ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007

GUY CLARK - AUSTIN CITY LIMITS - LIVE FROM AUSTIN, TX (DVD)

MICHAEL KATON - LIVE & ON THE PROWL

CORTEZ DEL MAR - YOU DID THIS TO YOURSELF

KARA MAGUIRE - NOBODY'S GIRL

POPLAWSKY - MOVING ON

PF SLOAN - SAILOVER

JOE ELY - HAPPY SONGS FROM RATTLESNAKE / GULCH

PAT MCLAUGHLIN - HORSEFLY

JON BYRD - BYRD'S AUTO PARTS

CHRIS WHITLEY & JEFF LANG - DISLOCATION BLUES

GUY CLARK
AUSTIN CITY LIMITS
- LIVE FROM AUSTIN, TX (DVD)
Website: www.guyclark.com
Label: New West Records
www.newwestrecords.com
www.livefromaustintx.com
Distr.: Sonic Rendezvous
www.sonic.nl

In spanning wachten we elke keer af wat de volgende worp releases zal zijn uit de Live From Austin Tx.-serie. De tv-show Austin City Limits is legendarisch en heeft door de decennia heen bijna iedere grootheid binnen het roots-genre al op het podium gehad. Vandaar dat er van de meest uiteenlopende artiesten mogelijk nog zo'n dvd zal verschijnen. Het is altijd maar afwachten, wie er in de volgende serie zal zitten. Ditmaal is het een legende in het songsmeden, van wie er nog maar weinig beeldmateriaal verschenen is, laat staan van optredens. Guy Clark is samen met Townes Van Zandt de belangrijkste singer/songwriter die Texas in de zeventiger jaren voortbracht en samen wisten zij een hele generatie te beïnvloeden in een genre dat anno 2007 een opleving als nooit tevoren kent. Bloedbroeders waren het. Samen waren ze 'originators', een hele generatie werd door ze beïnvloed en gegrepen, ze waren meester in het schrijven van songs, maar ook in het nuttigen van vuurwater. Samen op het podium, elkaar afwisselend als de ander weer eens niet op z'n benen kon staan, maar vaak ontroerend en meeslepend. Een is er dood, de ander maakte verscheurd door verdriet nog steeds mooie platen. Guy begon als beschermeling van Jerry Jeff Walker die zijn compositie "L.A. Freeway" opnam. Dit nummer staat met vele andere countryblues klassiekers als "Desperados Waiting for a Train", "Old Friends", "Texas Cookin" en "Homegrown Tomatoes" op de dvd, "Live From Austin Tx" opgenomen op 10 november, 1989. Tijdens dit optreden wordt hij bijgestaan door Stuart Duncan op fiddle en Edgar Meyer op contra-bas. Stijlvolle begeleiding en tijdloze songs van het hoogste niveau. Niet alleen daarom is dit document uniek, maar "Live From Austin Tx" is tevens zijn eerste dvd. De opnames zijn prachtig en warm met Guy’s stem en liedjes op de voorgrond, alsof hij ze nog niet al jaren speelde. Clark zal wel nooit helemaal los komen van de dood van zijn oude kompaan Townes van Zandt, want op zijn latere albums als "Cold Dog Soup", "The Dark" en "Workbench Songs" zijn de referenties aan Townes overduidelijk. Maar ook die avond, wist hij buiten zijn eigen werk, een nummer te coveren van zijn favoriete singer-songwriter, ditmaal viel zijn keuze op "To Live Is To Fly". Zoek achter deze release geen betoverende samenwerkingsverbanden tussen Clark en zijn begeleiding, maar geniet van het prachtige werk van de grootmeester en de sfeer van de avond, het is gewoon Clark zoals je hem wilt horen en dat is uitstekend vastgelegd. Laten wij hopen dat Clark nog een lange weg te gaan heeft.

