ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007

MEI 2007 - JUNI 2007 - JULI 2007 - AUGUSTUS 2007 - SEPTEMBER 2007


THE VELDMAN BROTHERS - HOME

CINA SAMUELSON - LAUGH, LOVE & LIVE

NEIL CARSWELL - GOOD MAN'S JOURNEY

BILL PRICE - OLD HAT - BETTER FOR THE DEAL - BONES & APPLES - THE CIRCUS & THE GALLOWS

PATTI SCIALFA - PLAY IT AS IT LAYS

BILL SHEFFIELD - GOT A GIG, GOTTA GO

ROMI MAYES - SWEET SOMETHING SPECIAL

RICHARD SWIFT - DRESSED UP FOR THE LETDOWN

MUDCAT - GET YOUR HOUSE IN ORDER

LOUIS LEDFORD - ADIOS KING


 

THE VELDMAN BROTHERS
HOME
Website
E-mail: b.veldman1@chello.nl
Label:Eigen beheer
VIDEO

 

 

 

Het debuut "Home" van beide broers Veldman, Gerrit op gitaar en Bennie op Hammond B3, bijgestaan door een uitstekende ritme sectie bestaande uit Marco Overkamp op drums en Donald van der Goes op bas, is om met de deur in huis te vallen, een uitstekende blues-release geworden. Voornamelijk geënt op de Texaanse blues zoals we die kennen van SRV, Fabulous Thunderbirds en Freddie King, maar ook invloeden van Lester Butler, Hendrix en meer traditionele dingen als de Mississippi Delta, Howlin' Wolf en slide meesters als Elmore James en Hounddog Taylor. De CD opent met hun lijflied om het zo te zeggen. "Brothers Shuffle" is een instrumental die als opwarmer ook hun concerten opent, een nummer in de beproefde Stevie Ray stijl, vol energie. "One More Chance" gaat wat verder in dat Texaanse shuffle ritme, en is door de uitstekende stem van Gerrit en de knappe melodielijn, één van de meest sterke songs op deze cd. Dat dit nummer wat drijft op een handige combinatie van andere songs zoals Peter Green’s “Supernatural” en Booker-T’s “Green Onions” nemen we er met de glimlach bij. Handig verwerkt, jongens. Howlin’ Wolfs ”Killin Floor” krijgt eveneens een gedegen bewerking, wat herinnerend aan de versie van Electric Flag in de jaren 70, met echter extra mondharmonica werk van Bennie. “This Pain” is een langzame Delta bluessong waar Gerrit de pijn dan ook laat doorklinken in zijn stem en Bennie in de mondharmonicasolo op ’t eind. “Daytrippin’” is een song in echte Lester Butler traditie, en herinnert aan Red Devils en 13, de bands waarmee deze mondharmonicalegende furore maakte. Bennie laat horen een uitstekende leerling van deze school te zijn en de zangpartijen door de harpmicrofoon, met dat lekker vettige geluid geven dit nummer extra credibilty. In “Easy Rider” lijkt de stem van Gerrit enorm op die van meesterzanger Paul Rogers ten tijde van Free en Bad Company, en hij levert hier dan op vocaal gebied ook een puike prestatie, en blijkt dus een uitstekend zanger te zijn. Het sober gebrachte “Tell me Baby” heeft die oude Delta-feel in zich en dit komt vooral door de droge gitaarklank en het gebruik (opnieuw) van de Shure Green Bullet mike waardoor gezongen wordt. ”Let me Love You Baby” is het vlugst omschreven als Stevie Ray meets Jimmy Smith, waarop de twee broers mekaar elk met hun instrument om de oren slaan. “Harponized” is Bennie op volle kracht op mondharmonica. Lester Butler re-visited. Het lange en langzame nummer om de cd te sluiten “All Those People” is een soort hommage aan Stevie Ray Vaughan en Hendrix, want beide gitaristen komen via Gerrit met hun typische gitaargeluid ruim aan bod, hij zingt ook weer met die gruizige bluesy soulvolle stem van hem de sterren van de hemel. Na een sfeervol einde komt er echter nog een verrassing, want terwijl ik deze tekst zit te typen, na een stilte van meer dan 2 minuten, breien de broertjes nog een mooi vervolg van enkele minuten aan deze song, en dan komt pas de echte definitieve stilte. Oranje boven!
(RON)


 

 

CINA SAMUELSON
LAUGH, LOVE & LIVE
Website - myspace
Mail : hollaenderdj@newmail.dk
Label : Cool Country Music
Distr. : Hemifran

