ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007

MEI 2007 - JUNI 2007 - JULI 2007 - AUGUSTUS 2007 - SEPTEMBER 2007


MARY GAUTHIER - BETWEEN DAYLIGHT AND DARK

STEVE EARLE - WASHINGTON SQUARE SERENADE

CRAIG KING - BREAKTHROUGH

DAVID GOGO - VIBE

JASON EADY & THE WAYWARD APOSTLES - WILD EYED SERENADE

BOB DYLAN - DYLAN

CHARLIE WOOD - NEW MEMPHIS UNDERGROUND

HANK SHIZZOE & THE DIRECTORS - HEADLINES

DUANE RUTTER - WAITING ROOM



 

MARY GAUTHIER
BETWEEN DAYLIGHT AND DARK
Website
Label: Lost Highway
Distr.: Universal Music

 

In 2001 overrompelde Mary Gauthier de American-liefhebbers met "Drag Queens In Limousines". Hierop liet zij zich kennen als de vrouwelijke tegenhanger van Steve Earle. Beide troubadours hebben lange tijd aan de zelfkant van de maatschappij geleefd en beiden putten uit deze ervaringen de kracht en inspiratie voor hun muziek. De zangeres werd na haar geboorte afgestaan door een moeder die ze nooit gekend heeft, liep als tiener weg bij haar pleegouders, stal een auto en vierde haar achttiende verjaardag in de gevangenis. Achteraf moest ze nog een drugsverslaving overwinnen, ging ze filosofie studeren en begon ze haar eigen restaurant in Boston. Gauthier was al 35 toen ze haar eerste nummer schreef, en nu, tien jaar later, behoort ze tot de meest vooraanstaande singer- songwriters uit de Verenigde Staten. Natuurlijk verwijzen tal van songs op "Drag Queens In Limousines" over de zelfkant van het leven en verbroken relaties. Thema's die ook terugkomen op haar volgende cd's: "Filth & Fire" en "Dixie Kitchen", beiden uit 2002. Dit laatste album was feitelijk een re-release van haar eerste plaat, die in 1996 uitkwam. Door de groeiende populariteit van Gauthier besloot Munich Records dit album terug uit te brengen. Ondertussen is onze koningin van de country noir verhuisd naar het Americana-label van de afgelopen jaren: Lost Highway, hetgeen meteen de doorbraak naar het bredere publiek betekende. Een overstap die Gauthier kracht bijzet met het album "Mercy Now" (2005) dat wereldwijd met lovende kritieken ontvangen werd, al waren soms wel de meningen verdeeld. Op dit album was de broeierige sfeer van Louisiana bijna tastbaar aanwezig, een spanning die Gauthier samen met haar producer Gurf Morlix moeiteloos het hele album weet vast te houden. De instrumentatie is net als op haar vorige albums sober, de teksten zijn opnieuw duister maar zeker niet altijd uitzichtloos. Inmiddels is Mary Gauthier geen onbekende meer. "Between Daylight And Dark" is al weer Gauthier’s tweede plaat voor Lost Highway en het is wat mij betreft veel beter als de voorganger, misschien wel de beste plaat die ze tot dusver heeft gemaakt. Dat is deels de verdienste van producer Joe Henry, die al meerdere artiesten (Solomon Burke, Bettye LaVette, Elvis Costello) tot artistieke topprestaties hielp, en deze nieuwe plaat voorzien heeft van een prachtig en stemmig decor. "Between Daylight And Dark" is door dezelfde muzikanten gemaakt als "Civilians", de nieuwe plaat van Joe Henry zelf. Gastbijdragen zijn er voor de legendarische Van Dyke Parks in "Can’t Find The Way", een nummer over de machteloosheid en de woede die haar thuishaven New Orleans overspoelden nadat Katrina zich had terug getrokken. Loudon Wainwright III (backing vocals) en Greg Leisz (gitaren, pedal- en lap-steel) tonen ook hun kunsten in andere songs, maar het is steeds Gauthier zelf, die de hoofdrol opeist met haar doorleefde, emotievolle en buitengewoon indringende vocalen en haar veelzeggende songs. Songs die als steeds een rauwe realiteit oproepen, zoals in het verscheurende "Please", een nummer over liefdesverdriet, feitelijk het gemis van een geliefde die aan de andere kant van de wereld vertoeft en relatieproblemen vinden we terug in "Before You Leave". De titeltrack is co-written met Fred Eaglesmith en gaat over die emoties die je voelt op het moment dat de avond valt. Andere emoties komen vrij in "Same Road", ook zo'n hoogtepunt, dat je zeker niet onberoerd zal laten. De bekoorlijke songs klinken heel natuurlijk en organisch doordat ze zoveel mogelijk in live-takes zijn opgenomen en met haar krachtige teksten is Mary Gauthier er wederom in geslaagd ons hart te stelen. Er zullen hopelijk dit jaar nog vele mooie Americana-platen verschijnen, weinige zullen echter kunnen tippen aan "Between Daylight And Dark".



