ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007

MEI 2007 - JUNI 2007 - JULI 2007 - AUGUSTUS 2007

SEPTEMBER 2007 - OKTOBER 2007 - NOVEMBER 2007

TRACY GRAMMER - BOOK OF SPARROWS

STEW KIRKWOOD - FREE TO FLY ON A STRING THAT’S TIED

DAVID BYRNE - LIVE FROM AUSTIN TX (CD/DVD)

VAN MORRISON - STILL ON TOP - The Greatest Hits

JAMES KENNEDY - PATCH WORK / TENT SHOW / UNKNOWN

JAMES CURRY - 13

ERIC CLAPTON - COMPLETE CLAPTON

GAIL ‘MOJO’ MULDROW - LIVE AT BLUES’N’JAZZ FESTIVAL RAPPERSWIL / PEACE OF MIND

AWRY - AWRY

ANDY GORWELL - CITY WALLS

TRACY GRAMMER
BOOK OF SPARROWS
Website - myspace
Email: info@tracygrammer.com
Label: Tracy Grammer Music
Cdbaby

Folkzangeres Tracy Grammer werd geboren in Florida en groeide op in Californië. Ze stamt uit een muzikale familie: haar grootmoeders speelden keyboard en accordeon. Maar de gitaar van haar vader was Tracy’s eerste echte inspiratie. Ze volgde lessen klassiek viool en leidde verschillende schoolorkesten. Tracy gaf haar liefde voor muziek op om aan de universiteit in Berkeley een graad in de Engelse letteren te behalen. Maar toen ze per ongeluk een keer op een podium belandde, kwam ze daar nooit meer vanaf. En dit met veel succes, want Grammer bewijst dat folk weer helemaal hip is. Haar vorige album "Flower of Avalon" uit 2005 is door pers en publiek eendrachtig bejubeld. Daarbij wordt driftig met metafysische termen gesmeten: Grammers muziek is 'hemels' en haar stem wordt 'goddelijk' genoemd. Wij waren ook onder de indruk van haar prachtige stem, die op deze CD een onwisbare indruk achterliet. "Flower Of Avalon" waarop ook uitstapjes naar pop en alt.country staan was uitgebracht ter herinnering aan Tracy's plotsklaps overleden partner Dave Carter die de meeste songs enkele jaren geleden schreef. Iedereen die na het beluisteren van deze CD nieuwsgierig is geworden naar het nieuwe werk van deze helaas wat ondergewaardeerde singer-songwriter kan nu zijn of haar slag slaan via de nieuwe collectie songs op "Book Of Sparrow" dat slechts zeven liedjes bevat. Net als "Flower Of Avalon" laat "Book Of Sparrow" horen dat Tracy Grammer een zeer getalenteerd singer-songwriter is die folk en Americana fraai weet te vermengen met pop. Al zijn deze zeven songs allemaal covers, bewijzen deze nummers op deze cd meteen dat liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters eigenlijk niet om Tracy Grammer heen kunnen. Wij horen bij deze songs alvast geen misser, en de aangename aanspreekvorm van haar eerdere werk is direct herkenbaar. Grammer laat zich op haar nieuwe plaat ondersteunen door Jim Henry (dobro en gitaren) in prachtige liedjes van o.a. Tom Russell, Kate Power, Paul Simon en de nummers "Lord Of The Buffalo" en "Gypsy Rose" zijn van wijlen Dave Carter, liedjes die altijd sterk zijn. Maar alle songs worden vol vuur en passie gebracht, en laten zien dat ze bruist van zelfvertrouwen en dat ze met "Book Of Sparrow", één voortreffelijk mini album heeft gemaakt in afwachting tot een meer volwaardige CD. Tracy Grammer zingt overigens niet alleen, ze speelt ook gitaar, mandola, banjo en fiddle en ze klinkt bijna nog beter dan op de albums die ze met Carter maakte. Levenslustig, dat zeker, maar ook met een zekere melancholie. Luister maar even naar het afsluitende "In The Shape Of A Heart", een nummer van Jackson Browne, waarmee zij deze CD liefdevol afsluit. Eén ding is zeker: Tracy Grammer heeft een plaats in onze harten verworven.