 

 

Cowboymuziek uit Zweden ligt niet direct in de lijn van de gebruikelijke verwachtingen. Cina (“Keena”) Samuelson lanceerde nu bijna 3 jaar geleden haar debuutalbum “From Country To Country” en nu is er een opvolger voor die CD in de vorm van “Laugh, Love & Live”. Als kind werd ze al dagelijks ondergedompeld in de countrymuziek die haar ouders door het huis lieten weergalmen. Mams en paps waren grote fans van dit Amerikaanse genre en hun dochter wou sindsdien niets liever dan ook zo’n populaire countryzangeres worden. En die kinderdroom heeft Cina in de laatste jaren volledig waargemaakt. In diverse liedjeswedstrijden in Zweden kaapte ze met haar countrysongs altijd de hoofdprijzen weg. Samen met haar broer Berra Karlsson, die een bekend Zweeds steelgitaar-speler is, vormde ze een groepje onder de naam “Freetown Highway”. Ze toerden doorheen Scandinavië, traden op voor radio en TV en werden vierde op het Eurovisie-Countrysongfestival in Nederland in 1989. Cina Samuelson werd uitgenodigd om op te treden in Nashville, Tennessee waar ze mocht optreden met de Charlie McCoy-band. In 1995 stopte de groep “Freetown Highway” maar Cina ging verder met een andere formatie “The Springhill Boys” en daarmee staat ze nog steeds op de podia bij diverse concerten in Scandinavië. Deze CD “Laugh, Love & Live” bevat 10 zelfgeschreven liedjes waaronder wat honky tonk, countryrock, bluegrass en countryballades. Zeer vlot in het gehoor liggende commerciële songs die allicht probleemloos gesmaakt zullen worden in haar thuisland. Nu volgen hier nog enkele titels die de moeite waard zijn om te onthouden : “If, How Or When”, “Don’t Worry”, “Laugh, Love & Live”, “More Than A Mother”, het heel mooie “The Best For You” en afsluiter “OK, I’m In Love”. OK, wij ook wel een beetje op de vlotte countrydeuntjes van Cina Samuelson.
(valsam)


 

NEIL CARSWELL
GOOD MAN'S JOURNEY
Website - myspace
Label: East winds records
Info: Doug Jones mason.jones@worldnet.att.net
Cdbaby
VIDEO

 

Als voornaamste lid van de southern rockband "Copperhead" is Neil Carswell nu klaar om zijn solo project "Good Man's Journey" aan de wereld voor te stellen. Ruige southern rock die in 't verlengde ligt van wat hij bij zijn band Copperhead deed. Hij kreeg op zijn solo cd wat hulp van vrienden, zoals Johnny Neel (keyboards bij Allman Brothers), Barry Goudreau (de gitarist van Boston), Stu Kimball (Dylan gitarist) en Chris Andersen (gitarist Outlaws), dus kan je verwachten dat deze heren zullen zorgen voor een muur van gitaren. Carswells stem is ruig en krachtig en herinnert me in een aantal nummers aan Robert Plant als hij hoog uithaalt. In tegenstelling met zijn Copperhead periode is deze cd meer bluesy en langzamer van tempo, al wordt er af en toe stevig gerockt, en heeft het geheel tot meer een rock karakter dan wat we bijvoorbeeld van de Allman Brothers gewoon zijn, een groep waarin in de vakpers Neil's werk wel eens vergeleken is, dit is minder Southern en meer rock. “The Cain Preacher” bijvoorbeeld is bijna Led Zeppelin, loodzware gitaren, Neil zingt als een Robert Plant op Bourbon en Goudreau en Andersen spelen hun ziel uit hun lijjf. De titelsong “Good Man’s Journey” ligt in de zelfde lijn, de song begint rustig maar gaat wat later opnieuw over naar bluesy rock die sterk aanleunt bij Led Zeppelin, vooral door de zangstijl van Neil. Over de ganse cd zijn de tien songs netjes verdeeld in de helft heavy rock songs (begin) en de andere helft met wat meer rootsy dingen (einde). “Ruby Jane” is wat meer ingetogen, maar blijft toch nog power rock ondanks dit, net als “Glass of Wine”, twee nummers die wat in het Bon Jovi of Aerosmith straatje passen. Voor het eerst echt rustig blijft het in “Righteous Side”, al is dat ook relatief want een paar maal zingt Neil de longen uit het lijf, en scheuren de gitaren van Kimball en Andersen op volle kracht. Even is er dan de gelijkenis met de echte Southern bands als de slide gitaren bovenkomen om op “Edge of Green” even voor wat Allman-sfeer te zorgen. Hoeft het nog gezegd dat dit mijn favoriete track is? Toch zal het moeilijk worden want “Poor Side Of The Tracks” is ook een mooie rustige song, gebracht vol feeling en overtuiging. Aan mij is de tweede helft van de cd duidelijk beter besteedt, want “Walking Out On You” gaat verder op hetzelfde elan, rustig tempo, met fel gezongen passages en mooi, bluesy gitaarwerk. Het nummer waarmee de cd eindigt is een bijna volledig akoestische ballad, en laat zien dat Neil Carswell van alle markten thuis is, Of het nu om heavy rocktoestanden gaat of om de meer ingetogen ballads, zijn sterke gruizige stem maakt er altijd wel wat moois van. Voorzichtige aanrader voor liefhebbers van groepen als Aerosmith, Led Zeppelin, ja zelfs Bon Jovi.
(RON)


