ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007

JIMMY LAFAVE - CIMARRON MANIFESTO

RUTHIE FOSTER - THE PHENOMENAL

WEBB WILDER - TOUGH IT OUT (LIVE IN CONCERT) DVD+CD

KOKO TAYLOR - OLD SCHOOL

RENCH - LIFE IN MEAN SEASON

JIM SUHLER & MONKEY BEAT - TIJUANA BIBLE

JONATHAN COTTON - THE ART OF CONVERSATION

WARREN ZEVON - PRELUDES / RARE AND UNRELEASED RECORDINGS

AYNSLEY LISTER - UPSIDE DOWN

MISCHE EDDINS - COME UNWOUND

JIMMY LAFAVE
CIMARRON MANIFESTO
website : www.jimmylafave.com
info: info@jimmylafave.com
www.myspace.com
label : Red House Records www.redhouserecords.com
Distr.: www.musicwords.nl
www.addynijenboer.nl

Plaatsje 22 in mijn jaarlijstje van 2005 ... het album "Blue Nightfall" van mijn favorietje Jimmy Lafave. De cijfers zeggen voldoende ... een mooi maar geen 'geweldig' album dat de fans van het eerste uur maar matig kon bekoren. Twee jaren van bezieling gaan er overheen eer de opvolger "Cimarron Manifesto" vrij onverwacht opduikt en ons opnieuw kan verzoenen met de singer/songwriter die wij zo nauw in het hart dragen. Meteen wordt het duidelijk, de officiële cd release moet nog plaatsvinden, met Gurf Morlix als bijzondere gast, of de verkoopcijfers van Miles of Music bevestigen het inmiddels, dit album is niet alleen een juweeltje, het belooft een serieuze bestseller te worden. Terecht, want de man die op 12 Juli 1955 het levenslicht zag in Wills Point, Texas hoort volgens mijn bescheiden mening thuis in het rijtje der allergrootsten. Zijn bewondering voor ondermeer Bob Dylan (op dit album met een cover van diens "Not Dark Yet") en Woody Guthrie is legendarisch en siert hem in zijn jarenlange strijd om het Americana gebeuren in al zijn facetten aan bod te laten komen. "Cimarron Manifesto" is een soort van "gouden" gids die je op een prachtige manier door zijn verhaaltjes leidt en je met de opener "Car Outside" meteen over The Lost Highway laat scheuren. Meteen onze eerste kennismaking met Kacy Crowley die op een schitterende manier de harmony vocals voor haar rekening neemt en duidelijk maakt waarom ze in de buurt van Austin, Texas mag rekenen op het erg vleiende koosnaampje "Bob Dylan with tits". Donovan's "Catch The Wind" krijgt een typisch Lafave jasje aangemeten dat met zijn ondertussen wereldberoemde ijle stemmetje waarschijnlijk nooit beter tot zijn recht is gekomen. De hoogtepunten volgen mekaar in sneltempo op want Jimmy's ode aan zijn meester Woody Guthrie krijgt met "This Land, I simply wat my country back" een extra dimensie mede door de erg genietbare samenwerking met Carrie Rodriguez (harmony vocals en viool). Onder hun beidjes brouwen ze daar een leuk bluegrass vervolgje aan met "Hideaway Girl" en laten vervolgens Ruthie Foster schitteren in de gospel/bluezy cover van Joe South's "Walk a Mile in My Shoes". Met "Truth" wordt niet alleen JJ. Cale figuurlijk in de bloemetjes gezet maar wordt het duidelijk dat niet alleen Jimmy de gitaren (acoustic, electric, mando, acoustic baritone, national Resophonic gt) op een fantastische manier weet te hanteren maar ook John Immon (el. gt, lap steel), Andrew Hardin (el. gt, heeft blijkbaar Tom Russel ingeruild voor Lafave), Jeff May (bas), Glenn Schuetz (upright bass) en "guest" Jeff Plankenhorn (dobro, lap steel) het onderste uit de kan laat halen. The love letter from parent to child "Lucky Man" hoort thuis in het vakje "kiekenvel" waartoe ook pareltjes uit het verleden "Never a Moment" & "Going Home" behoren. Prima "Red Dirt Music" die met het leuke rockertje "That's The Way It Goes" een tempoversnelling ondergaat die ongetwijfeld de liefhebbers van scheurende gitaartjes zal plezieren en de herinneringen aan Long Tall Sally, Peggy Sue, Good Golly Miss Molly, Hello Mary Lou en Maybeline levendig houden. Met "Don't Ask Me" wordt het duo Radoslav Lorkovic (Hammond B3 organ, piano) en Bryan Peterson (piano, electric piano) uitvoerig bedankt voor hun zéér gewaardeerde hulp op dit album want je kan er niet naastkijken/luisteren dat beide heren een duidelijk stempeltje drukken op "Cimarron Manifesto". Met "These Blues" graaft Lafave wel erg diep in het huidig maatschappelijk gebeuren van de modale Amerikaan (This isn't about hope, desperation or redemption, it's a song about what is: the lost highway of the soul and the need to stay on it, heading toward an unknown that is enough in itself because it's all passing so quickly: the nation, the daylight, the number of connections any human being can make with another. Of course it can't be reached and the singer knows that, but that's not the point. Thom Jurek, All Music), maar laat dat nu precies tot Jimmy Lafave's sterkste eigenschappen behoren. "Cimarron Manifesto" is een wereldplaat en wordt door ondergetekende en fan van het eerste uur dan ook bekroond met het maximum van de score. "Home Once Again" ... welcome Maestro!

