ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007 - MEI 2007

JUNI 2007 - JULI 2007 - AUGUSTUS 2007 - SEPTEMBER 2007 - OKTOBER 2007


EUGENE MORGAN - COUNT ON ME

TOM STEVENS - HOME

DWIGHT YOAKAM - DWIGHT SINGS BUCK

MONSTER MIKE WELCH - JUST LIKE IT IS

JOSH RITTER - HISTORICAL CONQUESTS OFJOSH RITTER

EMILY KURN - THINGS CHANGE

OMAR KENT DYKES & JIMMIE VAUGHAN - JIMMY REED HIGHWAY

CHRIS BERGSON BAND - FALL CHANGES

HOAX FUNERAL - POUR AWAY THE OCEAN

OWEN TEMPLE - TWO THOUSAND MILES



 

EUGENE MORGAN
COUNT ON ME
Website
Label: Bonedog Records
Cdbaby

 

 

Hij is nog niet echt bekend in onze contreien, deze blues & soul artiest uit Georgia. Met zijn sterke karakteristieke stem en zijn snedig gitaarspel is hij nochtans één van de toonaangevende artiesten op het zuiderse Bonedog soul & blueslabel. Met slechts enkele dagen verschil is hij precies even oud als ik, deze jongeman :-)., en hij staat al 25 jaar op de podia van de belangrijkse clubs. Dit is zijn eerste cd voor Bonedog, en ze is niet meer heel recent, maar voor volgend jaar is de nieuwe release gepland, die naar het schijnt de doorbraak eindelijk zou moeten forceren. Zoals de meeste platen op dit label , beweegt ook deze zich op de rand van blues en soul, de basisritmes zijn blues, maar vooral de blazers dragen bij tot het funky, wat Stax geinspireerd soundje. Vooral in het nummer "99 and 44 Pure Love" dat voorzien is van de typische blazers die zo lijken weggelopen te zijn uit "Tramp" van Carla en Otis, je kent 't wel, dat bekende stukje. Als gitarist staat Eugene uitstekend zijn mannetje, en voorziet hij zijn nummers van een uiterst moderne en snedige gitaarsound die hij uit zijn crémekleurige Fender Stratocaster tovert terwijl hij de leiding heeft over zijn uitstekende band "The Nightcrawlers". Zowat evenredig verdeeld zijn de songs, sommige meer soulgetint, zoals bijvoorbeeld "Crosstie Cutter" het hierboven reeds vermelde "99 & 44" en "Your Voodoo working" en een iets grote portie voor de blues, een paar covers, waaronder Slim Harpo"s "Rainin' In My Heart", maar ook heel wat eigen composities, waarvan "Gonna Tell You" wel het klapstuk vormt. Deze song heeft alle elementen in zich om het prachtnummer te worden wat het is, namelijk een goede drive, strakke blazers, en een puntgave gitaarsolo op 't einde. B.B King's Sugar Mama krijgt hier een bewerking met gitaarwerk "Lucille" waardig. We wachten nu reeds op die opvolger, en hopen dat de hoge verwachtingen hieromtrent mogen ingelost worden, want Eugene Morgan verdient het best om ook hier bekendheid te verwerven. Met dit debuut op Bonedog heeft hij alleszins een mooi visitekaartje afgeleverd hier bij Rootstime.
(RON)



TOM STEVENS
HOME
Website - myspace
Mail: david@badgerpublicity.com
Label : Avebury Records
CD Baby

 

 