TRACKS:
1. Texas 1947
2. LA Freeway (Pack Up All Your Dishes)
3. Carpenter
4. Old Friends
5. Come From The Heart
6. I'm All Through Throwing Good Love After Bad
7. Randall Knife
8. Immigrant Eyes
9. Desperados Waiting For A Train
10. Last Gunfighter Ballard
11. New Cut Road
12. Better Days
13. Homegrown Tomatoes
14. To Live Is To Fly
15. Texas Cookin'

MICHAEL KATON
LIVE & ON THE PROWL
Website: www.katon.com
www.myspace.com
E-mail: promo@mascotrecords.com
Label: Mascot Records / Provogue
www.mascot-provoguerecords.com
Distr.: Bertus / www.bertus.nl

Michael Keaton a.k.a "The Boogieman from Hell" (Hell is een voorstadje van Michigan) speelt bluesrock pure sang, versterker op maximum level en scheuren maar. Drummer en bassist kunnen zich beperken tot "follow the leader". Niet dat daar iets mis mee is, want deze man heeft als doel good old simple rockin' fun, dit is Thorogood meets AC/DC. Het geluid op deze live cd is rauw en ongepolijst, en bijna alle nummers zijn uptempo, daarom noemen ze hem ook de boogieman. Er is slechts een nummer waar 't er wat rustiger aan toegaat, dat is het aan Hendrix herinnerende "Luv a Dawg" waarin een beetje de geest van "Machine Gun" uit "Band of Gypsies" rondwaart. Meteen mijn favoriete nummer op deze cd, maar dat is natuurlijk heel persoonlijk, ik kan me voorstellen dat de echte Katon fans een heel andere mening toegedaan zijn. Ook mooi is het eindnummer van de show "Love Hoo Doo", waarop Michael de slide ietsjes subtieler hanteert dan tijdens de rest van de show. Voor de rest is 't boogie & shuffle al wat de klok slaat, zoals het supersnelle "Motor Cycle Blues" en "Whiskey Hill" allemaal nummers die de vorige cd's sierden. In "Whiskey Hill" is de slide ook lekker ruig en is er veel overeenkomst met Thorogood, alleen tweemaal zo luid en ruig. De Europese tournee is net begonnen en binnenkort, nee, op dit eigenste moment is men in Harelbeke net begonnen met 't concert, besef ik plots. Ik zie de hoofden al "headbangend" op en neer gaan in c.c "Het Spoor". Are you ready to get Boogified? Just go to Hell... in Michigan natuurlijk, want voor Harelbeke zijn we spijtig genoeg net te laat. In Nederland kan je ‘m nog wel zien de volgende dagen. Raadpleeg de website.
(RON)

CORTEZ DEL MAR
YOU DID THIS TO YOURSELF
Website: www.cortezdelmar.com
www.myspace.com
Mail: marcus.sawyer@gmail.com
contact@cortezdelmar.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com

From South Louisiana, Cortez Del Mar blends classic Americana and indie-rock; often described as "country noir," they're guaranteed to break your wicked little heart.
- cd baby

Alweer een leuke groep echte muziekliefhebbers uit de zuiderse staat Louisiana in Amerika. In de pers wordt het uit 8 leden bestaande Cortez Del Mar vaak in het hoekje van postrock gecatalogeerd en ik begrijp ook waarom dat gebeurt. Maar toch vind ik dat er méér terug te vinden is in hun muziek en hun sound waar ze intensief aan hebben gewerkt gedurende de laatste 3 jaar. Hun zuiderse roots zweeft als een onvermijdelijke erfenis doorheen haast alle songs. Doorheen een uitgebreide mix van geluiden zijn de voornamelijk rustige en verhalende songs op "You Did This To Yourself" een verademing voor de luisteraar. Daarenboven is de ruwe stem van oprichter en zanger Charles Lyons op zijn minst gezegd opvallend doordat de bariton op een klagerige wijze zijn boodschappen over het harde leven van elke dag zingt. Een overheerlijke song vind ik "Annabelle" evenals opener "Away From The Light". Er staat ook uptempo-muziek op dit album, getuige daarvan het powerpop-nummer "Sea Of Sound" dat zo uit de jaren '80 lijkt overgewaaid te zijn. Het blazerswerk en de banjo-hooks van Aaron Thomas en de keyboards van Adam Trouard zijn overal vooral ondersteunend aanwezig. Bassist George Walton voegt subtiel wat ritme toe aan de nummers. Bijzonder leuk is ook "Johnny & June", een ode aan Johnny Cash en June Carter, waarvoor de mosterd werd gehaald bij o.a. Drive-By Truckers en waarin de hoofdrol is weggelegd voor gitarist Scott Whiddon. Ook opvallend is de song "Denver" waarvoor netjes maar subtiel gepikt werd bij Warren Zevon en "Way Down Here" dat je nog wat dieper in de put duwt na een dronken nachtje stappen. Afsluiter "Cities Of Gold" drijft dan weer geheel op de drumsbeat van Daniel Fontenot. Producer Fred Weaver heeft van "You Did This To Yourself" een pareltje gemaakt voor de liefhebbers van dit vooral muzikaal zeer mooie pareltje in zijn genre. Aanbevelenswaardig dus voor de luisteraar die net iets meer wil dan ontspanning in de muziek die hij of zij in de CD-speler stopt.
(valsam)

