ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007

GLENN PATRICK - MR.BLUES JR

JOSH RITTER - IN THE DARK - LIVE AT VICAR STREET

JOHN NEMETH - MAGIC TOUCH

MARK KERR - ONE DRINK AWAY FROM THE BLUES

VAN DEN HEUVEL - MEANWHILE AT THE MOON PARLOR

PORTERHOUSE BOB & DOWN TO THE BONE - WHO CALLED THE COPS?

RED HOT BLUES SISTERS - HOT OF THE PRESS

INNEKE 23 & THE LIPSTICK PAINTERS - ELEPHANT CROSSING

PETE BERWICK - AIN'T NO TRAIN OUTTA NASHVILLE

THE ROBBERT FOSSEN BLUES BAND - GOT IT COVERED

GLENN PATRICK
MR.BLUES JR
Website: www.glennpatrick.com
www.myspace.com
Label :Shakehouse Records
www.shakehouserecords.com
www.cdbaby.com

Onbekend is onbemind? Als dit zo moest zijn zouden we hier bij Rootstime niet dikwijls verliefd worden op een zilverglanzend schijfje muziek, want meerdere malen per week gooit de brievenbesteller wel wat onbekend werk in onze postbox. Ook in dit geval is het weer zo. Weinigen zullen reeds van Glenn Patrick gehoord hebben, maar daar zal verandering in komen, want hij laat ons op deze cd met acht songs horen, dat hij (nog) onbekend is maar niet zo lang onbemind zal blijven. Ik heb hem alleszins al aan mijn hart gedrukt. Hoe kan je anders, wanneer je mag luisteren naar een man die naast het bezitten van een goeie bluesstem ook nog de kunst verstaat van prachtig gitaar te spelen? Samen met Mike Malone (keyboards), Matt Brown (bas), Thomas ‘Freight Train’ Walker (drums) en ‘John ‘Juke’ Logan (harmonica) brengt hij op "Mr Blues Jr" een bloemlezing van eigen geschreven songs, waarmee hij bewijst dat hij een plaatsje komt opeisen tussen het rijtje van de meer bekenden en gevestigde waarden. Zijn stem en zangstijl herinnert me een paar maal aan Rick Estrin van Little Charlie and The Nightcats, en laat dat nu net een van mijn favoriete bluesstemmen zijn, dan weet je dat Glenn al minstens 4 op10 heeft. Tel daar nog maar wat puntjes bij voor de goeie songs en ook nog wat voor zijn gitaarwerk, zoals op de sterke instrumental "Candystick", met mooie hammond en een gitaar met Jimmy Vaughan invloeden. "Lipstick" is lekkere deltablues met veel mondharmonica en Glenn's stem die hier gans anders klinkt. Helemaal uitleven kan Glenn zich op "4 A.M. O'Clock Reflection Blues", een heel aparte song waarop zijn gitaar centraal staat. "Room 818" is mijn favoriete song op deze cd, omdat de stem van Glenn hier zo extra soulvol klinkt en het nummer iets van Robert Cray in zich heeft. Ook de afsluiter "Soon To Be Blues" zit boordevol soulvocals en doet ons reikhalzend uitkijken naar de opvolger van Mr Blues Jr.
(RON)

JOSH RITTER
IN THE DARK - LIVE AT VICAR STREET
Website: www.joshritter.com
www.myspace.com
Label: Independent Records
www.independentrecords.ie
Distr.: Bertus
www.bertus.nl

