ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007 - MEI 2007

JUNI 2007 - JULI 2007 - AUGUSTUS 2007 - SEPTEMBER 2007 - OKTOBER 2007


VARIOUS ARTISTS: GOIN' HOME - A TRIBUTE TO FATS DOMINO

BLACK FRANCIS - BLUEFINGER

BIG BLIND - DRESSED TO WIN

ASH GRUNWALD - GIVE SIGNS

JOHN HOSKINSON - PANCHO FANTASTICO

KAGOSHIMA BAY - LATE NIGHT RECORDINGS

FRANK JAMES - ALL OVER AGAIN / CHASING MEMORIES

TRACY LAWRENCE - ALL WRAPPED UP IN CHRISTMAS

TOM YARBOROUGH - WAR TORN YEARS

JASON MARTINKO REVUE - DAMAGED GOODS


 

 

VARIOUS ARTISTS:
GOIN' HOME - A TRIBUTE TO FATS DOMINO
Website
Label: EMI
VIDEO

 

Eén van de bekendste slachtoffers van Hurricane Katrina die in augustus 2005 in New Orleans verwoestend toesloeg, was de toen 77-jarige R&B-legende Fats Domino Fats Domino, geboren als Antoine Dominique Domino (New Orleans, 26 februari 1928). Zijn carrière begon in 1948 met "The Fat Man", wat hem dan ook de inspiratie gaf voor zijn wereldberoemde bijnaam: één van de eerste rock 'n rollplaten. Deze plaat was met meer dan een miljoen verkochte exemplaren een grote hit. Na een aantal kleine hits brak Domino in 1955 definitief door bij het grote publiek met "Ain't That a Shame", maar daarbuiten heeft hij talrijke grote hits op zijn naam staan zoals "Blueberry Hill", "Whole Lotta Loving" en "Blue Monday". Maar het is inmiddels alweer twee jaar geleden dat orkaan Katrina huishield in New Orleans. Na een paar dagen vermist te zijn geweest, bleek hij uiteindelijk door hulpverleners tijdig in veiligheid te zijn gebracht. Dat hij daarbij een groot deel van zijn bezittingen kwijtraakte kon hem begrijpelijkerwijs niet zo veel schelen. Door deze natuurramp mist hij nu wel 12 van zijn 15 gouden platen, maar hij is erg gelukkig met het feit dat hij de foto nog heeft waar hij samen met Elvis Presley op staat afgebeeld. In mei dit jaar was Domino voor het eerst sinds de ramp weer op het podium te bewonderen. De inmiddels 79-jarige veteraan trad toen belangeloos op ten bate van zijn mede-slachtoffers. Plaats van handeling was de fameuze Tipitina's-club in uptown New Orleans. De club die zijn naam ook leent aan de gelijknamige Foundation waarmee men probeert het muzikale leven in de stad weer op het rijke niveau van vóór de ramp te krijgen. Deze stichting is ook de initiatiefnemer van de dubbel-cd: "Goin' Home: a tribute to Fats Domino". De opbrengst moet eraan bijdragen dat het huis (en de daarbij behorende historie) van Fats Domino weer kan worden opgebouwd, en naast de opbouw van Domino's huis wordt de opbrengst ook besteed aan een project ten bate van de aanschaf van muziekinstrumenten voor schoolkinderen en een Community Centre voor het zwaar beschadigde stadsdeel Lower 9th Ward. "Goin' Home" brengt een groot aantal bekende namen uit zowel de internationale muziekwereld als de lokale scéne een hommage aan deze icoon van de Amerikaanse muziek, veelal middels nieuwe opnames van Domino-songs. Aan de kwaliteit van deze compilatie zal het niet liggen, want het zijn niet de minsten die op "Goin’ Home" de klassieke songs van Fats Domino vertolken. Onder meer Beatles' John Lennon en Paul McCartney, B.B King, Robbie Robertson, Elton John, Neil Young, Robert Plant, Norah Jones, Randy Newman, Lenny Kravitz, Corinne Bailey Rae, Dr John en Tom Petty eren de geniale man met een eigen bewerking van één van zijn vele songs. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. Dertig aansprekende songs, vertolkt door dertig minstens even aansprekende namen uit de eregalerij van de popmuziek. Opnamen die deels op de plank lagen, maar die voor een belangrijk deel recent zijn opgenomen. Het gaat te ver alle nummers hier te noemen, daarvoor zijn het er gewoon te veel. En gezegd mag worden dat geen enkel nummer onderdoet voor een ander. Maar wanneer u onderstaande tracklist bekijkt zal het u wellicht opvallen dat Lennon & McCartney ieder afzonderlijk een (postume) bijdrage leveren en een ander opvallende naam is Randy Newman, de chroniqueur van het 20-eeuwse Amerika die zelf allang een een dubbel Tribute CD heeft verdiend. Hij neemt hier "Blue Monday" voor zijn rekening, een song waarbij als u zijn versie hoort, je zowaar zou zweren met een heuse Newman-song te maken te hebben. Maar het is ook mooi om te ervaren hoe ook andere artiesten deze nummers naar hun eigen hand hebben gezet, zonder de kwaliteit van het origineel te verliezen. Wat te denken van "Blueberry Hill" door Elton John, "Don't Leave Me This Way" door Dr. John, "I Hear You Knockin'" door Willie Nelson of "My Blue Heaven" door Norah Jones. Als luisteraar krijg je een mooi stukje muziekgeschiedenis in handen, en tegelijkertijd is "Goin' Home" een prachtig eerbetoon aan een groot muzikant en een feest voor de oren. En je steunt er nog eens het goede doel mee ook. Niet lang over nadenken, maar gewoon in huis halen!

