ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007

MEI 2007 - JUNI 2007 - JULI 2007 - AUGUSTUS 2007

SEPTEMBER 2007 - OKTOBER 2007 - NOVEMBER 2007

MICHAEL McGOVERN - GREAT SPIRIT

GRAPES OF GRAIN - BALLOONS FROM THE BLUE

BETHANY & RUFUS - 900 MILES

SMACKWATER RETRIEVERS - SHAKE 'M ON DOWN

HOWARD GLAZER & THE EL 34s - LIQUOR STORE LEGEND

ASH GRUNWALD - GIVE SIGNS

THE LUCKY TOMBLIN BAND - RED HOT FROM BLUE ROCK

JOE SMART - GUITARMAN

WHISKEY CHIMP - VENTURA

KICK IN THE EYE - MIDNIGHT SLEIGH RIDE

MICHAEL McGOVERN
GREAT SPIRIT
Website - myspace
Label: Black Kat records
Cdbaby

Michael McGovern is een singer songwriter in Greenwich Village, New York, een plaatsje waar de zangers om zo te zeggen als paddestoelen uit de grond komen. Tevens is hij ook nog acteur, en ook daarvoor heeft hij het goede plaatsje uitgekozen. Hij speelde onder meer in "Mystic River". Maar wij gaan het natuurlijk over zijn muziek hebben.Hij won vroeger met zijn band "Bang" de MTV basement Tapes Awards, en won twee awards in Boston, beste rock act en beste video. Daarna trad de band onder andere op met de Allman Brothers en Cheap Trick. Dit is natuurlijk ver verwijderd van wat hij nu brengt.Micheal heeft dit cd'tje om zo te zeggen alleen gemaakt, hij schreef alles, zong en speelde gitaar, en de productie was ook van hem. Tijdens het beluisteren van de eerste songs, had ik een gevoel van herkenning, die stem, ze leek enorm op een andere bekende stem, en toch kon ik 't niet thuisbrengen. Na ongeveer 20 minuten, wist ik het plots: Ian Siegal. Dat ik het niet dadelijk wist kwam door het verschil in stijl, Micheal brengt rustige, door blues beinvloede singer-songwritermuziek, alleen en met akoestische gitaar, terwijl Siegal natuurlijk harde blues brengt met een ganse band en elektrische gitaren, maar ondanks dat verschil in stijl is de manier van zingen en de stem identiek. Zeker in de openingssong "No Tomorrow" die bluesy is, met wat slide, is de overeenkomst het grootst. Micheal weet hoe een goeie song te schrijven en zijn teksten zitten vol poezie. Dit is duidelijk weer één van die "groeiplaten", die naarmate je ze meer beluistert, beter en beter worden. Hij is een volleerde tekstschrijver, "Done My Time" en "Brothers in Arms" nummers over respectievelijk schuld en boete en de zin en onzin van oorlogvoeren, zijn prachtige teksten. Micheal zegt te zijn gevormd door de muziek van Clapton, Dylan en de Stones, maar evenzeer door de bluespioniers, Charlie Patton, Son House en Mississippi Delta grootheden. Daardoor is zijn muziek van alle tijden, zijn songs dragen de wortels van de oude bluesnummers in zich, terwijl ze tevens met beide voeten in de hedendaagse songwriterscultuur staan. Goed debuut van deze acteur-zanger uit New York.
(RON)

GRAPES OF GRAIN
BALLOONS FROM THE BLUE
Website - myspace
Mail: grapesofgrain@gmail.com
Label : Snowstar Records