RUTHIE FOSTER
THE PHENOMENAL
website : www.ruthiefoster.com
www.myspace.com
label : Blue Corn Music www.bluecornmusic.com
distr.:www.luckydicemusic.com
info: info@ruthiefoster.com
www.zijaanzij.nl

"Meisjes aan de macht" (zie Yasmine) ... het zit er blijkbaar aan te komen want was Rachel Harrington een tijdje geleden aan het feest met het schitterende "The Bootlegger's Daughter", momenteel zwaait Ruthie Foster, Austin Texas, 42 jaar, mooi en lesbisch maar vooral een voortreffelijk singer/songwriter, de scepter in de Euro Americana Charts met haar album "The Phenomenal". Ruthie Foster heeft met de scheiding van haar hartsvriendin Cyd Cassone geen leuke periode achter de rug en heeft blijkbaar al haar frustraties in dit meer dan voortreffelijk album gegoten. Haar debuutalbum "Full Circle" verscheen in 1997 en het zou duren tot Lloyd Maines de honneurs mocht waarnemen op de voorganger "Runaway Soul" (met oa. Terri Hendrix, Glen Fukanaga, Riley Osborne, Gary Primich) voordat het succes Ruthie bleek toe te lachen. Meteen leek zij in het muzikale folk/blues vaarwater van ondermeer Rory Block,Tracy Chapman, Joan Armatrading te belanden. Het live album "Stages" was de eerste voorzichtige toenadering tot de klassieke Motown en het leek maar uitstel eer de jonge dame zich volledig in het soul/rhythm & blues gebeuren ging storten. Producer Malcolm 'Papa Mali' Welbourne werd bereid gevonden om alles in goede banen te leiden en kon haar meteen overtuigen om het nummertje "Heal Yourself" (RF. op Wurlitzer) van onder het stof te halen en opnieuw van een plaatsje te voorzien op dit schijfje. Erg toepasselijk na die nare (privé) gebeurtenissen en Foster groeide boven zichzelf uit. Het rootsy "Beaver Creek Blues" (inclusief de natuur geluiden) dat ze nog schreef met Cyd Cassone, het gospelachtige "Mama Said", haar schitterende versie van 'Sister' Rosetta Tharpe's "Up Above in My Head, i hear music in the air", Eric Bibb's "A Friend like You" (Gurf Morlix op lap steel), Lucinda Williams'"Fruits of My Labor" (dat mij nog steeds aan "I'd Rather Go Blind" doet denken) geven aan dat deze dame met recht en reden voortaan als "The Phenomenal Woman" door het leven mag gaan. Moeilijk om bescheiden te blijven .... wie zo een fantastische a capella versie van de bluesklassieker "People Grinnin' in your Face" (Son House) kan neerzetten bewijst uit het goede soul/blues hout te zijn gesneden! De vergelijking met Aretha Franklin (25 maart 1942) begint meer en meer door tewegen en misschien is er met "Whoopi Chapman" Ruthie Foster eindelijk een opvolger gevonden voor "The Queen Of Soul".

PS. "I Don't Know What to Do With My Heart"... tijd heelt alle wonden.

Ruthie Foster (guitar, Wurlitzer); Gurf Morlix (lap steel guitar); Dale Spalding (harmonica); Anthony Farrell (Hammond b-3 organ); Glenn Fukunaga (bass instrument); George Sluppick (drums); Mike Dillon (congas); Ned Stewart (frog. gator & insect wrangling on "Beaver Creek Blues"); Malcolm 'Papa Mali' Welbourne (background vocals, guitars); Tosca String Quartet (strings).