Tracklist:

Disc 1:
John Lennon: Ain't That A Shame
Tom Petty & The Heartbreakers: I'm Walkin'
B.B. King with Ivan Neville's Dumpstaphunk: Goin' Home
Elton John: Blueberry Hill
Taj Mahal & The New Orleans Social Club: My Girl Josephine
Dirty Dozen Brass Band with Joss Stone and Buddy Guy: Every Night About This Time
Paul McCartney featuring Allen Toussaint: I Want To Walk You Home
Lenny Kravitz with Rebirth Brass Band, Troy "Trombone Shorty" Andrews, Fred Wesley, Pee Wee Ellis and Maceo Parker: Whole Lotta Loving
Dr. John: Don't Leave Me This Way
Bonnie Raitt & Jon Cleary: I'm In Love Again/All By Myself
Art Neville: Please Don't Leave Me
Robbie Robertson with Galactic: Going To The River
Randy Newman: Blue Monday
Robert Plant with Lil' Band O' Gold: It Keeps Rainin'
Corinne Bailey Rae: One Night (Of Sin)
Disc 2:
Neil Young: Walking To New Orleans
Robert Plant with The Soweto Gospel Choir: Valley Of Tears
Norah Jones: My Blue Heaven
Lucinda Williams: Honey Chile
Marc Broussard featuring Sam Bush: Rising Sun
Olu Dara & The Natchezippi Band with Donald Harrison Jr.: When I See You
Ben Harper with the Skatalites: Be My Guest
Toots & The Maytals: Let The Four Winds Blow
Willie Nelson: I Hear You Knockin'
Irma Thomas and Marcia Ball: I Just Can't Get New Orleans Off My Mind
Bruce Hornsby: Don't Blame It On Me
Herbie Hancock with George Porter Jr., Zigaboo Modeliste and Renard Poche: I'm Gonna Be A Wheel Someday
Los Lobos: The Fat Man
Big Chief Monk Boudreaux with Galactic: So Long
Preservation Hall Jazz Band with Walter "Wolfman" Washington & Theresa Andersson: When The Saints Go Marching In


 

BLACK FRANCIS
BLUEFINGER
Website - www.bluefingeronline.com
Label : Cooking Vinyl
Distr. : V2 Records

 