Het is altijd leuk om een schijfje muziek van onze Noorderburen te ontvangen, ook als het enkel om een minialbum of EP-tje gaat. De Utrechtste groep Grapes Of Grain bestaat uit 5 leden en is gevormd rond zanger en liedjesschrijver Alexis Vos. Vorig jaar verscheen er ook al een EP van de band onder de titel “Depending On The Weather” en nu is er een opvolger in de vorm van “Balloons From The Blue”. Daarop staan vijf mooi verzorgde folkrock en Americana-songs. “Alone Tonight” is de eerste in het rijtje, een countryballade die niet zou misstaan in het repertoire van singer-songwriters als Josh Rouse of Ryan Adams. In nummer 2 “Lemon Hill” zit er meer gitaarwerk en is er zelfs opvallend fris trompettengeschal om de muzikale begeleiding wat kracht bij te zetten. Daarna gaan we opnieuw de tragere toer op met het door accordeonmuziek en pedal steel begeleide “On The Floor”, dat door Alexis Vos in de stijl van Magnolia Electric Co. (van Jason Molina) wordt gezongen. “All At Once” gaat op deze geplaveide weg verder, enkel de banjoklanken zorgen voor een ietwat andere aanpak. De laatste 4 minuten worden besteed aan de song “October”, een vrij somber lied maar dat hoort allicht zo te zijn als er over deze herfstmaand gezongen wordt. Ik heb hiermede geprobeerd om u een korte beschrijving van elke song te geven, maar gaat u vooral zelf luisteren op de website van de groep. Als het u bevalt kan u de ganse EP gratis downloaden. Hollanders zijn niet meer als vroeger. Très sympa.
(valsam)

BETHANY & RUFUS
900 MILES
Website
Label: Hyena Records
Info: Hemifran
VIDEO

Geen mooier najaarsverrassing dan deze intrigerende cd, die perfect de nakende winter inleidt. En dat is grotendeels te danken aan de vijfsnarige cello van Rufus Cappadocia, die met zijn zelfgebouwde elektrische cello een muzikaal wonder tot stand brengt, want zeer ongewoon. Rufus, geboren in Hamilton, Ontario experimenteerde al als driejarige met de cello en onderhield jaren een problematisch verhouding met dit instrument. Oorspronkelijk plaatste hij zich met zijn cello in het entourage van de klassieke muziek, want amper zes jaar oud kreeg hij al les van de Tsjechische cellist Zdenick Konicek. Maar als muzieksnuffelende student en latere wereldreiziger ging hij op zoek naar zijn eigen stem en stond hij open voor alle muziekstromingen, gaande van West-Afrika, over de Cariben tot Arabië. In Europa verdiepte hij zich in de Bulgaarse folk en de Spaanse flamenco. Met de grootste flexibiliteit verwerkte hij al deze invloeden in zijn cellospel, zich daarbij inpassend hetzij in een jazzensemble, hetzij in een multiculturele setting. Want Rufus hield er vooral van om anderen te begeleiden zowel op het veld als tijdens opnames. Zoals hij graag benadrukt: ‘als mijn reizen mij iets geleerd hebben, dan is het de rijkdom van met andere artiesten te spelen’. Op deze cd vormt hij een duo met Bethany Yarrow, dochter van Peter van het legendarische trio, Peter, Paul and Mary. Ongetwijfeld dat zij als kind onder het folky lappendeken gesust werd met oeroude ballades. De wijze waarop zij echter de standaards ‘East Virginia’, ‘The Swallow’ en ‘St. James Infirmary’ gestalte geeft, is ongeëvenaard. Soms kiest zij de hoogte van een leeuwerik, zwenkt dan als een zwaluw of daalt naar zwoelere atmosferen. Rufus geeft met zijn cello een tragische dimensie aan ‘Swallow’ of trekt/slaat als een zigeuner op de snaren, wat een jazzy effect geeft bij bijv. ‘St. James Infirmary’. En dan moet het mooiste nog komen, want het invoelend samenspel van beiden in hun vertolking van Phil Ochs ‘No More Songs’ is van een huiveringwekkende schoonheid, doorzinderend met een intense tragiek. Op één track doet Gaston ‘Bonga’ Jean Baptiste mee met percussie, zodat ‘If I Had My Way’ van Reverend Gary Davis bijna onherkenbaar wordt. De originaliteit in alle arrangementen is een troef bij alle songs, want hierdoor komt de muzikale benadering fris en eigentijds over. Bethany en Rufus leerden elkaar kennen in 1999 in New York en ontdekten al gauw de magie van het samengaan van de cello met de nachtegalenstem van Bethany. Bethany, die haar dagen afwisselend wijt aan documentaire films en aan zingen met Live interpretaties van gevangenis- en slavernijsongs of moorddadige dan weer wiegenliedjes, kent het oude materiaal door en door. Dit viel al op in haar debuutalbum ‘Rock Island’ van 2003, maar meer nog op deze cd waarop zij met wendbare stem doorheen alle gevoelslagen van het traditioneel materiaal weet te glijden. Soms roept dit herinnering op aan de sound van de Cowboy Junkies uit hun beginperiode. De combinatie van cello en stem maakt hun gezamenlijke verwezenlijking echter volstrekt uniek en ongewoon fascinerend.
Marcie

