ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007

GREG BROWN - YELLOW DOG

MICHAEL UBALDINI - STORYBOOK

OLLABELLE - OLLABELLE

ROBBIE FULKS - REVENGE!

ELISABETH AMES & THE COUNTRYPOLITANS - ANYTIME

BOOKER LEE AND THE COUNTY FAIR - JOURNAL

JOAN ARMATRADING - INTO THE BLUES

CARA LUFT - THE LIGHT FANTASTIC

HANS THEESSINK - SLOW TRAIN

DAVID SERBY - ANOTHER SLEEPLESS NIGHT

GREG BROWN
YELLOW DOG
Website & info : www.gregbrown.org
www.savethewildup.org/greg-brown-yellow-dog
Label : Earthwork Music / www.earthworkmusic.com
http://www.lowpockets.com

"If a bullfrog could play, or if corn could sing, they might sound like Greg Brown. Road beaten Gibson in one hand and two fingers of Jack Daniels in the other, Brown travels America and the world much of the year, the way he's done for 25 years . He's the folksinger of his generation, and a gifted spokesman for it." ( www.puremusic.com )

Greg Brown maakt al een eeuwigheid deel uit van mijn lijstje van favoriete artiesten die ik wel eens live aan het werk wil zien. "The Folksinger of His Generation" heeft een +/- 25 albums op de markt, is mede-oprichter en eigenaar van het befaamde Red House Record label, (waartoe ook Guy Davis, Lucy Kaplansky, Ray Bonneville, Eliza Gilkyson, Cliff Eberhardt, the Wailin' Jennys en natuurlijk Jimmy Lafave behoren (wiens album "Cimarron Manifesto" elk moment kan verschijnen). Ondermeer Lucy Kaplansky, Lucinda Williams, Joan Baez, Kelly Pardekooper, Gillian Welsh, Willie Nelson, Carlos Santana namen songs van Brown op en volgens mijn bescheiden mening verdient hij een plaatsje in het eregalerijtje naast Bob Dylan, Woody Guthrie, Neil Young, John Prine, Steve Earle en Steve Young. Alleen vertaalt zich dat niet in verkoopcijfers, zeker niet in Europa, en de (h)erkenning van het grote publiek. Maar Brown kan op beide oren slapen want de man uit Iowa heeft met dochter Pieta een prima opvolgster in huis (uit een vorig huwelijk, want ondertussen deelt de brave man bed en tafel met Iris DeMent) en hij kan bovendien rekenen op streekgenoot & gitaarvirtuoos Bo Ramsey om het mooie kind te begeleiden en te beschermen (!) zoals wij onlangs met eigen ogen konden vaststellen op Blue Highways, Utrecht (NL.). Brown's roots gaan erg diep, zijn boeiende verhaaltjes gehuld in een sfeertje van hillbilly country, American folk, black blues masters en gospel zijn stuk voor stuk pareltjes die iedere muziekliefhebber (moeten) aanspreken. Sociaal en maatschappelijk geëangageerd als hij is, was het voor Eartwork Music maar een koud kunstje om natuurliefhebber en notoir visser Brown voor hun kar te spannen en met dit album de aandacht te vestigen op hun strijd om een prachtig natuurreservaat ongeschonden te bewaren voor het nageslacht. Want met de ontginning van een "Sulfide Mining" - (or acid mining) unlocks sulfide dust that, when mixed with water, forms sulfuric acid. You may know it better as "battery acid"- loert er een groot gevaar voor de schitterende Yellow Dog River die door het gebied stroomt. Brown's benefiet album "Yellow Dog" moet de nodige fondsen verzamelen om de strijd levendig te houden en hij koos dan ook resoluut voor een aantal bekende songs in combinatie met enkele speciaal voor deze gelegenheid geschikte verhaaltjes om dit ten zeerste aanbevolen initiatief te ondersteunen. De opnames vonden plaats op 26 augustus 2005 in het Peterson Auditorium (Ishpeming, Michigan) en Greg Brown kon er voor enkele songs beroep doen op Drew Howard (pedal steel), Dominic Suchyta (bas) en Seth Bernard (acoustic gt). Het grootste deel van het concert vond plaats in de traditionele "bezetting": Going to see Greg Brown live is sort of like paying your uncle to sit on a chair and tell stories to you and all your friends. He usually just sits there in a big hat and a pair of sunglasses, and just rolls with it for an hour or two. Twee vliegen in een klap slaan ... dit album biedt je de kans om de singer/songwriter Greg Brown te ontdekken (moest dat nog nodig zijn ) en je levert je dollars in om een erg waardevol natuurgebied te beschermen.

