ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007

BEN WEAVER - PAPER SKY

HENRIK FREISHLADER - GET CLOSER

RICK DANKO - CRYIN' HEART BLUES

DAVID RODRIGUEZ - A WINTER MOON

JEFF LARSON - NEW ANTIQUES

ROOT DOCTOR - BEEN A LONG TIME COMING

TURNER CODY - 60 SEASONS

GILLIAN GLOVER - RED - HANDED

AUDRY'S OLD BED - TRAGEDY ON DOGPOUND ROAD

THE MOLENES - THIS CAR IS BIG

BEN WEAVER
PAPER SKY
Website: wwwbenweaver.net
Email: ben@benweaver.net
www.myspace.com
Label: Glitterhouse Records
www.glitterhouse.com
Distr.: Munich Records
www.munichrecords.com

Een nieuwe cd van de met een indrukwekkend stemgeluid gezegende Ben Weaver is altijd iets om naar uit te kijken. Na het fantastische "Hollerin' At A Woodpecker" in 2002 was de reissue van zijn debuut "Living In The Ground" (2000) een aardig zoethoudertje maar ook niet meer dan dat. Zijn vorige cd "Stories Under Nails" (2004) deed ons afwisselend denken aan Tom Waits, Merle Haggard, Townes van Zandt, Leonard Cohen, Bob Dylan en Steve Earle en liet bovendien een doorleefdheid horen die je niet verwacht van iemand die zijn dertigste levensjaar (is pas 26) nog niet eens heeft bereikt. Met "Stories Under Nails" bewees Ben Weaver wat hij echt kan en dat is heel veel, het maakte gewoon dit album tot een van de opvallendste Americana-cd's van 2004; een kunstje dat nauwelijks een jaar later wordt herhaal met "Blueslivinghollerin'" (2005), want ook dit is weer een prachtplaat. Die albums vult hij met cowboy-poetry (hij heeft ook net een boek met gedichten en tekeningen uitgegeven), rusteloos singer-songwriterwerk en oprechte, beklemmende countrysongs en donkere blues, die het harde arbeidersleven in zijn thuisstaat weerspiegelen. De muziek van Weaver is niet alleen geïnspireerd door de hierboven genoemde grootheden maar komt ook qua niveau akelig dicht in de buurt. Nu dat zijn populariteit eindelijk een beetje van de grond komt, levert de man uit Minnesota met "Paper Sky" al zijn vijfde album af, maar wel zijn debuut voor het Duitse Glitterhouse. Weaver zoekt op zijn nieuwe plaat het experiment met urbane en industriële thema's en spookachtige synths. Daarbij kreeg hij hulp van producer Brian Deck (o.a. Modest Mouse, Iron and Wine). "Paper Sky" is zeer sfeervol, maar meer ingetogener dan ooit, zonder enige vorm van bombast. Ditmaal speelt Weaver vooral piano of synthesizer en deze worden verder subtiel aangevuld door ondermeer blazers en strijkers. Zijn stem klinkt nog steeds schor en droog, maar het weerhoudt hem niet om zo nu en dan eens echt te zingen. Fijn te horen dat hij eindelijk dat Tom Waits-imago van zich afschut, en nu een zeer muzikaal singer-songwriteralbum op de markt brengt met een veertiental pareltjes. De grootste uitschieter tussen deze country-getinte Americana songs is vooral het melancholieke "Plastic Bag", één van de hoogtepunten van een cd die wederom zal behoren tot de meest imponerende Americana-cd's van het jaar. Maar ook songs als "The Unelected", "Sorrow" en "Frankie" zijn zeer sterk geschreven. Verhalen die gezien zijn leeftijd onmogelijk allemaal autobiografisch kunnen zijn, maar die desondanks met volle overtuiging uit Weaver's rauwe strot komen. Zijn muziek mag misschien putten uit een ver verleden, je hebt geen moment het idee dat je naar een plaat uit het verleden zit te luisteren. Kortom: Vergelijkingen als de hillbilly Leonard Cohen of Steve Earle met een kater zijn een leuke vingerwijzing, maar de naam die je zal bijblijven is Ben Weaver.