SMACKWATER RETRIEVERS
SHAKE 'M ON DOWN
Website
E-mail: info@smackwaterretrievers.net
Cdbaby
VIDEO

Joe Hutchinson, zanger en gitarist van de Smackwater Retrievers, speelde voorheen in verschillende bands die praktisch allemaal één ding gemeen hadden, namelijk dat ze een plaat opnamen die door Felix Pappalardi geproduced werd (jawel, de Felix van Mountain). Eerst als "Two Guys From Boston", daarna "BoGrumpus" en daarna "Jolliver Arkansas" alle drie namen deze bands op met Pappalardi. Daarna kwam de familie en het gezinsleven op de eerste plaats en verdween Joe voor lang van de podia en in 1995 keerde hij terug in de muziekwereld en maakte twee solo albums. Vorig jaar vormde hij dan samen met zijn 19 jarige zoon John op drums en schoonbroer Jereme Neill op upright bass het bluestrio "Smackwater Retrievers". Zij brengen ruige, primitieve versies van bekende bluestraditionals, die door hun stuntelig, wat slordige primitieve opnamewijze herinneren aan het "Fat Possum" werk. Zo passeren onder andere de revue: "I Hear You Knockin" van Jay Miller, "Last Fair Deal Going Down", "Crossroads", "If I Had Possession" en "Dust My Broom" van Robert Johnson, maar ook werk van Albert King, Muddy Waters, Willie Dixon, en vele anderen, maar tussen de 17 songs ook 2 eigen songs van Joe zelf. Alle 17 echter klinken ze alsof je een juke joint binnenstapt en midden tussen de dansende menigte staat, want dit is geen muziek die je de blues geeft, hij geneest je blues. Deze muziek doet je niet rustig gaan neerzitten om stilletjes te luisteren, neen, hij doet je rechtveren en zet je aan het dansen. Dat alles met een geluid dat (gewild of ongewild, doet er niet toe) de indruk geeft dat het zelf in één take thuis opgenomen is. Dit geeft natuurlijk een spontaniteit die het succes verklaart van de Fat Possum en Seasick Steve releases. Muddy Waters "Can't Be Satisfied" is voor mij het beste nummer op deze CD, als je hierbij kan blijven stilzitten, belt men best de begrafenisondernemer, want dan is 't met je gebeurd. Heel sterk is ook de tweede Muddy Waters cover "Trouble no More", dat dezelfde rauwe ruigheid bezit die sommige Hound dog Taylor opnames zo boeiend maakten. En dat feestje gaat maar verder "I'm A Hawg For You Baby" van Leiber & Stoller. Little Walter's "My Babe", een Chuck Berry medley, en natuurlijk "Shake 'm On Down" de absolute partypopper. Wanneer als zeventiende nummer Robert Johnson's "Crossroads" uitsterft kan je de tafel en stoelen terug op zijn plaats zetten en even uitrusten... tot de volgende draaibeurt.
(RON)

HOWARD GLAZER & THE EL 34s
LIQUOR STORE LEGEND
Website
myspace.com/howardglazer
myspace.com/howardglazersolo
Contact: howardglazer13|aol.com
Label : Random Chance Records
info@RandomChanceRecords.com
Distr.: Parsifal