WEBB WILDER
TOUGH IT OUT (LIVE IN CONCERT) DVD+CD
Website: www.webb-wilder.com
E-mail: WebbWilder-L-request@GOATLEY.COM
Label: Landslide
Distr.: Sonic Rendezvous
www.sonic.nl
VIDEO 1 VIDEO 2

The last of the full grown man is back! Insiders zullen wel dadelijk weten wie zichzelf die titel toekent, namelijk Webb Wilder. Niet enkel in full stereo, maar in DVD kwaliteit, met Dolby 5.1 Surround, in deze live registratie van zijn concert in "Workplay" in Birmingham, Alabama. Dit is tevens een debuut-DVD want tot nu toe was er nog nooit een concert van hem op DVD verschenen. Bijgestaan door zijn roots-rocker band the Beatnecks brengt hij een energiek optreden van de eerste tot de laatste minuut, alle songs van betekenis komen aan bod, behalve de glorieuze cover van Steve Earle's "The Devil's Right Hand", wat ik wel mis, want dat was mijn levelingsnummer van Webb Wilder. Voor de rest ontbreekt er eigenlijk niets, en vanaf de eerste noot swingt 't de pan uit. Toen ik in 1986 (ik werkte toen nog in een goeie import-platenzaak) een L.P. van Webb Wilder tussen een pakket van Amerikaanse LP's ontdekte was mijn aandacht onmiddellijk getrokken omwille van het label "Racket Records", een label dat me al een paar keer verrast had met goeie releases. Ook deze keer, zo bleek, want de LP "It Came Out Of Nashville" bevatte stuk voor stuk onweerstaanbare songs met een drive zoals ik lang niet meer gehoord had, stilzitten als je deze plaat hoorde was onmogelijk, tenzij je compleet verlamd was, en dan nog. Kortom, ik was fan tot op deze dag, en nu ik Webb Wilder eindelijk aan 't werk kan zien, en niet alleen horen, ben ik dat nog meer. Natuurlijk brengt deze DVD voor mij weinig nieuws, maar toch kan ik er van de eerste tot de laatste minuut van genieten, omdat 't zo een mooie bloemlezing is van zijn voornaamste werk, en dat betekent veel uptumpo rockende songs van deze band met niet minder dan 3 gitaristen. Naast Webb zijn er nog George Bradfute en Tony Bowles op leadgitaar, Jimmy Lester op drums en Tom Comet op bas. Verwacht nu geen ellenlange gitaarsolo's, want alle drie beperken onze gitaristen zich voornamelijk tot het neerleggen van een tapijt van hamerende ritmes met veel rockabilly, twang en echte rock 'n roll invloeden, af en toe voorzien van een spaarzame maar zeer effectieve solo. De aparte, direct herkenbare stem van Webb, brengt teksten die vol zitten met levenswijsheid vol humor. Ook zijn bindteksten zijn uniek, Web houdt ervan om ingewikkelde, zeer intilligent klinkende woorden te gebruiken, zodat zijn bindteksten op 't eerste gehoor klinken als een toespraak van een senaatslid of professor, maar toch zit er steeds 'n portie "tongue in cheek" humor in, kijk maar naar de hilarische Webb Wilder promo video. Tussen al dat rockende materiaal als "Poolside", "How Long Can She Last"en "Louisiana Hannah", slechts twee rustpauzes, het prachtige "If Your Looking For A Fool" en "You Might Be Lonely For A Reason" en zelfs deze songs zijn medium tempo, want het woord "langzaam" staat niet in Wilder's woordenboek. Dus je weet wat je mag verwachten als je deze DVD in je speler legt, om 't op Webb's eigen manier te zeggen: "A vigorous hybrid of rollicking rockabilly, a mild portion of toe-tapping twang infused with rip-roaring rock and roll" of " this is the definitive concert video of the electrifying artist himself and his well seasoned aggregation of red hot roots rockers.. the Beatnecks". Ik zou het niet beter kunnen verwoorden. Nog wel even vermelden, dat aan de DVD "special features" buiten 't concert toegevoegd zijn zoals een documentaire, memorabilia, interviews en een bonus live-cd met 't grootste gedeelte van de songs van de DVD. Waar voor je geld dus.
(RON)

KOKO TAYLOR
OLD SCHOOL
Website: www.kokotaylor.com
Label: Alligator Records
www.alligator.com
info@allig.com
Distr.: Munich Records
www.munichrecords.com

I love singing the real, old school blues. It gives me a feeling to sing them type of blues. That’s old school. That’s me.
—Koko Taylor