Charles Thompson IV is dezelfde persoon als Frank Black, die op zijn beurt weer dezelfde persoon is als Black Francis. En laat die man nu net het bekendst zijn als de frontman van de legendarische band The Pixies. Het laatste wat we solo van hem mochten horen was zijn 2005-album “Honeycomb”. Onder het laatstgenoemde pseudoniem brengt hij het album “Bluefinger” uit, een ode aan de uit het Nederlandse Zwolle (“blauwvingers” is de bijnaam van de inwoners) afkomstige Herman Brood, die op 55-jarige leeftijd - nu al weer zes jaar geleden - deze wereld ruilde voor een betere plaats in het universum door van het dak van het Hilton-hotel in Amsterdam te springen. In zijn binnenzak stak een briefje met daarop de tekst “Maak er nog een groot feest van”. Symboliek troef want het was ook in dit hotel dat John Lennon en Yoko Ono hun beroemde sleep-in hadden als protest tegen de oorlog in Vietnam. Deze tribute-opnames zijn over het algemeen nogal ruige rocksongs en leunen vrij nauw aan bij het vroegere werk van de Pixies. 10 van de elf nummers werden door Black Francis geschreven en de elfde song is een cover van een vrij onbekende Herman Brood-rock’n’rollsong “You Can’t Break A Heart And Have It”. Met gitaarrock wordt afgetrapt in “Captain Pasty” waarna “Treshold Apprehension” - genoemd naar een schilderij van Brood - nogal punkerig en schreeuwerig wordt gebracht, zoals Brood ook wel eens placht te doen. De ganse plaat klinkt overigens als één grote demo-opname, wat een stijl is die Brood helemaal niet vreemd was. Toch staan er ook een paar bijzonder leuke, sterke songs op “Bluefinger” zoals “Test Pilot Blues”, “Angels Come To Comfort You”, een rocksong tegen het establishment waarin Black Francis bij het begin van de song beleefd vraagt: ”mag ik engels spreken” en de ingetogen ode aan “Lolita”, Broods’ dochter. Andere verwijzingen naar het leven van het beroemdste Nederlandse symbool van seks, drugs en rock‘n’roll zijn terug te vinden in de song ”Discotheque 36”, zijnde de plaats waar hij als jonge punker zijn vrouw ontmoette. Nog meer gitaarlawaai in “Tight Black Rubber” en “Your Mouth Into Mine”. Afsluiters “She Took All The Money” en titeltrack “Bluefinger” zijn beiden mooie, melodieuze songs die hij samen zingt met Violet Clark. Als Herman Brood een voorbeeld is voor Black Francis hopen we maar dat deze genoegen neemt met diens muziek en dat hij niet beslist om zijn levensstijl en zijn levenseinde te kopiëren. Daarvoor maakt Charles Thompson IV teveel goede songs, die we nog niet willen missen.
(valsam)


BIG BLIND
DRESSED TO WIN
Website
e-mail: info@bigblindblues.com
Label: Cool Buzz
Distr.: Sonic Rendezvous
VIDEO 1 VIDEO 2

 

Deze debuutcd van de Nederlandse jonge honden "Big Blind" was geen verrassing meer voor mij, ik had ze immers aan het werk gezien als verbluffend sterke openingsact van Ian Siegal in de Bosuil in Weert. Dat ook Ian zelf overtuigd was van hun kwaliteiten blijkt wel uit het feit dat tijdens zijn optreden gitarist JJ Van Duijn en harpspeler Wesley van Werkhoven voor ongeveer 20 minuten het podium met hem mochten delen, en dat nog een week voor de cd presentatie van hun debuut. Deze uiterst jonge Noordwijkse band (gemiddelde leeftijd is 24) die een dik jaar geleden opgericht is, heeft onderdak gevonden bij het uitstekende "Cool Buzz" label, how lucky can you be? Dit label is waarschijnlijk het beste plaatsje waar je als blues of rootsband momenteel kan thuishoren in Nederland. Big Blind steunt zowel op de bluesroots van het verleden, maar evenzeer op de hedendaagse blues. Hun voorbeelden zijn dan ook divers, het gaat van Howlin Wolf tot Lester Butler ("In My Own Hands" - "Voodoo Queen"), van Stevie Ray ("Mr Right") en Jimmy Vaughan ("Strike Me Blind") tot hun voornaamste inspiratiebron, de Nederlandse top - bluesact Cuban Heels ("Ease My Mind" + meerdere songs). Inderdaad, ze vertonen veel overeenkomst met deze labelgenoten. Rauwe blues, vettig en smerig, vol emotie. Ik noemde reeds wat namen, maar als je meer indicaties voor hun sound wil, denk dan aan Red Devils, Hoax, The Strikes, 13 en natuurlijk de man van wie ze 't voorprogramma verzorgden, Ian Siegal. Kortom, hedendaagse modern klinkende blues, maar evenzeer met heel wat respect voor de wortels en de invloed van de "oldtimers" van het Chess label. Dit is een band die nu reeds zo sterk is dat ze kunnen uitgroeien tot een van de meest beloftevolle Nederlandse blues & rootsbands, enkel nog wat evolueren naar een eigen gezicht en niet in de val lopen om de tweede Cuban Heels te willen zijn, want zo is er maar één, nietwaar Jan?
(RON)


BIG BLIND LIVE
18 nov 2007
16:00 Plein 79, Den Bosch

16 dec 2007
20:00 Nix BBBluesclub, Enschede

28 dec 2007
20:00 Jazzpodium DJS, Dordrecht ZH


 