Ik weet nog goed dat ik zo’n 2 jaar terug de cd "Brown Paper Bag" besprak en onder de indruk was van de stijl van deze Howard Glazer, wel nu op deze cd trekt Howard Glazer deze lijn lekker verder. Met lekker bedoel ik vettig maar net geen dikmaker of beter gezegd geen overdreven ingrediënten, hier wordt niet kwistig omgesprongen met overdubs en toevoegingen. Howard Glazer en zijn maten brengen muziek recht vanuit het hart via hun instrumenten op de cd. Openingstrack ‘Liquor Store Legend’ is een song die je al van bij de eerste beluistering kan meebrullen, komt waarschijnlijk door het catchy refrein dat meerstemmig is gebracht. En dat is misschien het ene grote verschil t.o.v. de vorige cd, het feit dat Howard Glazer hier meermaals gebruik maakt van meerstemmen en dat is een dikke plus. De songs krijgen zo zeker een extra meerwaarde, luister anders maar eens naar het Texasgetinte nummer ‘Broken down Hotel Blues’. Dat Howard Glazer ook ingetogen zijn gitaar kan hanteren bewijst hij dan weer op het lekker melige nummer ‘Wonder Why’ met mooie gitaarpartijen en een vette Hammond als ondersteuning. Eén ding is zeker te horen op deze 13 songs tellende cd, en dat is dat Howard Glazer in die 2 jaar gegroeid is, muzikaal zit alles nog veel beter dan op de vorige cd en klinkt alles nog overtuigender. Howard Glazer heeft de gulden middenweg gevonden tussen vettige blues en traditionals, elke song is daar een bewijs van. Natuurlijk hanteert hij op enkele songs ook weer de Resonator en dat doet hij meesterlijk, luister maar eens naar ‘Burning Ain’t No Fun’. Lekker uptempo schalt het nummer ‘Take Me Baby’ dan weer door de luidsprekers en hier wil ik dan ook even de tijd nemen om ook de ritmesectie even te bewieroken want ook deze heren leveren schitterend werk op de hele cd. Het nummer ‘Power’ is dan weer een song die zeker gesmaakt zou kunnen worden door het jongere publiek dat tegenwoordig naar StuBru luistert waarmee ik maar wil zeggen dat de song lekker modern klinkt zonder in te boeten aan roots. Als ik enkele favorieten naar voor mag schuiven is het wel dit nummer samen met ‘Liquor Store Legend’ en ‘Broken Down Hotel Blues’. Zeker en vast ook een cd waarmee men menig liefhebber plezier kan doen tijdens deze kerstdagen. Verder hoop ik deze band volgend jaar ook eens in ons land aan het werk te zien en ik ken wel enkele clubs waar deze band zeker zou passen.
Blueswalker

ASH GRUNWALD
GIVE SIGNS
Website - Myspace
Email: info@ashgrunwald.com
Label : Shock records
VIDEO

"I like to try and take what’s good about the early delta blues, which to me is the soulfullness of the singing and guitar playing and combine it with what’s cool about modern music like the grooves found in a lot of rap and roots stuff. I’m trying to use these elements to make new music that’s fresh and relevant”.
- Ash Grunwald