KARA MAGUIRE
NOBODY'S GIRL
Website: www.karamaguire.com
E-mail: kara@karamaguire.com
Label:Albatross Blues Recordings
www.cdbaby.com

De 30 jarige Kara Maguire uit Los Angeles is een blues en rock zangeres in de stijl van Susan Tedeschi en Bonnie Raitt, die ze dan ook als haar grote voorbeelden noemt, maar naast deze twee zegt ze ook beinvloed te zijn door Etta James en Koko Taylor. Buiten deze pure bluesnamen heeft ze echter ook veel bewondering voor de grote vrouwelijke songwriters uit de jaren 60 zoals Carole King en Carly Simon. Dit levert een sound op die resulteert in een mix van oudere en hedendaagse blues met een portie sixties achtige bluesy nummers zoals het Big Brother & the Holding Company getinte "I Tried". Haar begeleiders zijn niet van de minsten, eerst is er het gitaristenduo Tom & Jerry, neen, niet die uit de cartoons, maar Tom Harkenrider, lang gitarist bij James Harman (en achteraf bij Candye Kane) net als Jerry Rosen, die ook enkele jaren net hetzelfde deed. Bassist Tyler Pederson was lang in William Clarke’s band en Paul Fasulo was Rod Piazza ’s drummer in the Mighty Flyers voor enkele jaren. Tenslotte is er nog de veel gevraagde J.T.Ross op mondharmonica. Dus hebben we te maken met jongens die het klappen van de zweep kennen, en dat hoor je ook op deze cd. Alles klinkt vlot en geolied, als het nu oude Chicago blues is zoals in “Woman’s Liberation” waarin het originele Chess geluid sterk benaderd wordt, of “Nobody’s Girl” een langzame blues in Bonnie Raitt traditie, waarop Kara’s stem echt in goeie doen is. "The blues ain’t dead" is een zeer sfeervol nummer waarin naast blues een jazzy sfeertje zich mengt met zelfs lichte country invloeden, een van de beste songs op deze productie. Echte boogie krijgen we op ons bord in het gedreven "He Knows How To Do It Right", and this girl can boogie. Een heel aparte song is "Nobody’s Clown" met een uniek klinkende wah-wah solo van Jerry Rosen. Dat de jongens het vak geleerd hebben bij James Harman kun je dan weer duidelijk horen in de afsluiter, de sterke jump blues "Drive Me Crazy". Van deze newbie gaan we binnenkort meer horen, want net als toen ik (lang geleden) Bonnie Raitt’s debuut hoorde, en dat van Susan Tedeschi, heb ik hetzelfde gedacht en beweerd, wedden dat ik nu ook gelijk zal krijgen? Geef ze wat tijd en ze komt er wel, die Kara!
(RON)

POPLAWSKY
MOVING ON
www.myspace.com/Poplawsky
Distr.: Sonic Rendezvous
www.sonic.nl

