ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007

APRIL 2007 - MEI 2007 - JUNI 2007

DAVE GLEASON ' S WASTED DAYS - JUST FALL TO PIECES

THE LAST TOWN CHORUS - WIRE WALTZ

TOM MCRAE - KING OF CARDS

AL DeLONER - VOLUME 3

BLISTERS 'N' GRAY - ROCKIN' HILLBILLY & JUKEJOINT FAVORITES

SECRETARY BIRD - SECRETARY BIRD

LUBA DVORAK - HOTEL LA RENCE

SONS OF THE DELTA - SONS OF THE DELTA

SCOTT LINK - SCOTT LINK

JIM HEALD - WINGS OF TIME (1997) / OLD JALOPY (2007)

DAVE GLEASON ' S WASTED DAYS
JUST FALL TO PIECES
Website: www.Dave-gleason.com
Info: myspace.com
Label: Well Worn Records
www.wellwornrecords.com

"There's a jukebox in heaven where the honky tonk heroes gather each afternoon to drink a little poison and swap stories of Bakersfield and Nashville. Charlie Rich laughs it up with Gene Clark while Buck Owens shows off his latest Nudie suit. In the background, Dave Gleason's Wasted Days sings about soul and suds, a jubilant celebration of California country rock that makes the bygone ramblers smile."

Tja, een mens zou het nog in zijn hoofd halen om stante pede een ticketje "Heaven no retour" aan te schaffen, als het er hierboven zo zou uitzien, maar ja wij zitten nu eenmaal opgescheept met het probleem dat Bobbejaan Schoepen al een eeuwigheid geleden aankaartte ... "in de hemel is geen bier en daarom drinken wij het hier". Misschien dat een meegesmokkelde Perfect Jupiler Draft voor soelaas kan zorgen ... Voor de rest moet het daar leuk vertoeven zijn want Dave Gleason's Wasted Days brachten ons in 2004 (zie rev. Jan '05) met "Midnight California" al in vervoering en wij vonden destijds (en nog steeds) dat het in aanmerking kwam voor een plaatsje in de eindejaarslijsten. De opvolger "Just Fall To Pieces" bevestigt wat wij eerder al opperden ... "Cosmic American" Gram Parsons zou wel eens de eerste sterveling zijn die een retour ticket genomen heeft en in de gedaante van Gleason terug aanknoopt met het glorieuze verleden. Songs als "Wildfire (in your eyes)", (Wine)Take Away My Mind" (met Red Meat's Michael Montalto op accordeon), het pedal steel festijn van Joe Goldmark op ondermeer "The Good's Been Gone", het pareltje "Just Fall to Pieces" (featuring Albert Lee op gitaar) en het bloedmooie "Since You Went Away" zijn daar prima voorbeeldjes van. Maar even gezwind treedt Gleason en zijn band: Mike Therieau (bass, harmony vocals, harmonica), John Kent (drums) en Pat Johnson (acoustic gt. Backing vocals) in de huid van de jonge Dwight Yoakam. Opener " Look at the Way You've Become" (met dat typische Albert Lee's twangy gitaarsoundje ) "The Good's Been Gone" en "Take Your Memory With You" (met opnieuw Joe Goldmark in een glansrol) zorgen meteen voor dat warme "California country feeling" en grijpt inderdaad à the Everly Brothers "Right Back to Her Heart". Maar ook the Derailers en zelfs the Hacienda Brothers zijn nooit ver uit de buurt want met een song als "Neon Rose", "Rusty Ol' Halo" (Mike Therieau op harmonica), de instrumental "Camin' With a Cat" zouden ook Chris Gaffney & Dave Gonzales uit de voeten kunnen. "Couldn't Give you Anything" durft Dave Gleason dan nog te beweren ....Dit is een pracht van een album en biedt voldoende redenen om al dit moois nog een tijdje op aarde te beleven en onze uitstap naar het hiernamaals nog eventjes uit te stellen ... "Dave Gleason is the closest anyone anyone's ever come to capturing the honky - tonk essence and soulful underpinnings to Gram Parson's Cosmic American Music" (Luke Torn, Pop Culture Press).