Wat er ginder in de lucht zit, we zouden het begot niet weten, maar de ene na de andere interessante plaat komt ons de voorbije weken, maanden, jaren uit Australië toegewaaid. En in verschillende genres, roots of blues, en kijk, één van de stoerst klinkende bluesmannen van de laatste jaren, die in korte tijd een heel vaste figuur in ons live-circuit geworden is, is ongetwijfeld deze Australische blues en folk gitarist, Ash Grunwald, vanwie zijn vierde plaat "Give Signs" zopas in de brievenbus is gevallen. Grunwald die in de pers dikwijls wordt vergeleken met Ben Harper, Howlin' Wolf en Jack Johson doet niet geheimzinnig over waar hij zijn mosterd haalt: bij de Deltablues van Robert Johnson. Grunwald heeft een zeer karakteristiek, soulvolle stem, en als extraatje leent hij bij regelmaat de potten en pannen sound van Tom Waits, maar het voornaamste is dat deze man van "Down Under" zich heeft bekwaamd in het akoestische gitaarspel. Hij is een one man band met eigen muziekstijl, gebaseerd op een stevige percussie die zowat alles tussen pot, pan, hamer en beat box gebruikt, en waarop hij dan zijn stevige gitaarwerk plaatst. Vingervlug trekt hij aan de snaren en soepel geselt hij het arme instrument met een bottleneck. Het ritmegevoel dat hij daarmee aan de dag legt op zijn voorgangers "Introducing" (2002), "I Don't Believe"(2004), "Live At The Corner" (2005) en vooral zijn nieuwe cd "Give Signs" is ijzersterk. Op deze plaat doet Grunwald het meeste in zijn ééntje, al krijgt hij wel regelmatig hulp van Jim Dyson op bariton gitaar en Cole Clarke op lap steel. Waar op de vorige albums tal van covers waren te bespeuren, denkende aan de prachtige versies van o.a. "Smokestack Lightnin" (Howlin Wolf), The "Sky Is Crying" (Elmore James) en "Rolling And Tumbling" (Robert Johnson) uit zijn debuutalbum en de twee Waits compositions, "Going Out West" en "Jesus Gonna Be Here", de blues klassiekers "Walking Blues" en "Cross Roads" van Robert Johnson, "Empire State" (Son House) en "How Many More Years" (Howlin Wolf) uit het album "I Don't Believe", werden nu alle twaalf songs geschreven door Grunwald zelf. Zoals bijvoorbeeld iemand als Alvin Youngblood Heart, Bjorn Berge en Richard Johnston een volledig genre op zich is, kan ook van Grunwald gezegd worden dat hij wars is van alle trends en rustig zijn eigen gangetje gaat. Dat lang niet alles even geslaagd is, lijkt haast vanzelfsprekend, zolang hij maar blues en country op zijn herkenbare manier kan interpreteren. Soms is dat goed voor een Grammy, zoals met het juist vermelde "I Don't Believe" in 2005 "Album of the year", en in 2003 "Australian Blues Vocalist of the Year", hetgeen hem in 2004 een finaleplaats leverde tijdens de International Blues Challenge in Memphis, USA, een eerste internationale concerttour en een uiterst gesmaakt optreden op het BRBF in Peer 2005. Het nieuwe conceptuele album "Give Signs" is zijn meest persoonlijke plaat tot dusver, waarin hij op een zeer originele manier zijn kijk brengt op de Delta Blues. Van dit vroege genre onthou ik graag de soul in het zingen en het gitaarspel en die combineer ik met coole zaken uit de moderne muziek en dat kan zowel rootsmuziek als rap zijn, zegt Grunwald zelf over zijn muziek. In zijn songkeuze hoort u invloeden van schrijvers als William Blake, Kenneth Rexroth, alsook de muziek van Sleepy John Estes, Fred McDowell en the Alan Lomax field recordings. Waar velen hun stijl deden aanpassen aan de normen van de tijd, bleef Grunwald deze keer trouw aan de Delta blues die hij nu al jaren beoefend en dat is eigenlijk maar goed ook. De twaalf gedreven, soms hypnotiserende uitvoeringen behoren dan ook tot de beste. We horen Grunwald in bloedstollende uitvoeringen zoals de titeltrack, meteen één van mijn all time favorites. Grunwald opent met het gedreven "Serious", maar daarna wordt het alleen maar donkerder en vuiler met als uitschieters: "Skywriter", "Money", "Take the Drop" en "Think tank". Gewapend met zijn dobro en een voet die een moddervette groove aangeeft knalt hij de ene track naar de andere tot het meer ingetogen "Bottled Thunder" en het dampende "Opinion", deze uitstekende plaat afsluiten, maar laat en passant wel horen hoe goed hij uit de voeten kan op de slide gitaar. Met "Give Signs" tekent Ash Grunwald voor een klein meesterwerkje: een blues-cd die geheel en al bij de tijd is. Hij krijgt meer en meer voet aan de grond op ons continent en het is hem meer dan gegund.

THE LUCKY TOMBLIN BAND
RED HOT FROM BLUE ROCK
Website - myspace
Label : Texas World
Distr.: Sonic Rendezvous