 

STEVE EARLE
WASHINGTON SQUARE SERENADE
Website - myspace
Label: New West Records
Distr.: Sonic Rendezvous

 

 

Steve Earle werd op 17 januari 1955 geboren in Fort Monroe Virginia. Op jonge leeftijd verhuist het gezin naar San Antonio Texas waar Steve opgroeit. Hier ontmoet hij voor het eerst Townes Van Zandt en Guy Clark, van onschatbare waarde voor een beginnend singer-songwriter maar geen goeie opvoeders. Hij debuteert op Guy Clark’s klassieke album "Old No 1" als achtergrondzanger en speelt zelf voornamelijk rockabillynummers met zijn band The Dukes. Voor Nashville is deze muziek te ruig en derhalve lukt het hem niet om een platencontract te krijgen. Ondertussen zijn er al vele cd's van Earle verschenen en is hij ook het levende bewijs dat er in het zuiden van de States niet alleen godvrezende boeren wonen die kritiekloos de regering Bush napraten. Nee, hij heeft zich de afgelopen tijd ontpopt als een soort muzikale Michael Moore die zijn muziek gebruikte als vehikel voor zijn politieke boodschap: het wippen van Bush en het afschaffen van de doodstraf. Maar goed, op deze manier maakt Earle niet alleen maar vrienden maar ook muziek met een politieke boodschap hetgeen zeer duidelijk te horen was op zijn vorige albums "Jerusalem" (2002) en "The Revolution Starts Now" (2004). Ondertussen is Earle ook de echtgenoot van Allison Moorer geworden en om zijn onderhoudsgeld voor zijn vorige vrouwen te kunnen betalen verscheen er zopas een nieuw studioalbum "Washington Square Serenade", en neemt onze ruwe-bolster-blanke-pit wederom geen blad voor de mond, al is deze plaat niet zo politiek geladen als zijn voorgangers. Zoals "Washington Square Serenade" reeds doet vermoeden, woont Earle tegenwoordig in de altijd hippe New Yorkse wijk Greenwich Village, alwaar hij een nieuw platencontract tekende met het New West-label. Opgenomen in de Jimi Hendrix’ gerenommeerde Electric Lady studios en geproduceerd door Dust Brother John King (Beastie Boys, Beck, The Rolling Stones), is er op deze twaalfde studioplaat, twintig jaar na zijn debuut "Guitar Town", extra aandacht besteed aan de ritmiek. Zoals in het nummer "City Of Immigrants", waarin hij op een treffende wijze het Amerikaanse immigratiebeleid aan de kaak stelt, is opgenomen met het hippe Braziliaanse combo Forro In The Dark. John King slaagt in deze song door toevoeging van Braziliaanse ritmes, dit nummer van een wat scherper randje te voorzien. Maar naast deze Zuid-Amerikaanse ritmes flirt Earle in andere songs eveneens met hiphop ritmes ("Satellite Radio") als met countryrock ("Jericho Road") en folk ("Sparkle And Shine"). Allison Moorer is één van de gasten op het album, en is te horen op de track "Days Aren't Long Enough", een nummer dat ze schreef met haar levensgezel en deze lovesong is volstrekt de uitschieter van de elf eigen songs en een knappe versie van Tom Waits’ "Way Down The Hole". "Washington Square Serenade" is niet zo spectaculair als zijn voorgangers, meer persoonlijk dan politiek, maar wel uitzonderlijk sympathiek vanwege de nieuwe wegen die Earle in slaat. Zolang er ergens ter wereld onrecht is, zal Steve Earle cd's blijven maken. "Washington Square Serenade" is alweer een reden om onze troubadour te blijven koesteren, want dit is echt vakwerk!

