ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007

ROGER CHAPMAN - ONE MORE TIME FOR PEACE

LYDIA WARREN BAND - LIVE

RENE WEST - THIS TOWN

LAURA VECCHIONE - DEEPER WATERS

NEAL BLACK AND THE HEALERS - HANDFUL OF RAIN

RYAN JAMES - BACK TO THE WIND

LINDA MCRAE - CARVE IT TO THE HEART

LONNIE GLASS - FINISHING SENTENCES / GOIN' HOME

EDGEHILL AVE - EDGEHILL AVE

SAMUEL C. LEES BAND - BIGG MAN


ROGER CHAPMAN
ONE MORE TIME FOR PEACE
Website: www.chappo.com
www.myspace.com
Info: www.goforit-promotions.com
goforit-promotions@ntlworld.com
Label: Mystic Records/ Cargo
Distr.: Bertus / www.bertus.nl
VIDEO

 

Chappo is back! Na 7 jaar van inactiviteit (op opnamegebied toch) is er zijn "One More Time For Peace". Voor degenen die Chappo niet moesten kennen, Roger Chapman is vooral bekend voor zijn aparte raspige schuurpapieren vocals bij "Family" en “Streetwalker” en achteraf met zijn band "The Shortlist". Degenen die meer houden van het hitparadewerk (dus niemand van onze lezers) zullen hem kennen van de wereldhit "Shadow On The Wall" samen met Mike Oldfield. Samen met Paul Rodgers van "Free" en "Bad Company" was hij volgens mij een van de echte rockzanger van de jaren 70 en 80. De bezetting staat bol van de grote namen, zij het van bands die nu, net als Family, meestal vergane glorie zijn. Even wat namen, de groepen waarin ze speelden gaan we achterwege laten, kenners zullen hun herkomst wel weten. Micky Moody, Jim Cregan, Max Middleton, Henry Spinetti, niet van de minsten dus… Dat we deze cd hier bespreken betekent ook dat we een roots cd mogen verwachten en geen progressive rock zoals we zouden kunnen gaan aannemen in Chappo’s geval. Toen ik de eerste songs van deze cd hoorde, dacht ik dat de tand des tijds ook voor Roger mildering gebracht had, en zijn stijl van ruige rock naar het singer-songwriter werk verschoven was, en dat is inderdaad ook wel zo, maar toch is die stem nog even krachtig en rauw. Het songmateriaal is rustiger, de leadgitaren zijn meer vervangen door dobro, accordeon en hier en daar een fiddle, maar regelmatig komt die Family strot even de bovenhand nemen, zoals in "0h Brother, Take Me", een gospelsong op Chapmans wijze, met die stem vol emotie. Hoofdzaak is echter een mengeling van Americana (jawel) en alt.country. Een Roger Chapman zoals we hem (nog) niet kenden en die mij alleszins aangenaam verrast.
(RON)


LYDIA WARREN BAND
LIVE
Website: www.lydiawarren.com
www.myspace.com
E-mail:info@lydiawarren.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com

 

Nog maar 23 jaar jong en al je vierde cd op de markt gebracht hebben, je moet het haar maar nadoen, een bezig bijtje zo te zien. Lydia komt uit Boston en heeft haar eigen bluesband waarmee ze reeds op de grootste festivals stond. Haar voorbeelden zijn Magic Sam, Otis Rush en Buddy Guy & Junior Wells. Het trio laat ons op deze cd een combinatie horen van 3 concerten uit 2005. De band is goed op dreef en Lydia kan behoorlijk met de snaren overweg.Van haar stem echter ben ik niet zo ondersteboven, ze heeft een nogal nasaal stemgeluid dat mij na enige tijd begint te vervelen. Voor de rest is er op het optreden weinig op te merken. Goeie funky grooves en mooi gitaarwerk. Vooral “Nobody Lkes You” en ”Antman’s Reggae Groove” zijn mooie nummers waarop Lydia prachtige solos legt op de funkbasis die door bassist Matt Malikowski en drummer Warren Grant gespeeld worden. In ”Nothing Without You” laat Lydia even haar boogie zijde horen, om dan verder tegaan met de cover van Magic Sam’s “All Your Love”, waarvan ze een heel aparte versie gemaakt heeft, halverwege laat ze langzaam het nummer “uitdoven” om daarna met volle geweld uit te barsten tot een climax. Succes steeds verzekerd met dit soort live truuks! Je hoort het publiek op het einde dan ook duchtig uit de bol gaan. Lydia heeft haar blues graag funky en dat horen we nog maar eens in de medley “Give Yourself Up/ Breakdown” waar bassist en drummer tussendoor een funky duel uitvechten. Lydia Warren Band Live is geen wereldschokkende plaat, gewoon een uurtje goeie live blues van een dame die duchtig aan de weg blijft timmeren.
(RON)