Dames en heren, vergeet even wat u weet over country en honky-tonk muziek. Natuurlijk, er kleeft altijd een zekere koeienwaarheid aan clichés, maar "Red Hot From Blue Rock" van de The Lucky Tomblin Band is een dermate bijzonder genreplaatje dat het wel eens deuren kan openen voor mensen die niet in de eerste plaats geïnteresseerd zijn in vuurwapengevaarlijke cowboys, openslaande salondeuren en snikkende stemmetjes. En waarom, vraagt u zich natuurlijk terecht af? Wat maakt deze band, uitgerekend hun derde album van Lucky Tomblin, hun voorman dan zo bijzonder? Vooreerst is er deze in San Antonio wonende Lucky Tomblin. Hij was vroeger zeer bevriend met wijlen Doug Sahm, en opende zelfs voor Sahm's band in één van hun 'Last Real Texas Blues Band tours'. Maar Lucky Tomblin is ook bekend om zijn bijdrage aan Ray Price, Roger Miller en Little Jimmy Dickens met wie hij in zijn begin periode het podium deelde van the Grand Ole Ophry. Daarbij is er bij deze CD ook een 35 minuten durende DVD bijgevoegd over het maken van deze CD, interviews met de band en waarop we ook zeven songs van de CD kunnen terugvinden. En toch, beste vrienden en vage kennissen van het Texas honky-tonk muziek, kunnen we er maar geen genoeg van krijgen. Zeker als Lucky Tomblin dat patriottische temperement in de strijd gooit met zo veel passie en power als in dit productieve maar vooralsnog vrij matige honky-tonkjaar nog niet eerder is gedaan. Eerlijk waar: Sinds hun debuut in 2003 werkte het gezelschap zich razendsnel op tot één van de meest gesmaakte country acts van het ogenblik. Dat deden ze met een flamboyante mix van honky-tonk, blues, rock 'n' roll, Tex-Mex, soul en traditionele country. Daarmee is dit ook nog eens een zéér gevarieerde plaat. Niets bijzonders, niets origineels, maar het smaakt prima. Het is moeilijk stilzitten met deze dertien dance floor songs waarvan vier gezongen worden door Tomblin zelf. De andere vocale en muzikale begeleiding komen van Earl Poole Ball (J.Cash, Gram Parsons, the Byrds, Buck Owens) op piano, de gitaristen Redd Volkaert (Merle Haggard, Dale Watson), John Reed (Doug Sahm, Marcia Ball, Flatlanders, Lucinda Williams), Bobby Arnold, (Willie Nelson, Les Paul, Neil Young), naast Sarah Brown (Dave Alvin, Buddy Guy, Albert Collins, Dr. John) op bas en Jon Hahn (Gary Primich, Flatlanders, Rosie Flores) op drums. Redd, Earl, John, en Sarah nemen daarbij ieder twee songs voor hun rekening en Bobby Arnold maakt zelfs zijn debuut als zanger in het nummer "I'll Keep on Loving You", een cover van Floyd Tillman. De meeste liedjes zijn trouwens covers van o.a. Hank Williams, Jerry Lee Lewis, Moon Mullican, Mel Tillis, Buddy Knox, Tommy Duncan en Billy The Kid Emerson. Dat deze Lucky Tomblin Band meer is dan een coverende feestband, bewijzen de eigen composities, die de vergelijking met de overige liedjes glansrijk kunnen doorstaan. "Red Hot From Blue Rock" laat zich overigens wel het beste draaien op een feest, dit is simpelweg de meest passionele honky tonkplaat uit de Lone Star State van de afgelopen jaren en daarmee is niets teveel gezegd.

JOE SMART
GUITARMAN
Myspace
Label: Ingen Records
Cd Baby

Joe Smart nam voor het eerst de gitaar ter hand op achtjarige leeftijd. Vijf jaar later ging hij zich echter obsessief toeleggen op het spelen van viool, een liefhebberij die mettertijd ook zijn gitaarspel positief beïnvloedde. Acht tot twaalf uur oefenen per dag heeft hem geen windeieren gelegd: hij viel bij wedstrijden voor zowel gitaristen als violisten al regelmatig in de prijzen. Zo'n palmares doet hoge verwachtingen rijzen en die worden, vooral speltechnisch, zeker ingelost. Qua tempo overheerst op dit solodebuut de ontspannen galop van degelijke bluegrass en het is hiermee dat Joe Smart mijns inziens het best uit de voeten kan. Welgemutste werkjes als 'Blackberry Blossom' of 'Alabama Jubilee' happen lekker weg en worden door Smart gelardeerd met stijlvolle licks waar het spelplezier vanaf spat. In het op een zigeunerleest geschoeide 'Berserkeley' wordt op spannende wijze de uitgelezen balans gevonden tussen technische perfectie en muzikale passie met een verbluffend stuk gitaarmuziek tot gevolg. De heer Smart musiceert steeds met brio, voor minder gaat hij niet. Daar staat tegenover dat de produktie van sommige nummers niet altijd even opwindend en soms ronduit vlak te noemen is. Dit geeft geregeld het idee dat er naar een instructie-cd voor gitaristen geluisterd wordt. Een indruk die nog versterkt wordt door de uitgebreide lijst van gebruikte gitaren in de binnenhoes alsook de gedetailleerde uiteenzetting die de muzikant per nummer geeft om te verklaren waarom hij daar-en-daar een specifieke akkoordenprogressie heeft gebruikt of hoe de klank van een bepaald gitaarmerk zo goed aansluit bij een welbepaald nummer. Joe Smart is overduidelijk a musician's musician en zal hierdoor vooral in de smaak vallen bij gitaristen en bluegrass-fanaten. Nieuwsgierigen die niet tot voornoemde categorieën behoren hoeven echter niet te schromen: er valt op deze cd genoeg fijns te ontdekken.
(BENN)