STEW KIRKWOOD
FREE TO FLY ON A STRING THAT’S TIED
Website myspace
Distr.: Hemifran
Label : Sound Extractor

“Free To Fly On A String that’s Tied” is een wat ruimere definitie van benji-jumpen. Het is ook de titel van een nieuwe plaat van de Canadees Stew Kirkwood. Woonachtig te Alberta is deze zelfverklaarde gitarist, producer, studioengineer en slangenbezweerder bovenal een singer-songwriter van vlot in het gehoor liggende popdeuntjes. In de jaren ‘90 was hij nog de frontman van de groep Welcome waarmee 2 albums werden opgenomen maar die er de brui aan gaf in 2002. Dit is al de tweede CD van Stew Kirkwood na “And A One And A Two” waarmee hij vooral sant in eigen land was. In de tien songs op deze nieuwe CD bezingt hij dagdagelijkse onderwerpen op muziek waarvoor de mosterd bij o.a. The Beatles, Ben Folds en Weezer gehaald werd. Vooral de sound en de songs van Ben Folds zijn uitermate vergelijkbaar met de liedjes die je op dit album kan beluisteren. Het vakmanschap als liedjesschrijver dat hij beheerst als de beste blijkt uit enkele tracks op dit album, zoals bijvoorbeeld in de ballad “Except The Bed” over een scheiding en de gevoelens die daarmee gepaard gaan voor beide partijen. Tekstueel wordt er ook een knap staaltje afgeleverd en voor de aandachtige luisteraar zijn de verhaallijnen bijzonder herkenbaar. In poëtische bewoordingen legt hij zijn hart en ziel bloot in “Don’t Wait Up”, “Big Star” en in “The One You Need Now”. De originaliteit druipt af van enkele songs die ook vergelijkingen met de liedjes van Elliott Smith en The Band oproepen. Vocaal sluit de stem van Stew Kirkwood zich het nauwst aan bij die van Crowded House-zanger Neil Finn, hetgeen het opvallendst te horen valt in “On And On And On” en in “Easy Way Out” dat ook muzikaal met Crowded House te vergelijken valt. “Free To Fly On A String That’s Tied” is een verzameling liefdesliedjes en einde-relatie-verhalen die erg vlot geabsorbeerd worden en misschien ook even vlot geconsumeerd wordt. Er is niets wereldveranderends aan deze CD maar daarom is dit werkstukje echt niet minder verdienstelijk.
(valsam)

DAVID BYRNE
LIVE FROM AUSTIN TX (CD/DVD)
Website
livefromaustintx.com
Lanel: New west
Distr. : Sonic Rendezvous

Wat een geweldige artiest de nu 55-jarige David Byrne is kan je gemakkelijk zelf vaststellen als je terugblikt op zijn periode als frontman bij Talking Heads (van 1976 tot 1988) en op zijn solocarrière die met diverse albumklassiekers werd opgeluisterd. De man is door de jaren heen haast als een mythe gaan voortbestaan en hij behaalde ettelijke Grammys, Oscars (voor zijn filmsoundtracks) en Golden Globes. Zijn live optredens zijn telkens weer één groot feest met vrolijk makende muziek, dans en formidabel zangwerk. Dat heb ik zelf al een vijftal keren mogen meemaken bij zijn doortochten in België tijdens de vele tournees in zijn dertigjarige loopbaan. Als oprichter en eigenaar van het platenlabel Luaka Bop Records heeft hij bovendien ook nog ontzettend veel andere muzikanten een kans geboden om zich aan het grote publiek kenbaar te maken. In 2001 verscheen zijn soloalbum “Look Into The Eyeball” en de hitsingle “Like Humans do”. Op dat album stond ook zijn eerste Spaanstalige song “Desconosido Soy”. Op 28 november 2001 stond David Byrne voor een live publiek in Austin Texas en de camera’s mochten daarbij aanwezig zijn om het schitterende optreden voor de eeuwigheid vast te leggen. Nu is dat 70 minuten durende optreden op CD en DVD verschenen in de bekroonde reeks “Live From Austin TX” en hebben wij de eer om daar naar gekeken te hebben en er een korte bespreking over te schrijven voor Rootstime. Dat David Byrne voor ondergetekende helemaal niets verkeerd kan doen zal al wel duidelijk geworden zijn uit bovenstaande introductie. Het optreden zoals dit op deze DVD heb ikzelf ook meegemaakt in de AB te Brussel en herinner ik me alsof het gisteren plaatsvond. Met amper 3 muzikanten - Mauro Refosco op percussie (bongo’s, toeters, bellen, trommels, triangels), David Hilliard op drums en Paul Frazier op basgitaar - speelt hij eerst enkele van zijn bekendste solohits (“God’s Child”, “The Great Intoxication”, “Marching Through The Wilderness”) afgewisseld met enkele Talking Heads-klassiekers (“(Nothing But) Flowers”, “And She Was”, “Once In A Lifetime”). Dan vervoegt Tosca - een strijkersensemble uit Austin - de groep en worden achtereenvolgens “The Revolution”, “This Must Be The Place (Naïve Melody)”, “What A Day That Was”,” Desconocido Soy”, “Like Humans Do” en “Life During Wartime” gespeeld. De show groeit zo naar een climax en het publiek wordt wild enthousiast. Als toegift brengt de hele groep nog op een vrolijke en swingende wijze “I Wanna Dance With Somebody” dat wij vooral als nummer 1-hit van Whitney Houston kennen. Je kunt dit optreden ook op CD verkrijgen maar in dit geval raden wij toch vooral de aanschaf van de DVD aan. Ronduit schitterend werk waar je alleen maar goed gezind van kan worden en ettelijke keren uitermate genieten.
(valsam)