Chicago is vandaag een van de weinige plaatsen waar je nog iedere avond minstens zes of zeven verschillende bluesbands kan gaan beluisteren en bekijken. Wat veranderde is niet alleen de blues uit de jaren dertig en veertig, maar ook en vooral het publiek dat nu meer blank dan zwart is. In de jaren zestig werd de blues wat minder belangrijk en de soul maakte een opmars. Labels als Prestige, Arhoolie en Vanguard maakte de crossover van folk naar blues. Voorheen waren het singeltjes, nu werden het LP's. James Cotton begon blues, soul en rock te mixen en de eerste white dudes maakten hun opwachting, de Paul Butterfield Blues Band. De glorie van Chess was voorbij maar het label bracht toch nog enkele mooie platen uit van Muddy Waters, Howlin' Wolf en Koko Taylor. Plots kwam er een baardige jonge man opduiken in Chicago, Bruce Iglauer, de oprichter van het fameuze Alligator label. Die haalde Hound Dog Taylor uit de kroeg en pootte hem in een studio neer waar hij hem een lekkere vettige bluesplaat liet opnemen. Dat was de start van een lange reeks releases die tot op vandaag blijven doorgaan: Son Seals, Fenton Robinson, Jimmy Johnson, Carey Bell, Eddy Clearwater, Koko Taylor e.v.a. werden ingeblikt. De sound van Chess werd nooit geëvenaard maar Alligator verkocht wel meer platen dan eender welk ander onafhankelijk label. Die tijden zijn voorbij, maar de blues is er nog steeds, Chicago blues! Koko Taylor verdiende de afgelopen decennia de eretitel "The Queen Of Chicago Blues", maar desondanks is deze bijzondere zangeres bij het grote publiek nog niet erg bekend. De laatste jaren maakte ze vanwege een zwakke gezondheid nauwelijks platen. Ze verbleef maanden in het ziekenhuis en het was pas tijdens het Chicago Blues festival 2005 dat Taylor terug verscheen. Bijna zeven jaar hebben we moeten wachten, maar met het nu pas verschenen "Old School" bewijst Taylor dat ze nog altijd een klasse apart is. Een stel oude rotten, waaronder, - de gitaristen Steady Rollin’ Bob Margolin (solo's op "Black Rat" en "Bad Avenue"), Criss Johnson (solo's op "Hard Pill To Swallow", "Piece Of Man" en "Money Is The Name Of The Game", - Billy Branch (harmonica), Brother John Kattke (piano), Kenny Hampton (bas), Jimmy Sutton (upright bass) en Willie 'he touch' Hayes (drums), - speelt een lekkere portie lome blues en vervolgens is het aan Taylor om ons te ontroeren. Dat doet de inmiddels 72-jarige zangeres met het grootste gemak. De opener "Piece Of Man" en het daaropvolgende "Gonna Buy Me A Mule", doen ommiddelijk denken aan haar oudere werk voor Chess en de eerste platen bij Alligator. Deze twee songs zijn dan ook twee van de vijf nieuwe songs. Deze originals worden aangevuld met enkele uitstekende 'old school' covers van Willie Dixon, Magic Sam en Memphis Minnie, allemaal vol passie en energie gespeeld. Zoals het nummer "Black Rat" van Memphis Minnie, met de nodige slide-partijen van Bob Margolin, is best te pruimen of in het van Lefty Dizz gecoverde "Bad Avenue", zet vooreerst Margolin in met een slide-solo, gevolgd door een solo van Billy Branch. Gewoon heerlijk, een nummer dat trouwens een zeer hoog Muddy Waters- gehalte heeft. Taylor zingt de blues zoals alleen de allergrootsten dat kunnen. Rauw en doorleefd, krachtig en soulvol. Muziek die iedere liefhebber van soul en blues in de ziel zal raken. Of de R&B Queen van de oude R&B bluesschool nog veel platen zal maken moeten we nog maar afwachten. Alle reden dus om "Old School" te koesteren. Misschien ook een reden om op zoek te gaan naar de platen die deze unieke zangeres de afgelopen 40 jaar heeft gemaakt, want Koko Taylor is altijd één van de best verkopende artiesten geweest op, Alligator Records, het toonaangevende Chicago blueslabel.

RENCH
LIFE IN MEAN SEASON
Website: www.renchaudio.com
www.myspace.com
Mail: rench@renchaudio.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com