 

 

ASH GRUNWALD
GIVE SIGNS
Website - Myspace
Email: info@ashgrunwald.com
Label : Shock records
VIDEO


"I like to try and take what’s good about the early delta blues, which to me is the soulfullness of the singing and guitar playing and combine it with what’s cool about modern music like the grooves found in a lot of rap and roots stuff. I’m trying to use these elements to make new music that’s fresh and relevant”.
- Ash Grunwald

 

Wat er ginder in de lucht zit, we zouden het begot niet weten, maar de ene na de andere interessante plaat komt ons de voorbije weken, maanden, jaren uit Australië toegewaaid. En in verschillende genres, roots of blues, en kijk, één van de stoerst klinkende bluesmannen van de laatste jaren, die in korte tijd een heel vaste figuur in ons live-circuit geworden is, is ongetwijfeld deze Australische blues en folk gitarist, Ash Grunwald, vanwie zijn vierde plaat "Give Signs" zopas in de brievenbus is gevallen. Grunwald die in de pers dikwijls wordt vergeleken met Ben Harper, Howlin' Wolf en Jack Johson doet niet geheimzinnig over waar hij zijn mosterd haalt: bij de Deltablues van Robert Johnson. Grunwald heeft een zeer karakteristiek, soulvolle stem, en als extraatje leent hij bij regelmaat de potten en pannen sound van Tom Waits, maar het voornaamste is dat deze man van "Down Under" zich heeft bekwaamd in het akoestische gitaarspel. Hij is een one man band met eigen muziekstijl, gebaseerd op een stevige percussie die zowat alles tussen pot, pan, hamer en beat box gebruikt, en waarop hij dan zijn stevige gitaarwerk plaatst. Vingervlug trekt hij aan de snaren en soepel geselt hij het arme instrument met een bottleneck. Het ritmegevoel dat hij daarmee aan de dag legt op zijn voorgangers "Introducing" (2002), "I Don't Believe"(2004), "Live At The Corner" (2005) en vooral zijn nieuwe cd "Give Signs" is ijzersterk. Op deze plaat doet Grunwald het meeste in zijn ééntje, al krijgt hij wel regelmatig hulp van Jim Dyson op bariton gitaar en Cole Clarke op lap steel. Waar op de vorige albums tal van covers waren te bespeuren, denkende aan de prachtige versies van o.a. "Smokestack Lightnin" (Howlin Wolf), The "Sky Is Crying" (Elmore James) en "Rolling And Tumbling" (Robert Johnson) uit zijn debuutalbum en de twee Waits compositions, "Going Out West" en "Jesus Gonna Be Here", de blues klassiekers "Walking Blues" en "Cross Roads" van Robert Johnson, "Empire State" (Son House) en "How Many More Years" (Howlin Wolf) uit het album "I Don't Believe", werden nu alle twaalf songs geschreven door Grunwald zelf. Zoals bijvoorbeeld iemand als Alvin Youngblood Heart, Bjorn Berge en Richard Johnston een volledig genre op zich is, kan ook van Grunwald gezegd worden dat hij wars is van alle trends en rustig zijn eigen gangetje gaat. Dat lang niet alles even geslaagd is, lijkt haast vanzelfsprekend, zolang hij maar blues en country op zijn herkenbare manier kan interpreteren. Soms is dat goed voor een Grammy, zoals met het juist vermelde "I Don't Believe" in 2005 "Album of the year", en in 2003 "Australian Blues Vocalist of the Year", hetgeen hem in 2004 een finaleplaats leverde tijdens de International Blues Challenge in Memphis, USA, een eerste internationale concerttour en een uiterst gesmaakt optreden op het BRBF in Peer 2005. Het nieuwe conceptuele album "Give Signs" is zijn meest persoonlijke plaat tot dusver, waarin hij op een zeer originele manier zijn kijk brengt op de Delta Blues. Van dit vroege genre onthou ik graag de soul in het zingen en het gitaarspel en die combineer ik met coole zaken uit de moderne muziek en dat kan zowel rootsmuziek als rap zijn, zegt Grunwald zelf over zijn muziek. In zijn songkeuze hoort u invloeden van schrijvers als William Blake, Kenneth Rexroth, alsook de muziek van Sleepy John Estes, Fred McDowell en the Alan Lomax field recordings. Waar velen hun stijl deden aanpassen aan de normen van de tijd, bleef Grunwald deze keer trouw aan de Delta blues die hij nu al jaren beoefend en dat is eigenlijk maar goed ook. De twaalf gedreven, soms hypnotiserende uitvoeringen behoren dan ook tot de beste. We horen Grunwald in bloedstollende uitvoeringen zoals de titeltrack, meteen één van mijn all time favorites. Grunwald opent met het gedreven "Serious", maar daarna wordt het alleen maar donkerder en vuiler met als uitschieters: "Skywriter", "Money", "Take the Drop" en "Think tank". Gewapend met zijn dobro en een voet die een moddervette groove aangeeft knalt hij de ene track naar de andere tot het meer ingetogen "Bottled Thunder" en het dampende "Opinion", deze uitstekende plaat afsluiten, maar laat en passant wel horen hoe goed hij uit de voeten kan op de slide gitaar. Met "Give Signs" tekent Ash Grunwald voor een klein meesterwerkje: een blues-cd die geheel en al bij de tijd is, of beter nog: u zou het stringmaster Grunwald moeten horen doen! Het kan: Vrijdag 23/11- JC De Klinker, Aarschot of Dinsdag 27/11 - AB Box, Brussel. Hij krijgt meer en meer voet aan de grond op ons continent en het is hem meer dan gegund.

