ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007

APRIL 2007 - MEI 2007 - JUNI 2007

DENNIS JONES - PASSION FOR THE BLUES

DAVE McEATHRON - PASSERS BY, PASSERS THROUGH

GARY MITCHELL GRAY - GROG THE BOOGIEMAN

SLICK ANDREWS AND THE WILD HARE MILLIONAIRES - LET 'S BEER IT UP WITH ...

THE CANNERY - THERE IS LIFE IN THIS OLD LAND

RB MORRIS - EMPIRE

ANNIE & ROD CAPPS - ONE BIG SHOW

MELISSA SELLERS - DEEP SOUTH AUSTIN

DR. PORKCHOP - I GOT ALL THE BLUES

45 R.P.M. - WELCOME TO HOT ROCK LOUNGE

DENNIS JONES
PASSION FOR THE BLUES
Website: www.dennisjonescentral.com
contact: Blueupmusic@aol.com
Label: Leroy’s Boy Music/BMI
cdbaby.com

Dat Dennis Jones niet in één hokje te plaatsen is bewijst hij met deze 2de cd "Passion For The Blues". Een cd die hij zelf omschrijft als “blues you can rock to” en rocken doet dit schijfje zeer zeker. Regelmatig hoor ik SRV en Albert King terug in bepaalde songs, luister maar eens naar ‘Super Deluxe’. Maar begrijp me niet verkeerd, dit is geen afkooksel of copy van deze heren, Dennis Jones heeft voldoende talent om elke song een eigen touch te geven. Verder laat hij zich op deze cd omringen door enkele gastmuzikanten zoals Jimmy Z op sax en harmonica en Marshall Thompson achter de piano en orgel. Op momenten weet Dennis Jones mij aangenaam te verrassen, luister anders zelf maar eens naar ‘When I Die’ en hoe schitterend het ritme de song voort stuwt. Verder kan ik niet alleen lovend schrijven over het gitaarwerk van Dennis Jones maar ook vocaal weet hij perfect de gevoelige snaar te raken en dit al zeker op ‘Passion For The Blues’. Op het nummer ‘Graffiti’ tapt hij dan weer uit het meer Chicago-achtige vaatje met verder een knap stukje boogie woogie piano. ‘You’re Wrong’ is dan weer een onvervalste Texassong voorzien van de nodige knappe gitaarriffs en keyboardondersteuning. Om de cover ‘I Just Want To Make Love To You’ van Willie Dixon neemt Zac Harmon de vocalen en gitaar voor zijn rekening. En dit nummer klinkt als een gehele nieuwe song zonder afbreuk te doen aan het origineel. Onlangs nog toerde Dennis Jones en band in Europa, o.a. Italië en Oostenrijk maar helaas niet in België of Nederland. Hopelijk komt daar vlug verandering in want ik ben er zeker van dat zijn muziek hier in de smaak zal vallen. Dennis Jones heeft zeker en vast de juiste passion for the blues. Opgelet, dit kan een grote meneer worden!
Blueswalker

DAVE McEATHRON
PASSERS BY, PASSERS THROUGH
Website: www.myspace.com/davemceathron
Label: Eigen Beheer
Info : mark@watsonentertainment.com
cdbaby.com