De lente is begonnen. En waarmee kun je de lente beter beginnen dan een goede live-cd van Josh Ritter. Ach, die uit Moscow, Idaho afkomstige Ritter maakt prima plaatjes, maar echt wereldberoemd is hij niet geworden. Buiten Ierland dan. Zwaar onterecht, maar dat het geeft niet, zijn muziek wordt er niet slechter van en jij kent hem toch? Reeds vanaf "Golden Age Of Radio" (2002), de opvolger van zijn titelloze debuut (1999), was te horen dat hij zeer volwassen songs in de traditie van de Amerikaanse countryfolk kon schrijven. Je kent het wel. Zo’n eenvoudig opgenomen album met vooral mooie liedjes. Wat opviel was de nonchalante manier van zingen en musiceren. Dit maakte deze plaat soms wat stoffig, maar gelukkig maakte de variatie in het repertoire veel goed. "Golden Age Of Radio" is gewoon een warm en ongecompliceerd album van een talentvolle singer-songwriter met het hart op de juiste plaats. De opvolgers "Hello Starling" (2003) en "The Animal Years" (2006) zijn eveneens sterk en adembenemend, twee indrukwekkende albums van een artiest die zich kan meten met de groten in het genre. Want met deze laatste cd "The Animal Years" leverde Ritter wel degelijk één van de mooiste platen van 2006 af. Een plaat waarmee hij op bijzonder knappe wijze in de voetsporen trad van grootheden als Bob Dylan, Nick Drake en Bruce Springsteen, maar ook een volstrekt eigen geluid liet horen. Iedereen die de man wel eens live aan het werk gezien heeft weet dat de muziek van Ritter ook daar uitstekend tot zijn recht komt. Iedereen die dit nog niet heeft mogen ervaren kan de schade nu inhalen met met de in Ierland opgenomen cd/dvd-combi "In The Dark – Live At Vicar Street". Een tussendoortje van een soort dat je ons wel vaker mag voorschotelen. Ritter is op het podium in Dublin, namelijk volledig in zijn element en het kost hem geen enkele moeite om zijn publiek voor zich in te nemen met zijn jongensachtige enthousiasme, grappige anekdotes en, vooral, zijn prachtige liedjes. Want mooi zijn die songs zeker. "Kathleen" bijvoorbeeld. Een nummer over een jongen die een door hem bewonderde vrouw een lift wil geven of de epische pracht van "Thin Blue Flame", een poëtische en indringende protestsong op Bush, God en het moderne Amerika. Luister ook even naar de opzwepende nachtmerrie van "Wolves" en de bijbelse verlatenheid van "Moster Ballads". Maar ook songs als: "Me & Jiggs", "Harrisburg" en "Wings" zijn stuk voor stuk liedjes waar illustere voorgangers als Bob Dylan en Nick Drake zich niet voor zouden schamen. En live klinken ze haast nog beter dan in de studio. Kortom, "In The Dark – Live At Vicar Street" is een indrukwekkend album van een artiest die zich kan meten met de groten in het genre, een must voor de fans!

JOHN NEMETH
MAGIC TOUCH
www.johnnémethblues.com
Label: Blind Pig records
www.blindpigrecords.com
Distr.: Parsifal
www.parsifal.be