THE LAST TOWN CHORUS
WIRE WALTZ
Website: www.thelasttownchorus.com
myspace.com
Mail: megan [at] thelasttownchorus.com
Label: Hacktone Records
Distr. Cargo Records
VIDEO

The Last Town Chorus is het muzikale kindje van singer-songwriter-lap-steelgitariste en mooie dame Megan Hickey uit Brooklyn, New York. In 2003 bracht zij haar titelloze debuutalbum op de markt en dat bezorgde haar meteen voorprogramma’s bij enkele grote namen van de alternatieve scene zoals The Innocence Mission, Hem, The Jayhawks, Ida en Mary Lorson. “Een heel verslavend en verleidelijk debuut” schreeuwde de pers het uit en de vergelijkingen met het stemgeluid van Hope Sandoval van Mazzy Star waren schering en inslag. Andere overeenkomsten verwijzen naar Gillian Welch, Elisabeth Frazer van Cocteau Twins en Beth Orton. De pittige Megan speelt op een ontroerende wijze lap-steelguitar en zit dan ook meestal weggedoken op een stoeltje tijdens de optredens. De nieuwste CD heet “Wire Waltz” en swingende dansmuziek hoef je bij geen enkel van de 10 nummers te verwachten. De teksten bij de muziek zijn vaak heel persoonlijk en emotioneel en slagen erin te luisteraar te boeien van bij de eerste noot. 9 nummers zijn van de hand van Megan Hickey zelf en er is ook een uiterst mooie en originele cover terug te vinden op “Wire Waltz”, namelijk een volledig bewerkte countryballad- en slowcore-versie van “Modern Love”, de song die we in ons geheugen gegriefd hebben in de versie van David Bowie. De haast onherkenbare versie van The Last Town Chorus sloeg ook aan bij de makers van de ABC-TV medische dramaserie “Grey’s Anatomy” want zij zetten het nummer meteen op de soundtrack bij de serie. De instrumentatie op dit album is uiterst beperkt gehouden met naast de alom aanwezige lap-steelgitaar enkel hier en daar een vleugje piano of viool. Dat zorgt ervoor dat “Wire Waltz” een zeer intiem schijfje is geworden en uitermate geschikt voor beluistering in een schemerduister hoekje van de kamer zodat de ontroering nog wat intenser kan toeslaan. Ter afsluiting nog enkele titels van aanraders op de CD: titeltrack “Wire Waltz”, het recht uit het hart gezongen “You”, “Caroline”, het verscheurende liefdesverdriet in “It’s Not Over”, “Huntsville, 1989”, “Wintering in Brooklyn” en afsluiter “Foreign Land”. Een aanrader voor bij invallende duisternis en een zwaar gemoed.
(valsam)

TOM MCRAE
KING OF CARDS
Website: www.tommcrae.com
Email: info@tommcrae.com
Label : V2