Deze Tom Stevens is allicht een nobele onbekende voor de meeste muziekliefhebbers maar als je wat meer over deze man te weten komt zal een kenner hem toch kunnen plaatsen in deze business. Normaal gezien speelt hij basgitaar in de populaire rootsrockerband The Long Ryders en bezoekers van Blue Highways in Vredenburg dit jaar hebben hem zelfs aan het werk gezien als bassist bij Danny & Dusty. Hetzelfde deed hij ook regelmatig voor wat minder bekende namen als Magi, Chris Cacavas, Junk Yard Love en Jack Waterson. Daarnaast vindt hij zelfs nog tijd om zelf liedjes te schrijven en solo-albums uit te brengen. Eerder waren dat “Another Room” (1995) en “Points Revisited” (1997). Zo komt het dat we nu tien jaar later een nieuwe CD van Tom Stevens voor ons hebben liggen met de titel “Home”. Daarop 11 songs in Americana-stijl, rootsrock en popmuziek en met voortreffelijk zangwerk. Zijn muzikale voorbeelden zijn o.a. Hank Williams, Buddy Holly, Elvis Presley, The Beatles, The Rolling Stones, Bob Dylan, Neil Young en Elvis Costello. Stevens schreef de meeste songs voor “Home” tussen 2003 en 2005, een periode waarin zijn hele gezin verhuisde naar een nieuwe woonst. Zo gaat “Belladonna” over zijn herinneringen aan de jeugdjaren in de jaren tachtig in Californië. Countrymuziek met banjo valt te beluisteren in “In The Basement”. In “Death Wish” heeft hij het over de drijfredenen van mensen die zelfmoord plegen en raadt hij toch vooral aan om te blijven ademen want de tijden durven nogal eens veranderen en de fataliteit van de dood sluit dergelijke opties voorgoed uit. Stevens is natuurlijk ook een echte rocker zoals blijkt uit de songs “I Don’t Know”, “Tornado” en “Weekendland”. “Flying Out Of London In The Rain” gaat over de muzikant die na een lange tournee terug naar huis en naar zijn geliefden vliegt. “Flame Turns To Blue” is een ballade die gaat over de hoop die er moet zijn dat het altijd beter kan worden, zolang er maar liefde en vertrouwen is. In de titeltrack “Home” heeft hij het over het thuisgevoel dat hij overal kan krijgen zolang zijn familie en geliefden maar in de buurt zijn, waar ook ter wereld. Vocaal leunt Tom Stevens behoorlijk aan tegen het zangwerk van Elvis Costello en Tom Petty. Ook in zijn solowerk staat hij behoorlijk zijn mannetje en voor ons hoeft hij niet nog eens 10 jaar te wachten om een opvolger te presenteren.
(valsam)



 

 

DWIGHT YOAKAM
DWIGHT SINGS BUCK
Website
Label : New West Records
Distr. : Sonic Rendezvous

 

Veelvuldig Academy Award- en twee keer Grammy Award-winnaar Dwight Yoakam is ondertussen al 20 jaar niet meer uit de country-hitlijsten weg te denken en iedereen kent deze sympathieke bard uit Kentucky als uitstekende zanger van countrysongs en van menige covers van hits van bekende sterren. Bijna 15 albums later is hij als grote fan van Buck Owens zeer geschokt als hij op 25 maart 2006 de dood van zijn idool, peetvader en goede vriend verneemt. Al snel begint hij in het rijke repertoire van Owens te grasduinen en diept hij er 15 songs op die hij van zijn eigen versie voorziet en nu verzamelt in een tribute-album aan zijn grote voorbeeld. Het zijn niet alleen de bekendste songs van Buck Owens die weerhouden werden voor “Dwight Sings Buck”. Ook enkele minder bekende nummers werden eerbiedwaardig opgenomen en stralen een gezonde frisheid uit. “Only You (Can Break My Heart), “Above And Beyond” en “Close Up The Honky Tonks” vallen op door hun liefdevolle vertolking door Yoakam van de liedjes van de architect van de Bakersfieldsound. In 1988 hadden Dwight Yoakam en Buck Owens samen een hit met “The Streets Of Bakersfield” maar Yoakam had daarnaast in zijn hele carrière nog geen Owens-songs opgenomen omdat hij ze volgens eigen zeggen nooit beter zou kunnen brengen dan de meester zelf. Maar nu - na zijn overlijden - wil hij een gemeend eerbetoon aan Buck Owens brengen in de vorm van deze CD. “Think Of Me”, dat door Owens in een calypso-versie werd gebracht, kreeg in de versie van Dwight Yoakam een heel andere benadering. “Close Up The Honky Tonks” werd in een sterk vertraagde versie opgenomen en zal bovendien als eerste single uit dit album verschijnen. Ook “Together Again” krijgen we in een heel ander maar ook frisser kleedje. Andere songs werden daarnaast op een haast identieke wijze als de originele versie van Buck Owens gearrangeerd, zoals “Cryin’ Time”, “Under Your Spell Again”, “Act Naturally” en “Love’s Gonna Live Here”. De snikkende countrystem van Yoakam in de tragere nummers doet de rest. “Dwight Sings Buck” is een uiterst mooie, eerlijke en respectvolle groet van een fan aan zijn grootste idool.
(valsam)