MICHAEL UBALDINI
STORYBOOK
website : www.rocknrollpoet.com
www.myspace.com
label : Eigen Beheer
info: michael@rocknrollpoet.com

Rock 'n' Roll rebel, poet, philosopher, hopeless romantic, storyteller ... het zijn maar enkele van de koosnaampjes die singer/songwriter Michael Ubaldini al zijn hele leven meesleept. Zijn laatste wapenfeit "Empty Bottles & Broken Guitar Strings" dateert van augustus 2006 en mocht van deze jongen rekenen op **** . Voor de opvolger met de alles omvattende titel "Storybook" koos Ubaldini bewust voor een zo "naakt" mogelijke uitvoering van de spiksplinternieuwe twaalf songs waarvan de meesten slechts enkele maanden geleden ontsproten uit het brein van "the guitar slingin' outlaw in black". Unplugged als het ware en het lijkt er wel op dat Michael opnieuw aanknoopt met de albums "Acoustic Rumble" ('99) en "American Blood" ('01). Onder het motto "he lives and has lived his songs" gaat hij onieuw op zoek naar inspiratie voor zijn verhaaltjes en ook ditmaal is het een bonte mengeling geworden van graveyard stations, riverboats, civil war chivalry, juke box's, sinful whiskey old time preachers die model staan voor zijn songs. Net als Greg Brown (zie rev hierboven: "Yellow Dog") hanteert Ubaldini in zijn eentje de akoestische gitaar & mondharmonica en doet hij enkel beroep op gastmuzikanten als de songs er zich voor lenen. Zo mogen Kirk Brown (fiddle, pedal steel) en Jerry Adamos (piano, organ) een minimale maar erg gewaardeerde steun leveren op dit album dat met het tearjerkertje "Juke Box Extravaganza, the song That Willie wrote for Patsy Cline", het wondermooie "Graveyard Station", "Riverboat Bell" en het bluesy "Honeysuckle Dew" verschillende pareltjes van singer/ songwriting in huis heeft. "Storybook" is een prachtig album dat uitnodigt tot luisteren en bij iedere draaibeurt tot nieuwe ontdekkingen leidt ... "Somethin's Gotta Change" of Michael Ubaldini zou wel eens kunnen opduiken in mijn jaarlijstje van 2007.

OLLABELLE
Website: www.ollabelle.net
www.myspace.com
Email: Ollabellemusic@yahoo.com
Label: DMZ / Rounder Records
www.rounder.com
Distr.: Munich Records
www.munichrecords.com
VIDEO 1 VIDEO 2