Deze singer-songwrtiter en politiek wetenschapper timmert al sinds 2000 flink aan de weg met zijn vakmanschap. Begonnen tijdens de New Acoustic Movement-hype en meteen in 2001 genomineerd als beste nieuwkomer voor de Mercury Music Prize en de BRIT Award. Want in dat jaar 2001debuteerde Tom McRae op een zeer verdienstelijke manier. Zijn titelloze debuut kreeg hierdoor, vooral aan de andere kant van het Kanaal, erg veel aandacht. In de lage landen bleef de cd echter vrijwel onopgemerkt. Dat is jammer, want McRae’s debuut is een razend knappe en wonderschone singer-songwriter cd. Songs als "You Cut Her Hair" en "End of the World News" behoren wat mij betreft tot het beste wat de man sindsdien uitbracht. Was de begeleiding op het debuut nog uiterst sober en vooral akoestisch, op "Just Like Blood" (2003), de zeer behoorlijke opvolger, zijn de arrangementen bijna overdadig en wordt het gebruik van bijzondere instrumenten niet geschuwd. Deze koerswijziging pakt erg goed uit, hetgeen we niet kunnen zeggen van zijn derde album, "All Maps Welcome" (2005), een plaat waarvan ik me nog geen enkele song kan herinneren, kortom een dieptepunt in de mans oeuvre. Zijn nieuwe album "King of Cards" klinkt gelukkig stukken beter, vrolijker zelfs, alhoewel dat vaak meer schijn is dan realiteit. De songs van McRae hebben hun intensiteit en kwaliteit behouden, maar spreken meer tot de verbeelding. Ook de stem van McRae komt nog beter tot zijn recht. Mc Rae heeft niets ingeboet aan zijn kunst om te ontroeren. Maar de stem en de typische sfeer van de Engelsman, die ons nu eens aan Jeff Buckley, dan weer aan Nick Cave of Dylan doen denken, houden ons tegen... En we zijn weer vertrokken voor een portie positieve nostalgie... Soms mag het zelfs wat harder op deze plaat en dat kunnen we alleen maar toejuichen, luister bijvoorbeeld maar eens naar de uptempo single "Bright Lights", met zo'n typisch David Gray-pianoloopje of het stevige "One Mississippi". Thema’s van deze plaat zijn: ontsnapping, identiteit en verdwijning. Ontsnapping komen we tegen in het wonderschone "Got A Suitcase, Gott Regrets". In "Keep Your Picture Clear" staat eigen identiteit centraal en, hoe kan het ook anders, verdwijning staat centraal in "Houdini And The Girl". "King Of Cards" klinkt lichtvoetiger dan zijn voorgangers en is daardoor zijn meest toegankelijke werk tot nog toe. Hij overtreft gewoon deze al sublieme voorgangers op alle fronten en dat is bijzonder knap. "King Of Cards" is meer dan een aanvulling aan de popfolk discografie van deze Engelsman, het is een plaat die nu eindelijk maar eens moet gaan zorgen voor de internationale doorbraak van deze bijzondere muzikant, die ons tijdens de komende warme zomeravonden zeker in vervoering gaat brengen.

AL DeLONER
VOLUME 3
Website: www.aldeloner.com
myspace.com
Label:Pepper-Cake
Distr: Zyx Music GMBH
www.zyxmusic.de/zyx@cuci.nl

Al DeLoner is een toptalent uit Noorwegen die zijn sporen aldaar reeds verdiend heeft als gitarist en pianist bij Midnight Choir, één van de succesvolste Noorse bands van de laatste tien jaar. Ook zijn vriendschap en jarenlange samenwerking met Nikki Sudden en met Chris Eckman en The Walkabouts zijn niet onopgemerkt voorbij gegaan in de wereld van de betere popmuziek. Toen zanger Paal Flaata besloot om Midnight Choir op te doeken en het solo te proberen ging Al DeLoner niet in een hoekje zitten treuren maar besloot hij om het zelf ook maar eens alleen te proberen. Zijn eerste worp was het thuis opgenomen album "The Mess Age Is Joy" in 2002, dat al meteen werd opgevolgd door "Flora In The Darkroom" en nu lanceert hij alweer een nieuwe CD die overigens toepasselijk "Volume 3" werd genoemd. Al DeLoner is een muzikale talent dat op zijn zevende piano leerde spelen, zich daarna ook bekwaamde in de basgitaar, drums en elektrische gitaar waardoor hij heden ten dage niemand meer nodig heeft om songs op te nemen in zijn studio. De songs op deze CD zijn soms zeer knap opgebouwde nummers die - ontdaan van alle overtollige instrumenten - ook nog een boodschap willen vertellen, getuige daarvan "If I Had Wings", "Bread Or Basket #2" en "Phil Spector (In The Twilight)". In "Wintersongs" heeft hij het over de kille kanten van de mensheid, over de spanningen die ontstaan in relaties, de drugswereld, de misdaad en de waanzin van het bestaan. De teksten zijn meestal heel simpel, eerlijk, soms hard, vaak repetitief en het geheel van "Volume 3" is alvast niet opbeurend te noemen, maar kwalitatief toch wel van de bovenste plank. Het is een verdienstelijke album dat liefhebbers van het wat complexere singer-songwritergenre zeker zal aanspreken.
(valsam)

