Nathan Turner zingt, speelt ritme en lead gitaar en drums, Dave Willis speelt slide, zingt en drumt eveneens, David Brewer is de derde gitarist/ drummer die ook zingt en Jared Church zingt natuurlijk ook en gelukkig speelt hij bas. Dus moet dit zowat het enige quartet zijn met 4 zangers, drie drummers en drie gitaristen. Vanzelfsprekend verdelen de heren het instrumentarium wat onder mekaar, en wordt er niet gevochten wie wanneer mag drummen, en zo komen ze tot een mooi geluid op deze Americana release. Hun tweede cd is dit al, want twee jaar geleden was er het debuut met de mooie titel "To Whatshername, Where Ever The Hell She Is…". Hun inspiratie vonden ze bij country outlaws zoals Waylon Jennings en Willie Nelson, maar de heren houden ook van echte blues, soul en alt.country vooral de pioniers in dit genre zoals Whiskeytown, Uncle Tupelo en Son Volt. Na twee jaar verder geëvolueerd te zijn is er nu de 7 nummers tellende mini cd "On Time". Wat mij betreft een waardige opvolger voor hun debuut, want elk van de 7 songs zijn echt meer dan de moeite waard. "Strangers Heart" waarmee ze beginnen is een song waar wat bluegrassinvloeden in verwerkt zitten, een banjo, fiddle en mondharmonica (van gast Brent Buckner) zorgen voor het sfeertje. "Greasy Spoon" is wat country rock, het herinnert me qua stijl wat aan de vroegere "Outlaws". Meer rootsrock in "Someday" met knap gitaarwerk van onze drie gitaristen. "Kraut Creek" heet iets van The Band in zich en "Beside the Pines" roept de sfeer op van de eerste Steve Earle platen. Te vlug zitten we al aan de laatste song "Carrboro Nights". Een sterke melodie, mooie twangy gitaren en knappe vocals, van mij hadden ze graag nog een kwartiertje of nog liever een half uurtje mogen verderdoen. Maar ja, mooie liedjes duren nooit lang.
(RON)


 

FLYNN
THE ANSWER'S NOT ENOUGH
Website - myspace
Label: BlackWolf
Info: Maria DeFelice
Powderfinger Promotions
Cdbaby
VIDEO

 

Eind 2002 werd Flynn met zijn goudeerlijke liedjes onthaald als de nieuwe chroniqueur van het Bostonse leven. Flynn afkomstig van Greystones, Co. Wicklow, Ierland, maar nu al vele jaren in Boston, Massachusetts woont, maakte reeds in 2001 met "On Your Way" een bejubeld debuut met zijn radio vriendelijke songs. "An American Wake" in 2005 een wat overgeproduceerd en tegenvallend vervolg, waarop vergelijkingen met David Gray en Dave Matthews steeds groter werden, trok dan ook onopgemerkt voorbij. Met zijn vierde solo album "The Answer's Not Enough" is de kans daarop kleiner. Alleen de gastenlijst moet al goed zijn voor een dosis publiciteit. Want naast Flynn leveren ook mede song-writers Ellis Paul en Antje Duvekot bijdrages aan deze plaat. Muzikaal gezien levert dit evenwel weinig veranderingen op. Flynn schrijft compacte nummers die logisch in elkaar zitten en altijd een lekker refrein bezitten. Traditionele, typisch Amerikaanse radiorock. Dat klinkt saaier dan het is, want met zijn Ierse accent en gepassioneerde zang geeft Flynn de muziek de benodigde rauwheid mee. Terwijl ook de teksten hierdoor overtuigender en minder melodramatisch worden dan ze op papier lijken te zijn. Zijn verleden in de legendarische Boston band, Cliffs of Dooneen, komt meer dan ooit naar voren in de grootse sound waar hijzelf, als producer voor gezorgd heeft. Muzikaal worden alle songs voorzien van de nodige echo- en techno effecten, terwijl de drums er uitgekristalliseerd op staan. Eén van de hoogtepunten is voornamelijk "Breathless", dat co-written is met Antje Duvekot en dat met een ingetogen akoestische versie deze "The Answer's Not Enough" mooi afsluit. Ietwat gladde en gepolijste muziek, maar wat zitten de songs goed in elkaar, wat wordt er goed gemusiceerd, wat zingt Flynn heerlijk soulvol en, boven alles, wat klinkt het onweerstaanbaar mooi. Een cd die je maar blijft opzetten en die eigenlijk alleen maar beter wordt.