HENRIK FREISHLADER
GET CLOSER
Website: www.henrik-freischlader.de
info@henrik-freischlader.de
Label: Pepper-Cake
Dist:ZYX
zyx@cuci.nl

Een jaar na het verschijnen van zijn debuut "The Blues" is Henrik Freischlader er al met zijn opvolger. Ik was al tamelijk enthousiast over dit debuut maar "Get Closer", die nu rondjes draait in mijn cd-speler is zonder twijfel nog heel wat beter dan zijn voorganger. We beginnen al heel funky met "Someone Like Me" een nummer zoals we dat gewoon zijn van Bernard Allison, de perfecte kruising van blues & funk. "You" is een lekkere shuffle met een zeer aanstekelijk ritme dat direct en zonder omwegen naar je voeten verhuist. Daarna krijgen we "Too Cool For Me", een medium tempo, relaxte voortkabbelende song, 'cool' is inderdaad de juiste omschrijving voor deze song. Henrik heeft natuurlijk zijn band, of trio om het beter te omschrijven, onveranderd gelaten, want zoals ik in de vorige recensie al zei, is het duo Schmellenkamp en Sengotta zonder meer de beste Duitse ritme -sectie die er bestaat, zowat de "Sly en Robbie van de blues". De rustige, maar prachtige stem van Henrik komt het best tot zijn recht in "Give Up On Loving You", een zeer sfeervolle langzame blues, met middenin een stukje gitaarwerk om je kippevel te bezorgen. "She's Back For Another Try" is zowat het enige voorspelbare typische slowblues nummer op deze cd, zoals je die wel meer hoort op talloze rock-blues cd's, wat niet wegneemt dat ook hier puik werk geleverd wordt. "Sometimes" vormt een rustpunt met Henrik in zijn ééntje op akoestische gitaar in echte Delta-style. "As Long As" is pure blues-rock, met de nadruk op het gitaarwerk van Henrik, die hier bewijst een eigen, aparte stijl te hebben, veel funk-invloeden op gitaar, veel soul in zijn zang. Bijna vergat ik te zeggen, dat de band deze keer versterking krijgt van 2 dames, namelijk Sasha Kuhn op keyboards en in één nummer de vocale steun van Brenda Boykin die voor "echte" zwarte bluesvocals zorgt, in "Blues Music". "Busy" is zoals de titel al laat vermoeden, een opzwepend nummer, met een superstrak vlug basritme en een nog strakkere drumlijn. Toen ik daarstraks sprak van de beste ritmesectie van Duitsland, had ik dit nog niet gehoord, nu zou ik eerder Europa zeggen. "Livin It Up" is Texaanse boogie, met de geest van Stevie Ray in de buurt. En dan zijn we al aan het einde, de titelsong "Get Closer" een heel apart sfeervol nummer, geen echte blues, maar met een heerlijk bluesy, dromerig sfeertje, en opnieuw blijkt wat een soulvolle zanger Henrik wel is. Deze cd laat het al aanvoelen: The Henrik Freischlader Band is gonna "Get Closer"... to the top!
(RON)

RICK DANKO
CRYIN' HEART BLUES
Label:Corazong Records
www.corazong.com
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

Het Nederlandse CoraZong Record Label had reeds in 2003 het initiatief genomen om het laatste album "Times Like These" van Rick Danko opnieuw uit te brengen, en nu kan dit label ons wederom verblijden met het nieuwe "Cryin’ Heart Blues", een album dat tot nu toe niet eerder uitgebrachte songs van Danko bevat, songs die hij opnam met Beach Boys & Rolling Stones vocalist Blondie Chaplin voor zijn tweede, niet uitgebrachte solo album. Rick Danko zal natuurlijk altijd in de herinnering voortleven als de bassist en een van de zangers van The Band. Haar hoogtepunt beleefde The Band in de eerste helft van de jaren zeventig, maar ook na het vertrek van Robbie Robertson en de dood van Richard Manuel bleef Danko solo en met The Band actief, zij het met minder succes. "Times Like These" was het laatste solo album, en blijft voor mij althans nog steeds een prachtplaat, een plaat waarin Danko bewijst dat hij onbetwist één van de belangrijkste pijlers was onder het geluid van The Band, hetgeen we ook kunnen zeggen van "Cryin’ Heart Blues". Danko overleed op 10 december 1999. 'Kenners' hebben de neiging zijn solo werk te onderwaarderen ten opzichte van zijn door tijd en herinnering gekleurde werk met The Band in de zestiger en zeventiger jaren. Die periode is echter slechts een deel van de 40 jarige muzikanten loopbaan van deze houthakker’s zoon uit Ontario. Songs als "Brainwash", "Java Blues" en "Mystery Train" refereren het meest naar deze periode. "Cryin’ Heart Blues" word vingerverwijzend maar treffend afgesloten met deze vernoemde live songs die werden opgenomen in 1979 samen met Paul Butterfield (mondharmonica), Richie Hayward (drums) en Blondie Chaplin (gitaar, piano). Maar ook op andere tracks horen we een keur van West Coast muzikanten. Zo vermeldt de tape doos, als gitaristen op het nummer "New Mexico" de namen Eric, Ron en Pete, hetgeen wel duidelijk Eric Clapton, Ronnie Wood en Pete Townshend zijn, de gitaristen die in deze jamsessie het beste van hun geven. Ook bevat "Cryin’ Heart Blues" enige recent (1988) ontdekte Danko opnamen met The Band’s toetsenist Garth Hudson en de legendarische steel gitarist Sneaky Pete Kleinow ("Twilight"). Danko’s stem behield altijd dat typerende melancholieke geluid uit z’n jeugd, maar whisky, ervaring en leeftijd voegden daar een extra dimensie aan toe. Dit wordt hier het best geïllustreerd in, "Lay Back", een nummer dat we ook kennen in een versie van Smokie. Trouwens kon hij in deze zelfgeschreven song genieten van een prachtige begeleiding van Dick Simms op orgel. Danko, die weliswaar beschikt over een beperkte maar wel warme stem, grijpt op deze plaat voor de helft terug op covers van o.a. Sam Philips, J.R. Robertson, en Beach Boy Blondie Chaplin en voor de andere helft op nummers die hij zelf schreef en met grootheden als Bobby Charles. Vooral de tweede helft van de cd doet de hoogtijdagen van - hoe kan het ook anders - The Band wel herleven, waardoor "Cryin’ Heart Blues" verplichte kost blijft voor alle liefhebbers van deze band!