VAN MORRISON
STILL ON TOP - The Greatest Hits
Website
Label: Exile
Distr.: Universal Music

Na zijn verscheiden van de R&B-band Them in 1967 begon Van Morrison aan een solocarrière die tot op de dag van vandaag voortduurt. In meer dan veertig jaar maakte Van The Man even zovele platen. Op elke plaat neemt Van Morrison ons mee op een muzikale reis die voert van zijn geboorteland (Noord- Ierland), naar het Zuiden van de Verenigde Staten en weer terug. Soms verwijlt hij wat langer aan de overkant van de oceaan en maakt daar diverse omzwervingen, andere keren reiken zijn muzikale expedities niet veel verder dan de grenzen van zijn geboortegrond. Met klassiekers als "Brown Eyed Girl", "Bright Side Of The Road" en het melancholieke "Have I Told You Lately", heeft de wereldberoemde Ier geschiedenis geschreven. Hij heeft met bijna ieder genre geflirt en is daardoor niet gemakkelijk in één hokje te stoppen. Of het nou om blues, jazz, folk, rock, R&B of gospel gaat, Morrison draait zijn hand er niet voor om. In de 40 jaar die zijn muzikale loopbaan inmiddels omspant is deze Ierse troubadour vele muzikale paden ingeslagen en heeft hij gaandeweg een ontzagwekkend groot oeuvre opgebouwd. In welke richting de muziek van Morrison zich ook bewoog, op alle platen waart zijn geest vanaf de eerste noten onmiskenbaar rond. Na muzikale projecten en zijn vier goed onthaalde vorige studioalbums: "Pay The Devil" (2006), "Magic Time" (2005), What's wrong with the picture? (2003) en "Down The Road" (2002), komt Van nu weer met "Still On Top - The Greatest Hits". Rekenen we het nog maar eerder dit jaar verschenen "At The Movies", een verzameling liedjes die tot achtergrondmuziek van diverse films hebben gediend, en "The Best Of ... Vol 3" niet mee. "Still On Top" is een verzamelaar waar Van The Man naar verluidt zelf de hand in de samenstelling heeft gehad, een dubbellaar, die met 37 prachtliedjes de gehele veertigjarige loopbaan van deze Ierse muzikant omspant. De compilatie geeft een aardige indruk van wat hij sinds 1964, het jaar van het vroegste nummer "Baby Please Don’t Go" met Them heeft gedaan. De jongste liedjes, "Stranded" en "Celtic New Year" stammen van zijn laatste studioalbum "Magic Time" uit 2005. Voor de allereerste keer is het beste van Morrison samengebracht, over de verschillende platenlabels, uitgevers en jaren heen. CD 1 bevat de bekendste nummers en CD 2 presenteert de songs van het kaliber "And It Stoned Me", "Domino" en "Full Force Gale". Veel hits heeft Morrison niet op zijn naam staan, het zijn vooral de liedjes die ooit als single zijn uitgegeven die hier tezamen zijn gebracht. Radiovriendelijke songs als "Bright Side Of The Road" en "Real Real Gone" hebben nog niets van hun oorspronkelijke kracht verloren – misschien wel juist doordat deze niet tot hit uitgroeiden. Maar hoe vaak men ook naar Vans liedjes luistert, men ontdekt er telkens weer iets nieuws in, in de intonatie, het arrangement, de frasering. De komende tijd worden de talloze cd’s die Van Morrison vanaf zijn eerste meesterwerk Astral Weeks (1968) maakte opnieuw en geluidstechnisch ‘remastered’ uitgegeven. In de aanloop hiernaartoe is nu eerst deze "Still On Top" verschenen, een fraaie dwarsdoorsnede uit het werk van deze eigenzinnige Ierse troubadour, die in veel gevallen de start zal zijn van een ontdekkingsreis door de stapels mooie muziek die Van Morrison de afgelopen veertig jaar heeft gemaakt. Een mooi hebbedingetje met vele minuten heel veel mooie muziek. Het cadeau- en eindejaarsoffensief is ingezet: laat deze parel van Van Morrison bovenaan uw wenslijstje staan!