Tracklist:
1. Tennessee Blues
2. Down Here Below
3. Satellite Radio
4. City of Immigrants
5. Sparkle and Shine
6. Come Home to Me
7. Jericho Road
8. Oxycontin Blues
9. Red Is the Color
10. Steve's Hammer (For Pete)
11. Days Aren't Long Enough
12. Way Down in the Hole



CRAIG KING
BREAKTHROUGH
Website
Label: Bonedog records
Cdbaby

 

 

Er is een gebied binnen de rootsmuziek dat nogal stiefmoederlijk behandeld wordt, namelijk de soul. Zelfs een all-round rootssite als deze gaat hierbij niet vrijuit, want ook bij Rootstime zijn maandelijks de besprekingen van dit genre op één hand te tellen. Vanaf nu gaan wij proberen daar wat verandering in te brengen en ook deze tak (of wortel?) van de rootsmuziek wat meer ruimte te bezorgen. Hadden we enkele weken geleden al de 2 uitstekende cd's van Willie Walker met zijn band the Butanes, dan is het nu nog eens de beurt aan een soulzanger van het zuiverste water. Craig King is de naam en hij komt uit Pittsburg, Pennsylvania. Op het Bonedog label waarop Craig's cd verscheen kent mijn zijn vak en daarom is ook dit debuut meteen een schot in de roos. Craig King verdiende als gitarist reeds heel wat aanzien in deze kringen, onder andere als begeleider van Martha Reeves en George Clinton. Deze keer echter wil hij op eigen benen staan en vooral zijn kwaliteiten als vocalist in de verf zetten. En of hem dat gelukt is! Begint de cd nog eerder bluesy, met het knappe titelsong nummer "Breakthrough" waarop Craig op gitaar en vocals schittert, dan is vanaf het tweede nummer "A love Like This" de echte soul helemaal daar, met superstrakke blazers, funked-up gitaren, en een ouderwets Booker-T hammond. De ballad "So Much in Love" brent Craig met een stem waar de soul van af druipt, terwijl de blazers in Memhis horns stijl de nodige sfeer bijeen blazen. Even een stapje terug in de blues, met de shuffle "The Blues Come A 'Knockin'", maar toch blijft die soulvolle stem de aandacht opeisen. In "Feelin Like A New 45" bezingt Craig zijn passie voor de oude soul opnames van zijn voorganger die hij op zijn vinyl singles steeds opnieuw blijft draaien, en waarin hij zingt "old school is in again". Zeker weten. Zelfs een beetje James Brown invloed krijgen we in "What’s Right". En zo gaat het gestaag verder "It’s What’s On The Inside", "Am I Rushing You" ,"Rolling Down The Highway" allemaal prima soulsong met dat ouderwetse Stax geluid en een stem die tussen de groten van vroeger mag gaan plaatsnemen, zijn stem lijkt trouwens op die van Earl Thomas. Wat was dat van die "Old School"? Nu alleen nog maar hopen dat deze man krijgt waar hij volgens mij meer dan recht op heeft, en waar hij zijn CD dan ook toevallig (of bewust) naar genoemd heeft: "A Breakthrough"
(RON)



 

DAVID GOGO
VIBE
Website
Label: Dixiefrog Records
Distr.: Bertus

 

Snarenridder David Gogo is een graag geziene gast op allerhande bluesfestivals in Europa en Amerika. Als grote inspiratiebron heeft hij vooral veel boodschappen gedaan bij de SRV-man, en dat is inderdaad altijd te horen geweest. Toen de Canadese gitarist Gogo, ter ondersteuning van "Dine Under The Stars" in 1999 voor het eerst naar Europa kwam waren de verwachtingen erg hoog gespannen. Gogo werd ons toen voorgespiegeld als de spectaculairste gitarist die Canada sinds Jeff Healey had voorgebracht, en zou dat even later op het Moulin Blues komen bewijzen. Na dit optreden werd het in Europa lange tijd stil rond David Gogo. Tot in 2002 zijn album "Skeleton Key", verscheen voor het Dixiefrog-label. Op dit album waren 11 nummers te horen waaronder vijf eigen composities die van grote maturiteit getuigden en covers van o.a. Willie Dixon, Otis Rush en Albert Collins. In 2004 was het de beurt aan Gogo's zesde album, "Vibe". Naast eigen nummers waren hier ook weer songs geschreven door o.a. Tom Wilson, Craig Northey (The Odds/Colin James) en John Capek (gekend van het nummer, "Rhythm of My Heart" van Rod Stewart). Uitschieters op deze plaat waren voornamelijk de nummers "I'll Do Anything" en "300 Pound Shoes", waarin hij zowel vocaal als op gitaar het meest schitterde. Gast Jeff Healey was ook te horen met een prachtige gitaar solo in het strakke "She's All Right". Deze plaat verscheen bij Cordova Bay Records, het label waar ook zijn laatste album "Acoustic (Official Bootleg Series - Volume 2)" verscheen. Op deze plaat kregen we een andere artiest te horen: bedaarder en rijper. Gogo hoeft zich niet meer zodanig te bewijzen, en dat loont. Hij brengt hier, zoals de titel al aangeeft, tien akoestische nummers, waaronder vijf originals en vijf covers, songs waarin hij op een perfecte manier gebruik maakt van zijn 1930 National Steel -, 1915 Gibson - en een gewone '12-string' gitaar. Daar zijn album "Vibe" nooit op de Europese markt verschenen is, komt daar nu, wel drie jaar later, in de Benelux verandering in. En dit dankzij Dixiefrog (Bertus Distributie) die deze CD releasen, ommiddelijk gevolgd met een mini-tour van Gogo door België en Nederland. "Vibe" is over de hele linie zeer breed georiënteerd, want behalve een puik stukje blues, staat deze plaat ook bol van rock en soul. De gitaarvaardigheden van deze Canadees zijn werkelijk ongekend, luister even naar het funky "Silk And Stone" of het rockende "Cry Harder", songs waarin hij op de van hem bekende wijze, maar licht voorspelbaar, zich kan uitleven. Dit is een gitarist die je beslist ooit live gezien moet hebben. "Vibe" zal tijdens de tour volop verkrijgbaar zijn en de rest van Europa zal pas in januari 2008 deze cd verkrijgen. Wij bevelen "Vibe" hierbij echter zeer nadrukkelijk aan, maar ook zijn volgende optredens in Belgie en Nederland:

DAVID GOGO LIVE

29-09-2007: Rocking The Blues Festival, Duiven (NL) aanvang 21:30 uur
30-09-2007: Café de Witte Bal, Assen (NL), Aanvang 18:00 uur
01-10-2007: Spirit Of 66, Verviers (BE), Aanvang 20:00 uur
05-10-2007: Muziekkaffee de Kroeg, Helmond(NL), aanvang 21:00 uur
06-10-2007: Bluescafe Apeldoorn (NL), aanvang 22:00 uur
07-10-2007: Cafe de Noot, Hoogland (NL) aanvang 20:00 uur
08-10-2007: Banana Peel, Ruiselede (BE) aanvang 20:15 uur


David Gogo treedt met de volgende samenstelling op:
David Gogo - gitaar en zang
Stephen Wood - bas
Julian St.Martin - keyboards
Andrew Lamarche - drums
Becky Abbott - backing vocals.



JASON EADY & THE WAYWARD APOSTLES
WILD EYED SERENADE
Website - myspace
Info: Jason@jasoneady.com
Label : Littoraria Records
Cdbaby

 

"Then there’s Sam Baker… Sam is the best songwriter I have ever heard and he has an incredibly unique delivery. He is going to be a legend one day. "
(Jason Eady)

 

Sam Baker's "Pretty World" (zie rev: juni '07) zal veelvuldig gaan opduiken in de eindejaarslijstjes en zijn concert in Paradiso, Amsterdam (12/1/'07) zal ongetwijfeld behoren tot één van de talrijke muzikale hoogtepunten die 2007 mag beleven. Iemand die aardig op weg is om in de voetsporen van Sam Baker te geraken is onze goede vriend Jason Eady die met zijn debuutalbum "From Underneath the Old" blijkbaar alleen ondergetekende in de Lage Landen van zijn ruim aanwezige muzikale talenten kon overtuigen. Hij mocht dan ook rekenen op de bijna maximum score (zie rev: Feb'06) en kreeg een meer dan verdiende top 10 notering in mijn eigenste 2006 lijstje (zie jaarlijsten). Mede door de minieme belangstelling vanwege de collega's was het ietwat bang afwachten of ik mij niet vergallopeerd had in mijn beoordeling maar de opvolger "Wild Eyed Serenade" laat er niet de minste twijfel over bestaan ... deze jongen had het bij het juiste eind! Jason Eady koos nochtans niet voor de eenvoudigste oplossing ... never change a winning team ... want van producer/collega Walt Wilkins ("a friend, a class act and a poet") en multi - instrumentalist Tim Lorsch is er op dit album geen sprake meer en zijn het the Wayward Apostles (Scott Davis / guitars, mandolin, dobro, accordion, harmonica, lap steel, harmony vocals, organ, N. Jordan Kiener / electric & upright bass, harmony vocals en Kenny Smith / drums , percussie, harmony vocals) die de singer / songwriter uit Forth Worth Texas terzijde staan. Vooral die Scott Davis lijkt mij een prima aanwinst te zijn en etaleert dat veelvuldig ... opener en titelsong "Wild Eyed Serenade" en "Before I Was Dead" zijn dobro / fiddle / banjo pareltjes, wat wij al aangaven op "From Underneath the Old" dat ondermeer Buddy Miller en Steve Earle razend jaloers moeten zijn op deze Jason Eady herhaalt zich met songs als "Confidently Wrong", "Unsteady Ground" en "Rise". "Back to Johnson" lijkt op het lijf geschreven van de meester himselve ... in casu Sam Baker en half Texas staat ongetwijfeld na het beluisteren van "Redemption" in de rij om zich een accordionneke aan te schaffen. "Ill Be Home Tomorrow" (lap steel), "Forgive Me" (organ) en "I Will" (guitars) plaatsen de prima samenwerking van het duo Eady / Davis uitvoerig in de schijnwerpers, het leuke countrydeuntje "Waiting to Shine" en de schitterende a capella uitvoering van de traditional / gospel "Walking in Jerusalem" onderstrepen nogmaals de muzikale veelzijdigheid van Jason Eady & the Wayward Apostles. Het zal drummen worden in mijn eindejaarslijstje ... Sam Baker, Jimmy Lafave, Rachel Harrington, Sally Jaye, Brian Joens, Scott Link, Sara Cox, Gordy Quist, J Shogren, Lori Yates, Nathan Holscher, Kane, Welch & Kaplin, Piet Van den Heuvel .... en natuurlijk Jason Eady!