Het is eens wat anders, een CD die leest als een boek. Op het hoesje van "Life In Mean Season" staat dat het album begint met een introduktie, gevolgd door hoodstuk 1, 2 en 3 met een epiloog als afsluiting. 20 songs krijg je daarvoor in de plaats + een mengelmoes van muziekstijlen gaande van countryrock, ballads tot trip hop en hip hop. Rench is een band uit het New Yorkse Brooklyn die na eersteling "Elkhorn Riders, featuring the Lonesome Sisters" nu in eigen beheer hun tweede CD "Life In Mean Season" uitbrengt. Rench is ook de naam van de zanger en muzikale creatieveling. De stem is uitdrukkelijk aanwezig in alle songs en ook de harmony vocals van violiste Michi "Ten Fingers" Wiancko zijn heerlijk om naar te luisteren. Een echte tearjerker is "It Just Gets Worse From Here" en de vaak gecoverde Rodney Crowell-klassieker "Till I Gain Control Again" krijgt hier een gloednieuwe opknapbeurt, niet in het minst door het uitstekende zangwerk van gastzangeres Linda May Wacker. De pedal steel country-sound van Gram Parsons en Willie Nelson heeft duidelijk vaak doorheen de huiskamer van de bandleden van Rench gegalmd. "My Crown" begint daarna met een selectie van samples en een electro-beat en - echt waar - vinylscratching. Op eenzelfde innovatieve wijze wordt ook "All You Need To Know" ingepakt. Zeg nu zelf, country en hip hop in één nummer is toch het laatste wat je verwacht. Maar op deze CD werkt het voortreffelijk, temeer omdat de aandacht voor de melodie steeds aanwezig blijft. Ook in de teksten worden duidelijk zinvolle boodschappen meegegeven. "Elmira" gaat over een veroordeelde die vanuit de gevangenis zijn geliefde toezingt. "Home In December" is het verhaal van een jonge bruidegom die op oorlogsmissie naar Irak gestuurd wordt en zijn kersvers vrouwtje belooft om terug te komen. We weten intussen wel beter : "I was homesick and scared, but I was noble and brave, and every December she brings flowers to my grave." Die politieke ondergrond is later ook nog in enkele andere nummers terug te vinden. De verhalen gaan dus over de angsten, de pijn en de hoop van de Amerikanen ten tijde van de oorlogen, de politieke schandalen, de natuurrampen als Katrina en de pijnlijke constante van een falende president. "Life In Mean Season" bevat ook nog enkele andere, minder bekende en hier op eigenzinnige wijze gebrachte covers zoals "Cash On The Barrelhead" van The Louvin Brothers en "Fancy" van Bobbie Gentry, hier gezongen door Jessica Basta. "All I Have To Offer You Is Me" van Buck Owens wordt prachtig gebracht met DJ-scratching en duo-vocals met Lil' Jes Williams. Maar Rench heeft die covers niet echt nodig om van deze CD een sterk album te maken want hij schrijft zelf ook schitterende songs, zoals "Dirty Bomb", "Step In Stand Clear", "Come Back To Brooklyn" en "Don't Let Your Light Stop Shining". Elke beluistering van deze CD zal je steeds iets meer bijbrengen en het werk van Rench ten volle doen appreciëren.
(valsam)

RENCH LIVE:
Rench is te zien op het Take Root Festival (NL.) op 6 oktober.
Alle organisatoren of bookingsagenten die interesse hebben om deze band rond deze periode te boeken, gelieve contact te nemen met Peter Holmstedt: (peter.holmstedt@telia.com).

JIM SUHLER & MONKEY BEAT
TIJUANA BIBLE
Website: www.jimsuhler.com
Label: Continental Blue Heaven / Rounder Records
www.rounder.com
Distr.: Munich Records
www.munichrecords.com
contact: swappingsblues@aol.com