De kenners hadden hem al getipt en terecht! De relatief nog jonge Amerikaanse blueszanger en mondharmonicaspeler John Németh verdiende zijn sporen al bij Junior Watson en Anson Funderburgh en deelde het podium reeds met Tommy Castro, Curtis Salgado, Phillip Walker, Johnny Rawls, Lloyd Jones, Steady Rollin' Bob Margolin, Paul deLay, Rusty Zinn, Rick Estrin, Steve Freund, Mark Hummel en R.J. Mischo. Anson Funderburgh vroeg hem in te vallen voor de zieke Sam Myers, die vorig jaar overleed. Deze samenwerking resulteerde uiteindelijk in een verhuis van Idaho naar San Francisco en een platendeal. Na "The Jack of Harps" (2002) en "Come And Get It" (2004) levert hij met "Magic Touch" een zeer sterke derde plaat af, zijn debuut voor Blind Pig Records en meteen een cd waarop zijn kunsten op harmonica en zijn zangkwaliteiten nog meer tot uiting komen. John Németh maakt blues en hij doet dit met hart en ziel. Een scheurende mondharmonica, spetterend gitaarwerk en een stem die gemaakt lijkt voor dit soort bluesmuziek. Bluesmuziek uit vervlogen tijden, hier en daar voorzien van een stevige soul-impuls. Muziek die live vast nog veel beter tot zijn recht komt, maar ook op de plaat weet Németh de aandacht moeiteloos vast te houden. De cd begint meteen al goed met een prima uitvoering van "Blues Hit Big Town"': mondharmonicablues in de traditie van Little Walter en Sonny Boy William, maar dan anno 2007. Németh kan voor de begeleiding rekenen op een all-star band bestaande uit o.a. zijn beste vriend, gitarist Junior Watson, Ronnie James Weber (bas), Wes Starr (drums) en the Texas Horns onder deskundige leiding van Mark Kazinoff. Ook is er een bijdrage van die andere onweerstaanbare gitarist, en producer Anson Funderburgh in het nummer "Let Me Hold You". Retro-moderne blues en soul muziek krijg je voorgeschoteld op deze nieuwe plaat waarin zijn zelfgeschreven "Blue Broadway", "You’re An Angel" en de titelsong zijn expressieve soulvolle stem benadrukken. Buiten enkele covers: Junior Wells' "Blues Hit Big Town", Roger Collins' "She's Lookin' Good", Willie Egan's "Come On", Watson's "My Future", Z.Z. Hill's "You Were Wrong" en Buddy Guy's "Sit and Cry (The Blues)" weet de man ook in zijn eigen songs ons te bekoren. Zo brengt hij het nummer "You're An Angel" in een meer Fats Domino-stijl, "Up to No Good" laat ons denken aan Sam Cooke's "Bring It On Home" en "Blue Broadway" zou zo van het klassieke Stax label kunnen komen. Allemaal hartverscheurend mooi! John Németh speelt en zingt zijn songs zoals hijzelf denkt dat ze horen te klinken… en dit is zijn sterkte. Hij laat je gedachten afdwalen naar de diepste pijnen binnenin je ziel. Je stelt jezelf bloot aan alle aanwezige emoties die op zijn beurt een helende kracht hebben… de kracht van de soulvolle blues! Zo draagt John Németh er zonder enige twijfel toe bij dat onze waardevolle bluescultuur in de belangstelling blijft. Soul, blues en R&B liefhebbers die een authentiek geluid, een soulvolle stem en prachtig mondharmonika spel waarderen zitten gewoon bij John Németh aan het juiste adres. Wat ons betreft één van de betere bluesplaten van het moment.

MARK KERR
ONE DRINK AWAY FROM THE BLUES
Website: www.markkerrltd.com
www.myspace.com
E-mail:bluesboy747@yahoo.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/markkerr
VIDEO

Mark Kerr heeft vorige week zijn plaatsje gekregen in de "Rock & Roll Hall Of Fame" en wel als "ambassadeur van de blues" voor de staat Louisiana. Hij begon op 12 jarige leeftijd met gitaarspelen en speelde onder andere in de band van Percy Sledge en met Curtis Mayfield & the Impressions. Vandaag speelt hij enkel nog blues, keiharde blues met rock en funk invloeden. Tijdens zijn 13 jaren "on the road" kreeg hij onder andere af te rekenen met een drankprobleem, maar nu is hij clean. Hij wist dat anders zijn doel, een succesvol bluesgitarist worden, nooit bereikt zou worden, want hij was slechts "One Drink Away From The Blues". Nu kreeg hij voor deze cd de nominatie "gitarist van het jaar 2006 van de staat Texas", hij is dus goed op weg om zijn doel te bereiken. Een ander nobel initiatief is 't promoten van de indie artiesten die bluesmuziek brengen via zijn radioprogramma "Mark Kerr's Bluesnation" waarvan ikzelf wekelijks de podcast uitzending beluister en zo reeds mooie dingen kon ontdekken. Ik zag Mark enkel als een deejay tot ik plots toevallig ontdekte dat hij ook zelf een bluesartiest was. Even luisteren naar dit kleinnood: beginnen doen we met de shuffle "Thick Side" waarin hij zijn voorliefde voor het goedgevulde vrouwentype uitzingt. Mark's stem is ruig en zijn gitaarspel is dat evenzeer, ruig maar vlot en vingervlug, zeker in deze song waar hij even laat horen dat die eerste lessen op 12 jarige leeftijd al heel lang achter hem liggen. Nog meer heavy gaat het eraan toe op "Low Down Dirty Shame", echte blues-rock met een funky baslijn en Mark die soleert of zijn leven er van afhangt. "Wishin Well" en "The Thrill Is Gone" is een mix van B.B. King met Gary Moore. Titelsong "One Drink Away From The Blues" is echter de uitschieter op deze mooie gitaarblues-cd. Een slowblues zoals we ze wel meer horen, maar hier naar een hoger niveau getild door Mark's sublieme solos. Meer ingehouden en lekker jazzy is de "Elevator Love", een welgekome afwisseling tussen het eerder hardere werk.Steely Dan has the blues! Heel apart en mooi is de afsluiter "Country Side Blues" een intrumental die herinnert aan het werk van bijvoorbeeld Albert Lee en de betreurde Danny Gatton, wat dus supervlug countrypickin' betekent. Mark Kerr, als gitarist van alle markten thuis!
(RON)