BLISTERS 'N' GRAY
ROCKIN' HILLBILLY & JUKEJOINT FAVORITES
Website: www.blistersngray.com
Info: lahmann@onlinehome.de
myspace.com
Label : Rhythm Bomb Records Don't Think Twice
VIDEO: Don't Think Twice

"Von Kneipe zu Kneipe, von Honky Tonk zu Juke Joint " ... het kan niet anders of Ralph Braband, big boss van het Rhyhtm Bomb Record label, heeft opnieuw toegeslagen. Ditmaal waren Mike Blisters (vocals, doghouse bass), Dusty Gray (vocals, "Black Beauty" rhythm gt.) en Martin 'Luther' Duke (lead gt, backing vocals) de erg 'gewillige' slachtoffers om met hun mix van "rockabilly with country - style harmony singing and rough 'n' tough guitarpickin'" het rockabilly/hillbilly wereldje te verbazen. Met hun debuutalbum "Rockin' Hillbilly & Juke Joint Favorites" serveren de jongens uit Berlijn, Duitsland een 48 minuten durend feestje "of good, clean fun" en gebruiken voornamelijk ingrediënten uit eigen tuin. Dusty Gray is de hovenier van dienst en deed enkel voor "I'm on Fire" (Springsteen), "Much Too Young" (G. Brooks), "One Way Street" (King) en "Eastbound & Down" (J. Reed) beroep op enkele vreemde scheuten. Back to the roots is blijkbaar de slogan want de drummer werd aan de kant geschoven en enkel Kid Krause en Thommy Doc Schneider mochten met fiddle, banjo en pedal steel iets toevoegen aan de authentieke rockabilly/hillbilly sound van het trio. Het resultaat is verbijsterend al waren wij bij Rootstime al danig onder de indruk van "rockabilly" Dusty Gray & his Rough Ridin' Ramblers die met het album "Dig That" al een fraai visitekaartje afleverden in de rockabilly/barnshakin' hillbilly & boppin' blues middens. De liefhebbers van een leuk avondje - uit slaan met Dusty Gray en zijn band twee vliegen in een klap en het lijkt mij, bescheiden als wij zijn, een serieuze kanshebber voor de volgende editie van Hookrock, Diepenbeek (5 Juli '08). "Hillbilly Saves the World" en wij doen er aan mee!

SECRETARY BIRD
Website:www.secretarybirdmusic.com
www.myspace.com/secretarybird
E-mail: roberta@romopr.com
Label: In De Goot Recordings
www.indegootrecordings.com
Distr: Roberta Moore

Mike Semple is de man achter de groep met de mooie en originele naam Secretary Bird. Hij werd bekend als lid van Friends Of Dean Martinez (naast Bill Elm) en als ad hoc lid van Giant Sand, de band van Howe Gelb. Semple heeft nu zijn eerste titelloze soloalbum afgeleverd. En dat is een erg leuk schijfje geworden. De man beschikt over een aangenaam stemgeluid, is een begenadigd gitarist en kan bogen op emmers vol songschrijverstalent. Vergelijkingen in de muziekpers linken hem aan Wilco, Psychocandy, Paul Westenberg en Lou Reed. In de songs wordt je vaak meegenomen naar de muziek van de jaren zeventig. Zo is er het ronduit schitterende nummer "Tio" dat Semple schreef voor de soundtrack van de film Fast Food Nation met Bruce Willis en Patricia Arquette. Andere succesnummers zijn de wat rustigere songs "Imaginary You", "Morning Horses", "Cornerstone","Sick Of Your Stories", "Freaks And Hessians" en het instrumentale gitaarnummer "Seaward" die worden afgewisseld met wat ietwat stevigere rocksongs "Somewhere Girls" (met een prachtige drumriff), "Girl On Laveta", "Affected/Unaffected" en "Late Night Cab Ride". Zelf doet Secretary Bird me denken aan Andrew Bird of M. Ward met zijn voortreffelijke alt.country gitaarsongs waarin hij zijn ganse hart en ziel legt. Semple vertelt in een interview dat hij gitaar leerde spelen op een akoestische gitaar van zijn moeder en dat hij met veel plezier en bewondering terug kijkt op de tijd in Giant Sand waar muzikale geniën Howe Gelb en Joey Burns (van Calexico) elkaar voortdurend de loef probeerden af te steken met hun muzikale hoogstandjes. Vanuit die leerrijke periode is duidelijk heel wat blijven hangen in de muziek die Mike Semple nu zelf op plaat zet. Professioneel vakmanschap zonder compromissen aan de meedogenloze muziekindustrie. Kortom, een plaatje naar ons hart bij Rootstime. Waar is mijn afstandsbediening om op de replay te duwen?
(valsam)