 

EUGENE HIDEAWAY BRIDGES
Label : Armadillo Music
www.bluearmadillo.com
mail@bluearmadillo.com
Distr.: Munich Records
www.munichrecords.com

 

 

Dat de uit Texas afkomstige Eugene ’Hideaway’ Bridges van alle markten thuis is was twee jaar geleden reeds te horen tijdens zijn optreden op het Springblues festval in Ecaussinnes en in de Banana Peel te Ruiselede, en vorig jaar in CC de Steiger te Menen. Hij heeft naar eigen zeggen een speciale band met België, zijn eerste optreden buiten de VS zou namelijk in ons land geweest zijn. Maar goed, zijn optredens gaan van gospel over soul naar blues, niets is voor hem een probleem. Net als wij vaststelden op zijn in 2000 uitgebrachte cd "Man Without A Home" is Eugene Bridges een nomadische muzikant. Hij brengt zijn leven door op de weg, zijn huis is waar zijn volgend optreden plaatsvindt. Elk jaar is dat vanuit Amerika, door Europa, naar Australië en Nieuw Zeeland, met veel stops onderweg. Geboren in 1963, Eugene is de zoon van bluesartiest Hideaway Slim, en zijn moeder is van de Bullock familie, dezelfde als Anna Mae Bullock, beter gekend als Tina Turner. Op zijn vijfde speelde hij reeds in zijn vaders band in Louisiana en toen hij dertien was, had hij zijn eerste eigen bluesband, The Five Stars. Na zijn diensttijd in Texas ontstond de eerste Eugene Bridges Band. Na midden jaren negentig, een jaar deel te hebben uitgemaakt van Big Joe Turner’s Memphis Blues Caravan, besloot hij toch weer een eigen band te beginnen. Hij wordt niet met de minsten vergeleken: hij speelt gitaar als B.B. King en heeft een stem als Sam Cooke. In 2005 verscheen het album "Coming Home", met als uitschieters de meer soul-gerichte nummers als "In Your Arms", "You're The One" en "How Can You Win", maar met "Give Up On Love" was het echt genieten van een stevig potje Texas blues. Met zijn nieuw titelloze album is Bridges nu op zijn best. Dit is een album geworden om te ontdekken, twaalf eigen nummers die variëren van straight blues tot verfijnde uptempo soul. Vooreerst horen we Bridges een paar nummers solo brengen, enkel hijzelf en zijn gitaar, maar de instrumentatie is deze keer zeer kleinschalig gehouden, hetgeen resulteert in een hecht en professioneel geluid waartegen weinig of niets in te brengen is. Bridges laat gewoon de hoogdagen van Sam Cooke herleven in de nummers "Baby Your Love" en "In Your Arms Tonight" met een mooie bijdrage van Lucky Oceans op pedal steel. Maar ook de hoogdagen van B.B. King zijn duidelijk hoorbaar in "Love Got the Best Of Me". Voeg daarbij de twee afsluiters: "I Can’t Wait" met Ray Wylie Hubbard op de slide en "Man And His Guitar" met Clayton Doley op Hammond en u heeft meteen de uitblinkers van deze toch wel verrassende CD. Normaal gezien vind ik meer mijn gading in gitarenblues, maar dit nieuwe album van Eugene ’Hideaway’ Bridges, heeft mij van het begin tot het eind weten te boeien… een aanrader van formaat!

EUGENE HIDEAWAY BRIDGES LIVE

Za 1 dec 07
21h30

INFO: www.cafemeulenberg.be