WHISKEY CHIMP
VENTURA
Website - myspace
Email: info@whiskeychimpband.com
Label: FP records
Cdbaby
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3 VIDEO

Whisky Chimp is een bluegrassformatie uit Ventura, die bestaat uit zeven muzikanten, de meesten onder hun zijn multi-instrumentalisten en hun grote kracht live bestaat uit hun humorvolle shows waarin de genres in een grote mengkroes gegooid worden en samensmelten tot een eigen Chimps-sound, om het zo te noemen. Vertrekkend van traditionele bluegrassgeluiden kunnen hun songs alle kanten uit, van rock tot en met Mexicaanse Mariachi ballades. Hun repertoire, bestaande uit verrassende eigen composities en compleet onherkenbaar gemaakte covers (zie clips) breken met elke vorm van voorspelbaarheid. Een optreden van hen is een aaneenrijgen van verbazende en hilarische momenten, vergelijk het met the "Asylum Street Spankers" of onze eigen "Nieuwe Snaar". Visueel en tekstueel houden ze je in een boeiende greep gedurende gans de avond. Vanaf de openingssong tot de bisnummers amuseren ze het publiek en zichzelf, dat doen ze met sterke songs en muzikale krachtpatserij en virtuositeit. Dit kan je ook horen op deze sterke cd die ze kortweg "Ventura" genoemd hebben. Gelukkig hebben ze voor hun songtitels en teksten meer inspiratie, zo is de hilarische song "If Id'a Shot You Sooner" ( I would have been out of jail by now) een voorbeeld van die Typische Chimps humor. Zo ook de country pastiche "I Apologize For Being A Man" of de Mexicaanse klassieker "El Rey", stuk voor stuk sterke songs, die echter nog aan kracht winnen door hun podiumuitvoeringen. Dit wil echter niet zeggen dat de plaat alleen niet kan boeien, integendeel, ik zal ze nog regelmatig gaan beluisteren, zoveel is zeker. Aanstekelijke bluegrass en aanverwante stuff van een knotsgekke zevenkoppige bende uit ...Ventura, juist.
(RON)

KICK IN THE EYE
MIDNIGHT SLEIGH RIDE
Website
Mail: kickintheeye@3web.com
Label : Eigen Beheer

Omstreeks deze tijd van het jaar sturen de meeste mensen een sms-je of een kerstkaartje naar elkaar om het beste voor het nieuwe jaar te wensen. Maar er zijn gelukkig ook nog uitzonderingen. Marian en Donnie Lochrie - het echtpaar van de Canadese groep Kick In The Eye - stuurden ons vorige week een kerst-CD toe met daarop persoonlijk ingesproken kerst- en nieuwjaarswensen met daarbovenop enkele thuis opgenomen kerstliedjes. Niet de traditionele “Merry Christmas” of “Jingle Bells” maar eigenhandig geschreven liedjes zoals “Reason For The Season”, “Hoping For Snow” en “Christmas Is Coming”. Tussendoor worden er ook nog even wat persoonlijke boodschappen ingesproken en vertellen ze ons dat ze pas terug gekomen zijn van een fijne vakantietrip in een warme oord en dat ze daar een vakantiesong hebben opgenomen. Daarna wordt “Happy Holidays In Honolulu” ingezet, een typische Beach Boys surfsong. Al bij al moet je Kick In The Eye niet al te serieus opvatten, soms krijg je zelf de indruk dat ze knotsgek zijn (maar dat doet geen pijn). Het is de fun die telt en samen met dit tussendoortje kondigen ze ook aan dat er op 14 februari 2008 een nieuwe full-CD zal verschijnen met de titel “Sea Of Bitterness”. Stuur ons maar een exemplaartje toe ter bespreking. En alvast ook van (valsam) de beste wensen aan Kick In The Eye voor een muzikaal 2008.
(valsam)