 

RENE WEST
THIS TOWN
Website: www.renewest.net
www.myspace.com
Label : Eigen Beheer
Info: renewest@mail.renewest.net
www.cdbaby.com

 

 

Eric Hisaw mag dan nog steeds een nobele onbekende zijn bij het grote publiek, de singer/songwriter/ itarist uit Austin wordt nog steeds door ondergetekende op handen en voeten gedragen. Zijn vorig jaar verschenen album "Crosses" kreeg een eervolle vermelding in mijn jaarlijstje en de man uit Austin liet bij die gelegenheid ontvallen dat hij drukdoende was met het album "This Town" van collega René West. Een album dat onlangs boven de doopvont werd gehouden en meteen de opvolger is van het in 2003 verschenen "Southbound". René West (Wichita,Kansas) kende een erg turbulente jeugd maar is ondertussen wel "Summa Cum Laude" afgestudeerd aan de unief en verdient ondertussen een goed belegde boterham als "Senior Lecturer and teaches photography and digital imaging" en haar werken zijn in de voornaamste galerijen en musea te bezichtigen. Maar ook muzikaal is zij een duivel-doet-al die ondermeer met Fred Eaglesmith, Ruthie Foster en Susan Gibson op het podium stond en vorig jaar nog een sterke prestatie neerzette in de B.W. Stevenson Songwriting Competition. Haar nieuwste album "This Town" zou wel eens de definitieve doorbraak kunnen beteken in het singer- songwriterswereldje want met haar "12 new character-driven songs about working class people" hoort zij daar onverbiddelijk thuis. "Counting Pennies, when you live on the edge, you just can slip" en "Close Out Sale" zijn al in hun eenvoud en armoede prachtige songs die samen met het pareltje "Moon and the Stars" wel op het lijf van Mary Gauthier lijken geschreven te zijn. ("I don't need diamonds and things you can't afford, I don't need champagne and crowded dance floors, I don't need a big house on a hill with three cars ... I just need your love and the moon and the stars") Helemaal prachtig wordt het met the blues on "Ain't No Logic" waarbij Eric Hisaw zijn (gitaar) duivels ontbindt en Jenni Mansfield Peal de accordeon van onder het stof haalt en met "Tulsa to Tallahassee" oftewel "Even a blind man could see things ain't been going right between you and me" een "klassieker" in huis haalt. Maar de muzikale hoogstandjes volgen mekaar op want wanneer Rodger Harrison de lap steel hanteert en Marj Troyer de mandoline laat schitteren op "Pretty" is dit voldoende om bijna met de hoogste score te gaan lopen. De verloederde omgeving ("This Town") al dan niet "on a Saturday", het klassiekermopje "Cigarettes and Beer" (Said he was going out for cigarettes and beer but the store it ain't that far and it's been years and years... I finally realized he ain't coming back ' round here" ) en de "Lonely Lonely Highway" scheppen een wat mistroostig maar realistisch beeld van de huidige maatschappij die haar dieptepunt moet (h)erkennen in het rockende "Please Steal My Car". Zeker geen rozengeur en maneschijn in de verhaaltjes van René West maar muzikaal en vooral vocaal met die geraspte, verzopen stem zit het allemaal snor.