Toronto, Canada is een echte kweekvijver voor muzikaal talent. Onlangs nog kregen we Great Lake Swimmers op een zilveren schoteltje aangeboden en momenteel ligt het schijfje “Passers By, Passers Through” van singer-songwriter Dave McEathron toertjes te draaien in onze CD-speler. Dave groeide op in Ontario in een uitermate muzikale familie en was als kind vaak getuige van huis- en tuinconcerten die gebracht werden door zijn grootmoeder en zijn 2 nonkels Jack en Kirk. Daarbij leerde hij dat het succes vooral afhangt van de mate waarin een gezellige sfeer gecreëerd kan worden die de muziek tot zijn volle recht kan laten komen. Op vijftienjarige leeftijd stond hij al zelf te spelen op het podium in diverse lokale bars en clubs met een mix van folk, country en klassieke rockmuziek. Hij studeerde muziek aan het Humber College en gradueerde er op een project over jazz- en bluesmuziek. In 1999 lanceerde Dave McEathron dan zijn eerste full-CD met de titel “Dave White and The Stone Farmers”. Muzikale beïnvloeders komen uit diverse geledingen zoals de mooie dichterlijke songs van Townes Van Zandt en Leonard Cohen, het briljante gitaarspel van Gordon Lightfoot, de juiste karakterbeschriivingen van Bruce Springsteen en de muzikale mengelmoes van folk en rock zoals die gebracht werd door Gram Parsons. Rootsmuziek met veel aandacht voor folkinvloeden weerklinkt er ook op de tweede CD van deze artiest. De 14 tracks zijn allemaal zelfgeschreven nummers en daar zitten enkele absolute pareltjes tussen, zoals de titeltrack “Passers By, Passers Through”, “”Climbing Ivy” en “Surround Me”. In een aantal songs zoals “Locusts”, “Adelia”, “Sarah” en “Night Cap At The Laundromat” doet hij me haast automatisch terugdenken aan die andere grote Canadese artiest Ron Sexsmith. De meeste liedjes op dit album gaan over de emoties van elke dag, over de schoonheid en over het verdriet dat we allemaal wel eens tegenkomen in het leven. Voor de opnames van een volgende CD denkt Dave McEathron er aan om de gedichten van David Seymour van een eigen muzikale interpretatie te voorzien. Benieuwd of hij dat gedurfde project kan realiseren en wat de kwaliteit ervan zal worden. “Passers By, Passers Through” gedijt tot dan het best bij een lekker druivenextract (rood of wit), je geliefde aan de zijde vastgedrukt en een vleugje schemerlicht.
(valsam)

GARY MITCHELL GRAY
GROG THE BOOGIEMAN
Website
Label: eigen beheer
cdbaby.com

Afgaande op het hoesje zou je deze cd geen beluistering waardig gunnen. Wat kinderlijk gekrabbelde zelfportretten zorgen voor het lelijkste hoesje dat me dit jaar onder ogen kwam. Maar gelukkig is muziek niet om naar te kijken. Buiten het hoesje heeft Gary ook alles zelf gedaan, en dat heeft gelukkig een beter resultaat opgeleverd. Helemaal alleen met zijn Fender Telecoustic guitar heeft hij op een extra koude novemberavond een concert getaped met zijn DAT recordertje, in de omgeving van Boston in Brandels University Coffee House. Heel eerlijk geeft hij toe dat hij niet de ideale dag was om een live cd daar op te nemen, het is de avond voor Thanksgiving, de meeste studenten zijn naar huis en bovendien vriest het buiten. De weinigen die er zijn zijn onverschillig. Er is dan ook helemaal geen applaus te horen op deze live opname, maar laat ons het positief zien, dan stoort 't de rustige bluesy songs ook niet die Gary ons brengt. Zijn Fender klinkt kristalhelder op zijn meestal zelfgepende songs, er staan ook enkele covers op zoals "Nadine" van Chuck Berry, "Not Fade Away" van Buddy Holly en "Voodoo Chile" van Hendrix, dat hier zo origineel gebracht wordt dat het meteen mijn favoriete song op deze cd is.Toch is Gary geen beginner, hij speelde o.a. met Hubert Sumlin en Nils Lofgren en Luther Allison. Zijn vorige cd "Gotta Have Love" met zijn band the Blue Roots laat ons dan ook een mooie mix van soul en blues horen, maar hij is teruggegaan naar waar hij begon: de blues op zijn eentje, "just me & my guitar!". Beetje een rare plaat, deze "Grog The Boogieman", een rauwe, maar tevens rustige live opname van een concert dat er eigenlijk geen was, en zo klinkt het ook, of Gary in de huiskamer voor enkele vrienden, lekker onderuitgezakt in de sofa zijn repertoire van 12 bluesliedjes ten gehore brengt. Hey Gary, speel "Voodoo Chile" nog eens opnieuw, dan giet ik de glazen nog eens vol.
(RON)

SLICK ANDREWS
AND THE WILD HARE MILLIONAIRES
LET 'S BEER IT UP WITH ...
Website & label : www.wildharerecords.com
www.myspace.com/wildharerecords
Info: slickandrews@Hotmail.com
cdbaby.com

Finally! Authentic Hillbilly Music From an American Record Label!