LUBA DVORAK
HOTEL LA RENCE
Website: www.luba-dvorak.com
www.lubadvorak.de
myspace.com
Label: United One Records
www.united-one.com
cdbaby.com

In 2003 verbaasde de in Brno, Tjechië geboren maar in Vancouver, Canada opgegroeide moderne gypsy-troubadour Luba Dvorak de muziekwereld met zijn eerste CD "Parts For Sale", een volledig live opgenomen album met passionele en eerlijke liedjes. Als zoon van een smid en een moeder die in de fabriek werkte immigreerde hij samen met zijn ouders op zevenjarige leeftijd naar Oostenrijk en een jaar later naar Canada. Zijn stamboom verwijst overigens enkele generaties terug naar de wereldberoemde Tjechische componist Antonin Dvorak. Toen hij op rijpere leeftijd begon met zijn eigen muziek op te nemen verhuisde Luba naar New York om dichter bij de bruisende muziekscene te kunnen werken en om veel te kunnen optreden. "Hotel La Rence" is zijn nieuwste album met daarop 11 prachtige singer-songwriterliedjes waarbij hij zichzelf begeleidt op zijn Telecaster-gitaar. Zijn stem is puur en intens, emotioneel en oprecht. En ook het gitaarspel is van de bovenste plank. Een rocknummer ("Rockaway") wordt afgewisseld met voornamelijk laid back ballads zoals "Above It All", het prachtige nummer "Early Warning", het even mooie "San Diego" en liefdesliedjes als "Breaking Point" en "Straight Towards The Light". In de muziekpers wordt er kwistig rondgestrooid met lovende kritiek en duiken vergelijkingen op met Steve Earle, Tom Waits, Neil Young en de akoestische Bruce Springsteen. De onderwerpen die worden bezongen gaan over de liefde, het einde van relaties ("The Curtain Goes Down), good times en bad times. In "Napoleon's Land" bezingt hij de desastreuze vernietiging van New Orleans door de verwoestende orkaan "Katrina" en alle menselijke ellende die daarmee gepaard gaat. Met zijn zigeunerbloed in de aderen geeft hij veelal blijk van een sterke emotionaliteit. De songs die hij allemaal schreef in een appartmentje in Rockaway Beach, New York stralen dit ten volle uit in een eigen specifieke stijl. De kracht van de songs ligt erin dat ze vanuit zijn eigen levenservaring ontstaan zijn maar dat ze ook een universeel gevoel weergeven waardoor iedere luisteraar zich in de teksten kan herkennen en het lied persoonlijk maakt. "Hotel La Rence" van Luba Dvorak is een opperbeste plaats om te verblijven en laat vermoeden dat we nog veel meer zullen gaan horen van deze hard aan de weg timmerende rasartiest.
(valsam)

SONS OF THE DELTA
MADE IN MISSISSIPPI
Website: info@sonsofthedelta.co.uk Label: Eigen beheer
cdbaby.com
VIDEO