 

MONSTER MIKE WELCH
JUST LIKE IT IS
Website - myspace
E-mail: monstermikewelch@yahoo.com
Label: DixieFrog Records
Distr.: Parsifal
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

 

 

Na zijn succesvolle optreden met The Lester Butler Tribute Band tijdens het Binkom Blues festival komt Monster Mike Welch reeds terug naar Haringe (Blaublues Festival 10/11/2007) om zijn nieuwe album "Just Like It Is" te promoten. Monster Mike Welch is één van Boston’s meest geliefde gitaristen en is al vele jaren een fenomeen op de internationale blues scène. De laatste paar jaar toert hij door de Verenigde Staten en Europa met zijn eigen band en met vele blues artiesten. Als gitarist van Sugar Ray and the Bluetones heeft hij een belangrijke bijdrage geleverd aan de CD "Sugar Ray and the Bluetones featuring Monster MikeWelch" (2003), uitgekomen op Severn Records. Monster Mike is nu 27 jaar oud en is van plan om de blues wereld nog veel te gaan brengen in de komende jaren. Mike begon met gitaar spelen toen hij acht jaar oud was, maar ging zich op zijn elfde toeleggen op de blues muziek. Toen hij 14 was had Mike al gespeeld met blueslegendes als Junior Wells, James Cotton, Hubert Sumlin en Johnny Copeland. De naam "Monster Mike" kreeg hij van van acteur - Blues Brother - Dan Aykroyd omdat Mike, nog zo jong, reeds zo krachtig de blues te pakken had. Tussen 1995 en 2001 heeft Monster Mike vele CD's opgenomen, waardoor hij een aantal succesvolle internationale tours heeft kunnen maken. Daarna werd hij lid van Sugar Ray and the Bluetones, waarin zijn herkenbare gitaarspel een basis legde voor Sugar Ray Noricia’s legendarische stem en harmonica geluid. In 2003 heeft Mike zijn eigen band weer opgestart, The Monster Mike Welch Band. Ook ontving Mike in 1995 en 2005 de "Boston Music Award for Outstanding Blues Act". Buddy Guy, B.B. King, Hubert Sumlin, Otis Rush, Magic Sam,Freddy King, Gatemouth Brown, Robert Lockwood en Muddy Waters blijven zijn grote helden en met zijn vorige, de zeer traditionele blues CD, "Cryin’ Hey" (2006) bracht hij een mooi eerbetoon aan hen en wist hij met zijn verfijnd gitaarspel de luisteraar mee te laten voelen wat zijn helden hem lieten voelen met hun muziek. Nu presenteert Monster Mike "Just Like It Is", zijn zesde cd, die de beste zang, spel en composities uit de carrière van Mike Welch bevat, want Wijlen Leo Fender (uitvinder van de Fender-gitaar) zal met plezier naar beneden kijken om te zien hoe de talentvolle Mike Welch zich heeft ontwikkeld tot een volwassen muzikant met een puntgave fendersound. Monster Mike heeft en is de blues, van die harde en elektrische soort maar op deze CD verkent hij wat meer jazzy terreinen en ook hier past zijn cleane en inventieve spel wonderwel. Elf van de dertien songs zijn geschreven door Mike Welch zelf en samen met dezelfde begeleidingsband van zijn vorige CD, nl. drummer Mark Teixeira (Duke Robilard Band), bassist Brad Hallen (Susan Tedeschi, Roomful of Blues) en pianist Anthoni Geracy (Ronnie Earl, Sugar Ray & The Bluenotes) heeft hij "Just Like It Is" vol gespeeld. Het zijn allemaal sterke staaltjes Chicago-blues waarop vooral het krachtig berekende gitaarwerk van Mike de boventoon voert. Zijn sound neigt richting T Bone Walker al heeft Mike enigszins zijn eigen sound ontwikkeld maar komt toch niet geheel los van zijn voorbeelden. De CD opent zeer sterk met het bijzonder fraaie nummer "She Makes Time". Je maakt hier gelijk kennis met de muzikale kwaliteiten van Mike Welch. Vlot en zeer gedreven licks afgewisseld met ingetogen en strak gitaarspel. Andere uitschieters zijn "My Baby Loves Me", "Don't Expect Me To Cry", "I'm Gonna Move to Another Country" en "I'm Not a Stupid Man", al is het wel zoeken om maar een zwak nummer op deze swingende CD te vinden. En zoals het hoort met zo'n CD, kun je er natuurlijk nog veel beter live van genieten:

MONSTER MIKE WELCH LIVE
Blaublues Festival Haringe
10/11/2007 vanaf 19:00
INFO: blaublues.be



 

 

JOSH RITTER
HISTORICAL CONQUESTS OFJOSH RITTER
Website - myspace
Label: V2 Music

 

 

Josh Ritter speelde zich met "Golden Age Of Radio" (2002), "Hello Starling" (2003), "The Animal Years" (2006) en "In The Dark – Live At Vicar Street" (2007) behoorlijk in de kijker. Vergelijkingen met Leonard Cohen, Johnny Cash, Nick Drake, Townes Van Zandt en Bob Dylan werden veelvuldig gehanteerd om deze sympathieke muzikant uit Idaho in de Verenigde Staten te karakteriseren. Reeds vanaf "Golden Age Of Radio", de opvolger van zijn titelloze debuut (1999), was te horen dat hij zeer volwassen songs in de traditie van de Amerikaanse countryfolk kon schrijven. Je kent het wel. Zo’n eenvoudig opgenomen album met vooral mooie liedjes. Wat opviel was de nonchalante manier van zingen en musiceren. Dit maakte deze plaat soms wat stoffig, maar gelukkig maakte de variatie in het repertoire veel goed. De opvolgers "Hello Starling" en "The Animal Years" zijn eveneens sterk en adembenemend, twee indrukwekkende albums van een artiest die zich kan meten met de groten in het genre. Want met deze laatste cd "The Animal Years" leverde Ritter wel degelijk één van de mooiste platen van 2006 af. Iedereen die de man wel eens live aan het werk gezien heeft weet dat de muziek van Ritter ook daar uitstekend tot zijn recht komt. Liefhebbers van deze singer/songwriter die dit nog niet hebben mogen ervaren konden de schade inhalen met de in Ierland opgenomen cd/dvd-combi "In The Dark – Live At Vicar Street" die begin dit jaar verscheen. Een tussendoortje van een soort dat je ons wel vaker mag voorschotelen. Dit waren allemaal CD's waarmee hij uitgroeide tot één van de smaakmakers in het genre. Een positie die hij nu moeiteloos consolideert met zijn nieuwe plaat: "The Historical Conquests of Josh Ritter", al laat Ritter zich op dit album van een heel andere kant zien. Het klinkt allemaal vrolijker en de folk kantjes zijn vaak een beetje vervangen door een poppy variant. Blije pop-folk liedjes welhaast. Zelf hou ik iets meer van de melancholie die te vinden was op de vorige albums, maar het zijn de schitterende muzikale toevoegingen (b.v. trompet en strijkers) die mij toch bij de les weten te houden. Daarnaast staan er wel degelijk nog wel wat nummers tussen die zo op de voorgangers hadden kunnen staan. Ritter toont zich evenwel opnieuw als een excellent tekstschrijver, zoals het openende "To The Dogs Or Whoever", dat meteen de toon zet voor deze CD. Deze luidruchtige rocker in de tradititie van de vroege Wilco, gaat over Amerikaanse iconen als Calamity Jane die zich samen met 'Joan of Arc' in de buik van een walvis bevinden. "Mind’s Eye" stampt lekker door, waarna de swingende countryrock met blazers van "Right Moves" de vreugde nog eens verhoogd, terwijl het ontroerende "The Temptation of Adam" vervolgens tot de mooiste ballads behoort die Ritter ooit heeft gemaakt. Het is één van de bitterzoete rustpunten op deze plaat, die meer in het verlengde liggen van zijn vorige cd's. Uit de tien volgende songs pikken we nog graag het hitsige "Next to the Last Romantic", er even uit, een song die wederom herinneringen oproept aan de vroege Wilco. De meeste tracks zijn van hetzelfde hoge niveau als de vier openers, al boeien de vier afsluiters ons wat minder. Niettemin is "The Historical Conquests of Josh Ritter", veruit de ruigste, rauwste en meest spontane plaat van Josh Ritter, een singer/songwriter die op dit moment tot de allerbeste behoort.