In het afgelopen jaar heb ik regelmatig recensies geschreven en gelezen over diverse bijdragen aan het Americana-genre. Vooral de laatste tijd is het smullen van al dat moois wat uit Canada komt. Dat wil uiteraard niet zeggen dat de input vanuit ons Belgenland niet zoveel meer voorstelt. Dat het tegendeel waar is, bewijst Poplawsky met zijn debuut "Moving On", een plaat geproduced door Teddy Morgan en gemasterd in Nashville door Richard Todd. Poplawsky is opgericht door de ex-bandleden van de vroegere Blue Chevy's, die we voornamelijk kenden om hun gedreven blues & rock 'n roll en hun hoog geprezen "Birdcage Motel"-album. Poplawsky bestaat dus uit een stel oude rotten die hun sporen in de muziek stuk voor stuk al lang hebben verdiend, en nu is er tijd voor een nieuw eigen plekje, een nieuwe sound, in de spotlights. Aan de kwaliteit van "Moving On" zal het niet liggen, want dit is een verbluffend goede en veelzijdige plaat. Een plaat die het hele spectrum van de Americana bestrijkt. Van een portie lekkere stevige swamprock of bluesrock tot het meer ingetogen werk. Songs van hoog niveau die niet alleen vol bezieling gespeeld worden, maar ook nog eens prachtig worden gezongen. Kris Bries bezingt allerlei facetten van het leven in warme en sfeervolle composities. Prachtig qua composities (voornamelijk van het songwritersduo Martello/Bries), en uitvoering, waarbij hun gedrevenheid en passie opvallende kenmerken laat horen. Nee, ik heb mij geen moment verveeld. Songs zoals de poppy opener "I Belong" of "Let It Slide" met het prachtige gitaarwerk van Frederic Martello kun je niet snel vergeten, songs die bovendien instrumentaal zeer fraai zijn ingevuld en volgens ons het meeste hitpotentieel bezitten om weldra de Belgische podia te bestormen. Onze voorkeur ging echter naar twee songs die elkaar opvolgen op deze plaat. Vooreerst het swampy "Sitting On A Stone", gevolgd door "Get It Rolling", waarin het volop letterlijk en figuurlijk genieten geblazen is wanneer frontman Kris Bries de bluesharp bespeelt. Ook is er een gastbijdrage van Teddy Morgan, die op een drietal tracks de rhythm gitaar hanteert. Bij het beluisteren van "Moving On", gaat er maar één ding door je heen. Sfeer! Van begin tot eind straalt dit 40 minuten durend werkje sfeer uit. De songs zullen het zeker goed doen tijdens de volgende festivals. Natuurlijk is het allemaal net zo eenvoudig als het klinkt. Een sterke zanglijn over rake akkoorden, uitgesmeerd in fingerpickin' techniek, bepaalt op zich niet de kracht van de liedjes, anders zou je met het harken van gitaarakkoorden ook een eind kunnen komen. Het is de gevoelige zang, waar de emotie vanaf spat, die gevoed in de gelaagdheid van de productie van de nummers van Poplawsky echt iets bijzonders maakt. Kortom een heerlijke plaat die zich niet zo snel uit m’n cd-speler laat verdringen. Hopelijk slaagt Poplawsky erin z'n debuut een passend vervolg te geven en daarmee te bewijzen dat hij geen eendagsvlieg is! Een Belgische Americana plaat met internationale allure. "Moving On" is verkrijgbaar via Sonic Rendezevous ( www.sonic.nl )

PF SLOAN
SAILOVER
www.myspace.com/pfsloan
Label: Hightone Records
www.hightone.com
Distr.: Sonic Rendezvous
www.sonic.nl
VIDEO 1 VIDEO 2