Onlangs lieten wij ons positief uit over het album "Life Behind Bars" van The Garnet Hearts, een rockabilly & honky tonk bandje uit de omgeving van Baltimore. Hun werkgever "Wild Hare Records" kon dat uiteraard appreciëren en als beloning mochten wij het nieuwste schijfje van Slick Andrews in de brievenbus verwelkomen. Onder het motto "If it ain’t got twang...it ain’t real rockabilly." haalt Slick erg fraai uit en ondermeer 'good old' Marti Brom weet dat in de juiste context te plaatsen. Zij liep "The Smootest Casanova of the Ballroom" begin jaren negentig tegen het lijf toen rockabilly - swing - dancing nog een goed bewaard Texas geheim was. Gelukkig zijn de tijden veranderd en is rockabilly / hillbilly / country, tot spijt van wie het benijdt, aan een heuse heropleving begonnen en eigenlijk is dat niet zo verbazingwekkend want de muziek nodigt uit tot het bouwen van een feestje en het is een publiek geheim dat de 'betere' muzikanten vertoeven in dat wereldje. Ook deze Slick Andrews uit Louisville, Kentucky maakt daar deel van uit, hanteert de rhythm gitaar als hij nooit iets anders heeft gedaan, beschikt over de juiste stembandjes en kroop in de pen voor de twaalf songs die hun thuishaven hebben in 1930's wild western swing, to pure early 50's honky - tonk, to mid 50 's hillbilly based rockabilly to Mickey Gilley's swingin' piano country. Het stond blijkbaar in de sterren geschreven dat Slick Andrews in dit wereldje zou verzeild ... influences .... "Bad..., all bad, smokin', drinkin', wild, wild wimminz ... En zijn ouders hadden hem nog zo gewaarschuwd. Goed bedoelde raadgevingen in de wind slaan ... ik weet er alles van maar het zal mij toch niet beletten om mijn hartje op te halen met de prima muziek van Slick Andrews & the Wild Hare Millionaires (Buck Stevens /John Bozarth / Eddie Macintosh, Dave Moore / Mark Pettijohn), Slick Andrews & the Hi Q's of Slick Andrews & his Crooked River Playboys. U heeft de keuze .... !

THE CANNERY
THERE IS LIFE IN THIS OLD LAND
Website: www.awfulbliss.it
myspace.com/thecannerymusic
Mail : t info@awfulbliss.it
Label: Awful_Bliss Records
Distr: Hemifran / www.hemifran.com

Een aantal jaartjes geleden verzeilden 2 muzikanten samen aan de toog van een bar in San Francisco Bay. Roger Riedlbauer woonde in San Diego en speelde destijds bij Jolie Holland, Transmission en the Boxcar Saints. Charles Sommer woonde in Kentucky en schreef de nummers voor en speelde gitaar bij the Halifax Pier. Nadat ze beiden ergens met hun respectievelijke groepen hadden opgetreden troffen ze elkaar dus achter een glaasje en smeedden er de eerste plannen om samen een muzikaal project op te starten. Dat project realiseerde zich enkele jaren later door middel van een eerste CD “There Is Life In This Old Land” van The Cannery, een album dat officieel pas op 15 september 2007 gereleased zal worden. Beide heren hadden de muziek voor deze CD in de voorbije periode stap voor stap ontwikkeld tijdens ettelijke nachtelijke sessies in een afgelegen huisje in San Francisco Bay. Toen ze uiteindelijk de studio introkken voor de opnames van de CD deden ze een beroep op enkele lokale muzikanten voor de begeleidingsmuziek op hun voornamelijk akoestische songs. Deze muzikanten hadden echter hun sporen reeds verdiend bij grote namen als Tom Waits, Paula Frazier, Okkervil River en The Court and Spark. De begeleiding blijft toch minimaal met hier en daar wat pedal steel, cello, een beetje drums en bas en een enkele keer ook trompet en backing vocals. Een tijdje geleden droegen The Cannery met het nummer “Alice” ook hun steentje bij aan een verzamelalbum “Songs For Another Place” op het Italiaanse Awful Bliss-label. Dat nummer was de voorbode voor dit eerste soloalbum van The Cannery. Op “There Is Life In This Old Land” staan maar 8 liedjes, allemaal minstens 5 à 6 minuten lang en overheersend lo-fi rootsfolksongs. Voornamelijk rustige nummers dus met haast fluisterend ingezongen teksten. Maar enkele nummers springen er toch wat uit, zoals afsluiter “New Machine”, “Feeling Country” en “‘till Halloween”. Al bij al is dit een verdienstelijke eerste worp van 2 uitstekende muzikanten die me nieuwsgierig maken naar wat nog volgen gaat.
(valsam)