EMILY KURN
THINGS CHANGE
Website
myspace
Mail: emily@emilykurnmusic.com
Label : Eigen Beheer
CD Baby

 

 

Dames en heren, mag ik u even voorstellen aan de winnares van de Woody Guthrie Songwriting Competition 2007. Haar naam is Emily Kurn. Zij groeide op in Santa Cruz en verhuisde voor haar universitaire studies (bachelor in theaterkunsten) naar Boston, waar ze ook de smaak van de muziek te pakken kreeg. Haar zelfgeschreven songs getuigen van een hoogstaande bekwaamheid in dit vak die bovendien onderstreept wordt door haar ronduit prachtige stem. Denk hierbij aan liedjes van Natalie Merchant & 10.000 Maniacs. In 1997 was er de release van haar eerste soloalbum “Emily Kurn”, gevolgd door “The Doorman” in 2002. In 2003 verscheen de CD “White Bird” waaruit enkele songs goed waren voor nominaties of ereprijzen in de gespecialiseerde pers. Haar nieuwste album heet “Things Change” en omvat 12 mooie folkliedjes die ze met haar breekbare stem op een uiterst gevoelige wijze ten gehore brengt. Soms hoor je zo in haar wijze van zingen of ze vrolijk is, droevig of tot wenen toe geëmotioneerd, zoals bijvoorbeeld in “Brown Boots, Red Coat”. Dat is een gave en het wordt iets unieks als je er als zangeres in slaagt om dat op de luisteraar over te brengen. Daarin slaagt Emily Kurn wonderwel. De hele CD bevat zeer intieme liedjes voorzien van teksten over de dingen des levens zoals liefde, lijden, pijn en passie. “No Way Around It”, het uiterst fragiele “Angeline”, “Mississippi Moon” (over haar kinderjaren) en “Things Change” kunnen zo rechtstreeks de hitlijsten in. In “The Schmuck” - dat nauwelijks 1 minuut 37 seconden duurt - raak je volledig ondergedompeld in haar leuke cabaretact. De zangstijl van Emily Kurn is vergelijkbaar met het werk van Ierse folkzangeressen zoals Mary en Frances Black, Joni Mitchell, Dolly Parton of Rickie Lee Jones. Maar het is die speciale tremelo in haar stem die haar een eigen identiteit bezorgt. Een grote dame in wording en heel aangenaam om een ganse CD lang naar te luisteren. Een leuk groeialbum volgens (valsam)



OMAR KENT DYKES & JIMMIE VAUGHAN
JIMMY REED HIGHWAY
Website
E-mail: howlers@loopholemail.com
Label: Ruf records
http://www.rufrecords.de/
Distr: Munich records
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

 