BILL PRICE


THE BRAINS BEHIND PA
OLD HAT

 

In 2002 verscheen dit debuut van de band van Bill Price, The Brains Behind Pa, een mini cd met 7 songs in een sober, kunstig hoesje met als titel "Old Hat". Het werd een bijna volledig akoestisch cedeetje, met herschreven versies van hun favoriete traditionals. The Brains Behind Pa, genoemd naar een passage uit een Dylan song, bestaan dus uit Bill Price, Gordon Bonham, een gitarist die zijn eigen bluesband heeft, multi - instrumentalist Gary Boyle, die vooral mandoline en accordeon bespeelt en drummer Jeff Chapin, die echter op deze akoestische cd slechts een paar keer nodig is, voornamelijk Bonham en Price nemen hier 't leeuwenaandeel voor hun rekening, met de National Steel, dobro, bajo, mandoline en accordeon als voornaamste instrumenten. Dit geeft als resultaat een erg warm geluid aan hun prachtige bewerkingen van deze traditionals als "Trail Of The Buffalo" en "Ain't No More Cane", songs die al nationaal erfgoed zijn geworden, maar ook oude bluestraditionals als Blind Willie Johnsons "Soul of A Man" wat hier een sublieme uitvoering krijgt en "Oh Babe, It Ain't No Lie" van Elisabeth Cotton zijn juweeltjes. Met deze zeven parels hebben deze "Brains behind Pa" zich van in het begin al als een uiterst sterke alt.country en Americana band aangemeld.

THE BRAINS BEHIND PA
BETTER FOR THE DEAL

Deze groep met één van de origineelste namen ooit gehoord, is in 2000 door singer-songwriter Bill Price en gitarist Gordon Bonham opgericht en even later is ook Garry Bole hun komen vervoegen. Dit trio maakte in 2001 hun debuut "Old Hat", een zeven songs tellende collectie traditionele folk- en bluesliedjes, geschreven door Bob Dylan of zijn voorbeelden, zoals Woody Guthrie. Natuurlijk kon een vervolg met eigen materiaal niet uitblijven. Voor die er kwam werden evenwel met Jeff Chapin en Jeff Stone respectievelijk eerst nog een drummer en een bassist aangetrokken om de groep een meer gevulde sound te bezorgen. Voeg daarbij dat Garry Bole zowat met ieder denkbaar instrument uit de voeten kan en je weet dat je met deze band alle kanten op kan. En met "Better For The Deal" is deze opvolger nu eindelijk een feit. Bill Price schreef ditmaal alle songs zelf. En dan vraag je je af waarom hun debuut vol met covers stond, want een song schrijven is voor hem een gave die hij tot in de puntjes beheerst. Zijn songs combineren goeie teksten met een uiteenlopendheid van stijlen die je met verstomming slaan. De variëteit van de nummers is onbeperkt. Van rootsy popballads ("Silver Spade") en stevige rock ("Ship Of State" en "Mud Room") tot prachtige Americana ("Look Out Below"), alternatieve country ("The Other Side Of The River -Drowning Of Thirst"), blues ("Lookin’ Crooked-Those Drier Side Blues"), en zelfs cajun ("The Point Of Departure"). Je kunt het zo gek niet bedenken of deze kerels kunnen 't aan, en hoe! Bill Price blijkt niet alleen een geweldige songwriter te zijn, maar ook een prima zanger. Zijn stem deed ons bij momenten een beetje denken aan Dan Stuart van Green On Red. Onze frontman heeft dan ook terecht zijn eigen solo debuut uitgebracht in de zomer van 2003, nog voor deze opnames begonnen zijn in 2004. Twee jaren werd aan deze plaat gewerkt, wat ook duidelijk hoorbaar is. Hier is niet over een nacht ijs gegaan. Een prachtplaat van Bill Price en zijn band. Vijftien sterke songs op een rijtje. Ik zou zeggen: Buy this, you can't get anything "Better For The Deal"!