Amy Helm komt uit een muzikale, creatieve en ondernemende familie. Haar moeder is Libby Titus, een singer-songwriter die misschien bekender is door haar huwelijken met Levon Helm (The Band) en Donald Fagen (Steely Dan), met de laatste is ze nog steeds getrouwd. Libby en Levon gingen uit elkaar, maar de twee kregen wel samen een kind: dochter Amy. Zij is inmiddels zangeres in de groep Ollabelle (genoemd naar countryzangeres Olla Belle Reed), die in 2004 debuteerde, waarvan de opnames door T-Bone Burnett werden gestuurd, die als producer van "O Brother, Where Art Thou?" en "Cold Mountain" wel brood zag in Ollabelle voor zijn kersverse label DMZ. Maar The Band bestaat niet meer, en ... Ollabelle komt in de 21e eeuw nog het meest in de buurt… en verder geniet Amy bekendheid daar ze uiteraard ook geregeld samenwerkt met haar vader. Maar goed, Ollabelle is een vijfkoppige band uit New York, die elkaar leerden kennen en samen begonnen te musiceren in de plaatselijk bar 9C. Een gospelavond in diezelfde bar, bracht de leden pas echt tezamen, waarna er begonnen werd aan het bewerken van traditionals en gospels. Ook was Ollabelle jongstleden te zien op het Europese rootsfestival bij uitstek Blue Highways in Vredenburg/Utrecht, waar ze een geweldig optreden gaven. De band bestaat naast Amy Helm (vocals, mandolin), uit Byron Isaacs (vocals, bas, dobro), Tony Leone (vocals, drums, percussie), Fiona McBain (vocals, akoest. en elektr. gitaren) en Glenn Patscha (vocals, keyboards, accordeon). Deze eerste veelgeprezen CD, in een productie van Steve Rosenthal en T Bone Burnett, is nu eindelijk leverbaar in Europa via Rounder Europe. Een CD met veel gevoel voor traditie met een sterke hang naar gospel en andere samenzang. Dit titelloze album (2004) kreeg in 2006 een vervolg met het album "Riverside Battle Songs", die T-Bone Burnett wederom bij elkaar mixte. Ollabelle staat dan ook garant voor een unieke mix aan stijlen, die in deze uitvoeringen juist prima bij elkaar passen. Hun sound situeert zich ergens tussen blues, rock, country en gospel en is vocaal niets minder dan een absolute sensatie: Alle vijf beschikken ze over fenominale stemmen en in samenzang doen ze vreemd genoeg nog het meest denken aan een hemelse kombinatie van de aloude Band en Little Feat. Tevens wisselen de lead-vocalen elkaar af met hoofdrollen voor Glenn Patscha en Amy Helm. Onder de 14 songs treffen we bekende en minder bekende traditionals naast enkele prachtige covers. Het gospel-achtige "Jesus On the Mainline" met Glenn Patscha (lead vocals), "Elijah Rock", met Fiona McBain (lead vocals) en het zeer voortreffelijke "Soul Of A Man" met Amy Helm (lead vocals) en haar vader achter de drumkit, zijn meteen drie de vele uitschieters, maar ook met de andere zelf geschreven songs, doorweven met drama en melancholie weet Ollabelle elke luisteraar te pakken. En de covers: Naast "The Storms Are On The Ocean" van The Carter Family en "Can’t Nobody Do Me Like Jesus" van Andrea Crouch ging onze meeste aandacht naar Mick Jagger/Keith Richards gepende "I Am Waiting", een nummer dat de Rolling Stones opnamen op hun "Aftermath" LP uit 1966. Ollabelle is gewoon een band met een verfrissende kijk op het Amerikaanse erfgoed van gospel, blues, country, bluegrass en West-Coastmusic.

Foto's: Bert Pijpers
Blue Higways 2007

ELISABETH AMES & THE COUNTRYPOLITANS
ANYTIME
website : www.countrypolitans.com
www.myspace.com
label : Ultrapolitan Records
www.ultrapolitanrecords.com
distributie : Burnside Distribution
info: Countrypol@aol.com