Phil ‘P.F.’ Sloan is een icoon uit de jaren 60 die niet alleen successen vierde als producer, maar ook wereldhits als "Eve Of Destruction" en "The Sins Of A Family" op zijn naam heeft staan. Hij was gewoon één van de toonaangevende songwriters in de bloeiende westcoast-scene, die met onder andere songs voor o.a. Barry McGuire, The Mama's and The Papas, The Grass Roots, The Turtles, The Association, The 5th Dimension, Four Jacks and A Jill, Johnny Rivers, Jan & Dean en Gary Lewis & The Playboys, medebepalend was voor de sound van die dagen. Maar de afgelopen 35 jaar hebben we vrijwel niets van hem gehoord, maar met zijn nieuwe album "Sailover", een plaat waarop zowel oude als nieuwe songs staan, heeft hij nu onderdak gevonden bij Hightone Records. Hij is altijd een illustere figuur gebleven, één van de sleutelkrachten in de Californische surfscene (met zijn band The Fantastic Baggys) van die vroege jaren zestig, maar met deze nieuwe plaat waarop Sloan wordt bijgestaan door onder andere Lucinda Williams, Frank Black, Buddy Miller en de legendarische producer Jon Tiven, levert dit een plaat op die je absoluut gehoord moet hebben. Tiven kon Sloan ervan overtuigen om opnieuw "actief" te worden. Resultaat is een plaat, bestaande uit een mix van vijf oude nummers en negen nieuwe, waarvan sommige geschreven met co-writers. Sloan oogt op de hoes ontspannen, zij het met een licht argwanende blik in de ogen, maar ook getekend door het leven. Het is weinigen gegeven songs te schrijven die zich in het collectief onderbewuste nestelen, die zich na het horen van de eerste noten vrijwel moeiteloos laten meeneuriën en waarvan het refrein tot meebrullen noodt. Dit komt het best tot uiting in de samenwerkingsverbanden in de nummers "Eve Of Destruction" (met Frank Black en Buddy Miller), "Sins Of A Family" (met Lucinda Williams), "Where Were You When I Needed You" (met Felix Cavaliere) en "Halloween Mary" (met Frank Black). Naast deze remakes, behoren ook enkele nieuwe songs als "Violence" en "Soul Of A Woman" tot de uitschieters van deze plaat. Kortom: Af en toe klinkt "Sailover" zeer "sixties", soms iets moderner, maar ook dat draagt bij aan de spanning van deze intrigerende plaat.

Tracks:
Sins of a Family (w/ Lucinda Williams)
Violence
If You Knew
Soul of the Woman
Eve of Destruction (w/ Frank Black & Buddy Miller)
Halloween Mary (w/ Frank Black)
All That Time Allows
Hollywood Moon
Where Were You When I Needed You (w/ Felix Cavaliere)
Love is 4giving
Cross the Night
Sailover
PK & the Evil Dr Z
From a Distance

JOE ELY
HAPPY SONGS FROM RATTLESNAKE GULCH
Website: www.joeely.com
Label: Rack 'Em Records
Rounder Records/ www.rounder.com
Distr.: Munich Records www.munichrecords.com

De 60 jarige Texaan Joe Ely groeide op in Lubbock, een klein plattelands stadje onder Austin, waar de wieg stond van bekende artiesten als Buddy Holly, Roy Orbison en Waylon Jennings. In zijn tienerjaren richtte Joe daar samen met Jimmie Dale Gilmore en Butch Hancock The Flatlanders op, een gezelschap dat, ondanks het ontbreken van commerciële successen, inmiddels binnen de wereld van rootsliefhebbers de status van legende heeft weten te verwerven. Na het uiteenvallen van de band toonde Joe een uitstekende neus te hebben voor eigentijdse muziek. Met zijn soms gespierde mengelmoes van rock, country, folk en Tex-Mex wist hij namelijk probleemloos een brug te slaan tussen rootsmuziek, punk- en new-wave. Zo opende hij steevast de Amerikaanse optredens van één van de belangrijkste representanten van die newwave, The Clash. Verstokte fans van Ely zullen zich in de loop van de tijd waarschijnlijk steeds meer zorgen hebben gemaakt. Want de laatste jaren specialiseerde Ely zich in kleurrijke Mexicaanse muziek. Dat leverde cd's op als "Letter To Laredo" en "Twistin' In The Wind" en speelde hij met onder meer Flaco Jiminez en Rick Trevino in de sjieke Mexicano-band Lost Super Seven. In 2000 was er het indrukwekkende "Live at Antoine's", een live album, waarop ook de Friese flamenco gitarist Teye te horen is, en later liet hij nog van zich horen in the Flatlanders. Maar een soloplaat van de Texaanse grind-troubadour, dat was alweer een tijdje geleden. Tot in 2003 zijn album "Streets of Sin" verscheen. Al jaren maakt Ely albums waarbij up-tempo rocknummers worden afgewisseld met ingetogen rootsnummers, en dat pakt keer op keer uitstekend uit. Zo ook in deze "Streets of Sin" en in zijn nieuwe album "Happy Songs From Rattlesnake Gulch" waarop we vier jaar hebben mogen wachten. Geassisteerd door topkrachten met als uitblinkers gitarist Rob Gjersoe en het blaaswerk van John Mills en Pat Murry heeft Joe Ely weer een uitstekend album afgeleverd. Vanaf de openende post-Katrina ode "Baby Needs a New Pair of Shoes" tot het afsluitende "River Fever", een love song gericht aan River City, weet Ely de luisteraar elf nummers lang te boeien met nummers die bevolkt worden door desperados, outlaws en hardwerkende nobodys. Het sterkste nummer is misschien wel van de hand van ouwe gabber Butch Hancock, het funky "Firewater", maar Ely weet ook elders op zijn andere zelfgepende songs te bekoren. Want nog steeds is zijn songwriting zeer gevarieerd, al laat het nummer "Miss Bonnie and Mister Clyde" veel doorschemeren van "Me and Billy the Kid". Het is de constant hoge kwaliteit van de nummers die “Happy Songs From Rattlesnake Gulch" tot een aangenaam plaat maakt. Ely geeft ons gewoon weer wat we al sinds midden jaren zeventig van hem gewend zijn: een lekkere mix van country, blues en werklaarzenrock(abilly) en zijn grofgesneden geen-onzin-stem om je zijn verhalen te vertellen. Luister maar even naar de rocknummers als "So You Wanna Be Rich?" en "Hard Luck Saint", en u bent beslist verloren.
Kortom: Deze Texaan doet zijn ding sinds de begin jaren '70. Hij is dus niet de minste. En dat blijkt ook weer op deze plaat en zijn fantastisch optreden op Blue Highways zaterdag 21 april jongsleden, waar we een gezellige babbel met onze Joe hadden. (zie interviews)