Grote namen bij de vleet, zelf was ik al tevreden geweest met Omar Dykes alleen, maar in gezelschap van supergitarist Jimmie Vaughan is natuurlijk nog beter. Als je dan de reeks special guests bekijkt en je ziet de namen van Kim Wilson, Delbert McClinton, James Cotton, Lou Ann Barton, en de nieuwe grote belofte Gary Clark Junior, dan staan de verwachtingen op zijn minst hoog gespannen. Als klap op de vuurpijl bevat deze cd enkel songs van Jimmy Reed, een artiest waarvan ik al in 1968, als jong knaapje al lp's kocht en van wie ik nu, een kleine veertig jaar later, nog steeds met veel plezier dingen beluister. Helemaal niet raar, want Jimmy Reed's muziek is tijdloos, en niet alleen dat, zijn songs waren simpel en zeer aanstekelijk. Speel op een festival als artiest een Jimmy Reed akkoord en je hebt het publiek zijn aandacht, na een halve song heb je ze in je greep, en tegen dat het nummer eindigt staat de tent op zijn kop. Het is de oer - blues, net als de typische Elmore James gitaarriffs dat zijn, of bij rock 'n'roll een riff van Chuck Berry. Je gaat bewegen, willen of niet. Dus het kan moeilijk anders of deze twee topmuzikanten moesten hiervan iets echt goeds maken, en dat hebben ze ook gedaan natuurlijk, twaalf songs lang. Wat we hier horen is geen totaal andere versies van Jimmy Reed’s songs, maar een opfrissing, de authentieke sound werd zo veel mogelijk behouden, maar toch is het geluid moderner, wat evident is, de geest van de songs bleef echter intact. Wat Omar en Jimmy doen, is het publiek van nu laten horen wat pionier Jimmy Reed deed, zodat ze zijn eigen opnames kunnen gaan ontdekken. Neem nu één van de bekendste songs: "Baby, What You Want Me To Do?", de sound is zoveel mogelijk bij de oude opname gebleven, het geheel klinkt wat voller, maar dit is Jimmy Reed ten voeten uit. "Hush Hush", "Aw Shucks, Hush Your Mouth", ze zijn er allemaal, of toch niet, want mijn absolute lievelingsong van Jimmy Reed blijft "Take Out Some Insurance", en is er spijtig genoeg niet bij. Niet getreurd, deze cd bevat genoeg moois om de winter mee door te komen, meer zelfs, vanaf nu zal ik dit nog regelmatig draaien, zoals ik al veertig jaar deed. "Bij leven en welzijn" zou Jos Ghijsen zeggen, maar met deze vitamientjes...
(RON)

OMAR KENT DYKES LIVE
Blaublues Festival Haringe
10/11/2007 vanaf 19:00
INFO: blaublues.be

 



CHRIS BERGSON BAND
FALL CHANGES
Website
E-mail: chris@chrisbergson.com
Label: 2 Shirts Records
Cdbaby
VIDEO

 

 