Het album "Tired Of Drowning" (1999) van the Countrypolitans schiep hoge verwachtingen al vonden sommigen de sound destijds te progressief voor Nashville, te gelikt voor Alt. country. Lead-singer, songwriter & rhythm gitariste Elisabeth Ames liet het allemaal niet aan haar hartje komen en de opvolger "Face of my Hometown" (2002, producer Gregg Williams) zorgde ervoor dat het gezelschap mocht opdraven als support-act voor ondermeer Willie Nelson, Merle Heggard en werden zij zelfs uitgenodigd om op een huwelijksfeestje, tenhuize Johnny Cash/June Carter, de gasten muzikaal in de watten te leggen. Zwangerschapsperikelen & de geboorte van dochtertje Ava zorgden ervoor dat de opnames van het onlangs verschenen album "Anytime" nogal wat vertraging opliepen maar uiteindelijk kwam alles in kannen en kruiken en als beloning mag de fiere moeder voortaan als "Elisabeth Ames & the Countrypolitans" prijken op de affiches in de talloze honky-tonks van Southern California. The place to be voor dit bandje dat naast Ames bestaat uit Chris Lawrence (electric gt & pedal steel), Gary Brandin (pedal steel), - bezieler van het eerste uur - Roger Conley (bas) en Dale Daniel (drums - onlangs nog te gast in Belgie/Nederland met the Hacienda Brothers en ook van de partij op David Serby's album "Another Sleepless Night", zie recensie). Voorwaar geen kwantiteit maar kwaliteit en daar kan je niet zomaar de eerste de beste producer voor aanspreken ... dus mocht 'good old' Lloyd Maines de honneurs waarnemen. Het resultaat mag er best wezen, zo handhaaft Elisabeth zich à Rosanne Cash met de opener "Genesee", titelnummer "Anytime", de anti-war song "Lonely Receiver", " Blue Water" en "Last Time" in de betere Americana middens en haalt een bijzonder hoog niveau in het klassieke country/honky-tonk wereldje met "Bound", "Lucky in Your Tears" en "Yesterday". Inderdaad "Country Music" maar dan van het kaliber dat nergens afglijdt naar het mainstream Nashville geleuter en precies de (Californische/Bakerfield) lading dekt ... (Country) "Music to Me" ...? Het album "Anytime" van Elisabeth Ames & the Countrypolitans!

PS. "Anytime" is verkozen tot album van de maand Mei bij Radio Beverwijk: www.countryspecial.com

ROBBIE FULKS
REVENGE!
Website : www.robbiefulks.com
Label : Yep Roc Records
www.yeproc.com / info@yeproc.com
Distr.: Munich Records/ www.munichrecords.com