Jim Suhler & Monkey Beat komen uit de buurt van Dallas en kunnen dus tot de Texas Blues scène gerekend worden. Samen timmeren ze nu al meer dan 13 jaar aan de weg. Met Carlton Powell op bas, Jimmy Morgan op drums en Shawn Phares op keyboards toert deze groep zowat constant in Europa of in de USA. Door de jaren heen zijn ze dan ook een zeer goed geoliede muziekmachine geworden die live een stomende mix brengt van stevige rock & roll afwisselend gekruid met donkere delta blues, cajun music, mexican music, country music en akoestische blues. Hun repertoire bestaat overigens voor het overgrote gedeelte uit Jim Suhler originals. Zanger en gitarist Jim Suhler is bij het grote publiek misschien wel beter gekend als de lead gitarist van George Thorogood & The Destroyers. Zijn gitaarspel doet eigenlijk nog het meest denken aan Jimmy Page, Angus Young (ACDC) en Stevie Ray Vaughan. Jim Suhler & Monkey Beat namen ondertussen ook al 4 prima cd’s op ("Radio Mojo", "Shake", "Bad Juju" en de verzamelcd "Starvation Box – The Best of Jim Suhler and Monkey Beat") die hun muzikale evolutie laten zien van strikt roots-georiënteerde rock & rollers naar een rock & roll band waarvoor eigenlijk geen enkele muzikale stijl veilig is. Op jonge leeftijd luisterde hij graag naar AC/DC en Rory Gallagher en realiseerde zich dat hij vooral aangetrokken was door de bluesy getinte songs. Dit bleef zo tot de dag dat hij een andere Texaan, Stevie-Ray Vaughan en Johnny Winter aan het werk zag ... en de bluesmicrobe kreeg Suhler te pakken. Na deze heren begon hij als een bezetene aan een ontdekkingstocht door de blueswereld, waarbij hij alle grote bluesklassiekers leerde kennen. Hij liet zich meeslepen door de primitieve ruwheid van de muziek en de gevolgen bleven niet uit: wat begon als een hobby, werd de liefde van zijn leven. Suhler werkte veel samen met andere bluesgrootheden al is hij vooral bekend geworden als sidekick van z’n ontdekker George Thorogood. Zijn nieuwe album "Tijuana Bible" verbergt 16 prima songs, goed voor een lekkere, stevige portie Amerikaanse blanke blues en roots. 12 nieuwe nummers aangevuld met covers van zijn vroegere helden AC/DC en Rory Gallagher, maar ook van Alvin Bishop die als speciale gast fungeert in zijn zelfgepende "Drunken Hearted Boy" met een prachtige slide-solo. Andere gasten zijn Joe Bonamassa op lead gitaar in "Deep Water Lullaby" en van Jimmy Hall horen we een vocale bijdrage in "Po Ligtnin". De openende titeltrack spreekt meteen boekdelen, wie dit niet tot de verbeelding vind spreken is voorgoed voor het genre verloren. Zo ook de boogie-rock in het nummer "Mexicali Run", het onderlinge spelplezier dat uit de boxen knettert verwijzen meteen naar de sound van George Thorogood. Maar ook een rustiger nummer als "Cold Light Of Day" is best te pruimen, de passie die dit nummer teweeg brengt geeft Suhler's muziek zoveel zeggingsschap. Na het afsluitende "Cold Light Of Day", haal je gewoon nog een biertje en zet je de cd nog eens op, want Jim Suhler zingt zelf diep en dragend, kriebelt en verleidt zijn gitaar op "Tijuana Bible".

JIM SUHLER & MONKEY BEAT - LIVE
11 mei - De Blauwe Wolk - Zottegem
12 mei - Kwadendamme Blues Festival - Kwadendamme
13 mei - The First Nuts Guitar Festival - Bastogne
15 mei - De Kroeg - Geldrop - NL.
16 mei - Muziekcafé Meulenberg - Mol
17 mei - Handzame Blues Festival - Handzame

European Bookings :
Dominique Cranshoff - Swapping Music
11 Rue De Bossut
1390 Nethen, Belgium
www.swappingmusic.net

JONATHAN COTTON
THE ART OF CONVERSATION
Website: www.jclive.co.uk
www.myspace.com
Mail: info@jonathancotton.co.uk
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com

Als je de unieke stem van Jonathan Cotton hoort zou je hem niet meteen linken aan Engeland maar eerder met Amerika, vooral wegens zijn veramerikaanste uitspraak van Shakespeare's taal. Hij werd geboren in La Paz in Bolivië en toen hij 7 werd verhuisde de hele familie naar de Pampas in Argentinië. Nog 7 jaar later volgde dan de grote overtocht naar Engeland waar de familie een vaste stek vond in Bournemouth. Aan zijn Zuid-Amerikaanse verblijf heeft hij overigens ook een foutloze uitspraak van het Spaans overgehouden, hetgeen hem zeer goed van pas komt bij de live optredens waar hij steevast een blokje passionele Spaanstalige songs brengt met veel succes bij het publiek. Begin jaren '90 vormde hij samen met producer Richard Westall het groepje "The Fuse".Hij brengt powerpop met stevige invloeden uit de folk, rock & pop en ook akoestisch komt hij sterk uit de hoek. Zijn carrière kreeg een stevige por in de rug toen hij op een Princes Trust Concert mocht optreden onder begeleiding van Phil Collins. In zijn muziek vermengt hij meerdere stijlen maar als je hem ergens zou willen catalogeren vindt hij een plaatsje in de gallerij naast artiesten als David Gray (dankzij de songs "Only You Know" en "Think It Through") en Counting Crows. Soms zit er ook laidbackmuziek bij in de stijl van Jack Johnson ("On The Inside", "Take Me There" en "Breaking Up The Chain") en in de ballads levert zijn ruwe stem heerlijke songs af die je aan Phil Collins ("Oh So Badly" en Bryan Adams ("Where I Come From" en "Trouble Is") doen denken. Zijn debuutalbum "The Art Of Conversation" geeft een uitstekend overzicht van de songs die hij hanteert om indruk te maken op zijn publiek tijdens zijn vele live-shows. De teksten zijn haast dichterlijk en de diverse melodieën en muziekstijlen tonen aan dat Jonathan Cotton heel wat in zijn mars heeft. We zullen niet al te lang moeten wachten op een bewijs daarvoor want hij werkt al volop aan een nieuwe CD die nog voor eind 2007 zal moeten verschijnen. We zullen dan klaar staan om er een fijne bespreking bij te verzinnen.
(valsam)