 

 

BOB DYLAN
DYLAN
Website - myspace
Label: Columbia Records
Legacy Recordings
Distr.: Sony BMG Music Entertainment
VIDEOS

 

 

Over de kwaliteiten van de nummers van Bob Dylan hoeven we niet discussiëren. Over de kwaliteit van de verschillende verzamelaars die in de loop der jaren verschenen zijn, lopen de meningen uiteen. De dubbelaar "Dylan" wint het echter van de andere verzamelaars. Feitelijk valt er weinig op deze verzameling aan te merken, en bovendien zijn klassieke nummers als "Blowin’ In The Wind", "Like A Rolling Stone" en "Tangled Up In Blue" keurig chronologisch op de eerste schijf terug te vinden. Een uitstekende introductie op de belangrijkste singer-songwriter van de tweede helft van de vorige eeuw derhalve. Merkwaardiger is echter de tweede schijf, die als bonus is toegevoegd. Want hierop vinden we slechts twee tracks, de nieuwe en exclusieve Mark Ronson remix van het nummer "Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine)". (Mark Ronson speelt op 1 november in de Handelsbeurs in Gent). "Dylan" is een verzamelaar met alleen maar geweldige nummers, maar één die wel een beetje overbodig aandoet omdat er immers al genoeg verzamelaars van Dylan verkrijgbaar zijn. Toch zal de echte fan er weer aan moeten geloven, want met deze nieuwe remix van Ronson kan de echte diehard niet anders dan wederom aanschaffen. Het is moeilijk om een overzicht te geven van een artiest die al meer dan 40 jaar muziek maakt. Zanger/dichter Dylan is één van de belangrijkste artiesten aller tijden. De stem van een generatie, de man die rock volwassen maakte, meer dan vijfhonderd songs, bijna veertig platen in even zoveel jaren. Dylans songteksten en zeer eigen muziekopvatting hebben grote invloed gehad op de ontluiking van de popmuziek in de jaren zestig. De tekstuele vernieuwing was te danken aan Dylan's brede belangstelling voor de rijke tradities van het Amerikaanse lied, van folk en country/blues tot rock'n'roll en rockabilly, tot aan Keltische balladen, zelfs jazz, swing en Broadway. Disc 1 bladert door de carrière van deze spraakmakende man. Het gekke hieraan is dat via een speciale website kon gestemd worden op de favoriete Dylan-nummers, en op basis daarvan is deze verzamelaar samengesteld, en op zich is dit dan ook nog een prima chronologisch geordende compilatie geworden. Dylans carrière begon in het midden van de jaren vijftig, nog in zijn middelbare schooltijd. Zijn muzikale en literaire faam zijn sindsdien uitgegroeid tot een welhaast filmisch en opstandig, maar ook onwillig boegbeeld van de onrust in de Amerikaanse samenleving. De beweging voor de burgerrechten kende geen beter volkslied dan zijn song "Blowin' in the Wind". Miljoenen jongeren omarmden ook het tweede nummer op deze CD, "The Times They Are A-Changin". De mooiste clips allertijde is wel Dylan’s "Subterranean Homesick Blues", hier als derde song. Vele videoclip varianten zijn hier op gemaakt en ook de muziek heeft als voorbeeld gestaan voor nummers als "End of the World" van REM en vele reclames en advertenties. Verder horen we ook de ultieme Dylan-single "Like A Rolling Stone" (zie clip uit 1966), natuurlijk ook onmisbaar, net zoals "Just Like A Woman", "All Along The Watchtower" en "Knockin’ On Heaven’s Door". Nieuw materiaal ontbreekt, maar daarover gaan we niet mopperen, want "Dylan" die tegelijkertijd als enkele, dubbele en deluxe driedubbele editie verschijnt geeft een uitstekend overzicht van de grootste singer-songwriter uit de vorige eeuw. De echte Dylan-fanaten hebben dit materiaal natuurlijk al lang in huis, maar wie nog niets van Dylan in huis heeft is dit een mooie gelegenheid om zijn ontdekkingsreis te beginnen.