DAVID RODRIGUEZ
A WINTER MOON
Website: www.davidrodriguez.nl
www.myspace.com
Mail: guitardavy@gmail.com
Label: Folkwit Records / www.folkwit.biz

"A Winter Moon" is de meest recente CD van David Rodriguez, waarvan we onlangs nog "Proud Heart" bespraken bij Rootstime ( januari2007) . Dit is een live registratie van een concert dat hij gaf in een meer dan 700-jaar oude gebouw in Dordrecht waarbij zijn dochter Carrie Luz Rodriguez (viool, harmony vocals) en zijn schoonzoon Javier Vercher (percussie en saxofoon) een belangrijke plaats innemen op het podium naast de Mexicaanse, Amerikaanse Nederlander. Er wordt in de 11 nummers een wandeling gemaakt doorheen het grote bos met hits en songs die Rodriguez doorheen de vele jaren heeft neergepend en gezongen. Verwacht dus niets baanbrekends maar reken gewoon op verzorgde countrysongs overgoten met een Tex-Mex en Americana-sausje. Net als zijn leeftijdsgenoot Joe Ely beschikt David Rodriguez over een typische Texaanse stemgeluid en vertelt hij zijn verhalen met krachtige stem op een meestal aangenaam muziekdeuntje waarbij de viool van dochter Carrie een mooie rol speelt. En zingen kan deze mooie dame ook, getuige daarvan haar uitstekende optreden tijdens Blue Highways in de band van Chip Taylor en haar indrukwekkende versie van diens klassieke hit "Angel In The Morning". Uit haast elk album van de afgelopen 15 jaar wordt er een song gepikt voor dit album dat net als de studioalbums in de discotheek van elke liefhebber thuishoren. "The Friedens Angel", "Hurricane" en "Santa Cruz" zijn bij wijze van voorbeeld maar enkele titels, maar luister best gewoon zelf eens naar hoe sterke songs geschreven en gebracht worden en je zal deze CD graag aanschaffen om hem nadien meermaals in de CD-speler te stoppen. Genieten maar.
(valsam)

JEFF LARSON
NEW ANTIQUES
Website: www.new-surf.com/jefflarson
Label: eigen beheer
Info: Hemifran Sweden (www.hemifran.com)
www.cdbaby.com