RB MORRIS
EMPIRE
Website:rbmorris.com
Info: rb@rbmorris.com
www.myspace.com/rbmorrismusic
Label: Eigen Beheer

Bij de collega's ligt RB Morris in de hoogste schuif, ondermeer Steve Earle ("RB Morris is de reden dat ik poetry ging schrijven") en Lucinda Williams ("RB Morris is de grootste onbekende songwriter in Amerika”) draaien er geen doekjes om. John Prine kon de man uit Knoxville zelfs overtuigen om het album "Take That Ride"(1997) op zijn Oh Boy label uit te brengen. Een kruising tussen de stadse Woody Guthrie en een landelijke Tom Waits lazen wij toen de singer/songwriter in 2005 samen met gitarist Hector Qirko ondermeer Tapperij De Zwaan (Heeze, NL)aandeed voor een concert en "de kenners" zagen dat het goed was. RB Morris is een singer/songwriter met ballen en iemand die, zoals ze dat hier zo mooi kunnen zeggen, heel wat lettertjes gevreten heeft. Heeft u het liever iets beschaafder ... "RB Morris has been described as a "hillbilly beatnik hailing from Knoxville, Tennessee, and a celebrated poet, playwright, and singer-songwriter". Eigenlijk heb ik met de man & zijn songs een liefde/haat verhouding en dat komt misschien door zijn enorme veelzijdigheid die hem moeilijk in één muzikaal hokje plaatst. Een beetje lijk zijn vrienden Teddy Morgan, Bo Ramsey die ook vertoeven in het blues/roots/Americana wereldje en tot wat dat kan leiden bewees Morgan ooit op het BRBF en Ramsey, samen met vriendin Pieta Brown, onlangs nog op Blue Highways. Wel, RB Morris mini album "Empire" (slechts vijf songs) creëert ongeveer dezelfde fantastische beleving en solliciteert meteen voor de editie 2008. Opener "Buddha, in European Clothes" en "Big Wheel / Vowels" zweven in dat swampy/bluesy sfeertje waarop de heren een patent hebben en corryfee Tony Joe White naar de kroon steken. Op "Spy, there's a fire in my brain" scheuren de gitaartjes lekker om het hoekje en zorgen de keyboards voor een 'DA - doo- DA- doo- DA ' soundje dat je het best kan vergelijken met het geluid van een in aantocht zijnde krakend en flitsend onweer. Het titelnummer "Empire" laat "de" RB Morris zien en beluisteren die ondergetekende het meest kan bekoren ... Prima alt. country, beetje folky met een simpel gitaartje en laid back onderuit op de canapé ....Het afsluitertje "City" met het ah - ha- ha koortje doet er nog een schepje bovenop en het lijkt wel of Gerry Rafferty aan een come back begonnen is. Mocht dit de voorbode zijn van een schitterend full album dan is het opzet geslaagd .... wij zijn razend benieuwd!