TRACKS:
CD1
1. Blowin’ In The Wind
2. The Times They Are A-Changin’
3. Subterranean Homesick Blues
4. Mr Tambourine Man
5. Like A Rolling Stone
6. Maggie’s Farm
7 .Positively 4TH Street
8. Just Like A Woman
9. Rainy Day Women 12 & 35
10.All Along The Watchtower
11.Lay, Lady Lay
12.Knockin’ On Heaven’s Door
13.Tangled Up In Blue
14.Hurricane
15.Make You Feel My Love
16.Things Have Changed
17. Someday Baby
18. Forever Young
BONUS DISC
1. Most Likely You Go Your Way (And I’ll Go Mine) MARK RONSON Re-Version
2 .Most Likely You Go Your Way (And I’ll Go Mine) ORIGINAL VERSION



CHARLIE WOOD
NEW MEMPHIS UNDERGROUND
Website
E-mail: charlie@charliewood.us
Label: Daddy-O records
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO3

 

 

Nog geen jaar geleden leerde ik hier bij Rootstime het werk van Charlie Wood kennen, en dadelijk behoorde ik tot zijn fans, want Charlie is een keyboardspeler en zanger van grote klasse. Die cd "Lucky" liet mij kennismaken met de uitstekende zangkwaliteiten van Charlie en zijn funky toetsenwerk op hammond B3 en piano, en niet alleen dat, want Charlie speelt ook nog de drum- bas en gitaartracks op deze cd. Als vaste huismuzikant in de "King's Palace", een bekende club op Beale street in Memphis, kent hij na vele jaren optreden natuurlijk het klappen van de zweep. Met die soepele prachtstem van hem brengt hij songs die varieren van pure blues tot Jazz, maar meestal met een portie New Orleans invloed. Die stem van hem heeft wat van Ray Charles feeling, en de klankkleur van zowel Georgie Fame als James Taylor, een ideale combinatie dus om jazzy bluessongs te brengen, hetgeen de songs op deze cd dan ook zijn. Pure clubmuziek, je kan je zo inbeelden dat je in die bluesclub op Beale Street zit en geniet van die lekkere muziek van Charlie Wood en zijn band “The New Memphis Underground”, een achtkoppige formatie van uitstekende muzikanten, stuk voor stuk vakmensenwaaronder de bekende harpspeler Billy Gibson, die ook op hetzelfde platenlabel Daddy-O records zijn releases uitbrengt. “Let It Rip” het eerste nummer is een knap gezongen shuffle, met uitstekende boogie woogie piano-interventies van Charlie. Die uiterst wendbare stem van hem maakt van alle songs iets bijzonders. “Brand New Feeling” is een van die songs waarin wat Ray Charles bovenkomt. In “Too much Is Not Enough”, een snel gezongen boogie met uitstekend pianowerk, zijn ook de blazers van de band, saxofonist Kirk Smothers en trompetist Marc Franklin, uiterst actief. Enkele bekende bluescovers, waaronder “Send me Someone To Love” van Percy Mayfield en “Drown In My Own Tears” van Henry Glover, in een versie die in niets moet onderdoen voor de versie van Ray Charles, maar het merendeel is eigen werk (10 van de 14 songs). Het grappige, hoekig gezongen “Don’t Let The Money Get Funny, Honey’ is een van die eigen songs, net als “Almost Forgot About The Blues”, een slowblues waar Charlie weer eens zijn uiterst soepele stem kan tonen, die dat bluesgevoel uistekend kan overbrengen. “Coffee is for me” draagt de geest van “Rocket 88” in zich, de song waarvan beweerd wordt dat het de eerste rock ‘n ‘roll song was. Dit rockt in alle geval als de swingende neten. Maar in de bluesy, langzamere songs is Charlie op zijn best, die stem met al zijn wendingen en intonaties is zo ’n genot om naar te luisteren, en als daarachter dan die romige klank van de Hammond B3 opduikt krijg je dat echte Muscle Shoals of Stax geluid. Zo een nummer is “You Don’t Really Want To Know”, zonder meer de beste song op deze cd, die het predikaat “All Killers,No Fillers” van mij al lang verdiend had. Deze song zit vanaf nu in’t speciale mapje van mijn MP3 speler met de “kippevel” momenten. Moet ik nog meer zeggen? Overtuig je zelf met bovenstaande clips...
(RON)