Tracks:
CD1
1. Jackie Wilson Said (I'm In Heaven When You Smile)
2. Dweller On The Threshold
3. Whenever Gos Shine His Light
4. Moondance
5. Bright Side Of The Road
6. Brown Eyed Girl
7. Wavelength
8. Crazy Love
9. Someone Like You
10. When Will I Ever Learn To Live In God
11. Tore Down A La Rimbaud
12. Wild Night
13. Gloria
14. Real Real Gone
15. Into The Mystic
16. In The Garden
17. Saint Dominic's Preview
18. Stranded

CD2
1. Precious Time
2. Domino
3. Here Comes The Night
4. Little Village
5. And It Stoned Me
6. Days Like This
7. Have I Told You Lately That I Love You
8. Cleaning Windows
9. Baby Please Don't Go
10. Back On Top
11. Vanlose Stairway
12. Celtic New Year
13. Irish Heartbeat
14. Healing Game
15. Full Force Gale
16. Warm Love
17. Did Ye Get Healed
18. Tupelo Honey
19. Wonderful Remark

JAMES KENNEDY
PATCH WORK - TENT SHOW - UNKNOWN
Label - Mail@heartconsortmusic.com

Altijd een goed teken als muziekvrienden elkaar trouw blijven, niet geneigd om uiteen te gaan. Want op de laatste drie cd’s van James Kennedy bleef het muzikaal en orkestraal gezelschap dezelfde en dat is in dank afgenomen. De cd’s zijn volledig instrumentaal, van het type fusierock waar destijds Genesis ook succes mee had. James Kennedy neemt, behalve het componeren, ook de zes- en 12 snaren gitaren voor eigen rekening, zowel elektronisch als akoestisch. Het muzikaal geheel wint aan rijkdom dank zij bassist Matt Alles en de viool van Catherine Lawson. Joe Patterson speelt professioneel met drums en cimbalen, maar dan met het plezier van een kind dat alle gewenste ritmes wil uitproberen. En de piano maakt het ongewoon kleurig plaatje af, ietwat tekortschietend samengevat als ‘Midwestern Contemporary Music’. Want de sound in de drie cd’s die James met zijn muziekmaten creëert is veel meer. Wel is er een evolutie merkbaar, want in het laatste ‘Unknown’ komen alle troeven duidelijker aan bod. Naast de jazzy invloeden, is er een duidelijke link met wereldmuziek. James Kennedy is muzikaal van alle markten thuis. Vroeger was hij nog een van de grote namen op het label Enja Record bij Munich, bekend om de weidse ‘soundscape’ of filmmuziekstemmingen. James speelde trouwens ook op het North Sea Jazz festival en krijgt veel airplay op radio en tv-zenders in Iowa. Want James Kennedy komt uit het hartje Amerika, meer specifiek uit Iowa, waar zijn liefde voor muziek parallel toenam samen met zijn open blik op de wereld. Met zijn voorkeur voor fusiemuziek, weet James Russische, Latin, rag, appalachian, blues en rockinvloeden gretig te absorberen en die te vermengen in zijn eigen atmosferische productie. Vanaf het eerste ‘The Price We Pay’ met die wat rommelig klinkende drum, die aan de openluchtconcerten herinnert van Renaissance of Yes, tot het laatste ‘3Am’ wisselen sfeerstemmingen elkaar af. Elk nummer heeft iets speciaals dat aanspoort om de volumeknop hoger te draaien. In ‘Eye of the Needle’ mixt James zwoele Arabische elementen. Bij ‘Lona Corona’ springen er sprankelende Caraïben klanken uit de boxen en het bluesy ‘Joy’s Piano blues’ smeult meer gedempt in een droefgeestig haardje. James speelt hier zelf piano, terwijl pianist Allan Mallie op ‘Stranger Days’ nog wat flarden weemoed nastuurt. ‘Noon Bayou’ met die jubelende viool klinkt dan weer als de eindgeneriek van een feelgoodmovie. ‘Unknown’ is een instrumentale aanrader voor hen die de multiculturele compositorische variatie een warm hart toedragen.
Marcie