Robbie Fulks komt uit Chicago, is singer /songwriter gitarist, en maakt clevere country-muziek en is al enige tijd het enfant terrible van de nieuwe beweging in de countrymuziek. Zo slecht als hij in Nashville gewaardeerd wordt, zo slecht bevalt de stad en de scène daaromheen hem. Fulks’ thuisbasis is derhalve Chicago alwaar hij gitaarleraar op het conservatorium was. Denk nu niet dat je bij hem flitsende solo’s of ander gitaargepriegel kan verwachten. Op zijn voorgaande cd’s bracht hij ons gewoon een recht door zee benadering van de country. Het is onderhand gewoonte dat iedere cd van Fulks weer een andere kant van zijn veelzijdige persoonlijkheid belicht. Zo laveert Fulks' 3de CD, "Let's Kill Saturday Night" tussen honky-tonk, rock&roll, gitaarpop en folk. De plaat werd opgenomen in Nashville, met alle beroemde sessie-muzikanten en gastoptredens vandien. Waaronder Lucinda Williams, die met Fulks duetteert in "Pretty Little Poison". En zo laat "13 Hillbilly Giants" (2000) ons even zoveel covers horen van countryartiesten uit de jaren vijftig. Het leuke van deze cd is dat het hier gaat om songs en artiesten die obscuur zijn, dus geen voor de hand liggende covers van Hank Williams, Merle Travis of andere grootheden. Op "Couples In Trouble" (2001) behandelen zijn songs allemaal relatieproblemen. Vervolgens hield hij zich bezig met de productie van de twee jaar geleden overleden, Donald Lytle, beter bekend als het prachtige Johnny Paycheck tribute CD "Touch My Heart". Voor zijn voorgaande cd "Georgia Hard" (2005) verruilde Fulks het Bloodshot- label voor het spraakmakende Yep Roc Records, maar muzikaal veranderde er gelukkig niet veel. Zijn nieuwste album "Revenge!", wederom voor Yep Roc, omvat twee live cd’s, waarop Robbie Fulks laat horen wat een fantastische live-artiest hij is. De eerste cd bevat live-opnamen van een tour, op de tweede cd staan akoestische versies van Fulks-klassiekers en country-standards. "Revenge!" is opgedeeld in 23 tracks, waaronder een aantal nieuwe songs, opgenomen samen met zijn rockende road band in Chicago, met als blikvangers Fulks’s eigen "Busy Not Crying", "Let's Kill Saturday Night", "Fixin' to Fall" met Casey Driessen op viool en natuurlijk, het nummer "We're on the Road", de meest bekende fan favorite. En op de tweede CD horen we onze Robbie, solo in een een meer intieme setting, akoestisch van honky tonk tot jazzy folk. Heel mooi is hier dan het meer hillbilly nummer, "I Want to Be Mama'd" van Jimmy Logsdon, een song die ons ook laat teruggaan naar de jaren '20. Op het laatste nummer, A.P. Carter’s "Away Out On The Old Saint Sabbath" krijgt Robbie hier hulp van Kelly Hogan. En Fulks waagt zich zelfs aan Cher’s hit "Believe" uit 1998. "Revenge!" staat weer vol met uitstekende alt. country zoals we dat van Fulks gewend zijn, en stopt ook weer flink wat humor in zijn songs. Voeg daarbij een zeer goede band, en deze nieuwe plaat is hiermee dan ook een meer dan welkome aanvulling binnen het oeuvre van grootmeester Fulks.

BOOKER LEE AND THE COUNTY FAIR
JOURNAL
Website: myspace.com
label : Eigen Beheer
info: info@bookerlee.com
www.cdbaby.com/cd/bookerleeatcf

Een beetje bizar misschien maar het overlijden van zijn grootmoeder was de aanleiding voor Booker Lee om eens alles op een rijtje te zetten en een van die overwegingen leidde tot het schrijven van de song "Flower On Your Grave". Het alternatieve country deuntje zette de deur wagenwijd open voor een verdere ontwikkeling in het Americana genre. De overige bandleden van Colab sloten zich bereidwillig aan bij deze muzikale koerswijziging en de geboorte van Booker Lee and his County Fair was een feit. Een verstandige beslissing van de jongens uit Gettysburg, Pennsylvania die meteen de studio's opzochten en met een bijzonder aardig album voor de dag komen. Opener "Adeline" is een van die rootsrockertjes die in hetzelfde vaarwater zitten als "Hey Janeane" van wijlen the Hangdogs... prima stuff en alsof Booker Lee (vocals, acoustic gt), Dan Gallagher (vocals, electric gt), Joe Mason (drums, percussie) en Dan Fiddler (bas) onze gedachten kunnen lezen breiden zij met "Run Around" en "Price We Pay" er een leuk verlengstukje aan. Het acoustisch gitaargepingel en de pedal steel (Dave Hadley) op "Settlin Down" doet de glorieuze tijden herleven van INXS, J. Geils Band en zelfs the Stones. Een scheutje country, altijd mooi meegenomen, staat op de menukaart met "House" (not a home), "Coming Home" (inclusief doedelzak!) en het al eerder vermelde "Flower On Your Grave". Het aangekondige alt. country/rock jasje bestaat uit het schitterende van pedal steel voorziene "Far Fall From Grace", "the Long Lonesome Road" (Dan Klinger op fiddle), de kaskraker bij uitstek "Never Unlocked Your Door" en de ook hier ter lande huidige smeekbede "Let It Rain". Dertien songs die een realistisch beeld ophangen van de dagelijkse beslommeringen of zoals het netjes in de presskit omschreven wordt als... "a vivid picture of love, death and loss. sometimes gloomy, but always a hint of redemption and optimism".