VAN DEN HEUVEL
MEANWHILE AT THE MOON PARLOR
www.myspace.com
website : Under Construction
label : Lc Records

Piet Van den Heuvel draait al een tijdje mee in de vaderlandse showbusiness, begin jaren tachtig was hij de bezieler van de Antwerpse rockband band "Scooter" die destijds aardig wat furore maakte en zelfs met de song "You" een heuse Radio 2 Zomerhit in de wacht sleepte. Maar mooie liedjes duren nooit niet lang en Scooter was dan ook een kort leven beschoren maar het belette Piet niet om aktief te blijven in het muziekwereldje. Voornamelijk achter de schermen als tekst/muziekschrijver (o.a.: soundtrack van de tv serie's "Flikken" en "Windkracht 10"). Maar ook als uitstekend percussionist & gitarist en zanger is hij regelmatig te gast bij concerten van Clouseau en de Kreuners. Momenteel schuimt hij het land af met 'zenuwpees' Bart Peeters voor diens theatertoer "De Slimmer Dan De Zanger Toer". Nooit sant in eigen land ... blijkbaar wordt Piet een uitzondering op deze regel want zijn album " Meanwhile At The Moon Parlor" wordt momenteel grijsgedraaid op de nationale zenders en een optreden onlangs in "De Laatste Show" moet voldoende zijn om voortaan een belletje te doen rinkelen bij het grote publiek wanneer de naam Piet Van den Heuvel valt. Niet zo eenvoudig in deze computer gestuurde wereld want Piet zoekt het voornamelijk in eerlijke authentieke songs die tegendraads staan op alles wat hip en 'in' is. Met de veertien voornamelijk zelfgepende verhaaltjes (enkel Bob Dylan's " Bucket's of Rain" en Tom Van Stiphout's "Swamp Talk" worden gecoverd) slaagt de 54-jarige singer/songwriter met glans in zijn opzet. Opener "Better Wake up Soon", "A Mile Wide, an inch deep", "Shoveling Dreams" en "Ju-Ju Time" zweven ergens tussen Daniel Lanois, Steely Dan,Tony Joe White, Bo Ramsey en Ry Cooder en drentelt zich mede door Steven De Bruin's oordeelkundig gebruik van de smoelschuiver in een swampy / voodoo sfeertje dat moeiteloos verschuift naar het pure alt. country gebeuren met mandoline, dobro in " Paper Moon, June Bound" . Met "Five Little Monkeys" dat ondertussen door Bart Peeters al omgedoopt werd tot "Zes Oerang Oetangs" roept wat herinneringen op aan Jim Croce, al doen de blazers hun uitstekende best om dit te verdoezelen. "Last Day of Summer" ... a melancholy man met a melancholy girl ...het gedroomde scenario voor een vakantieliefde of de aanzet voor een langdurige relatie .. Who knows ? Wat wij wel weten is dat "Crossing the Attic" jaren geleden een dikke hit zou betekenen voor Steely Dan of CSN & Young en dat "Half Past Time" een gehaaide klassieker is die thuishoort in het (Belgisch) rijtje met ondermeer "Daydream" (the Wallace Collection), "Seven Horses in The Sky " (the Pebbles). "Comes True Love", "Way Past Pumpkin Time" en "Buckets of Rain" doen Van den Heuvel schitteren in al zijn eenvoud, minieme akoestische begeleiding in combinatie met die heerlijke ietwat hese stem forceren de doorbraak naar het (unplugged) niveau van J.J Cale, John Hiatt, Bob Dylan, John Prine. Collega en multi-instrumentalist Tom Van Stiphout drukt een grandioos stempeltje op dit album dat ook nog mag rekenen op de gewaardeerde steun van ondermeer Cesar Janssen (drums), Lukke De Graaf (bas), Mike Smeulders (accordeon en Yumica/viool). "Meanwhile At The Moon Parlor" is een schitterend album van een al even fantastische singer/songwriter die veel te lang op de achtergrond stond. Een erg leuke hernieuwde kennismaking met Piet Van den Heuvel!