LAURA VECCHIONE
DEEPER WATERS
Website: www.lauravecchione.com
www.myspace.com
E-mail:laura@lauravecchione.com
Label: Selkie Records
www.cdbaby.com
VIDEO

 

Met een stem vol soul en emotie zet Laura Vecchione deze eerste stap naar bekendheid. Haar debuut is een country rock uitstap met een goede portie soul. In de pure country songs zoals "When the Fire's Gone" en het meer rockende '"Fool's Gold" is haar stem prachtig, een beetje Rosanne Cash gemengd met 'n snuifje Lucinda Williams en wat Bonnie Raitt. De opnames gebeurden in Nashville en de mixing in Los Angeles door Jim Scott (bekend van Tom Petty en Lucinda Williams). Acht van de tien songs zijn geschreven door Laura zelf, de covers zijn "Lady Madonna" van de Fab 4, een groepje dat nogal bekend was in Liverpool en ver daarbuiten, en "Qualified" van een zekere Mac Rebenack, naar het schijnt ook bekend in New Orleans. Dr.John en de Beatles, de Beatles coveren is wel gedurfd, maar het lukt haar, al is het mijn minst favoriete song op de cd. De Dr.John cover daarentegen is top, funky blazers,de mooie gitaar van Marr Troya en de gloedvolle soulstem van Laura in topvorm, heerlijk! Mevrouw Vecchione is van alle markten thuis, of 't nu country is of meer soulgerichte songs, (op "Qualified" moest ik zelfs even aan Aretha Franklin denken) telkens is haar stem zoals het nummer het vraagt. Zelf had ik haar natuurlijk graag een puur bluesnummer horen brengen, want dat zou haar zeker ook op het (mooie) lijf geschreven zijn, maar ik troost me, want elke song heeft wel dat kleine beetje blues dat haar stem gratis meelevert. Misschien volgende keer. Voor deze keer zijn we al meer dan tevreden. This woman kicks ass!
(RON)
P.S.: Bij het op zoek gaan naar videomateriaal van haar vind ik nu een nummer, dat niet op de cd staat, een liverecording, en jawel, een bluesnummer! (ik zei toch dat haar stem alles aankon.)

 


NEAL BLACK AND THE HEALERS
HANDFUL OF RAIN
http://members.tripod.com/neal_black
www.myspace.com
E-mail: nealblack@music.com
Label : DixieFrog Records
www.bluesweb.com
distr.: Parsifal
www.parsifal.be

 

Neal Black uit San Antonio was te horen op twee albums met "The Dogman" op het eind van de tachtiger jaren, en op vier albums als Neal Black and The Healers. Hij speelde ooit met Johnnie Jonson, Johnny Copeland, Chuck Berry, Jimmy Dawkins en anderen. Zijn stijl kan stevige Texas-rock/blues genoemd worden. "Handful Of Rain" luidt de titel van de nieuwe cd van deze Texaanse bluesrock gitarist, zijn vijfde album voor Dixiefrog. Hij produceerde de plaat samen met Donnie Meals en Val Cronk en liet de boel mixen en remasteren door deze twee kerels in de Editpoint Studios in San Antonio, TX en twee nummers in de JMV Studios in het Franse Chalons-en-Champagne. Op de voorganger "Dreams Are For Losers" (2004) steekte Black de grens tussen Texas en Mexico over. Een stem tussen hoop en eenzaamheid, een zware gitaar in de 'Cantina' met nu en dan een gekke Fiesta trompet, een accordeon, een viool of een harmonica … waardoor het geheel een beetje onduidelijk was in welk vakje we deze plaat moesten steken. Op zijn nieuwe album horen we al deze instrumenten terug, al is er nu meer ruimte voor Black's elektrische-, resonator-, en slidegitaar naast lap & pedal-steel-gitaar en een orgel. Black heeft er verstandig aan gedaan zijn in blues en country gewortelde songs te voorzien met meer elektrische instrumenten, waarbij een uitstekende rol is weggelegd voor Gib Wharton op lap steel en pedal steel, maar het resultaat mag er best zijn: dertien uitstekende songs waarbij dynamiek wordt afgewisseld met subtiele ballads en traditionals met als meest uitschietende nummer "Black Girl", een nummer met fraai steel- en gitaarwerk. Naast deze Wharton (ex-Van Morrison, Holmes Brothers), zijn er ook nog gastoptredens van o.a. LLoyd Herman/drums (ex-Gatemouth Brown), Val Cronk/bas & piano (ex- Augie Meyers) en Fred Chapellier (akoest.gitaar & bas). Black is blijkbaar een muzikale duizendpoot want even later bekoort hij alweer met de titelsong. Hij verwoordt in zijn songs wat hij allemaal heeft meegemaakt (zoals in "Bad Rose Tattoo" of "God Down Here") en geloof me vrij, een turbulent verleden heeft hij wel gekend. Een leven zoals de echte Bluesmen, "Neal Black has lived his Blues": verhalen over het harde leven in Texas, de eenzaamheid in New York City en heimwee naar zijn thuis in Mexico. Black is een songwriter met een eigen stijl. Alleen zijn stem al, doorrookte, rauwe stem met veel gruis. Daarmee doet hij meer dan de geijkte paden van de Texas blues en countryblues bewandelen. Black, een storyteller pur sang, speelt met akkoorden en instrumenten waardoor ieder liedje weer anders klinkt. Niet alleen muzikaal pakt hij het breed aan, hetzelfde geldt voor zijn teksten. Black kan donkere verhaaltjes vertellen, over allerlei onderwerpen, en schildert deze teksten als het ware over pakkende melodieën. Het resultaat zijn muzikale portretten die gehoord mogen worden. Kortweg: Aangaande stem hoort Neal Black thuis naast Tom Waits en Howlin’ Wolf en zijn gitaarwerk hoort thuis in het rijtje Garry Moore, Carlos Santana ... De man heeft een prachtige stem en het moet een lust voor oog en oor zijn om hem bezig te zien. Je doet jezelf ernstig tekort als je "Handful Of Rain" niet op zijn minst een luisterbeurt gunt, dat zou namelijk moeten volstaan om je van Black's enorme kwaliteiten te overtuigen!