JOAN ARMATRADING
INTO THE BLUES
www.joanarmatrading.com

Label: Hypertension
www.hypertension-music.de
Distr.: Bertus
www.bertus.nl

Er was een tijd dat elk nieuw album van Joan Armatrading in ons land kon rekenen op goede verkopen, maar de laatste vijftien jaar moest ze het vooral hebben van een veel kleinere, maar trouwe schare fans. Armatrading draait al sinds 1972 ( het album "Whatever's For Us") mee in de muziekindustrie. Vooral in de jaren ’80 scoorde ze hits met "All the way from America", "Drop the Pilot" en "Me Myself I". Maar u kent ze beslist ook van: "Down To Zero", "Love And Affection", "Bottom To The Top", "Show Some Emotion", "I'm Lucky", "Rosie" en "The Weakness In Me", de radiohits van vroeger. Raar eigenlijk dat het met Armatrading nooit echt meer wat geworden is. Zij die eind jaren zeventig even leek door te breken met een combinatie van jazz en rock waar Joni Mitchell patent op leek te hebben, en een keel kon opzetten waar jazz-zangeres Nina Simone zelfs van zou schrikken, leek in de jaren tachtig te ontsnappen. Als het nieuwe album "Into the Blues" ook wordt opgepikt door de radiostations zou daar misschien verandering in kunnen komen. Niet dat het zo’n wereldschokkende plaat is, maar Armatrading, die in 2002 na vijf jaar studie (!) een doctoraat in de muziek kreeg uitgereikt, bewijst wel dat ze het nog steeds heeft. Deze week (26 maart) verschijnt het nieuwe album van deze 56-jarige dame, die dan ook in ons land was om "Into The Blues" live ten gehore brengen. Deze nieuwe cd van de op het Caribische St. Kitts geboren, en in Birmingham, Engeland opgegroeide vrouw is dan ook de langverwachte opvolger van "Lovers Speak" uit 2003 (afgezien van de live dvd 'All The Way From America' uit 2005). Zoals de titel van het album al aangeeft, brengt Armatrading op deze schijf haar interpretatie van de blues. Inderdaad, haar interpretatie van dat platgetreden genre, dat uitgeoefend wordt door vrouwen en mannen die niet zozeer hun eigen leed willen bezingen, maar doorgaans commentaar leveren op de wereld om hen heen. Maar Armatrading heeft niet zomaar een paar ouwe bluesklassiekers opnieuw geinterpreteerd, ze heeft 13 nieuwe tracks geschreven met een bluesy inslag. Naast dat haar stem zo goed past bij de blues bewijst ze niet alleen dat ze haar karakteristieke timbre kan buigen richting een haar wezensvreemd genre, zij bewijst ook eens te meer dat ze een hele fijne gitariste is. Qua stijl is het vaak bluesy, maar even zo vaak duiken er elementen van rock, jazz, pop en soul op. Kortom: "Into the Blues" combineert een warm stelgeluid met knappe songs over liefde, verlies en het menselijk tekort, die snel blijven hangen. Wie de oude platen van deze toch redelijk invloedrijke singer/songwriter nog met plezier draait (en waarom niet, ze heeft tenslotte veel mooie dingen gemaakt), kan deze nieuwe plaat dan ook gerust aanschaffen. Hetzelfde geldt voor andere liefhebbers van smaakvolle bluesmuziek.