JAMES CURRY
13
Website - myspace
Mail: email@jamescurry.net
Label : Eigen Beheer

Er zijn zo van die platen waarbij je al van bij het eerste nummer hoort dat je een pareltje in de speler hebt zitten. De nieuwste CD van de uit Minneapolis stammende singer-songwriter-duogroep James Curry is er zo eentje. Eind vorig jaar kreeg ik een exemplaar van hun debuutalbum “A Brand New Suit” van onze sympathieke Rootstime-baas en die CD is één van de meest terug opduikende platen als ik ‘s avonds bij de muziekinstallatie heb plaatsgenomen voor een paar uurtjes leuke muziek. Brian Tischleder en Casey Fearing spelen al 10 jaar samen en produceren een mengeling van akoestische ballades en elektrische folkblues. Vergelijkingen met Tom Waits, Leonard Cohen en Bruce Springsteen (Nebraska-stijl) zijn absoluut terecht. De hese, rokerige en gebroken stem van Brian Tischleder is uiterst herkenbaar en heerlijk genietbaar. De muzikale begeleiding op de songs wordt door de band minimaal gehouden en in combinatie met die mysterieuze stem ontstaat er telkens iets speciaals dat je elders nog niet gehoord heb. “Ride Ride Ride” is een song die een beetje opvalt doordat hij tegen de James Curry-norm in bijzonder vrolijk en meezingbaar klinkt. Maar daarna lijkt het of alle miserie en verdriet over je wordt uitgestort in duistere songs als “Angel’s Hand”, “Demons”, “All The Preachers Say” en “Gypsy”. Albumtitel “13” is allicht niet toevallig gekozen, eerder de nadruk leggend op het ongeluksgetal dan op het aantal liedjes op deze CD. James Curry komt ook op voor de Amerikaanse Lakota-Indianen, een verwaarloosde minderheid in het land, maar wel de originele bewoners. Indiaanse emotionele klaagzang valt te beluisteren in “Hear Me Cry (Mary Thunder’s Story)”. Tijdens hun live optredens vertonen ze ook steeds een serie oude vergeelde foto’s en historische filmbeelden uit het roemrijke Amerikaanse verleden met o.a. oude Indianen die in de camera kijken met een verdwaasde blik alsof ze zich afvragen waarom die nieuwe Amerikanen zo’n onmenselijke dingen met hen uithalen. Klagerige pedalsteelklanken op “Streets Of Gibraltar” zetten de toon voor het vervolg van dit album. “Johnny” gaat over een jonge soldaat die uitgestuurd wordt naar de oorlog in Vietman. Als een held wordt er van hem afscheid genomen terwijl hij alleen maar gevoelens van angst heeft om die vreselijke oorlog niet te overleven: “He thought he heard his mama, calling from the stairs, saying Johnny boy won’t you come back home, you know that we still care …say good-bye”. Alle songs op “13” zijn prachtige sfeermakers, niet noodzakelijk een optimistische sfeer, maar je kunt er niet onderuit dat je er bij beluistering muisstil van wordt. “Rolling The Dice”, “Senorita”, “What Do You Need” en het fantastische “Until The End” zijn hiervan nog enkele andere stille getuigen. We zijn weer op het einde van een lang jaar aanbeland en het maken van de jaarlijstjes met de beste CD’s van 2007 zal weer een ontzettend moeilijke klus worden. Gelukkig hoef ik over de aanwezigheid van “13” van James Curry niet te twijfelen. Beste mensen, luister zelf eens en laat deze groep doorbreken. Snel, a.u.b. (valsam)

ERIC CLAPTON
COMPLETE CLAPTON
Website
Label : Polydor
Distr.: Universal Music
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3 VIDEO 4