Om het even heel kort te houden: de nieuwe cd van de uit Californië komende zanger en liedjesschrijver Jeff Larson, heet "New Antiques", telt elf liedjes, duurt een veertig minuten en is het vervolg op de albums "Fragile Sunrise" (2002), "Sepia" (2004) en "Swimming in the Make Believe" (2006). Tjsa, hoe deze vorige albums klinken is ons een groot raadsel, maar als we wat tracks beluisteren op CD-baby dan sluit "New Antiques" heel prima aan bij de voorlaatste cd. Stel je toch niet teveel voor bij Jeff Larson. De beste man beschikt over de juiste plattelandsstem en hij kan prachtig verhalen over het dagelijkse arbeidsbestaan, maar de met bijtende humor doorspekte gitaarliedjes zijn ter plekke in zijn boerenschuurtje in het niemandsland van de Verenigde Staten van Amerika in elkaar geknutseld, althans zo klinkt het dus. Inderdaad ja, daarin ligt juist de oprechte charme van opvallend getitelde songs als het openende Neil Young -achtige "Hapless Sky", met vocale steun van Gerry Beckley (America), "Carbon", een song die doet denken aan het vroegere werk van America of de meer Poco/Timothy Schmit periode, "Morning 'Til Noon" is dan wederom een rustige ballade met de gitaarstijl van Gordon Lightfoot, "At The Depot", laat denken aan de klassieker van The Eagles "Desperado" maar dan meer met een bluegrass tintje, en de afsluitende ballades "This Frequency" en "Coffee at Midnight", die respectievelijk vocaal de stemmen van Pat Metheney en Dan Fogelberg oproepen. Alles bij elkaar had "New Antiques", gemakkelijk kunnen ontaarden in een ‘Crosby, Stills & Nash-naspeelplaat’. Het is de kracht van Jeff Larson, zijn liedjes en zijn begeleiders dat hier geen sprake van is. Jeff Larson is een onafhankelijke geest binnen de moderne folkmuziek, die de traditie in ere houdt, maar daar zijn eigen draai aan weet te geven.

ROOT DOCTOR
BEEN A LONG TIME COMING
Website: www.rootdoctorband.com
www.myspace.com
Label : Big O Records
Website: www.big-o-records.com
Contact : gregjames@big-o-records.com
www.cdbaby.com
VIDEO 1 VIDEO2

Deze band is eigelijk ontstaan door Freddie Cunningham en James Williams die beiden fungeerden als pick up band maar al snel door hadden dat ze op dezelfde golflengte zaten en zo is dus Root Doctor geboren. Bij het horen van het nummer denk ik hmm lekkere Chicago blues maar de heren tappen uit meerdere vaatjes en zo krijgen we ook knappe soulvolle songs voorgeschoteld. Iets wat mij niet verwonderd als je de stem van Freddie Cunningham hoort, een stem die mij bij wijlen doet denken aan Luke Walter Jr en ook af en toe BB King. Een stem zo diep, warm en vol gevoel die je alleen terug vind bij Afro-Amerikanen zoals inderdaad Freddie Cunningham. Deze debuutcd zal hen zeker geen windeieren leggen, zo stonden ze reeds 3 maanden in de top 25 van de living bluescharts. Naast Freddie Cunningham op vokalen en James Williams op basgitaar en backing vocals kunnen deze heren verder rekenen op Jim Alfredson, die Hammond, keyboard en zelfs de leadvokalen af en toe voor zijn rekening neemt. Verder beschikken ze ook over een klasse gitarist (Greg Nagy) die perfect weet te doseren en een drummer die alles in goede banen leid. Voeg daar The Sofa King Horns aan toe en het geluid van deze cd is gekend. Enkele pareltjes op deze cd zijn : ‘Last Two Dollars’ met knappe backing vocals , ‘The Turning Point’ met knappe arrangementen van de blazers en het alom bekende ‘Respect Yourself’. Om een perfect beeld te krijgen van deze band kunnen jullie best even de 2 videoclips hierbij toegevoegd bekijken. Deze band grooved en weet als geen ander hoe te boeien. Een band die zeker niet zou misstaan op BRBF, Moulin of Springblues. Blijft de vraag wie hen als eerste naar hier haalt.
Blueswalker.

TURNER CODY
60 SEASONS
Website: www.mrturnercody.com
www.myspace.com
Email: info@byrecords.com
Label: B.Y_Records
www.byrecords.com
Distributie : Bang! Distribution