PORTERHOUSE BOB & DOWN TO THE BONE
WHO CALLED THE COPS?
Website: www.porterhousebob.com
www.myspace.com
E-mail: bigmojorecords@netscape.net
Label: Big Mojo Records
www.cdbaby.com

Zoals ik voorheen al eens gezegd heb, ben ik een liefhebber van het New Orleans genre. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik de cd van Porterhouse Bob "Who Called The Cops" in handen kreeg. Ik kende de man helemaal niet, maar een kerel die er op de hoes bijstaat als Screamin' Jay Hawkins heeft al direct mijn aandacht en sympathie. Terecht, zo blijkt, want al komt de band uit California, Los Angeles om precies te zijn, toch brengt Bob ons in onvervalste Professor Longhair stijl de echte New Orleans sound. Zijn 7 koppige band "Down to The Bone" waarbij geen gitarist zit, enkel een drummer, bas en een blazersectie van 5 man zorgen voor een prima geluid waarbij de gitaar voor geen seconde gemist wordt. Zijn rock & roll gumbo moet het vooral van de sfeer hebben. Bob is geen perfect zanger, maar zijn stem is ideaal voor dit soort muziek, hij klinkt zo authentiek als maar enigzins mogelijk is. Als pianist is hij wel een topkracht, luister maar naar "Big Bob's Boogie" of de dampende boogie die de titelsong "Who Called the Cops" is, in feite een variatie op het "Rocket 88" thema. Verder is de gumbo gekruid met zydeco, cajun en zelfs funk elementen. Accordeons rocken op "Slammin' the Ham" en "I ain't Got You". Mooie dansende funkritmes horen we op de instrumental "Doin' The Fat Thing", een verwijzing naar de Fatback Band. Een lekker ouderwets Cab Calloway soundje op "Whoodoo Voodo" dat lijkt op "Minnie The Moocher", en zo kunnen we blijven verdergaan. Om het even kort samen te vatten "Who Called The Cops" is van A tot Z ambiance! Laisser Les Bon Temps Rouler...
(RON)

RED HOT BLUES SISTERS
(a.k.a. RED HOTZ)
HOT OF THE PRESS
Website: www.theredhotz.com
E-mail: teri@bigsismedia.com
Label: Peace Code Records
www.cdbaby.com

Op het mini-album "Hot Off The Press" van de Red Hot Blues Sisters (die aan het nieuwe logo te merken, hun naam naar het krachtiger klinkende "Red Hotz" gaan veranderen) staan tot mijn grote spijt slechts 5 songs. Maar niet getreurd, ze leggen momenteel de laatste hand aan hun full cd, die deze nummers zal bevatten. Om direct met de deur in huis te vallen, deze 5 songs zijn beresterk! Zangeres Suze Simms wiens superstem de combinatie is van de heze rauwheid van Tina Turner en de bluesy, soulvolle feeling van Bonnie Raitt word heel goed ondersteund door gitariste en songschrijver Teri Anne Wilson, die ook de tweede stem voor haar rekening neemt. De dames worden bijgestaan door een prima backing band, met op bas Patrick Mc Danel, keyboards Eric Robert en drummer Andre Thomas. Suze en Eric werden beide genomineerd als respectievelijk "best female vocals" en "best keyboard player" van 2007 door de Washington Blues Society, op 6 mei worden de prijzen toegekend tijdens een grote live bluesshow. Maar dit is nog niet alles. Producer van de cd is niemand minder dan songschrijfster Bonnie Hayes en als die naam je weinig zegt, ze schreef onder andere voor Bonnie Raitt "Have A Heart" en "Love Letter", die beiden op de cd "Nick Of Time" stonden en meerdere malen platina werden, wat natuurlijk ook vele centjes binnenbracht. Deze dame heeft voor de nieuwe cd ook enkele nummers geschreven, en als je hoort waar Teri Anne al toe in staat is als songschrijfster belooft dit drietal ons hele mooie dingen binnenkort. Even vlug de nummers typeren, omdat 't er slechts 5 zijn is dat niet zo moeilijk. "Ocean Beach" is een uitstekend gezongen, goed in het gehoor liggende, langzame bluesy song, voorzien van mooie gitaarbreaks, waarvan ik nu al weet dat ik 'm morgen niet meer uit mijn hoofd kan verjagen. "Flood In The Basement" is 'n funky bluessong, die inderdaad veel van het huidige Bonnie Raitt repertoire weg heeft, inclusief de slide op't einde. "Pour Your Heart Out" is een swingende shuffle, waar Suze de ziel uit haar lijf zingt. What a voice! "See You" is daarna een zo anders, maar ook heel goed gezongen nummer, dat ik even dacht dat Teri hier de vocals voor haar rekening nam, maar even later komt die stem weer op dreef met zoveel feeling, dat je weet: dat kan enkel Suze zijn. Afsluiter "Transactions" is een boogie waar beide dames weer het beste van zich geven en ook nog een scheurende sax olie op het vuur komt gieten, en 't brand lekker dat vuurtje. Red Hot!
(RON)