Chris Bergson, afkomstig uit Brooklyn is een naam om vanaf nu goed te onthouden, was collega en site-owner Freddy al lovend over de voorganger "Another Day", op deze in Woodstock, meer bepaald in the studios van Levon Helm opgenomen nieuwe release, overtreft Chris zijn vorige drie werkstukken nogmaals. Met een echte Muscle Shoals sound en een stem die de hoogdagen van de Band doet herleven is deze "Fall Changes" kwalitatief van zo hoog niveau dat ik van een klein meesterwerk durf te spreken. Dit is tegelijkertijd een artiest die steeds verandert en zijn eigen sound schijnt te zoeken, en deze nu lijkt gevonden te hebben, was er voorheen sprake van jazz en blues, dan is dit nu niet echt meer zo, beide genres zijn nog wel aanwezig, verweven met Stax en Memphis ritmes. De grote invloed lijkt me in deze cd toch de sound van de vroegere Band. Of het feit dat dit in de Levon Helm studios opgenomen werd, daarmee te maken heeft weet ik niet, maar toeval kan het moeilijk zijn. De productie is echter niet van deze man, maar van Bergson zelf en bluesgitarist Dave Rubin. De band bestaat naast Bergson op vocals en gitaar uit bassist (en bijna naamgenoot) Chris Berger, tenor saxofonist Jay Collins, drummer Tony Leone, en last but not least, de fantastische Bruce Katz, zowat de beste Hammond B3 speler ter wereld. "Gowanus Heights" het eerste nummer op deze cd, heeft zijn wortels nog deep in de Americana, terwijl "Float Your Mind" sterke Stax invloeden toont, en waarin Bergson laat zien wat voor een goede gitarist hij wel is. Op de titelsong "Fall Changes" zijn de Band invloeden, het grootst, terwijl er tegelijkertijd ook blues en jazz elementen in verweven zijn. Het rustige "Sanctuary" heeft lichte gospel invloeden en Ray Charles achtige vocals, die natuurlijk ook terugkomen in de cover van de Ray Charles blues "I'll drown in My Own Tears", voorzien van B.B king gitaarlijnen en waarmee de cd eindigt. Nog covers, die echter hun eigen gezicht gekregen hebben van Chris, zijn Hendrix' "Are You Experienced" dat hier een uithangbord voor saxofonist Jay Collins geworden is, en Dylan's "When I Paint My Masterpiece" waar hij ook ostentatief zijn eigen stempel op zet. "Rain Beatin' Down" is het tweede echte bluesnummer hier, een Delta song met gospel backing vocals, sober maar uiterst mooi. Ook "The Bungler" barst van de invloeden van The Band, een New Orleans uitstapje waar vooral Katz op piano kan schitteren, samen met Collins op sax. Al bij al een indrukwekkend werkstuk van deze Chris Bergson, die hier laat horen bij de "groten" te horen vanaf nu, een kandidaat voor de jaarlijstjes.
(RON)



HOAX FUNERAL
POUR AWAY THE OCEAN
Website - myspace
Mail: band@hoaxfuneral.com
Label : Scared Crow Records
CD Baby

 

 

Hoax Funeral is een mix van Britse en Amerikaanse muzikanten die momenteel in Engeland verblijven en oorspronkelijk in 2005 opgebouwd werd rond de Amerikaanse Anjy Hall, die als frontvrouw op gitaar en als singer-songwriter voor de groep fungeert. Indie, alt.country, folkmuziek en Americana zijn het handelsmerk van deze vierkoppige band. De overige bandleden zijn Chris Gregory, die ook de helft van de songs op dit album geschreven heeft, Al Jordan en Cherish Burk. In hun eerste twee bestaansjaren bracht Hoax Funeral een demo-plaat uit met 7 songs en enkele thuis opgenomen EP-tjes. “Pour Away The Ocean” is dus hun eerste echte full-CD die ze ook nog op hun eigen label uitbrachten. De 14 nummers op dit album zijn originele songs in de meest diverse stijlen en met een hele reeks van instrumenten die allemaal door de 4 groepsleden zelf bespeeld worden. In de pers duiken vergelijkingen op met Hope Sandoval & Mazzy Star, Shearwater, Amandine en Cowboy Junkies en van elk van deze namen is wel wat terug te vinden in hun muziek, maar toch slagen ze er vooral in een eigen unieke sound te creëren. Zelf zeggen ze dat hun grote voorbeelden en inspiratiebronnen de groepen Okkervil River (ook al zo’n multi-instrumentalistencollectief – zie hun laatste CD “The Stage Names”) en Shearwater (de groep van Jonathan Meiburg – zie hun recentste album “Palo Santo”) zijn. Hun groepsnaam komt overigens van een duoalbum dat Okkervil River en Shearwater ooit samen uitbrachten: “Sham Wedding/Hoax Funeral”. Mijn favoriete nummers op “Pour Away The Ocean” zijn het hartverscheurende “Hotel Las Vegas”, “Things You Can’t Believe” en “Waterlogged”. Maar ook de lo-fi song “Where Did You Sleep Last Night”, het melodieuze en wat melodramatische “Amsterdam”, “Melting (Into Corners)” en “Sleeping With Your Ghost” bewijzen dat Hoax Funeral een blijvertje zou kunnen worden. Uitstekende arrangementen, mooie gitaarriffs en prachtig zangwerk vormen vaak de basis van groepen die een lange toekomst mogen tegemoet zien.
(valsam)