ASH GRUNWALD LIVE

Vrijdag 23/11- JC De Klinker, Aarschot
ASH GRUNWALD en THE SEATSNIFFERS

Dinsdag 27/11 - AB Box, Brussel
ASH GRUNWALD en CAT EMPIRE


 

JOHN HOSKINSON
PANCHO FANTASTICO
Website - Myspace
Label : Tailboy Records
CD Baby

 

 

Rancho Cucamonga heeft helemaal niets te maken met het ter ziele gegane Radio 1-programma. Het is een club in Los Angeles, Californië waar John Hoskinson vaak optreedt voor een trouw publiek. Met “Pancho Fantastico” is deze liedjesschrijver uit Riverside aan zijn tweede solo-CD toe na het debuutalbum “Miscellaneous Heathen” uit 2004. Zijn muzikale beïnvloeding kreeg deze sympathieke bard van o.a. The Beatles, Jellyfish, The Jayhawks, Crowded House en Elvis Costello. Vooral een stem à la Neil Finn en de muziek van the Fab Four uit Liverpool is overduidelijk herkenbaar te horen in de eerste song op deze plaat “Miss Rejection”. Vakmanschap als songschrijver blijkt uit nummers als “She’s Changing My Mind” en “Guaranteed”, waar vooral de McCartney-achtige stem flashbacks naar de Beatles voor de ogen doet komen. In de tearjerker “Just Think It Over” is het niet de stem maar de song zelf die me aan Roy Orbison, Gene Pitney of Tom Petty doet denken. The Big O zou maar al te graag dit nummer op één van zijn albums hebben opgenomen en zijn stem zou de kracht van het lied nog sterker benadrukken. “Only One By Your Side”, “I Am Not Surprised” en de tranerige afsluiter “We Can Never Be Friends” zouden ook niet misstaan op albums van Squeeze of Crowded House en de ballade “Evolve” is wat mij betreft één van de absolute hoogtepunten op deze CD. John Hoskinson schrijft frisse, moderne en melodieuze, catchy liedjes die toch allemaal een beetje herinneren aan de golden sixties en de swinging seventies. Voor dit album heeft hij zich bovendien weten te omringen met stuk voor stuk uitstekende muzikanten die hun sporen eerder verdienden bij o.a. Cracker, Rosie Flores, Aimee Mann en Beck. Hoskinson levert daarom ook een uiterst genietbaar popplaatje af met “Pancho Fantastico” en verdient zijn plaatsje in de toch al drukbezette hedendaagse muziekscene.
(valsam)


 

KAGOSHIMA BAY
LATE NIGHT RECORDINGS
Website
Mail: dennis@spark.dk
Label : Eigen Beheer

 

 