INNEKE 23 & THE LIPSTICK PAINTERS
ELEPHANT CROSSING
Website: www.inneke23.be
Email: inneke23@hotmail.com
Label: CoraZong records
www.corazongrecords.com

Het combootje De Bossen werd in oktober '91 aangeplant in een garage te Sint-Lenaerts. Katrien De Beuckelaer op drums, haar broer Wim op gitaar en de buitenaardse Inneke 23 op bas. Samen zongen ze meerstemmig liederlijk lawaai. Op dezelfde dag voorspelden enkele waarzeggers dat De Bossen onsterfelijk gingen worden, tot grote ergernis van de Vlaamse Burenliga en het gezond verstand. Dit collectief werkt nog steeds aan de opvolger van het in lang vervlogen tijden uitgebrachte "Feel The Beating". Inneke maakt daarnaast deel uit van het punkcollectief Hara-Kiri dat ongebreideld het DIY-principe hoog in het vaandel draagt, en er niet verlegen om zit dat er foutjes in hun muziek sluipen. De intentie telt en live charmeren ze iedereen met hun ruige punkrock. Nu Caroline Harakiri de ene keer in Barcelona, de volgende maanden in Berlijn woont, had Inneke alle handen vrij om eindelijk de opvolger te maken voor haar solodebuut "Not With The Band", nu met band natuurlijk. "Elephant Crossing", de nieuwe plaat van Inneke 23 & the Lipstick Painters werd al eerder in 300 exemplaren op vinyl geperst, maar verschijnt volgende maand bij het Nederlandse roots-label CoraZong op cd. Inneke 23 & the Lipstick Painters brengen op deze plaat twaalf zeer gevarieerde Amerikaans getinte popsongs. Zelf zou ik het dadelijk gepassioneerd akoestisch muziek willen noemen. Hoe A..ntwerps de band ook is, A..merikaanser kan hun muziek niet klinken, als de betere country-pop in de beste traditie van Crosby, Stills, Nash & Young en vooral deze laatste, zoals het nummer "It's Still Raining", deze song laat me denken aan de sound van Neil Youngs legendarische album “Harvest”. Op "Elephant Crossing" draait alles om vocale harmonieën en ze zijn werkelijk wonderschoon. De muzikale begeleiding is uiterst sober en vooral akoestisch. Dit om naast Inneke Veerman (zang,gitaar), ook de stemmen van Peter Van Velthoven (toetsen), Bart Van Hecke (drums) en Koen Vissers (contrabas) alle ruimte te geven. Dit is een wijs besluit, want wat zingen ze mooi. De muziek van Inneke 23 & the Lipstick Painters is honigzoet, maar wel puur en eerlijk. De composities lijken in dienst te staan van de samenzang van het viertal. Slechts tweemaal wordt daarvan geen gebruik gemaakt, zoals in de zeer treurige ballade "Trojan Horse" en het door haar solo gebrachte "Hatesong". Daarentegen wordt het prachtige "Oh Sister" in beperkte mate overgoten met harmonievocalen van Wim De Beuckelaer (frontman/De Bossen), maar wel met een hoofdrol voor Peter op accordeon en piano. Die stemmensymfonieën vinden we terug in de door Inneke en band voorzichtig over akoestische gitaren en een intimistisch streepje banjo gedrapeerde prachtliedjes als het openende “Guitar Jezus" of de daar opvolgende titeltrack, je voelt je hier als luisteraar ogenblikkelijk thuis. Ook de door Inneke 23 van een wel zeer nadrukkelijk Alison Krauss-tintje voorziene stukken als “The Fairy Man” is adembenemend. Toch bewerkstelligd het stel een eigentijdse invulling te geven aan het genre waar menig veertig plusser naar terug verlangt. Een tweede cover op deze plaat is de indrukwekkende versie van Lucinda Williams "I Envy The Wind", maar goed, er staat gewoon niet één slecht liedje op deze cd. Kortweg : Zeer geniaal is het fraaie artwork van de cd, maar de inhoud bestaat uit adembenemende samenzang met sterke staaltjes songschrijverij die van "Elephant Crossing" tot een vaak kippenvel opwekkende belevenis maken. Zet de cd op, sluit je ogen en je waant je in de hippietijd. De jaren waarin de West-Coast pop, Amerikaanse country- en folkmuziek, werden bedacht en waarin vocale harmonieën tot kunst werden verheven.