 

OWEN TEMPLE
TWO THOUSAND MILES
Website
Management: Anthony "Gino" Genaro
gino@unrestmusic.com
Booking: Ricky Brown
ricky@kbtalent.com
Label: El Paisano Records
LoneStarMusic


 

Hoewel de naam Owen Temple niet bij iedereen meteen een belletje zal doen rinkelen en dat in zijn genre, waarin de ‘veelbelovende’ singer/songwiterplaten elkaar in hoog tempo opvolgen, is Owen Temple beslist een buitenbeentje. De regelrechte stortvloed aan releases afkomstig uit de Lone Star State, die de jongste jaren over ons heen gutste, ligt hier voor de florerende Texaanse muziekscène eigenlijk aan de basis van een soort averechts effect. Als je het goed gewend bent, wil je immers altijd maar beter en beter. En tegen die hoge verwachtingen blijken al lang niet meer alle Texaanse producten opgewassen. Geen probleem echter voor de in Kerrville, Texas, geboren Temple! Diens laatst verschenen album "Two Thousand Miles" betekent in vergelijking met zijn vorige verschenen albums een gigantische sprong voorwaarts. Sinds de periode tussen zijn debuutalbum "General Store" (1997) en de opvolgers daarvan "Passing Through" (1999) en "Right Here and Now" (2002), zowel met betrekking tot zijn composities, als ook de uitvoering daarvan, heeft hij echt een enorme vooruitgang geboekt. "Two Thousand Miles" is dan ook een verrassing van de allerzuiverste soort. Liefhebbers van zijn muzikale broeders Cory Morrow, Wade Bowen en Randy Rogers, met wie hij in het verleden vele songs samen schreef, zullen met deze nieuwe cd van Temple hun pret niet op kunnen. Het album bulkt immers van de prettig in het gehoor liggende Texaanse country-rock- en singer-songwriterdeuntjes, waarhij hij bij het schrijven van deze twaalf songs, op hulp kon rekenen van producer Lloyd Maines om dit album op te nemen in de Ray Benson's Bismeaux Studios in Austin, Texas. Maar ook buiten Lloyd Maines (pedal steel, gitaren, mandolin) voor de muzikale begeleiding kon hij rekenen op zeer professionele steun van o.a. gitarist David Grissom (Dixie Chicks), Asleep at the Wheel drummer Dave Sanger, bassist Glenn Fukunaga en Austin muziek veteranen Riley Osbourn en Richard Bowden op respectievelijk Hammond B3 en viool. Voor verdere vocale begeleiding kon hij tevens ook rekenen op grote namen als Terri Hendrix, Bob Livingston en Gordy Quist. Met zijn aangename stem neemt Temple ons mee op een muzikale trip langs melodieuze countryrock, akoestische ballades en typisch Texaans singersongwritermateriaal allen voorzien van de nodige romantische teksten, waarin onderwerpen als drinken, liefde en rodeo's steeds dicht bij elkaar liggen. De nummers zijn echter stuk voor stuk van hoog niveau en de afwisseling tussen iets ruiger en meer ingetogen werk maakt dat Temple zo'n typisch ‘musicians musician’ is die onder collega-muzikanten hooglijk wordt gewaardeerd, maar bij een breder publiek volslagen onbekend is. En dat is jammer zoals ook weer blijkt na beluistering van "Two Thousand Miles", een album dat wat ons betreft één van de betere cd's is die 2007 in het genre West Coast country tot dusver heeft opgeleverd. Het is daarom absoluut tijd voor de doorbraak van deze Owen Temple die binnen de kortste keren probleemloos zal doorstoten tot de hogere regionen van de momenteel actieve lichting Texaanse singer-songwriters.