PAT MCLAUGHLIN
HORSEFLY
www.patmclaughlin.com
Creamstyle Records

"Horsefly" is dit ondertussen Pat's vijfde CD. De vier anderen stonden thuis al in de platenkast, dus mag ik mij zeker onder de fans rekenen. Maar daarom gaan we nog niet lovend doen voor we deze aan een grondige luisterproef onderworpen hebben. De eerste 2 cd's van Pat, kocht ik eerlijk gezegd omdat zijn muziek me regelmatig herinnerde aan de sound van Van Morrison. Ik hoorde hem bij een vriend die steeds nieuwe goeie singer-songwriters ontdekte voor anderen er ooit van gehoord hadden, en Pat was toen zijn nieuwste ontdekking. De latere cd's
Next 5 Miles (2003) en Uncle Pat (2000), herinnerden me dan weer aan een andere van mijn favoriete bands, de Subdudes uit New Orleans. Pat McLaughlin maakte muziek die heel erg leek op deze van de Subdudes vond ik. Het verwonderde me ook niet toen tijdens een korte stop in de carriere van de Subdudes (ze zijn ondertussen terug samen en sindsdien aan hun derde cd bezig) ik toevallig een cd in handen kreeg van een onbekende band "Tiny Town" met als bezetting Pat McLaughlin en twee leden van de vroegere Subdudes. Maar genoeg over het verleden, we zijn hier om de huidige cd "Horsefly" onder de loupe te leggen. Het begint extra stevig met het rockende "God and Everybody", goed, zelfs een nummer met hitpotentie, maar niet echt zijn stijl. Veel vertrouwder klinkt "I Knew", Pat zoals we hem gewoon zijn, met die knappe soulvolle stem en zijn onnavolgbare ritmegitaar, waarop hij volgens veel collega muzikanten de absolute meester is. Pat is trouwens een "musicians musician" zoals ze dat noemen, op handen gedragen en erkend door veel andere bekende muzikanten, maar nauwelijks bekend bij de grote menigte. Hier zou dringend verandering moeten in komen, want Pat is een heel grote muzikant en songwriter, de lijst met muzikanten die hem nummers lieten schrijven of gewoon covers maakten van zijn songs is ellenlang en de namen zijn niet van de minsten. Even enkele opnoemen: Bonnie Raitt, John Prine, Taj Mahal, Delbert Mc Clinton en ook een groot aantal supergrote country namen zoals Alan Jackson, Trisha Yearwood, Lee Ann Womack en zo kunnen we er nog tientallen van hetzelfde kaliber bijvoegen. Zelfs nog langer is de lijst van mensen met wie hij het podium deelde, daar ga ik zelfs niet aan beginnen. Hoe meer ik vorder met de beluistering van deze cd, hoe meer ik begin te beseffen dat dit wel eens de meest bejubelende bespreking kan gaan worden die ik ooit gemaakt heb."Footprints In The Sand" wat ik momenteel draai, is een sublieme sfeervolle ballade die me kippenvel bezorgt, als dit zo doorgaat weet ik al wat heel hoog in mijn jaarlijstje zal komen rond de kerst. Daar is die prachtige gitaar weer in "Little Child" weer kippevel, en de Subdudes komen weer om de hoek kijken. De sfeer van de Van Morrison sound krijgen we nog eens in volle pracht uitgesmeerd in de mooie Ierse aandoende song "The Longer The Waiting" Ik kan het bijna niet geloven, maar de song worden nog beter naarmate het einde in zicht komt " Baby Ain't Got no Home" heeft ook weer alle sterke McLaughlin elementen, die gitaar, die stem, dat sterke, typische ritme. En ja, het blijft maar doorgaan, "Her Own Good Time" is de volgende voltreffer. Al vanaf de eerste noten van de intro weet je 't al, dit is weer kippevel... en als dan de stem erbij komt, wat een songschrijver, wat een zanger, wat een gitarist, groot in zijn eenvoud. Dertien songs, waarvan er elf super zijn en de andere twee gewoon heel goed, ik wou dat ik het meer kon schrijven. O.K, ik ben een fan, vergeef me dat ik even "in de wolken" was, maar ik ga hem nog een keertje draaien, binnen een dik uurtje ben ik terug op de begane grond.
(RON)