Deze cd kan u winnen!

Op “Elephant Crossing”, staan slechts enkele covers.
De vraag is dan ook door wie werd het nummer “I ENVY THE WIND“ geschreven?
Wil je kans maken, dan mail je ons gewoon even: je naam en je adres, en natuurlijk de naam die we zoeken.
Binnen een aantal dagen wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime zult mailen op rootstimetop10@hotmail.com

Inneke23 & The Lipstick Painters hebben Antwerpen als thuis basis en derhalve in principe altijd beschikbaar. The Lipstick Painters treden op in verschillende groten van bezetting, naar gelang de mogelijkheden en wensen van de zaal. Ook Inneke23 solo of duo concerten behoren tot de mogelijkheden
Voor meer informatie en bookingen: booking@corazong.com / Telefoon 0251 235420 (Bert de Ruiter)

PETE BERWICK
AIN'T NO TRAIN OUTTA NASHVILLE
Website: www.peteberwick.net
www.myspace.com
E-mail:peteberwick@yahoo.com
Info: Laurie Joulie
info@phoenixpublicity.com
Label:Shotgun Records
www.cdbaby.com

Met een stem als Steve Earle op speed, songs die herinneren aan Springsteen, Jason & The Scorchers en Mellencamp, en heel veel branie en energie stond deze jongen in 1993 met deze cd klaar om de wereld te veroveren, maar het lot besliste anders, vlak na de opnames kwam de platenfirma in de problemen en ging overkop, de opnames gingen de kast in om 13 jaar lang stof te verzamelen, ondertussen ging Pete verder met optreden en nam 5 jaar geleden een andere cd op "Only Bleeding" getiteld, die goed ontvangen werd door de Amerikaanse pers. Ondertussen 48 jaar geworden besliste hij nu om deze opnames op zijn eigen label (Shotgun Records) terug boven te halen en eindelijk uit te brengen, en terecht, na 13 jaar klinken ze nog altijd even fris en up to date. De songs zijn diep geworteld in de Amerikaanse cultuur, puur Americana vanuit de tijd dat dit nog cowpunk genoemd werd. Zijn stem, doordrenkt door whisky en tabak, is door de pers dikwijls vergeleken met die van Steve Earle en dat was inderdaad ook de eerste naam die mij te binnen schoot. Knappe songs, zoals het rockende openingsnummer "Rebels and Cadillacs" en het sterk aan Springsteen schatplichtige "Only Bleeding" dat achteraf op de gelijknamige cd ook verscheen, of de supermooie rustige afsluiter "This Used To A Town" over de teloorgang van zijn geboortestad maken van deze cd een klein juweel. Een Americana schat, opgegraven na 13 lange jaren. Weer een pleidooi voor de Indie - releases. Platenbazen, wanneer worden jullie wijzer?
(RON)