Reeds vanaf de eerste noten laten Mark Cole en Rick Edwards, twee Engelse "bleekscheten" ons horen dat ze wel duidelijk een zwarte "ziel" hebben. Deze twee jongens uit Glochester in Engeland zagen een droom in vervulling gaan toen ze naar het zuiden van Amerika reisden om deze cd te gaan opnemen. Reeds met hun eerste cd "One For The Road" hadden ze aangegeven uit het goede hout te zijn gesneden, want hun juke-joint blues die ze met hun tweetjes, ruw en ongepolijst brachten, mocht er zijn (zie videofragment). Enkele van de plaatselijke grootheden, waaronder de 93 jarige, maar uiterst frisse Pinetop Perkins en overbekende drumlegende Sam Carr namen met hun een soort "live In the studio" jamsessie op in de Delta Recording Studios in het zuiderse Clarksdale, Mississippi. De sfeer die op zulke plaatsen heerst, is natuurlijk inspirerend, wat resulteert in een uiterst authentiek klinkende Delta blues opname. Weer zijn natuurlijk de Fat Possum invloeden uitdrukkelijk aanwezig, vooral in het nummer "I Wish Somebody" dat verdacht veel lijkt op "Goin' Down South" van R.L Burnside, maar ook het grappige "e-Bay Blues" met tekstfragmenten als: "I met my buddies, and they looked so mighty fine, when suddenly I realised, all the clothes they wore were mine" wat later "they said they baught 'm on e-bay" om dan te eindigen met een koekje van eigen deeg: "now i'm gonna sell all my naked photos of my ex-friend with her toys". Pinetop (zie foto) is mooi bezig op "One More Time", een uitstekende langzame blues waarop zijn pianospel en typische vocals de toon aangeven. De sfeer in de studio is opperbest zoals we tussen de nummer in horen. Grapjes en uitbundige lachpartijen vullen de ruimtes tussen de songs. Het instrumentale "Train Roll" is knap opgebouwd, met zijn dialoog tussen dobro en mondharmonica, en is zo te horen het enige nummer van het duo alleen, zonder zuiderse hulp. "I'm Movin' On" heeft Peter Green invloeden en doet denken aan de "Blues Jam at Chess" opnames van de vroegere Fleetwood Mac. De afsluiter "Standing on the Edge" is pure Hounddog Taylor meets Jimmy Reed, en een waardige afsluiter van een prima cd van deze Britse jongens die de sfeer van het diepe zuiden in een aantal ruw gemixte jams hebben weten vast te houden. Aanrader!
(RON)

SCOTT LINK
COMING AROUND
Website: www.scottlink.net
Info: myspace.com
dscott_link@hotmail.com
Label : Sad Bird Records

De traantjes zijn nog niet opgedroogd bij het ter ziele gaan van Diesel Doug and the Long Haul Truckers (zie rev.: Juni '07) of bezieler & frontman Scott Link aka Diesel Doug strooit de suikerbonen/beschuiten met muisjes uitvoerig in het rond bij het melden van de geboorte van zijn flinke spruit "Coming Around". 20 jaren na dat hij voor het eerst pa's Gibson B -20 omgorde en met de albums "Angel Not a Saint" , "The Fine Art of Carousing" en "Mistakes Were Made" als prima herinneringen aan de DD periode vond Scott Link de tijd rijp om de Portland music scene voor de alt. country liefhebber in de toekomst enkel te associëren met zijn persoontje. Een erg geslaagd initiatief want met de opener "End To End" steekt Scott Link meteen Steve Earle naar de kroon ... "tears can look like sweat under the neon lights" en "laughing & drinking in the red bar glow" moeten voor de buitenwereld een kanjer van 'ledevede' verbergen. Een pijnlijk gebeuren dat ons allemaal wel eens overkomt/kwam en zeker als die bepaalde vrouw ook in de song "Done" een "Femme Fatale" blijkt te zijn ... "I've Got you On My Mind" ... I went down to the corner store, need bread & cigarettes... but I come home with some wine" ... een leuk honky - tonkertje dat nog maar eens onderstreept dat tot over je oren verliefd zijn kan leiden tot vreemde taferelen. Het deskundig aanwenden van het orgeltje op "Someone I Used To Know" door Sykes the Millennium en het titelnummer "Coming Around" brengen Scott Link in de buurt van Teddy Morgan, Kelly Pardekooper, Cam Penner, Buddy Miller enz. De country twang op "Almost Always" (featuring Darien Brahms), "Picture Of You" (from the album "Mistakes Were Made") en "Night Turns Blue" (met Brian Graham - sax & horn, Matthew Lagarde - trumpet & flugelhorn) linken nog aan Scott zijn DD periode om dan met "I'm the Man" een verrassende maar prima song van good old Joe Jackson onder het stof uit te halen... het geeft maar aan dat Scott Link met rasse schreden zijn plaatsje in het alt. Country/roots/Americana wereldje aan het opeisen is. "Circles" (from the album:"The fine Art of" ...) hoort ongetwijfeld thuis bij het arsenaaltje songs dat na één x beluisteren de ganse dag in je hoofd blijft rondzwermen en "Chasing a Ghost" is gewoon een pareltje dat maar liefst zes minuten en 41 seconden ligt te schitteren op een album dat in mijn eindejaarslijstje erg hoog gaat eindigen. "It's honest and real, and proof that there's always a place for stories of hard work, love and simple pleasures" ... meer moet dat niet zijn!