RYAN JAMES
BACK TO THE WIND
website:www.ryanjames.com
www.myspace.com
label : Hightail Records
info: RPR Media /Brandy Reed
RPRmedia@cs.com
www.cdbaby.com

"What Ryan says about his influences: '... I'll say this with a touch of sarcasm - I have been compared to Pat Green, Jackson Browne, Chris Isaak, and one lady even said George Strait. Personally, I think it's all crazy talk because not one of those artists has anything in common with the next - except that they are all men. So, that's good at least.' I will add that I listen to a lot of the typicals - Merle, Willie, Cash, and Jones. But more than that, I like Buddy Miller, Darrell Scott, and most of the current Texas artists. For a more spiritual experience, I go to the singer/songwriter types like Slaid Cleaves, Guy Clark, Ray Hubbard, and Sam Baker (the list is ridiculously long). Blijkbaar een massa interessante invloeden en nog meer leuke vooruitzichten. Het debuutalbum "Back to the Wind" (2005) van singer-songwriter-Texas troubadour Ryan James is een produktie van Walt Wilkins (zie ook "Mercy" van Sam Baker, 2005). En hij is er in geslaagd om de ideale mix te vinden in het singer/ songwriterswerk van Ryan James (tien eigen songs) en het "net" niet afglijden naar de mainstream Texas brol. Songs die overal raakpunten hebben, zo zouden "How Long" en "Stay With Me Awhile" wel eens op de playlist van Buddy Miller kunnen geraken, "Goodbye Carolina " en "A Broken Heart" zijn iets voor Steve Earle, zijn "Take Your Time" en "I Pray For You My friend" songs waarmee iedere singer/songwriter liefhebber vrede mee kan nemen. De "Rambling Man" van Ray Pennington (al is de uitvoering van wijlen Waylon Jennings onovertrefbaar) komt even langs en weet Ryan James, ook al is hij nog maar 28, nu al dat "Everything that Glitters Is Not Gold" (Dan Seals/Bob Mc. Dill). Een verwittigd man is er twee waard ... Ryan James brengt een aardig album op de markt .... en zal zijn weg wel vinden in het Lone Star Texas muziekwereldje.