CARA LUFT
THE LIGHT FANTASTIC
website : www.caraluft.com
www.myspace.com
Info: alice@blackhenmusic.com
Label : Black Hen Music
www.blackhenmusic.com

Cara Luft hoort thuis in het rijtje - de appel valt niet ver van de boom - Haar ouders gingen in Canada door het leven als getalenteerde folkmuzikanten en zagen hun dochter in '96 met het EPtje "Train To Freedom" gevolgd door het album "Tragedy of the Commons" een voorzichtige poging ondernemen om in hun voetstappen te treden. Het album "Tempting in the Storm" (2000) kreeg niet de (verdiende) aandacht waarop zij gerekend had en misschien bondt zij daarom haar lot aan dat van Nicky Mehta en Ruth Moody. The Wailin' Jenny's waren een feit en achteraf bekeken heeft het Cara Luft geen windeieren opgeleverd. Het album "40 Days" werd bedolven onder de Awards en de verkoopcijfers waren navenant. Toch hield Cara het na een poosje voor bekeken, werd vervangen door Annebelle Chvostek, en besloot haar solo-carrière een nieuwe impuls te geven. "Het is moeilijk bescheiden te blijven als je ...." zong er iemand vroeger op de bouwstelling maar het dametje uit Canada mag met recht en reden haar album als "The Light Fantastic" betitelen. Cara Luft tekent resoluut voor een eigentijdse moderne benadering van het folkgebeuren zonder de traditionele basisprincipes te verloochenen, "Lord Roslyn's Daughter" is daar een fraai voorbeeld van. Het feit dat Neil Osborne tekende voor de produktie van dit schijfje zal in ruime mate bijgedragen hebben dat Cara Luft albums in de toekomst gemakkelijker terug te vinden zijn in de afdeling Americana. Hugh Mc Millan (mandolin, lap steel), Bill Western (pedal steel), Richard Moody (viola, fiddle) geven er een serieuze lap op in de opener "There's a Train" en laten het meisje rocken als nooit tevoren op "No Strenght" en "Give It Up". Toch zullen voornamelijk het pareltje "Down to The River", "No Friend of Mine" en "Black Water Slide" de fans van het eerste uur overhalen om dit schijfje aan te schaffen, laat de liefhebbers van het iets minder gepolijste gedeelte van " the Light Fantastic" ook hun duit in het zakje doen dan zou dit wel eens een bestseller kunnen worden.

HANS THEESSINK
SLOW TRAIN
Website: www.theessink.com
E-mail: milicia@theessink.com
Info: www.goforit-promotions.com
goforit-promotions@ntlworld.com
Label: Blue Groove
Distr: Music & Words / www.musicwords.nl
VIDEO

Zijn twintigste is het ondertussen. Voor onze lezers is het in feite overbodig hem voor te stellen, maar we doen het toch even voor degenen die hem nog niet moesten kennen, Hans Theessink is afkomstig uit Twente, maar werkt sinds 1982 vanuit Wenen. Maakte heel in 't begin meer folk, maar was al vlug in de ban van de blues, voornamelijk de Mississippi Delta. Evolueerde even later tot een entertainer die een mix brengt waarbij de blues voornamelijk een hoofdrol speelt, maar waarbij world, Americana, folk en country worden toegevoegd, waardoor hij een sound creëert waardoor de grenzen tussen al deze genres vervagen, een sound die we kunnen vergelijken met Ry Cooder's projecten van de laatste tien jaren. Ook in deze "Slow Train" is Hans weer wat grenzen aan 't verleggen. Deze CD is een meesterwerk. Sfeer, songkeuze en composities zijn tot in de puntjes verzorgd, en daarenboven is de opnamekwalteit subliem. De teksten hebben naast de gewone bluesthema's ook wat zwaardere wereldomvattende problemen als onderwerp, zoals het aan Deroll Adams herinnerende “Katrina” en “God Created The World” dat handelt over 9/11. Dit nummer met een mooie slide in de hoofdrol is een van de hoogtepunten van deze cd. Het Zuid-Afrikaanse trio “Insingizi” die we reeds kennen uit de vorige albums van Hans, zorgt ook hier weer voor de world-invloeden. “Tula Mama” is een nummer over de toestand in het thuisland van deze jongens en herinnert aan de Graceland periode van Paul Simon door die typische Zuid-Afrikaanse zanglijnen. Erg mooi is ook “Let Go” dat schatplichtig is aan J.J Cale of de knappe shuffle “Love You Baby” waarop zijn Oostenrijkse band lekker op dreef is. ”Leaving At Daybreak” is een prachtsong die zijn kracht haalt uit de pure eenvoud die het nummer uitstraalt, vergelijkbaar met ”Louisiana” van Randy Newman, ook zo’n tijdloos prachtig nummer. Insingizi zorgt op “Run On For A Long Time” voor de nodige extra originele sound. Het nummer is een variatie op “Wade In The Water “ maar is door die Afrikaanse stemmen toch weer heel apart. Een loflied aan Luther Allison sluit deze mooie relaxte cd af, en je hebt meteen spijt dat ’t voorbij is. Hans Theessink, de godfather of the “gentle” blues, heeft zichzelf weer overtroffen.
(RON)