Turner Cody (z'n echte naam is Turner Van Pelt Kniffin - dus heeft hij begrijpelijkerwijs gekozen voor een artiestennaam) werd geboren in Boston maar verhuisde net voor de eeuwwisseling toen hij 18 werd naar New York City en vestigde er zich in Brooklyn waar heel veel artiesten een onderkomen hebben gevonden en elkaar de hele tijd kruisbestuiven om creatieve dingen te doen in o.a. de muziekwereld. Hij bracht sindsdien al 8 full-CD's uit waaruit nu de beste nummers uit de periode 2000-2005 werden samengevoegd op het compilatiealbum "60 Seasons". Daarnaast heeft hij ook een dichtbundel uitgebracht onder de titel "The Return Of The High Priestess And Other Poems". Begin mei was hij nog in de Botanique te Brussel waar hij eerst het voorprogramma speelde en daarna de basgitaar beroerde bij de band van Herman Düne. In zijn solowerk is hij een getalenteerde singer-songwriter die in de voetsporen wandelt van groten als Woody Guthrie, Bob Dylan en Daniel Johnston. Onder zijn vrienden mag hij ook Adam Green rekenen die net als hij deel uitmaakt van de New Yorkse anti-folkscene. Bij enkele nummers op dit album valt ook op dat Turner Cody dezelfde verhalende stijl hanteert als bijvoorbeeld Bob Dylan en Leonard Cohen, van wie hij live regelmatig "Tonight Will Be Fine" covert. Ook Will Oldham laat een spoor van erkenning na in de songs op "60 Seasons", niet in het minst omdat het in sommige liedjes niet zo nauw wordt genomen met toonvast zingen. Er staan 14 songs op dit album en ze zijn niet allemaal even sterk, maar o.a. "Abaraxis Foyer", "Words To The Wise" (pure Cohen), "The Steel Drum" en "When These Sands Are Beds Again" zijn van hoge kwaliteit en kunnen ook over pakweg 20 jaar nog probleemloos gedraaid worden zonder ouwbollig te klinken. Soms gaat Cody even de bluestoer op (zoals in "Hey Jim") maar zijn sterkte ligt toch in de ballads waarbij zijn stem het best tot uiting komt. "60 Seasons" is geen echte "Best Of..." maar wel een "Best Genietbare ..." geworden die zeker aanleiding geeft om deze artiest te blijven volgen in zijn toekomstige werk.
(valsam)

GILLIAN GLOVER
RED - HANDED
Website: www.myspace.com
Info: www.goforit-promotions.com
goforit-promotions@ntlworld.com
Label: Maniac Squat Records
Distributie : Code 7 via PHD

Gillian Glover is de nu 30 jaar oude Britse dochter van Roger Glover, bassist bij de legendarische Deep Purple en de man van "Love Is All", een wereldhit van in de tijd dat dochter Gillian er nog niet was. Vaak volgen de kinderen van bekende artiesten het pad van hun beroemde vader, zie in dit verband Sean Lennon, Ziggy Marley, Kelly Osborne, niet zo echter met Gillian Glover die voor dit debuutalbum aan haar eigen weg heeft getimmerd en met veel moeite haar eigen singer-songwriter-repertoire bij elkaar heeft gepend, ver weg van de hardrockmuziek waar haar vader furore in maakte. Toch zijn er een paar blues-rocksongs waar vaderlief de gitaar hanteert en dan kom je meteen weer terecht mid jaren '70 in een Deep Purple-achtige gitaarsolo, zoals in het nummer "Forecast For Rain". "Red Handed" is een professioneel gemaakte en door Tom Wilcox en papa Roger geproducete CD geworden met enkele topmuzikanten die hun sporen verdienden bij o.a. David Bowie, Ian Dury en Donovan. Gillian Glover kan echter soms ook mierzoet uit de hoek komen, zoals in de mooie ballad "Go" waarin haar vocale kwaliteiten ten volle tot uiting komen. Ook in de piano-ballad "Singing You To Sleep" vullen de violen uitstekend aan tot een kwaliteitsnummer en "Holly Communion" krijgt een zeer bluesgetinte sound mee, hetgeen de song op een hoger niveau brengt. Over het algemeen is "Red Handed" een lovenswaardig debuut geworden van een dame die - mits nog wat meer oefenen en schrijven - een eigen toekomst in de muziekscene kan uitwerken, uit de schaduw van haar beroemde vader.
(valsam)

AUDRY'S OLD BED
TRAGEDY ON DOGPOUND ROAD
Website: www.audrysoldbed.com
Email: jherbert@audrysoldbed.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com