Een zelf gecopieerd CD-tje door de artiest in kwestie naar Rootstime gestuurd. Dat is het realistische beginnerslot van de Deense artiest Dennis Madsen, de stuwende kracht en duivel-doe-al van de éénmansgroep “Kagoshima Bay”. Met het EP-tje “Late Night Recordings” slaagt deze jonge Scandinaviër erin om meteen de volle aandacht op te eisen voor zijn werk en doet hij ons watertandend wachten op een eerste CD die allicht begin 2008 op de markt zal verschijnen. Wij zien er alvast smachtend en hoopvol naar uit. Als invloeden haalt Madsen artiesten als The Beatles, Simon & Garfunkel, Johnny Cash, Bob Dylan en recentere sterren als Ryan Adams, Ed Harcourt en Richard Hawley aan. “Late Night Recordings” omvat 5 prachtsongs die als voorsmaakje op het te volgen album worden uitgebracht. “Behind The Scenes”, “Doubtful Hearts”, “Happy Being Sad”, “The Feeling Of Being Young” en “Candy Rain” zijn stuk voor stuk frisse en moderne popsongs van een steengoede singer-songwriter uit het Hoge Noorden, toch al een tijdje de bron bij uitstek van zeer getalenteerde muziekartiesten. Andere lokale Deense topmuzikanten zoals de gebroeders Soren Poulsen (op drums) en Henrik Poulsen (op orgel en bas) spelen mee op enkele songs en de vrouwelijke stem op “Happy Being Sad” is afkomstig van Lise Petersen. De songs vinden hun oorsprong in de Americana- en folkscene en zijn opgebouwd rond een sterke melodie, piano, gitaar en mondharmonica en niet te vergeten de uitstekende vocale kwaliteiten van Dennis Madsen. Zoals al eerder gezegd: we zijn uitermate benieuwd naar meer werk van Kagoshima Bay”.
(valsam)


 

FRANK JAMES
ALL OVER AGAIN
CHASING MEMORIES
Website
Label: Eigen beheer
Cdbaby

 

 

Frank James kende ik al lang als broer van Jesse en lid van de James Gang , maar dit moet een andere zijn want hij is alive & kickin'. Joe Walsh toch ook, denken er nu velen en die was ook lid van de James Gang, maar dat was dan weer... genoeg verwarring en even ernstig nu: Frank James is een "Old time, tradtionele country zanger afkomstig van West Virginia en hij woonde achtereenvolgens in New York, Wisconsin en ten slotte Nashville. Hij kreeg een job als schrijver bij een radiostation en kon door zijn job veel tijd doorbrengen in de backstage ruimte van Grand Ole Opry, waar hij natuurlijk zowat alle country sterren ontmoette en zo belandde hij bij Merle Haggard waar hij 2 jaar lang mee op tournee ging. Hij won voor twee jaar na elkaar de Wisconsin "Local country artist of the year" en zijn nachtclub "Country Corners" die hij opende won voor drie jaar een award. Beide cd's die we hier beluisterd hebben zijn enkel voor de liefhebbers van de pure traditionele sound interessant. Frank's boterzachte stemgeluid zal hen zeker aanspreken en ook de songkeuze staat vol van de invloeden zoals de jonge Johnny Cash, Hank Williams, wat honky tonk, wat western swing invloeden en zelf wat rock 'n' roll zoals in "You and I" (Chasing Memories) waar Buddy Holly zijn stempel op drukte. Op "All over Again" is een van de sterke songs "WhenThe Cowboys Are Gone" een ode aan de vroegere sterren van de western movies. Het meest lijkt de stem van Frank James op die van Marty Robbins, en de songs liggen allemaal gemakkelijk in het gehoor, dus niet dadelijk voer voor de vaste Rootstime lezer, wel een prima plaat voor wie gek is op die echte Nashville sound in zijn meest pure vorm.
(RON)


 

TRACY LAWRENCE
ALL WRAPPED UP IN CHRISTMAS
Website - Myspace
Label: AGR Televison Records
Distr.: Universal Music International

 

 


Deze tijd van het jaar is een mens natuurlijk op zoek naar kerstmuziek, want het is bijna weer december en over enkele dagen kerstmis. Voor de platen-industrie weer een commercieel succes, een maand om veel te verkopen. CD's met in de titel Christmas verkopen blijkbaar bij voorbaat en elk zichzelf respecterend platenlabel brengt minstens een kerst-CD uit. Het platenlabel AGR Televison Records brengt zomaar twee releases op de markt zijnde "Just in Time For Christmas" van Pam Tillis en “All Wrapped Up in Christmas” van Tracy Lawrence. Waarvan we eerst deze laatste artiest willen toelichten.