WARREN ZEVON
PRELUDES - RARE AND UNRELEASED RECORDINGS
Website: www.warrenzevon.com
Label: New West Records
www.newwestrecords.com
Distr.: Sonic Rendezvous
www.sonic.nl

Na zijn debuut-cd voor het Imperial label Zevon: "Wanted Dead Or Alive" in 1969 verdween Warren Zevon een poosje uit het zicht. In die tijd toerde en speelde hij met de Everly Brothers en was als songwriter ingehuurd door David Geffen. In 1976 verscheen eindelijk zijn tweede lp, simpel "Warren Zevon" geheten. Geproduceerd door Jackson Browne en begeleid door de creme van de Los Angeles sessie-muzikanten zong hij zijn weg door klassiekers als "Frank And Jesse James", "Carmelita" en "Hasten Down The Wind", dat vooral in de uitvoering van Linda Ronstadt bekendheid kreeg. Twee jaar later, in 1978, verscheen "Excitable Boy". Opnieuw een meesterwerk, met "Roland The Thompson Gunner", "Accidentaly Like A Martyr" en het onvergetelijke "Werewolves of London". Met "Bad Luck Streak In Dancing School" uit 1980 voltooide hij een trilogie van uitmuntende platen. Tot voor kort was wijlen Zevon nog een van de meest onderschatte en vooral ondergewaardeerde singer-songwriters uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Voor een deel had Zevon dat aan zichzelf te danken. Alcoholisme en andere persoonlijke problemen sloegen enorme gaten in zijn lange carrière en resulteerden in een aantal erbarmelijke cd’s. Maar Zevon maakte echter ook klassiekers als de reeds vermelde albums uit zijn beginperiode. Zevon's zoon vond na diens dood (2003) in een koffer een schat aan demo’s en onuitgegeven materiaal. Jordan Zevon maakte een selectie uit meer dan honderd songs, die allemaal voor 1976 werden opgenomen. CD1 bevat zestien nummers en het is van het begin tot het eind genieten van deze prachtige songs en zijn cynische teksten. Weliswaar wat meer kale uitvoeringen van latere klassiekers die op die eerste albums zijn verschenen, maar die toen al een zelfverzekerd artiest laten horen. Hoogtepunten zijn vooral "I Used To Ride So High", "Werewolves Of London", "Poor Poor Pitiful Me", "Carmelita" en "Hasten Down The Wind", daar ze allemaal afwijken van de originelen, maar ook tussen de niet eerder uitgebrachte nummers, zitten een paar juweeltjes als het openende "Empty Headed Town" en "Going All The Way". CD2, is meer een bonusschijf en bevat een veertig minuten durend interview met KGSR-FM-DJ Jody Denberg en een akoestische uitvoering van "Don’t Let Us Get Sick". Kortom: "Preludes: Rare and Unreleased Recordings" is een perfecte kennismaking met het vroegere werk van Warren Zevon. Een hebbeding voor de fans.

AYNSLEY LISTER
UPSIDE DOWN
Website: www.aynsleylister.co.uk
Label: Ruf Records
www.rufrecords.de
Distr.: Munich Records
www.munichrecords.com
Foto’s Klaas Guchelaar

De cd "Pilgrimage: Mississippi to Memphis", een gevarieerde en intrigerende schijf die zowel Delta-blues als moderne R & B biedt, was vorig jaar het gezamenlijk project van drie jonge, talentvolle bluesmuzikanten: Aynsley Lister, Ian Parker en Erja Lyytinen. Ter promotie van dit album kwamen zij onder de noemer ‘Blues Caravan 2006 – de jonge generatie’ vorig jaar naar Belgie en Nederland voor een aantal concerten - Blues Caravan is een initiatief van het Duitse Ruf label, dat Thomas Ruf tien jaar geleden in het leven riep om zijn bluesvriend Luther Allison, intussen overleden, aan Europese releases te helpen - Maar ondanks hun jeugdige leeftijd waren Lister, Parker en Lyytinen het levende bewijs, dat door hun hartstocht voor de blues en betrokkenheid zij op de goede weg zijn.