JON BYRD
BYRD'S AUTO PARTS
www.jonbyrd.com
Info: jbyrd@tds.net
www.myspace.com
Label: Long Leaf Pine
www.cdbaby.com

Jon Byrd ... ? Nooit van gehoord en waarschijnlijk zou dat ook zo gebleven zijn ware het niet dat ons oog viel op het nummertje "Be Real" dat onsterfelijk gemaakt werd door wijlen Doug Sahm (November 6, 1941 – November 18, 1999) en door Jon Byrd gecoverd werd op zijn debuutalbum "Byrd's Auto Parts". Een fraaie versie en meteen een uitnodiging om het album eens volledig onder de loepe te nemen en het resultaat mag er best wezen. Ondermeer T. Langford's "Freightliner Fever" (Eddie Lange op pedal steel), B. Wheeler's "Blistered" en Neil Youngs (!)"When You're on the Losing End" (duet vocals Shannon Wright) en Byrd's eigenste "One Final Round" zorgen voor een herkenbaar honky-tonk/ country geluid dat met "In A Perfect World" van het duo Simmons/Miller zelfs een Willie Nelson stempeltje opgedrongen krijgt. Het zelfgepende "Jackknife", "Reputation" en "Stay" leunen erg dicht aan bij het alt. country-hard Americana genre dat met het Lennon/Mc Cartney nummertje "Don't Let Me Down" (Pat Severs, pedal steel) voor de zoveelste aangename verrassing zorgt. "Mark My Word" ... deze Jon Byrd heeft met "Byrd's Auto Parts" en zijn alom tegenwoordige Telecaster sterke troeven in handen om (eindelijk) de lang verwachte opvolger te worden van Marty Brown (* 25. Juli 1965 in Maceo, Kentucky) die in de jaren negentig nog al wat succes had met zijn albums "Here's to the Honky Tonks", "High & Dry", "Cryin', Lovin', Leavin'" en "Wild Kentucky Skies" maar blijkbaar van de aardbodem is verdwenen. Prima album!