LINDA MCRAE
CARVE IT TO THE HEART
website : www.lindamcrae.com
www.myspace.com
label : Black Hen Music
www.blackhenmusic.com
info: www.killbeatmusic.com
www.cdbaby.com

 

 

Linda McRae mag dan al, terecht of niet, aanspraking maken op de eretitel "Queen of Canadian Country Music", met 2 platina en drie gouden schijfjes aan de wand kom je mijn inziens daar wel voor in aanmerking, een recorddeal afsluiten met een label dat nog niet zo lang geleden verrassend erg sterk uit de hoek kwam met ondermeer de albums van Jim Byrnes en Jenny Whiteley, beroep doen op Washboard Hank aka Fred Eaglesmith, Nova Devonie (Ranch Romance) en Gary Fjellgaard om meer dan één handje te helpen bij de opnames van het album "Carve it To The Heart" (recorded live off the floor)... wij hadden nog nooit gehoord van deze dame die in een vorig leven het mooie weer maakte bij "Spirit of the West". Omdat in het verleden ook ondermeer Colin Linden en enkele leden van Blue Rodeo betrokken waren bij het debuutalbum "Flying Jenny" (Stony Plain Records), Gurf Morlix de touwtjes in handen nam op de voorganger "Cryin' Out Loud" waren de verwachtingen dan ook erg hoog gespannen. Ditmaal deed de roodharige McRae beroep op Mark L'Esperance om alles in goede banen te leiden en de man die eerder al zijn strepen verdiende met ondermeer met Ray Condo en Po' Girl (afgelopen week nog op Blue Highways, NL.) slaagde in zijn opzet. Prima bluegrass songs ("How Can I Bring Her Back", " Really & Truly", "I'll Watch Your Lovelight Shine") afgewisseld met een tikkeltje ouwbollige country à Loretta Lynn op "Before The Hereafter" en "Living In the Past With You", met de opener "This Winding Road" een potentiële hit in huis heeft voor Buddy Miller ... je zou voor minder tevreden zijn. Leuke extraatjes zijn de muzikale uitspattingen op banjo in het titelnummer "Carve It to the Heart, de schitterende accordeon geluiden van Nova Devonie die zich als een rode draad door het album wurmen en de 'voorzichtige' cajun/zydeco klanken op "the Little Red Shoes". De cover van Johnny Cash's "the L & N Don't Stop Here Anymore" beschouwen wij als een prachtig eerbetoon aan "The Man in Black".

LONNIE GLASS
FINISHING SENTENCES
GOIN' HOME
Website: www.lonnieglass.com
www.myspace.com
Label: Eigen beheer
www./cdbaby.com

 

FINISHING SENTENCES - www.cdbaby.com/glasslonnie
In 2005 bracht Lonnie Glass zijn debuut cd "Beggarmans Ball" uit. Deze Canadese singer-songwriter en multi-instumentalist werkte hiervoor samen met de Amerikaanse dichter Norman Ball via 't internet. Een vervolg hierop dat eerst de titel "An Internet Tale" zou krijgen, maar uiteindelijk "Finishing Sentences" heet en de combinatie is van deze 2 cd's met Norman's teksten, ligt hier nu voor ons, samen met de bijna gelijktijdig verschenen "Going Home", een volledig eigen cd. Toch wel een uniek gegeven eigenlijk "Roots goes Cyber" om het zo te zeggen, en 2 personen die mekaar nooit in het echt ontmoet hebben, maken samen 2 cd's. Norman zorgt dus voor de poezie en Lonnie zet ze op muziek, na samenspraak natuurlijk. Dat dit toch een mooie plaat kan opleveren wordt hier bewezen. De heze, maar rustgevende stem van Lonnie, samen met zijn gitaar vormen een sfeervolle aanvulling bij de poëtische, goed doordachte teksten. Pure singer-songwriter muziek, enkel stem en gitaar, waarbij natuurlijk de tekst de hoofdrol speelt. Niet zo makkelijk voor de luisteraar, maar eens de sfeer je gegrepen heeft, heel genietbaar, vooral door die rustgevende stem van Lonnie.
GOIN' HOME -
Iets makkelijker toegankelijk is de laatste cd van Lonnie Glass "Goin' Home" . Op deze plaat is Lonnie bijgestaan door zijn band, wat het geheel natuurlijk meteen wat afwisselender maakt, zijn groep voegt een bijna keltische sfeer toe aan de nummers die qua stijl natuurlijk in 't verlengde liggen van "Finishing Sentences", maar door de band en prachtige backingvocals (Ann Burstyn) en mondharmonica, accordeon en cello krijgen de nummers meer diepte en kracht , en zijn songs als "In My Lovers Arms" echte intieme juweeltjes van lovesongs. In "Iceman" met melancholische cello op de achtergrond vraagt hij zijn vrouw om vergeving voor zijn kwetsende en gevoelloze gedrag in het verleden. Een ijzig mooie song, eenvoud vol emotie. "Days gone By" en "Lament For Katie" baden in dezelfde sfeer, dit is geen vrolijke cd, maar wel een cd die je raakt tot diep in je binnenste als je even de tijd neemt om te luisteren. Nog zo'n prachtsong is "Where Only Strangers Meet", een song over liefde en verlangen. Lonnie Glass heeft met deze cd diep in zijn ziel laten kijken en het was mooi. Aanrader voor zij die nog kunnen (en willen) luisteren.
(RON)