ANNIE & ROD CAPPS
ONE BIG SHOW
Website: www.anniecapps.com
www.myspace.com/anniecapps
Mail: info@maynardmusic.com
Label: Maynard Music
www.maynardmusic.com
cdbaby.com

Annie Capps is een Amerikaanse singer-songwriter uit Michigan die - samen met haar echtgenoot sinds 1994 Rod Capps op gitaar, banjo en mandoline - melodieuze folksongs schrijft en opneemt. Vroeger maakten beiden deel uit van de rockgroepjes Dreamstreet en the Foolish Mortals en later vormden ze de groep Roxanne. De diversiteit van hun liedjes zorgt ervoor dat een optreden een mix van diverse stijlen oplevert. “One Big Show” is de derde full-CD van het koppel na “The Wrong Shoes” uit 2001 en “Not So Sure” uit 2003. “One Big Show” stamt oorspronkelijk uit 2005 en bereikte onze redactie nu pas via de bereidwillige medewerking van Annie Capps zelve. Hun muziekstijl wordt gelabeld als “midwest urban folk”. In Michigan werd er een songschrijversassociatie opgericht onder de naam “Yellow Room Gang” waarvan Annie Capps één van de acht leden is. Zij organiseert overigens lokaal regelmatig optredens en festivals voor haar collega-artiesten. Over haar liedjes zegt ze zelf dat ze gaan over haar twijfels, angsten en verlangens waarbij ze zeer openhartig nogal persoonlijke gevoelens neerschrijft. Haar muzikale invloeden zijn Ani DiFranco, Aimee Mann, John Gorka, Patty Griffin en Jonathan Brooke. Haar eerste zelfgeschreven liedjes dateren al van de tijd dat ze elf jaar was.Voor de opnames van “One Big Show” werden Annie en Rod Capps bijgestaan door enkele lokale muzikanten uit Michigan, o.a. Pat Prouty, C.J. en John Milroy, Whit Hall en Jan Krist. Van de 12 songs op het album schreef Annie er 11 en de verrassende cover is het nummer “Green Green Grass Of Home”, geschreven in 1965 door Curly Putman, maar wereldberoemd in de versie van Tom Jones en vele anderen. Enkele titels die ik kan aanraden om te beluisteren zijn “Pride”, “One Big Show”, “Girl You Once Knew”, het swingend bluesy “The Fool”, de ballad “What I See” en “Rhyme Or Reason”. Het gezinnetje Capps is duidelijk van plan om nog enkele jaartjes stevig door te blijven gaan en wat ons betreft is er zeker geen enkel bezwaar hiertegen. Dit jaar komt de nieuwe CD uit met de titel "In This Town". Als Annie ons in de volgende weken een exemplaar laat toekomen zullen we er zeker een leuke recensie van voorzien. (valsam)

MELISSA SELLERS
DEEP SOUTH AUSTIN
Website: www.melissasellers.com
dsprod8282@aol.com
Label: Deep South Records
cdbaby.com

Er is een nieuwe naam aan het traditionele country firmament: Melissa Sellers. Haar debuut is er ééntje waarmee ze dadelijk aandacht krijgt van de Amerikaanse muziekpers. Waar zou ze vandaan komen? Natuurlijk... de hoes zegt genoeg... Austin. Het lijkt wel of 40% van alle roots en bluescd's daar vandaan komen. Melissa groeide op in Houston en was vanaf haar eerste jeugdjaren omgeven door countrymuziek, voornamelijk dankzij haar moeder, de Texaanse zangeres Poodle Lynn, die net als zij nu op het Deep South label zit. Haar invloeden die ze zo meekreeg waren vooral Loretta Lynn, Patsy Cline en Tammy Wynette. Ze begon met haar moeder en zus mee op te treden en songs van deze voorbeelden te brengen, achteraf kreeg ze de kans om zelf een eigen band te starten en begon ze haar eigen songs te schrijven. Dat lukt haar meer dan behoorlijk, ze heeft een krachtige stem, die samen met die "southern drawl" voor dat typische country girl geluid zorgen, de begeleiding is modern, zelfs bluesy bij bepaalde momenten en samen levert dat een mooie, maar (te kort) countrydebuut op. Nummers komen er van: natuurlijk haar moeder, waarbij mij vooral "Think Again" erg bevalt, maar dat is omdat het 't minst traditionele nummer is, met een flinke scheut bluesy gitaar. De gitarist (en tevens multi-instrumentalist) die hiervoor verantwoordelijk was, Bob Brown, is even na deze opnamen overleden, we horen hem hier nog aan 't werk op talloze instrumenten, van gitaar, over banjo, fiddle tot mandoline en ook zijn mooie backing vocals sieren deze plaat. "Talk of The Town" is een mooi duet met David Wadell. De afsluiter "Turn Me Loose" is zelfs een regelrechte blues met countryrock invloeden, waar de Nashville sound ver gezocht moet worden, een nummer waar Delbert McClinton zich zelfs kon aan wagen. Als Melissa Sellers verdergaat in de richting die ze hier heeft ingeslagen, en er nog een klein scheutje rock en blues bijvoegt, then she's my girl.
(RON)