Het is opvallend hoe weinig goede compilaties er zijn van het werk van Eric Clapton. De verzamelaars die er zijn doen een bij voorbaat tot mislukken gedoemde poging om het beste van Mr. Slowhand op slechts één cd te persen, terwijl andere verzamelaars zich juist weer beperken tot een bepaalde periode uit de man’s rijke muzikale leven. Het nu verschenen "Complete Clapton" doet een nieuwe poging om het complete werk van Clapton te verzamelen en slaagt hier verrassend goed in. Twee cd’s nemen je mee door de carrière van één van de grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek. Een carrière die halverwege de jaren 60 begint als bluespurist bij de Yardbirds en later het ene na het andere meesterwerk oplevert. Echter niet alleen de Yardbirds worden niet meegenomen in deze compilatie, maar de "John Mayall’s Bluesbreakers With Eric Clapton"-plaat schittert door afwezigheid. Maar later maakt Clapton met behoorlijke regelmaat platen die als klassiekers mogen worden bestempeld. Cream, Blind Faith, Derek & The Dominoes en het zeventiger, tachtiger en negentiger jaren solowerk zijn wel te vinden naast collaboraties met J.J. Cale en B.B. King. Er staan weliswaar geen nieuwe nummers op (al zijn zijn van bepaalde nummers wel nieuwe(re) versie op deze CD gezet) maar het is het ultieme verzamelwerk waarin decennia van muziek samenkomen. De muzikale ontwikkeling die Clapton door de jaren heeft doorgemaakt is goed te horen en hierdoor is de CD ook een mooi tijdsbeeld van de laatste 4 decennia. Maar zelfs met het hoger vermelde minpuntje is dit een verzamelaar waarin wel duidelijk wordt tot waar Clapton toe in staat is. 36 tracks beginnende met zijn hits vanaf zijn Cream tijd tot en met zijn 2006 release met J.J.Cale "The Road To Escondido". Niettegenstaande dat het ooit anders was: toen Clapton nog bij Cream speelde en God heette te zijn, of met Blind Faith de allereerste 'supergroep' uit de rockgeschiedenis opzette. Of toen hij met Derek & The Dominos ("Bell Bottom Blues", "Layla") wel nog aanvaardbare blanke softblues wist te produceren, of onder eigen naam grote sier maakte met mooie liedjes van anderen - "After Midnight" en "Cocaine" van J.J. Cale, "I Shot the Sheriff" van Bob Marley en "Knocking on Heaven's Door" van Bob Dylan. Dat hij in die periode ook songs schreef die tot het einde der tijden menig huwelijksfeest zullen bezwangeren ("Let It Grow", "Wonderful Tonight"), blijft zijn muziek fantastisch en daarom is deze collectie dan ook absoluut de moeite waard. Clapton is God, dat wordt op dit verzamel album wederom bevestigt. Het cadeau- en eindejaarsoffensief is ingezet: laat deze parel van Eric Clapton bovenaan uw wenslijstje staan!

Disc 1
1. I Feel Free - Cream
2. Sunshine Of Your Love - Cream
3. White Room - Cream
4. Crossroads (live at Winterland) - Cream
5. Badge - Cream
6. Prescence Of The Lord - Blind Faith
7. After Midnight (alternate mix)
8. Let It Rain
9. Bell Bottom Blues - Derek & The Dominoes
10. Layla - Derek & The Dominoes
11. Let It Grow
12. I Shot The Sheriff
13. Knockin' On Heaven's Door
14. Hello Old Friend
15. Cocaine
16. Lay Down Sally
17. Wonderful Tonight
18. Promises
19. I Can't Stand It
Disc 2
1. I've Got A Rock 'n' Roll Heart
2. She's Waiting
3. Forever Man
4. It's In The Way That You Use It
5. Miss You
6. Pretending
7. Bad Love
8. Tears In Heaven
9. Layla (unplugged)
10. Running On Faith (unplugged)
11. Motherless Child
12. Change The World
13. My Father's Eyes
14. Riding With The King - Clapton, Eric & B.B. King/Paul Butterfield/Phil Collins
15. Sweet Home Chicago
16. If I Had Possession Over Judgement Day
17. Ride The River - Clapton, Eric & J.J. Cale

GAIL ‘MOJO’ MULDROW
LIVE AT BLUES’N’JAZZ FESTIVAL RAPPERSWIL
PEACE OF MIND
Website
Label: Feelin'Good Productions
Email: info@feelingoodproductions.com