HANK SHIZZOE & THE DIRECTORS
HEADLINES
Website - myspace
Label : Blue Rose Records
Distr.: Sonic Rendezvous

Wanneer je het in de blues wil maken, kom je met een naam als Thomas Erb niet ver. Zoiets moet de Zwitserse zanger en multi-instrumentalist hebben gedacht. Dus verkoopt hij zijn muziek onder de naam Hank Shizzoe. Maar om die aanlokkelijk grote Amerikaanse bluesmarkt binnen te dringen, kom je als Zwitser ook niet ver, moet Shizzoe daarnaast hebben gedacht. Dus leukte hij zijn biografie wat op."Hank was born on Hawaii," they were told. "He did research on bagpipes in the Scottish highlands ... before making himself at home in Switzerland where the chocolate's tasty and the cost of living's high." De zaak is inmiddels aan het licht gekomen en Shizzoe heeft alles toegegeven, maar veel recensenten zijn indertijd voor zijn leugentje om bestwil gevallen. En ondertussen is het Shizzoe gelukt om bij de Amerikanen in the picture te komen. Kijk, je kunt natuurlijk ook gewoon goede muziek produceren. En dat doet Shizzoe ook. In een stijl, die op wonderlijke wijze Robert Johnson, J.J. Cale en Mark Knopfler verenigt; zijn invloeden zijn dan ook bij deze artiesten te zoeken, maar ook bij Ry Cooder, Keith Richards en Billy Gibbons. Verder put hij zijn bluesgevoel niet alleen uit de zo vaak bezongen liefde, maar ook uit naar zweet stinkende beurshandelaren of mensen die via talkshows met stompzinnige onderwerpen op tv willen komen. Cynische en droogkomische blues dus van een uitstekend muzikant. Shizzoe speelde vaak alle instrumenten zelf op zijn vier soloplaten zijnde: Low Budget (1994), Walk (1996), Plenty Of Time (1998) en Hank Shizzoe (2001). Als hij zich liet begeleiden was dat door Loose Gravel: drummer Christopher Beck en bassist Michel Poffet op zijn vorige album, In Concert (2003). Ook op deze live-dubbelaar waren ze erbij, al wordt dit trio op de tweede cd uitgebreid met gastgitarist Sonny Landreth versterkt. Met zijn band speelde Shizzoe als support-act voor ZZ TOP, David Lindley, Bo Diddley, CharlieMusselwhite, Luther Allison, Robben Ford, Paul Rodgers, Flaco Jimenez, Rodney Crowell, Louisiana Red en Little Charlie & The Nightcats. De nadruk ligt vanzelfsprekend op Shizzoe’s gitaar, én natuurlijk op de slide gitaar die hij in de laatste tien jaar als zijn handelsmerk heeft weten te ontwikkelen. Hij blijkt een meer dan effectieve gitarist, zowel op de gewone elektrische als op de slide, ook als hij regelmatig gas terugneemt. Sinds zijn vorige album "Out And About" (2005) kregen Shizzoe’s begeleiders, drummer Christoph Beck en bassist Michel Poffet, versterking van Oli Hartung als tweede gitarist en meteen ook een nieuwe naam: The Directors. Zo verbreedt hij zijn spectrum met een aantal onverwacht heftige nummers, die de introspectieve songs afwisselen. Ook op zijn nieuwe cd, "Headlines" wordt Shizzoe begeleid door The Directors, en na meerdere malen beluisterd te hebben kunnen we alleen maar concluderen dat het Shizzoe wel degelijk opnieuw gelukt is op zijn zevende cd. Zoals op zijn voorganger herleeft het "Shizzoe" geluid: inventief breed gitaarspel en zijn opvallende stem. Als vanouds puttend uit country, blues, Western swing, jazz en singer-songwriter dienen de vier musici in twaalf door Shizzoe geschreven nummers en een versie van Bob Dylan's "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread" (uit "Basement Tapes" LP- 1967), zo een veelzijdig geheel op, waarvan de delen qua sfeer precies op elkaar passen. De cd start met uptemponummer, "Are We There Yet?", een song zoals we die kennen van de Dire Straits, gevolgd door een funky/fuzzy rockende shuffle "Hey Now say Now". Na de slow blues "The Farmer's Song (For Ali)" volgt "49 Days And 50 Nights", een zes minuten country blues overladen met slide & bottleneck gitaren, meteen een uitschieter van formaat. Andere hoogtepunten zijn de titeltrack "Headline", een gedreven Rock'n Roll nummer met een mooi gitaarduel tussen Oli Hartung en Shizzoe zelf en "Flash In The Pan", een nummer waarin echo’s van Mark Knopfler doorklinken, maar Shizzoe geeft al heel lang een eigen draai aan die invloeden. Met de afsluitende rootsrockers "The Sailor And The Queen" en "Thanks I'm Feeling Fine" toont Shizzoe's band een veelzijdige en competente band te zijn die hem tijdens zijn uitstapjes uiterst effectief ondersteunt. Alle ingrediënten zijn wederom aanwezig en worden op smaakvolle wijze verwerkt tot een geluid dat bij ons nostalgische gevoelens oproept. Een bijzonder aangename verrassing.