CHRIS WHITLEY & JEFF LANG
DISLOCATION BLUES
Website: www.chriswhitley.com
Label: Rounder Records
www.rounder.com
Distr.: Munich Records
www.munichrecords.com

De Texaanse singer-songwriter Chris Whitley is zondag 20 november 2005 op 45-jarige leeftijd overleden na een strijd tegen longkanker. Geboren in Houston in 1960, begon hij zijn muzikale carrière in de blues, maar speelde later ook veel rock. Hij werkte onder anderen samen met producent Daniel Lanois, de Ierse band U2 en Peter Gabriel. Whitley verkocht niet zoveel albums, maar had een schare vaste aanhangers. Whitley heeft in de loop van de tijd een eigen Amerikaanse muziekstijl ontwikkeld, waarbij hij gebruik maakte van zowel pop, grunge, jazz als avant-garde noise. De singer-songwriter werd echter het bekendst door zijn visie op countryblues met het kenmerkende steel gitaar geluid. Voor zijn dood had hij echter nog een paar cd's klaar: Zoals "Reiter In", een plaat die het begin van de Bastard Club-reeks had moeten worden. Want Whitley wilde zo nu en dan met een stel gelijkgestemde muzikale zielen de studio induiken om op een paar dagen tijd een pakje songs op te nemen. Helaas zal het bij deze eerste aflevering blijven. De plaat is vlak voor zijn dood in New York opgenomen met zijn muzikale vrienden van deze Bastard Club. Maar ook niet lang voor zijn overlijden nam hij een plaat op met de Australische roots muzikant Jeff Lang. Diens multi inzetbaarheid op banjo, lap- en pedal steel en allerhande andere snaar instrumenten naadloos past bij de werkwijze van Whitley, die op zijn National gitaar elke song weet te strippen tot zijn Delta blues kern. Slidegitarist Lang ontmoette Whitley voor het eerst in 1993. Door de jaren heen groeide het idee om samen een studioalbum op te nemen, met het album "Dislocation Blues" als gevolg. De opnames gebeurden in Australie en dit slechts een aantal maanden voor de dood van Whitley. Dit duo trok aldaar de studio in om eigen songs, de traditional "Stagger Lee" en twee geslaagde Dylan covers ("When I Paint My Masterpiece" and "Changing of the Guard") in te blikken. Hoogtepunten zijn meer Prince's "Forever in My Life", Lang's akoestische "Ravenswood" of de Dylan-achtige bewerking van Whitley's "Velocity Girl". Allemaal songs die echter altijd klinken alsof ze al decennia lang door de Mississippi delta zweven. De sound is bijzonder kaal gehouden en doet erg denken aan Whitley’s cover plaat "Perfect Day". In de niet op de hoes vermelde bonus een prachtige live uitvoering van "Hell Hound On My Trail", helaas op het lijf geschreven van Chris Whitley, stript hij werkelijk dit nummer tot het bot, en met zijn indringende stem en zijn herkenbare bluesgetinte gitaarspel vertolkt hij de covers op zo'n intense en beklemmende manier dat je bijna vergeet dat het hier om bestaande nummers gaat. "Dislocation Blues" is zeker een must voor alle Chris Whitley-fans! Door zijn direkte aanpak wordt een breekbare dreigende sfeer opgewekt, waarin Whitley op pad gaat door de (Delta) bluesgeschiedenis, ondersteund door de ritmesectie Grant Cummerford (upright bass) en Ashley Davies (drums). Een briljante en intense plaat.

TRACKLISTING
1 STAGGER LEE (TRAD. ARR. LANG/WHITLEY)
2 TWELVE THOUSAND MILES (LANG)
3 WHEN I PAINT MY MASTERPIECE (DYLAN)
4 ROCKET HOUSE (WHITLEY)
5 THE ROAD LEADS DOWN (LANG)
6 DISLOCATION BLUES (WHITLEY)
7 FOREVER IN MY LIFE (NELSON)
8 VELOCITY GIRL (WHITLEY)
9 RAVENSWOOD (LANG)
10 UNDERGROUND
(LANG/WHITLEY/CUMMERFORD/DAVIES)
11 CHANGING OF THE GUARD (DYLAN)
12 MOTION BRIDE (WHITLEY/LANG)
HIDDEN TRACKS:
13 HELLBOUND ON MY TRAIL(LIVE)
14 KICK THE STONES(LIVE)