BILL PRICE
BONES & APPLES

Uit 2003 stamt dit solodebuut van Bill Price, in tegenstelling met de rootsy Americana sound van zijn band is dit geluid meer rockend, maar tegelijkertijd is er heel veel aandacht voor de teksten. De opnames gebeurden op 2 sporen analoge tape, enkel echte muzikanten en hun instrumenten, echte muziek, geen pro-tools zegt Bill zelf. Natuurlijk zijn de maten van "Brains" aanwezig, maar ook jazzgitarist Paul Holdman en drummer Jamey Reed. De teksten van de 15 zelfgeschreven songs gaan over het milieu "Hollow Wheel" of spiritualiteit "Within Without" maar ook over individualisme en zelfs een paar simpele romantische songs mogen, het hoeft niet allemaal zwaar op de hand te zijn. Erg mooi is "Bound To Save Us All" en "The Sound Of Many Waters", songs die in echte singer songwriter bijvoorbeeld traditie verhalen vertellen over de wereld die draait rondom "winst tegen elke prijs" (Big Numbers); De titel van de cd verwijst naar de Indiaanse cirkel van het leven, dat eindigt (Bones), maar steeds opnieuw begint (Apples). Martin Luther King was het die zei: "al wist ik dat morgen de wereld verging, dan plantte ik nog mijn appelboom vandaag". Met dit solo album toont Bill Price vooral dat hij een meer dan begenadigd tekstschrijver is, die zijn uiterst rake teksten met de nodige poezie omlijst en daarbij nog voor een originele muzikale verpakking ervan zorgt. Luister maar naar "40/40" of "Miracle Moon". Deze cd doet je uitkijken naar zijn opvolger, want Bill Price is, of het nu met "Brains Behind Pa" is of onder eigen naam, steeds weer een garantie voor gedegen kwaliteit.

BILL PRICE
THE CIRCUS & THE GALLOWS

Die opvolger is er nu, eind 2007, hoewel de opnames gebeurden in maart 2003. Overschotjes van "Bones and Apples"? Toch niet, het waren slechts 3 songs, en door samenloop van omstandigheden zijn de opnamen van die 3 songs er gekomen. Bill had de songs geschreven en naar eigen zeggen smeekten ze om blazers. Ze zochten de blazers bij mekaar en het kon, vrienden met wie ze ooit al opgetreden hadden en de rest van "Brains behind Pa" waren enthousiast om het uit te proberen, en dus werden deze 3 songs apart ingeblikt. De titelsong is een song die in de lijn ligt van wat we hoorden op "Bones & Apples", maar toch weer anders door het gebruik van die blazerssectie, het nummer krijgt hierdoor wel iets Van Morrison achtigs, maar natuurlijk is Bill's stem compleet anders, instrumentaal klopt echter het plaatje volledig. Dan echter "something completely different", om het met Monty Python termen te zeggen "Lookin Crooked" is onverwacht een pure blues, uiterst knap gebracht met mooie piano en sax passages en met wat Hammond en eindelijk kan Gordon Bonham zich eens volledig uitleven als bluesgitarist. "Go Away Nicely" gaat wat verder in de bluesy sfeer en is een wat klagende, droeve song, maar zo mooi, de gitaarsolo van Gordon is hemels. Heb ik spijt dat dit maar een EP'tje is! Dit is wat hij ons moet brengen op een full cd. Bill, huur die blazers nog eens, laat Gordon nog zoveel ruimte en haast je om een pak van deze songs te schrijven, direct beginnen, want lang wachten zal moeilijk worden.
(RON)


 

PATTI SCIALFA
PLAY IT AS IT LAYS
Website
myspace
Label : Columbia Records
Distr. : Sony BMG
I-Tunes
MSN-Music

 

 

 