Met zijn eerste kerstalbum in zijn carrière uit te brengen op dit label voegt Tracy Lawrence een klankvol hoofdstuk toe aan één van de meest indrukwekkende erfenissen van de countrymuziek. Tracy, bekend van klassiekers als "Sticks and Stones", "Alibis", "Texas Tornado", "Time Marches On", "Lessons learned", en "Paint me a Birmingham" uit een catalogus waaruit tot op heden zeventien nummer 1-hits en minstens 20 top 10-hits behaalde, geldt als één van de belangrijkste artiesten van zijn generatie. Deze, jawel, kerst-CD "All Wrapped Up in Christmas", brengt hem weer een enorme stap verder. Dit album, de opvolger van zijn "greatest hits" album ("The Very Best of Tracy Lawrence") en zijn in het begin van dit jaar verschenen "For The Love", behoort tevens ook tot de comeback story van deze Tracy Lawrence, één van de ware stilisten binnen dit genre. "All Wrapped Up in Christmas" ligt nu in de winkels en is in de 16 jaar dat hij nu reeds vele albums uitbrengt, een mooie opvolger van het zeer succesvolle "For the Love", het eerste album voor AGR Televison Records. Uit "For the Love", maken nummers als "Just Like Her", een klassieke countryshuffle, "Just like that" – de manier waarop Tracy werkt met een swingmelodie - en "Rock and a Soft Place", gewijd aan een paar van Tracy’s eigen muzikale kanten, duidelijk dat hij uitstekend de weg weet in de wereld van de countrymuziek. Van daaruit drukt de inwoner van Arkansas, zijn stempel op een meer geslepen countrystijl. De titelsong "For the love" is een modern juweel waarbij de leadzanger van de met meerdere platinaplaten onderscheiden band "3 Doors Down", Brad Arnold, als gast optreedt. Daarop volgt "You Can’t Hide Redneck", een energieke countryrocker en "As Easy As Our Blessings", een stuk vol warme spiritualiteit in een uiterst modern countryjasje. Op de agenda van Tracy’s tourleven stonden naast zijn eigen concerten onlangs ook de deelname aan de tournee van George Strait en - zoals altijd - zijn voortdurende hartstocht voor liefdadigheidswerk voor de Tracy-Lawrence-Stichting die in het nationale adviescomité aandacht vraagt voor Alzheimeronderzoek, en voor de nieuw opgerichte jaarlijkse Tracy-Lawrence-Mission-Possible met als doel kalkoenen te verstrekken aan daklozen tijdens Thanksgiving.

En zo komen we ook aan bij zijn nieuwe album, waarvan Lawrence vertelt: "Juist omdat ik zoveel van de feestdagen hou, is het moeilijk te begrijpen dat ik nog niet eerder een kerstalbum heb opgenomen - ik hou van alles wat maar met de feestdagen te maken heeft - van cadeautjes kopen tot het samen met de familie versieren van het huis - voordat ik de studio in ging, had elk van mijn dochters een nummer voor het project uitgezocht. Skylar koos "Here Comes Sante Claus" en Keagan’s keus viel op "Frosty The Snowman". - Ik heb vele, vele jaren gedroomd om een kerstalbum op te nemen. Ik moest echter wachten op het juiste moment. Ik zocht naar songs die zowel warm als grappig waren en uitdagend om te zingen. We hebben het beste gekozen uit de drie muziektradities". Samen met zijn co-producer Julian King bracht Tracy Lawrence een mengeling van country, jazz en klassieke popelementen samen en wist hij alles van de zo geliefde magie van Kerstmis te omvatten. Het project werd opgenomen tijdens enkele van de heetste zomerdagen. Volgens de zanger was het bijna 38 graden buiten toen er in de studio werd gewerkt. Om in de stemming te komen, werd er een kerstboom in de studio gezet, hebben ze kousen met snoep gevuld en aan de microfoonstandaards van de musici opgehangen. Flonkerende lichtjes waren opgehangen en iedereen was voorbereid op een zogenaamde sneeuwstorm. Met deze tien songs op "All Wrapped Up in Christmas" wijst Tracy in een positieve en verheffende nieuwe richting, met als resultaat een warme en gevoelige overdracht van zijn kerstgedachte aan zijn fans. Hoewel hij meer tijd aan zijn gezin wijdt – mede door zijn opgroeiende dochters Skylar JoAnn en Mary Keagan - stapt hij nog steeds graag in de tourbus en trekt hij door het hele land om overal in Amerika countryfans te vermaken. Maar ook begin 2008 komt Lawrence voor een aantal optredens naar Europa. Hij geeft een 5-tal optredens in Duitsland en Zwitserland. Voor alle fans die deze verplaatsing niet kunnen maken geven we via onze kerstman bij Rootstime drie exemplaren van "All Wrapped Up in Christmas" weg, aan de drie eersten die het antwoord weten op onze prijsvraag : "Find Out Who Your Friends Are" uit het album "For The Love" is wederom een N°1 hit single voor Lawrence, maar weet u ook de hoeveelste N°1 hit single in zijn loopbaan? Mail uw antwoord zo vlug mogelijk naar de Rootstime redactie (rootstime@mail.com), want enkel de drie eerste juiste antwoorden winnen deze mooie CD.