Aynsley Lister: 30 jaar oud, in zijn vaderland Engeland en in grote delen van Europa door zijn adembenemende live show al geen onbekende meer, laat Aynsley al enkele jaren horen dat blues rock heden ten dage commercieel genoeg kan zijn. Met indrukwekkend gitaarspel blijven zijn krachtige en pakkende songs nog dagen hangen. Hij timmert sedert 1998 aan de weg via een blues georienteerd repertoire bestaande uit eigen composities. Invloeden van Hendrix, Clapton, Stereophonic tot Kula Shaker maken van zijn oeuvre een ecclectisch geheel. De bal begon dan ook te rollen in dat jaar 1998, toen zijn platenlabel Ruf zijn debuutplaat "Aynsley Lister" uitbracht. Met de hulp van producer Jim Gaines (Stevie Ray, Albert Collins, Santana) werd hier een werkstuk gecreëerd dat maturiteit en diepgang combineert. De "Live"- CD en DVD uit 2004 bevestigde zijn uitstekende podiumreputatie, maar Lister blijft vastberaden beklijvende songs componeren en de verkoop van zijn vorige albums ("Supakev ‘n’ Pilchards", "Everything I Need" en "All Or Nothing") bewijst dat er wel degelijk een commerciële markt is voor 'nieuwe' blues-rock artiesten. Wanneer Lister zijn gitaar aanraakt springen de vonken uit de speakers. Heerlijk bluesy gitaarspel dat herinnert aan de allergrootsten uit het verleden. Hoewel Lister met gemak een hele plaat zou kunnen vullen met ellenlange gitaarsolo's, is er op het nieuwe album "Upside Down" geen plaats voor egotripperij. Lister verpakt zijn flitsende gitaarspel bij voorkeur in aanstekelijke songs met een kop en en staart. Songs met krachtige vocalen en naast een flinke portie blues vooral invloeden uit soul, funk en rock. Dat we Lister naast een Matt Schofield, Sean Costello of Danny Bryant, dus de categorie van aankomende Britse bluesgitaar goden, mogen plaatsen horen we dadelijk in het openende "Find My Way Home" en het volgend rockende "Getaway", nummers die doorweven zijn met zijn prachtige gitaarriffs. Maar luister zelf en u zal horen dat zijn twaalf zelfgeschreven nummers zowel liefhebbers van pure blues als liefhebbers van bluesy pop en rock zeer zal aanspreken. Wat een talent.

Aynsley Lister: vocals, guitars
Alex Thomas: drums
Jo Nichols: bass

MISCHE EDDINS
COME UNWOUND
Website: www.mischeeddins.com
www.myspace.com
Mail: mische@mischeeddins.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com

"Hello there, I'd be thrilled to be reviewed in Rootstime" schrijft Mische Eddins ons in een briefje bij haar nieuwe CD "Come Unwound". Daar kunnen en willen wij als volleerde pseudo Casanovas natuurlijk niet afwijzend op reageren. Op 14-jarige leeftijd kocht Mische een basgitaar en de volgende jaren bracht ze door in diverse groepen waarbij alle mogelijke genres werden gespeeld, gaande van alt.country to reggaemuziek. Haar laatste groep was "Awkward Star" waarmee ze meer experimentele muziek bracht, soms zelf enkel gesproken gedichten op rustige muziek gezet. Zij nam er de basgitaar en de vocalen voor haar rekening. Uiteindelijk koos zij voor een solo-carrière en voor melodieuze liedjes met melancholische teksten over droefheid, hoop en vuur. In 2003 leverde deze uit Seattle afkomstige zangeres al een eerste werkje af in de vorm van een EP-tje met de titel "Vertebrae No.5". Met "Come Unwound" is er nu een eerste full-CD waarvoor de songs allemaal door Mische Eddins zelf werden neergepend. Als langjarige fan van Shawn Colvin kan ik natuurlijk niet nalaten om te vertellen dat de songs van Mische veel raakvlakken vertonen met die van deze grote ster. In haar biografie wordt er vergeleken met Beth Orton en Lisa Germano. Als muzikale invloeden vernoemt zij Kate Bush, Peter Gabriel en The Cocteau Twins. Zij brengt haar liedjes met een ietwat ruwe, maar ook zeer kwetsbare stem. De onderwerpen gaan over relaties in opbouw en relaties in afbouw. "The One You Love" is een behoorlijk aangrijpende opener voor het album. "Closer" vind ik dan weer wat moeilijker, "Pausing Song" is een sterke ballad en "Whatever She Said" lijkt op een muzikale afrekening met een liefdesrivale. Vooral "Stare Into the Sun" riep bij mij Shawn Colvin op en "Down" is gewoonweg een sterke song. Conclusie : Mische, I was thrilled to review you in Rootstime. Stuur ons nog maar wat toe in de toekomst. We zullen er met veel plezier commentaar bij schrijven.
(valsam)