"Audry's Old Bed" is een toch wel rare naam voor een mannelijk duo uit New Orleans, bestaande uit vader John en zoon Kyle Herbert. Samen trokken ze de studio van producer Mike Mayeux in met enkele vrienden om hun eerste CD "Tragedy On Dogpound Road" op te nemen. De mastertapes waren klaar toen de orkaan Katrina over New Orleans trok en er een spoor van vernieling en ellende achterliet. Ook de studio werd volledig vernield evenals de tapes voor dit album. In veiligere oorden waren nog enkele kopieën bewaard van de laatste mix van de songs. Het zijn deze versies die nu terug te vinden zijn op het album. De muziek van de Herberts is geënt op folk in een post-moderne versie. John schrijft de nummers, bespeelt de akoestische gitaar en mondharmonica, terwijl Kyle de electrische gitaar en de basgitaar hanteert. Met een minimum aan muziekinstrumenten wordt de nadruk vooral op de teksten gelegd, alhoewel de begintrack "Cannonball" behoorlijk swingt en zelfs vrolijk klinkt. "Away From Me" is een typische singer-songwriter-nummer en in "Mystery Man" zit een bijzonder leuke gitaarriff. De wat hese stem van John Herbert geeft een speciaal cachet aan dit nummer. Katherine Laborde zorgt voor een mysterieuze vocale ondersteuning bij de nummers "Signals" en "Shining Path". Eén van mijn favoriete tracks op dit album is "Building A Ladder" dat zachtjes begint maar daarna opwelt als een dreigende onweersbui. Ook "When The Window's Open Wide" is een fraai opgebouwde verhaal met een leuke vioolpartij door Tom Maron. De banjo wordt bovengehaald voor het mooie "Over And Over", een nummer waarbij de vocalen me doen denken aan Steve Young. De mooiste song uit de selectie van 11 nummers is "Black Water" met o.a. deze zin "you can't cross the water with that monkey on your back". Bij dit nummer hoor ik stukjes R.E.M. in hun betere ballads, niet in het minst omwille van de stemgelijkenis met die van Michael Stipe. Hetzelfde gevoel krijg je bij "The Hose Is On" dat overigens ook al een heel mooie song is. "Tragedy On Dogpound Road" is een voortreffelijke debuutalbum geworden voor Audry's Old Bed dat het beste doet verhopen voor de muzikale toekomst van vader en zoon Herbert. Ze hebben alvast alle sympathie van (valsam)

THE MOLENES
THIS CAR IS BIG
website : www.themolenes.com
www.myspace.com
info: themolenes@yahoo.com
label: Happy Little Records
www.cdbaby.com

Globetrotter Dave Hunter (Kansas-born, Cincinnati-raised) is blijkbaar de bezieler van the Molenes. In een vorig leven maakte hij nog deel uit van Drugstore (indie/alt. rock), een bandje dat Londen als thuishaven had en blijkbaar op wat belangstelling mocht rekenen. Een optreden bij het (destijds) razende Top of the Pops viel hen te beurt, zij scoorden bij hun debuut onmiddelijk met the "Single of the Week" bij Melody Maker en mochten openen voor The Smashing Pumpkins, Radiohead, The Flaming Lips. Maar mooie liedjes duren nooit niet lang en Hunter hield het dan ook voor bekeken en bij zijn terugkeer naar the Seacoast kon hij Tom Ferry (Hammond, rhythm gt, vocals), Andy Beale (drums, vocals) en Andrew Russel (bas, vocals) overtuigen om het volledig over een andere boeg te gooien. Hard twang, swaggering alt - country, swamp rock and melodic jangle - pop is voortaan de leuze en met het album "This Car Is Big" proberen de jongens uit Portsmouth, New Hampshire hun plaatsje in het rootswereldje te vinden. Hunter nam twaalf van de dertien songs voor zijn rekening en steekt zijn bewondering voor bands als Whiskeytown, Son Volt, Uncle Tupelo, the Replacements, Blue Mountain, Nadine, Slobberbone, Drive By Truckers niet onder stoelen of banken. Meteen wordt het duidelijk welke richting de jongens zijn ingeslagen en het blijft ook voor ondergetekende nog steeds moeilijk om het kaf van het koren te scheiden. "This Car Is Big" is een verdienstelijke poging met een extra vermelding voor het lekker aanwenden van de smoelschuiver op "Twisted" en "Flood", de twangy gitaartjes op "Heart Beat On", "Brand New Yesterday", "Two Doors Down" en "Prosperity Town" dat wel eens kon uitgroeien tot een flinke Radio - 1 hit. Met "Gone", " Barely Breathing" en "Wheels on the Ground" verzeilen the Molenes misschien nog wel het dichtst in de richting die hen op het lijf geschreven lijkt en die hen boven het gemiddelde doet uitstijgen van de zovele bands die in proberen in de voetsporen te geraken van boven vermeld lijstje. Fraai debuut ... nu nog bevestigen!