DR. PORKCHOP
I GOT ALL THE BLUES
Website: www.docporkchop.com
contact: drporkchop@docporkchop.com
Label: eigen beheer
cdbaby.com

Doc Porkchop is hier zowat een onbekende maar in de Verenigde Staten van Amerika is dat, te lezen op zijn site, blijkbaar anders. Doc Porkchop speelt al heel wat jaren basgitaar en heeft zijn kunsten al geleend aan menige band. Verder mocht hij het podium al delen met groten als Percy Sledge, Mick Fleetwood en Billy Burnette om er maar enkelen op te noemen. Voor zover ik heb begrepen is dit de eerste solo cd van deze ruig uitziende bassist. Op gitaar wordt hij vergezeld van zijn 14 jarig neefje Eric Johanson en als je hem hoort spelen kan je moeilijk geloven dat dit kereltje tijdens de opnames nog maar 14 was. Op drums timmert een zekere John Perkins en dat doet hij zeker niet slecht. Alle songs op deze debuut cd zijn afkomstig van een zekere Rich Ward wat me doet vermoeden dat deze dezelfde is als Doc Porkchop. Alle songs op deze cd bevinden zich in het straatje van heavy bluesrock, lekker rechttoe rechtaan. Voeg daartoe de wat eigenaardige stem van Doc Porkchop en je krijgt een toch wel vrij unieke sound gepresenteerd. Enkele uitschieters op dit album zijn voor mij het titelnummer ‘I Got All The Blues’, het softbluezy nummer ‘Just When I Need Her’ en het strakke ‘Bad Woman blues’ met mooi wah wah werk van Eric Johanson. Of we hier op het vaste land nood hebben aan zo’n band laat ik in het midden. Maar het blijft wel een uniek debuut.
Blueswalker

45 R.P.M.
WELCOME TO HOT ROCK LOUNGE
Website : www.fortyfiverpm.de
www.myspace.com
Info : info@fortyfiverpm.de
Label : Rhythm Bomb Records
www.rhythmbomb.com
cdbaby.com

Beter laat dan nooit en eigenlijk hadden wij de hoop al bijna opgegeven maar zie ... een vriendelijke postbode die breed glimlachend aanbelt en leuk verkondigt ... Swa, het is er eindelijk! De brave man is ook een rockabilly/roots fan en durft wel eens een boompje opzetten over onze gedeelde muzikale smaak. Ook hij was danig onder de indruk van het debuutalbum van 45P.R.M., een leuk fris bandje uit Duitsland dat meteen de beuk er in gooide met prima swingin', rock - boppin' tunes (zie rev: juni '05). De opvolger "Welcome to the Hot Rock Lounge" telt net als zijn voorganger zestien songs waarvan het grootste deel originals zijn en dat is altijd een pluspunt en meestal de oorzaak dat een bandje/artiest bij de quotering mag rekenen op een * meer. "Chefin" Sandra (vocals & ac.gt), Schröeder aka Torsten (guitar) en Jurgen Berger (double bass) zijn nog steeds van de partij en zagen Oliver (drums) de plaats innemen van Jörn. En zoals het in een goed huwelijk schering en inslag is dat de vrouwen de lange broek aanhebben en de mannen onder de sloef liggen was het niet moeilijk voor Sandra om de jongens te overtuigen om "to try a little more chicka chicka on the chorus to contrast the hunka hunka of the verse". Het resultaat weerspiegelt zich in een prima album dat 45R.P.M nog iets duidelijker op de rockabilly landkaart doet vermelden en het lijkt mij een prima bandje om de tent/weide van Hookrock editie 2008 met een bezoekje te vereren.