DAVID SERBY
ANOTHER SLEEPLESS NIGHT
Website: www.davidserby.com
www.myspace.com
Info: david@davidserby.com
Label: Harbor Grove
www.cdbaby.com

Het levensverhaal van David Serby lijkt mij het geschikte scenario voor een anderhalf uurtje snotteren in de bioscoop. De man werd in 1964 geboren en werd tesamen met zijn broer afgestaan voor adoptie, zat regelmatig in de verhuiswagen, voelde zich niet lekker in zijn vel met de jobs die hij uitoefende, zag zijn huwelijk op de klippen lopen ... Het overlijden van zijn pleegvader bracht een ommekeer die hij waarschijnlijk niet voor ogen hield... David besloot zich te verdiepen in de countrymusic, kocht zich een gitaar, zocht en vond zijn officiële ouders en broer en wat bleek? Zijn biologische vader was een getalenteerde honky-tonker met een Vietnam verleden en beschikte over een fotoalbum waar de brave man stond afgebeeld in het gezelschap van ondermeer Johnny Cash, Tex Williams, Reba Mc Entire en de vaststelling dat een gezamelijke goede vriend en uitstekend pedal steel player (Jay Dee Maness) van de partij was op het eerste album van David Serby dat vorig jaar verscheen. Om nog een extra doosje papieren zakdoekjes te verwerken kreeg dit sprookje een happy end met een nieuw huwelijk en de geboorte van ... een tweede album dat de veelzeggende titel "Another Sleepless Night" meekreeg. Serby besloot om niet alleen over zijn vrouw te ... maar ook in de pen te kruipen voor een vijftiental songs die de gedroomde soundtrack betekenen voor dit script: "There aren't a lot of happy endings in my songs, I know that, and I've tried to find some. But like a lot of folks, in my life the most memorable things that have happened to me were the saddest. There's tremendous feeling in the bad things - That's what I end up coming back to, and that's what I end up singing about." (Based on a true story!). "A fistfull of quarters in an old jukebox" is het startsein voor liefst vijftig minuten authentieke Bakersfield sound (Buck Owens, Merle Heggard, Ferlin Husky, Wynn Stewart) die in de jaren zestig hoogtij vierde en nog regelmatig van stal gehaald wordt door artiesten als Dwight Yoakam, the Derailers, Marty Stuart, The Mavericks. David Serby behoort ondertussen ook tot dit select gezelschap en toert dan ook regelmatig door California met zijn vaste band (Ed Tree - Electric Guitar, Taras Prodaniuk - Bass & Background Vocals, Gary Ferguson - Drums, Carl Byron - Keyboards & Accordian). "Everything from jumpin' buck shuffles and roadhouse rock, to cryin' time tearjerkers and honk - a - billy blues ... David Serby is your man!