Haar solocarrière mag dan wat laat gestart zijn, niet haar gedrevenheid om de blues centraal te stellen in haar leven. Die blues had wel meer weg van rock-’n-roll, want Tina Turner, Nancy Wilson en Jimi Hendrix inspireerden haar vanaf haar tienertijd. En ‘Rhythm’ wordt voor haar de wezenlijke stuff van haar bestaan. Geboren in San Francisco, Californië, moedigden haar ouders haar aan om zich op de muziek te gooien. Als tiener kreeg zij les van de funky gitarist Freddy Stone en daar kwam nog stemcoaching bij van Judy Davis, die haar de kunst leerde om met het publiek te communiceren. Gail vervolmaakte al die tijd haar gitaarspel en stembereik en zowel Jackie Payne als Johnny Otis voorspelde haar nog een grote toekomst. Niet dat zij stil gezeten heeft, want zij speelde met Quicksilver Gold, Merl Saunders en de Jerry Garcia Band. Zij exploreerde vele genres: funk, psychedelische rock en weet zowel met de drums als met de basgitaar om te gaan. Haar zangstijl herinnert aan die van Etta James en Aretha Franklin. Na haar eerste solo album ‘Cleen Spirit’ in 2003 volgden kort na elkaar twee Live cd’s, -‘It’s My Life’ en ‘Raw, Live & Cool’-. In juni/juli bracht Feelin’ Good Records weerom twee nieuwe albums uit. De eerste werd Live opgenomen in Zwitserland tijdens het Rapperswil-Jona Jazz & Bluesfestival, juni 2007. Een maand later volgde de studio-opname ‘Peace Of Mind’, opgenomen in het Seveso theater in Italië. Op deze laatste speelt ook gitarist Tiziano Galli mee, die beide cd’s vastlegde en mixte. Ooit werkte hij nog voor Sonny Rhodes. Opvallend op beide albums is de stevige bluesrock van Gail, die uit een bruisend bluesvaatje tapt. Stormachtige nummers volgen elkaar op, het ene al energieker dan de andere. Met haar krachtig stembereik, die moeiteloos de achterste rij op een openluchtconcert kan bereiken of alle duistere hoeken onder het gebinte kan vullen, weet zij haar enthousiasme op het publiek over te brengen. Op ‘Peace Of Mind’, dat ik veruit prefereer, wordt zij omringd door de bandleden van de Ford Blues Band. Soms speelt bluesharpblazer Andy Just wat al te nadrukkelijk, maar bij een R&B Dance Party is dat gebruikelijk. Drummer Patrick Ford weet een aanstekelijke beat mee te geven aan nummers zoals het te gekke ‘Still A Fool’, het ongepolijste ‘Peace Of Mind’ en het helse ‘Never Enough’. Op de Live opname in Zurich miste ik die ritmische drum. Je hoort ook geen harmonica meer, maar wel Keyboard. Op beide cd’s overlappen enkele nummers elkaar, zodat je naargelang je persoonlijke smaak kan vergelijken. ‘T For Trouble’ klinkt bijv. heel wat lontjes explosiever op haar Italië-cd. Gail Mudrow, met boogschutter in haar dierenriem, weet vlammende pijlen af te schieten naar haar publiek, of dat nu in een openlucht festival staat te dansen of gewoon in de koptelefoon hangt. Een dame met ritme in lijf en leden, die haar reputatie van ‘power lady’ en ‘sweet gal’ eer aandoet.
Marcie