THE ROBBERT FOSSEN BLUES BAND
GOT IT COVERED
Website: www.robbertfossen.nl / www.myspace.com
info: info@robbertfossen.nl / label: Eigen Beheer
www.scoremusic.nl / www.marcodewaal.nl/rfbb.html

"A quote from Chicago" .... Nowadays in Chicago there isn't much blues that would get me out my easy chair. But this band definitely would ! This band has that fire within,the feeling that does matter to play the blues"
(Rick Kreher, former Muddy Waters' guitarplayer, Chicago 2007.)

De zomer is al in het land (half april, aub!) en (de blues) festivals zijn in aantocht. Afgelopen zaterdag waren wij te gast op het jaarlijkse Blue Highway gebeuren in Utrecht, NL. en ondermeer Bo Ramsey en Pieta Brown lieten ons getuige zijn van één, zelfs twee fantastische optredens, wij kijken met belangstelling uit naar "Moulin Blues" Ospel, NL. (met ondermeer Rod Piazza, Los Lobos, Bo Diddley, Betty Lavette, Cuban Heels, the Electrophonics, James Harman & Gene Taylor), "De Nacht van de Blues" Wuustwezel, "Bugaboos" Mol, "Hookrock" Diepenbeek, en natuurlijk het "Belgium Rhythm & Blues Festival" (voor meer info: zie extra support). Volgens mijn bescheiden mening zijn het geschikte locaties die in aanmerking komen om in de nabije toekomst wel eens deze Robbert Fossen Blues Band op de affiche te plaatsen. Robbert "Young Blood" Fossen mag dan een nobele onbekende zijn bij het grote publiek, insiders in het bluesgebeuren zijn al een tijdje onder de indruk van zijn muzikale kwaliteiten. Ondermeer als lid van "A Crossroads Deal" en afgelopen jaar als harmonica player bij John Primer's toernee, wist de in 1969 geboren Haarlemmer de aandacht voor zijn persoontje op te eisen. Meteen het startsein om van wal te gaan met zijn eigen Robbert Fossen Blues Band die met hun debuutalbum "Got It Covered" bijzonder aardig voor de dag komen. Samen met onze vriend en duivel-doet-al Frank "Boogaloo" Bolder (drums & vocals), (www.myspace.com/frankbolder) Harold "Fat Harry" van Dorth (guitar & vocals), Marco "Old School" de Waal (Hammond B3, piano), Robert "Double B" Tuinhof (tenorsax) en Patrick "Sideburn" Obrist (bas) dompelt Fossen, wiens stem mij aan de betreurde Luke Walter Jr. herinnert, ons onder in een bad van old & new Chicago blues, funky soul & some gospel dat iets meer dan een uurtje in beslag neemt. Sonny Boy Williamson & Muddy Waters zien oogluikend toe vanuit de hemel in het prachtige digi-packje en kwamen net als ondergetekende tot de vaststelling dat het goed is. "Got It Covered" telt, hoe kan het anders met zulk een titel, een aantal niet voor de hand liggende covers van ondermeer James Cotton's "Living the Blues", Johnny Copeland's "Another Man's Wife", "Broke and Hungry (Sleepy John Estes?), Bob Stroger's "Loan Me a Trainfare", Jimmy Rodger's (born James A. Lane) "Gold Tailed bird", Sugar Ray Norcia's "Warm Hearted Woman", Lucky Peterson's "Four Little Boys", "Lay Around and love on you" (Bobby David & David Gillon) dat wij ons nog herinneren in de versie van Delbert McClinton en Bob Dylan's (!) "Satan Comes as a Man of Peace". Prima stuff dat nog maar eens bevestigt dat "beter gepikt dan slecht zelf verzonnen " ook in bluesmiddens van tel is, al laat Robbert Fossen het ganse album samen met zijn band een erg verzekerde indruk die nog het meest tot uitdrukking komt in het prima zelfgepende "Me, Myself and I". Robbert Fossen (vocals , harmonica, guitar) .... "Your Day Will Come " ... en de jongens van Rootstime waren er als de kippen bij om dit (als eerste) te ontdekken.