 

DUANE RUTTER
WAITING ROOM
Website - myspace
Label : Busted Flat Records
myspace


In het leven loopt lang niet altijd alles zoals je ’t plant. Dat mocht ook Duane Rutter ondervinden nadat hij z’n thuishaven Walsingham, Ontario verliet voor Port Rowan in diezelfde staat. Daar aangekomen vond hij weliswaar vrij snel het opperste genot in de muziek met bands van o.a. Linda Lee, Ronnie Hawkins, Terry Danko en James Atkinson. Maar hij besloot na 25 jaar als sideman nu pas een soloplaat te maken en vond bij het Busted Flat label de ideale bondgenoot om zijn muzikale dromen mee na te jagen. In multi-instrumentalist Dan Walsh met name, die we ondermeer kennen van de Fred Eaglesmith Band, maar ook om zijn bijdragen aan de laatste cd's van Brock Zemon en Lynn Jackson, tevens ook labelgenoten van Rutter. Bij een eerste beluistering waren wij ogenblikkelijk gecharmeerd door wat de Canadees op zijn debuut te bieden heeft. Rutter blijkt immers zwaar beïnvloed door grootheden uit het genre als Guy Clark, The Carter Family, Fred Eaglesmith, The Band, Alison Krauss & Union Station, Waylon Jennings en Lightinin’ Hopkins en dat vertaalt zich ook naar de kwaliteit van zijn songs toe. Liefhebbers van folk & roots zullen wellicht dan ook met bosjes vallen bij het horen van deze tien intelligente liedjes. Rutter geeft gewoon de volgende benaming aan zijn muziek: "North American Bluegrass with a heavy spiritual vibe". En bij het horen van het bijzonder indringende "Heartless Wheel" of het al even beklijvende "Rachel Sings" kunnen we dit volledig beamen. Deze songs zijn naast heel wat andere, als "No More Wine for Jesus", "Dead Man", "Goodnight Amy", ... stuk voor stuk juweeltjes, die ervoor zullen zorgen, dat Rutter bij een volgend project allicht niet meer zal moeten rekenen op de hulp van anderen om voor zijn muziek de nodige aandacht te krijgen in de media. Dit is gewoon véél te goed om er achteloos aan voorbij te gaan. "Waitring Room" is zo'n plaat die zo ongeveer hetzelfde effect op je heeft als urenlang door je raam zitten staren naar het vallen van de bladeren op een herfstige dag. Veelal sombere, op het slappe koord tussen blues, folk, country en bluegrass balancerende liedjes, in de eerste plaats gedragen door Rutter verweerde stem en verder richting weemoed getrokken door bijdragen van voornamelijk producer Dan Walsh op alle gitaren en dobro en de vocale backing van The Blue Rubies (Cindy Dell & Jen Ryckman) en Lee Anne Wesseling. De ondertoon is er één van totale melancholie, maar dan wel van het aangenamere soort. Wedden, dat ook jij er met het nodige plezier zal in zwelgen?