EDGEHILL AVE
website: www.myspace.com
label : Eigen Beheer
info : edgehillave@insightbb.com
www.unsigned.com
http://haystack.com
www.cdbaby.com

 

Een gezellig vriendenclubje dat de krachten bundelt en met een beperkt budget een weekendje de studio induikelt, ondermeer Ryan Adams, Allman Brothers, Charlie Sexton, Stevie Ray Vaughan tot hun voornaamste invloeden bestempelt, hun weg zoekt in het akoestische roots/rock, Americana gebeuren en waar blijkbaar het muzikale hart zich op de juiste plaats bevindt... "What we do care about is enjoying the hell out of playing music and creating a vibe and energy that is a two-way street between us and our listeners", meer moet dat niet zijn voor ondergetekende om Edgehill Ave (Shelbyville, Kentucky) eens onder de loepe te nemen. Opener "With these Hands" behoort ongetwijfeld tot een van die songs die na een keertje beluisteren de ganse dag in je hoofd vastgebeiteld blijft zitten, mede door het prima gitaarwerk en de sublieme "guest" Mike Hood (keyboards & marination) die aan het voornamelijk akoestisch getinte album een duidelijke meerwaarde biedt. "Hey Sunshine" borduurt verder op hetzelfde succesvolle stramien en doet deze jongen besluiten dat Drew Perkins en zijn maats wel duidelijk "the House of the Rising Sun" (the Animals) ook een prima song vinden. "Sunday Morning" en "Bittersweet" zijn van die lekker in het gehoor liggende songs die je dag goedmaken, "All I Need" is een gehaaide Radio 1 hit, en "60 Days" refereert inderdaad naar de Allman broertjes. Erg leuke kennismaking met dit bandje dat met dit mini-album (zeven songs) een fraai visitekaartje aflevert.


Band Members :
Drew Perkins - vocals/guitar
John Poole - bass
"Hurricane" Mike McLaughlin - guitar
Lamont "Phatbeat"Melson - drums


SAMUEL C. LEES BAND
BIGG MAN
Website: www.myspace.com
Label: Blues Matters
www.bluesmatters.com / info@bluesmatters.com
Info: www.goforit-promotions.com / goforit-promotions@ntlworld.com
Distr.:Bertus / www.bertus.nl

 

 

Samuel C. Lees is zoals ik wel meermaals moet vermelden bij goeie gitaristen, reeds op vroege leeftijd begonnen met gitaarspelen. Dertien was hij amper toen hij zijn eerste gitaar en gitaarlessen kreeg. Zijn muziek zit in het straatje Julian Sas, Leslie West, Ian Parker en consoorten. Lekkere heavy bluesrock, met de nadruk op rock in dit geval. Persoonlijk ben ik meer aangetrokken door het meer subtielere werk op de cd, al is "subtiel" in dit geval wel relatief natuurlijk, laat het ons eerder langzaam noemen, want scheuren doet Samuel toch in zijn solos, of die nu langzaam en bluesy zijn of hard en rockend. Eén van die langzamere songs die me echt bevalt is: "The Other Side Of The Day". Soms doet zijn gitaarspel wel wat denken aan de betreurde Tommy Bolin. Dus als je houdt van de pure bluesrock met enkel gitaar, drums en bas, dan is dit Engelse Trio spek voor je bek. Luister maar naar "Bigg Man" of "See You Again" maar vooral naar "The Memory Still Holds Me" en deze heren uit Manchester zullen je zeker bevallen. Hou je meer van de "echte" blues, dan heeft Samuel niet zo erg veel voor jou in petto.
(RON)