 

TOM YARBOROUGH
WAR TORN YEARS
Website - Myspace
Mail: tomyarborough@tomyarborough.com
Label : Eigen Beheer
CD Baby

 

 

Een CD voor het goede doel. Er zijn er tegenwoordig zoveel dat het moeilijk wordt om het bos door de bomen te zien. Vaak gaat het om megaprojecten van platenmaatschappijen die er dikwijls ook nog een aardige cent aan overhouden. Geef mij dan maar een initiatief van een enkeling zoals Tom Yarborough die van de verkoopopbrengsten van zijn CD “War Torn Years” 20 procent afstaat aan de US Veterans Matter om gewonde oorlogsveteranen te helpen. Die vaak vergeten oorlogsslachtoffers blijven meestal achter met bloedstollende flashbacks, gebroken relaties, alcohol- en drugsmisbruik en een dakloos bestaan. De huidige oorlog in Irak zal de Verenigde Staten alweer opzadelen met een volledig nieuwe generatie van oorlogsveteranen die opnieuw door deze hel zullen gaan. Tom Yarborough - zelf een Vietnamsoldaat in 1969 en 1970 - zoekt zijn inspiratie bij de verhalende liedjesschrijvers als Woody Guthrie en Bob Dylan om scenario’s te beschrijven over de ervaringen van soldaten, jonge rekruten, hun bang afwachtende ouders en geliefden. Allemaal heel simpele dingen des levens maar tegelijkertijd zeer levensecht en herkenbaar voor de jonge militairen die hun oproepingsbrief om naar de oorlog te vertrekken in de bus krijgen. Tom Yarborough hoopt hiermee een troost en een hart onder de riem te kunnen bieden aan deze soldaten en hun familie die de gevolgen van de verwoestende oorlogstijd nog elke dag moeten ondergaan. De liedjes op “War Torn Years” worden door Yarborough zelf begeleid op zijn akoestische gitaar. That’s it, naakt qua muziek en qua tekstuele inhoud, maar daardoor net heel intens en oprecht. Songs als “Ricky V”, ‘That’s Just The Way That It Was”, “Wounded Walking”, “Bobby 2” en “Jenny” beklijven bij de luisteraar en doen ons allemaal hopelijk even bezinnen over de waanzin van elke oorlog en conflict. Peace and Love for everyone. Heel verdienstelijk initiatief van deze niet meer zo jonge muzikant, maar met het hart absoluut op de juiste plaats.
(valsam)


 

JASON MARTINKO REVUE
DAMAGED GOODS
Website
E-mail:info@thejasonmartinkorevue.com
Label: Bonedog Records
Cdbaby

 

 

Het Bonedog label is niet enkel leverancier van knappe soulcd's en blues. Vandaag ligt er een soort koekoeksei in hun nest, namelijk de Jason Martinko band, een rock 'n roll band uit Pittsburg die een soort early Stones rock brengt. Hoe ze op dit label terecht kwamen is me eerlijk gezegd een raadsel, want ze hebben helemaal geen overeenkomst met wat Bonedog ons anders aan te bieden heeft. Buiten het feit dat naast de gewone rockband bezetting de band ook twee blazers telt is er uiterst weinig soulinvloed te merken, enkel "Mornin' Train" is een licht funky song. De song "Belladonna" kan vooral door wat Mick Jagger getinte zangpartijen wel even boeien, maar het overgrote deel van de songs is van te licht kaliber om in de buurt te komen van de normale releases op dit label. Laten we hopen dat dit een éénmalige vergissing is bij Bonedog en om niet te negatief te eindigen. Toch even een paar goede songs vermelden op deze "Damaged Goods": "Sometimes It Rains", een soulgetinte ballade, de surf instrumental "Rattletrap" en het langzame "Wanted Man". Inventaris van de "Damaged Goods" bij nazicht: het grootste deel van de zending is niet bruikbaar: Geweigerd!
(RON)