AWRY
Website - myspace
Mail: contact@awrytunes.com
Label : Eigen Beheer
CD Baby

Awry (uit te spreken als “uh-rye”) is een vierkoppige pop, rock en alt-countryformatie uit Lafayette, New Jersey die in 2006 werd opgericht toen gitarist en liedjesschrijver Seth Fleishman een positief antwoord kreeg op een internetadvertentie waarin hij op zoek was naar een countryzangeres voor zijn nieuwe groep waar ook Pete Lister en Elliot Rubinich later deel van kwamen uitmaken. Singer-songwriter Melissa Murray bood zich aan voor het zangwerk van Awry en na samen wat liedjes te hebben geschreven en veel gerepeteerd en opgetreden te hebben trokken ze de studio in om hun titelloze debuutalbum op te nemen dat eind september gereleased werd in de Verenigde Staten. De stem van Melissa Murray typeert de sound van de groep, die dertien countrygetinte rocksongs selecteerde voor dit album. Alle nummers werden geschreven door ofwel Fleishman ofwel door Murray, ook voor het zangwerk wisselden ze regelmatig af en o.a. het stuwende “Lonesome Rider” wordt in duetvorm gebracht. Pure countrysound met pedal steel gitaar van gastmuzikant Bob Walker valt te beluisteren in “Out Of The Cold” en in “Shiver” waarbij Murray en Fleishman afwisselend strofes inzingen in onvervalste Lee Hazlewood & Nancy Sinatra-stijl. Het in rotvaart gespeelde en gezongen “Black Heart” en het swingende “Have Mercy” hebben enkele blues en jazzinvloeden. Het grappige “Hottie In A Jeep” en ook afsluiter “One More For The Highway” zijn onvervalste moderne popsongs. Onze Nederlandse collega’s horen flarden Lone Justice en Maria McKee in de liedjes op “Awry” en daar kan ik ze alleen maar in bijtreden. Vooral de typische stem van Melissa Murray veroorzaakt deze voor de hand liggende link naar die historische popgroep. “Awry” van Awry is een mooie Amerikaanse plaat geworden en de groep kijkt allicht strak vooruit naar een ruimere bekendheid die ze misschien al via een volgende plaat kunnen realiseren.
(valsam)

ANDY GORWELL
CITY WALLS
Website - myspace
Email : summit61@bigpond.com
Label : AG Music
Cdbaby

Al maanden prijkte het album "City Walls" op mijn lijstje van nog dringend te beluisteren cd's. Want wat ik over Andy Gorwell's albums had gelezen loog er niet om.
"Gorwell's world weary delivery and songs remind me of vintage Rolling Stones country leanings." Beat Magazine Aust.
"..an admirable effort." Time Off Magazine Aust.
"..shows enormous potential.." South Australian Blues Society Aust.
Enthousiaste recencies vielen hem in de afgelopen jaren in de Australische en internationale pers ten deel en uiteraard wilde ik nu wel eens weten in hoeverre dit schijfje ook mijn oren zou weten te strelen. En ja, ik schaar me volledig achter de scribenten die reeds eerder hun liefde verklaarden aan de countryroots van Gorwell. In dertien songs, waarvan er twaalf door hem zelf werden geschreven, roept Gorwell herrinneringen op aan de Parsons/Hillman countryrock, maar evenzeer aan Wilco of - en dat zal voor een belangrijk deel worden veroorzaakt door Andy's op Jagger gelijkende stemgeluid - de Rolling Stones. In 2002 verscheen zijn debuut "Uprooted", dat in feite niet zijn eerste opnames bevatte, want eerder nam hij namelijk al een 7-tracks tellend werkje op, getiteld "Wrong Side of The Town". Of dat net zo'n aanstekelijk geheel was als "Uprooted" weet ik niet, maar ik durf dat debuutschijfje op basis van de heerlijke fingerpicking, twanging, bottleneck roots die op "Uprooted" wordt geserveerd sterk aanbevelen. En voor wie niets uit het oeuvre van dit aanstormend talent wil missen is er ook nog steeds "Andy Gorwell's Country Blues Review" (2006) van vorig jaar. Hoewel twaalf van de dertien songs op het in de Thornbury Studios opgenomen "City Walls" zijn geschreven door Gorwell, zou je denken dat je ze allemaal al eerder hebt gehoord. Dat is niet erg. Dat is zelfs heel fijn. Zelf omschrijft hij deze nieuwe plaat als "Blues and countrified rock" en daar kan ik mij prima in vinden. Soms wel langzame, slepende blues met een belangrijke rol voor de lap steel en dobro van Michael Hubbard, zoals in de nummers "Let A Part Of You Down" en "Those Tears", en natuurlijk, de indrukwekkende stem van Gorwell. De enige cover "Long Lonesome Highway" weet de versie van Steve Earle uiteraard niet te evenaren, maar is desondanks zeer de moeite waard. Zwakke songs zijn niet te bekennen en enkele hoogtepunten zijn de reeds vermelde songs, het tekorte titelnummer, het ingetogen "Drifting Away From You" met Gorwell verrassend aan de piano, en de hevig gitaar geladen opener "The Road of Lost Souls", waardoor we kunnen concluderen dat "City Walls" een ouderwets goede plaat is. Andy Gorwell: Een ster in wording, die bovendien nog eens duidelijk maakt dat Australië voor liefhebbers van rootsmuziek één van de meest interessante en nog verder te ontginnen muziekdomeinen van dit moment is.