JIM HEALD
WINGS OF TIME (1997)
OLD JALOPY (2007)
Website
Mail: jim.heald@comcast.net
Label: Eigen Beheer
www.efolkmusic.org
www.cdbaby.com/cd/jimheald
www.cdbaby.com/cd/jimheald2

Washington DC is de verblijfplaats van singer-songwriter Jim Heald die een 50-tal jaren geleden geboren werd in New Jersey. Oorspronkelijk was hij vooral geïnteresseerd in tekenen en schilderen en af en toe wat sporten. Daarnaast luisterde hij in zijn jeugd naar veel muziek van o.a. the Beatles, Paul Simon, James Taylor en The Byrds. Die muziekstijlen lagen aan de oorsprong voor wat hij later zelf ging spelen en creëren. Beïnvloed door mensen als Loudon Wainwright en John Prine speelt hij voornamelijk folksongs met een verhaal. Andere invloeden die verwerkt worden in de songs zijn pop, blues en jazz. Als inspiratie voor zijn liedjes gebruikt hij vaak zijn echtgenote Laura met wie hij in de jaren tachtig naar Austin Texas verhuisde en er kennis maakte met lokale muzikanten als David Rodriguez, Jimmie LaFave en Joe Ely. Jim Heald stuurde ons onlangs ineens twee CD's toe, zijn eerste werk "Wings Of Time" uit 1997 en zijn nieuwste schijfje "Old Jalopy", samen goed voor 28 zelfgeschreven songs. Alhoewel er één nummer is dat hij tien jaar later nog eens herhaalt in een gemoderniseerde versie : "The Thorns That Guard The Rose", een nummer vol van symboliek. Dat komt overigens ook vaak voor in andere liedjes, zoals "Waiting For The Bombs To Fall", "Defenders Of The Forest", "The Psychologist Song" en "The Moon Is Shining Up Above". Jim Heald beschikt over een goede stem die weet te boeien en de aandacht van de luisteraar vast te houden, waardoor hij de boodschappen die hij in zijn teksten verwerkt moeiteloos weet over te brengen. Met de songs "The Thorns That Guard The Rose" en "I'm Not The One" werd Jim Heald twee keer genomineerd als finalist bij het Kerrville Folk Festival New Folk. Op het recentste schijfje "Old Jalopy" is er wat meer muzikale diversiteit te horen dan op "Wings Of Time". Zo is er een mix van jazz en blues in "Ginger & Fred" en in "Wristwatch", een vleugje country in de titelsong "Old Jalopy", een dosis fijnzinnige humor in "The Psychologist Song" en het spirituele lied "Don't You Know". Zelfs Carraïbische invloeden worden erbij gehaald in "Let's Get Away" en de liefde tussen Romeo en Julia wordt bezongen in "The Moon Is Shining". Voorts wordt nieuwe liefde, verloren liefde, het verlangen naar en het vinden van een nieuwe liefde, twijfels en verdriet bezongen in de diverse andere nummers. Kortom, voor elk wat wils. Jim Heald is een zanger met een uitstekende stem en mooi geselecteerde songs. Meer moet dat voor ons niet zijn. (valsam)