Als je beroemder bent als “Mevrouw Bruce Springsteen” dan als zangeres is het moeilijk om op je merites als artieste beoordeeld te worden en de aandacht van het publiek op je muzikale prestaties te laten focussen. Vivienne Patricia “Patti” Scialfa – nu 54 jaar jong - draait toch al enkele decennia mee in de muziekscène en werkte samen met de Rolling Stones, Southside Johnny and The Ashbury Jukes en David Johansen vooraleer in 1984 vast lid van de E-Street Band te worden en in juni 1991 ook de tweede vrouw van Bruce Springsteen. Toch staat Patti Scialfa bij mij reeds meer dan tien jaar geklasseerd als absolute topzangeres. Haar debuutalbum “Rumble Doll” uit 1993 passeert nog vrij regelmatig langs mijn CD-speler omdat de pure emoties en wilde passie van alle songs op dat album afdruipen. Om voor mij duistere redenen duurde het dan tot 2004 vooraleer haar tweede soloalbum “23rd Street Lullaby” aan de wereld werd voorgesteld. Ze had in die lange tussenperiode wel voor een Springsteen-nageslacht gezorgd met 3 kinderen Evan, Jessica en Sam. Maar dat kwam haar stem alvast enkel ten goede want ook die tweede CD was een voltreffer. Waarom haalt Patti Scialfa dan niet de voorpagina’s van de muziekmagazines en de top van de verkoophitlijsten? Geen flauw idee. Daar waar Bruce meestal heel voorspelbaar uit de hoek komt met zijn nieuwe werk, is mevrouw net een ware toonbeeld van muzikale diversiteit. Op haar nieuwste album” Play It As It Lays” wordt dat nog maar eens overvloedig aangetoond door middel van 10 uitstekende, zelfgeschreven songs. In een voortreffelijke productie van Steve Jordan, een album mix van master Bob Clearmountain en de muzikale hulp van vrienden-topmuzikanten als eega Bruce (orgel), Nils Lofgren (gitaar), Steve Jordan (drums) en Clifford Carter (keyboards). Dit exquise en exclusieve begeleidingsgroepje noemt zij haar “Whack Brothers Rhythm Section”. Ook haar backing vocals verdienen een aparte, eervolle vermelding. Ze zijn prominent aanwezig op o.a. de songs “Rainy Day Man” en “Run, Run, Run”. Een eerste single uit het album is “Looking For Elvis” met daarin deze tekst “I’m just looking for some inspiration / I'm looking for something to rock my soul / I'm looking for a brand new destination / I’m looking for Elvis down a Memphis road”. Het rootsy en bluesy nummer “Town Called Heartbreak” wordt op een hoesstickertje al aangekondigd als de opvolger. Patti Scialfa beschikt over een uit-de-duizend-herkenbare stem die zowel folk-, country-, soul- als rocksongs perfect kan performen. “Play Around” is een schitterende ballad, eenvoudig gebracht en enkel maar mooi begeleid door Bruce op zijn B3-orgeltje. Evenzomooi is de titeltrack “Play It As It Lays” met alweer het orgeltje van Bruce en enkele strijkers. Emotionele songs is waar Scialfa het sterkst mee voor de dag komt op al haar CD’s en ook op deze laatste zijn het die songs die mij naar de strot grijpen en me alweer doen besluiten dat haar zoektocht doorheen de straten en de soulvolle muziek van Memphis, Tennessee - hetgeen “Play It As It Lays” toch duidelijk is - ook nu alweer een vaste waarde in mijn platencollectie zal worden.
(valsam)


 

BILL SHEFFIELD
GOT A GIG, GOTTA GO
Website
myspace
E-mail: avsheffield@bellsouth.net
American Roots & Blues Records
info@americanrootsrecords.com
Cdbaby

 

 

De zesenvijftigjarige veteraan Bill Sheffield, een uit Deep South (Atlanta, Georgia) afkomstige zanger-gitarist heeft met "Got A Gig, Gotta Go" zijn negende album afleverd en dit is meteen de opvolger van het vorig jaar verschenen album "Journal On A Shelf". Wat hier aan vooraf gaat is dan ook wel een beetje blanke bluesgeschiedenis. Op het album "In The Beginning" (1974), van Roy Buchanan mocht Sheffield op de leeftijd van drieentwintig debuteren, en men weet dat wie mocht spelen bij de legendarische Buchanan, een meer dan gemiddelde gitarist moest zijn. Roy Buchanan omschreef hem als: "Bill is the most underrated guitarist he's ever heard." In de loop van de jaren had Sheffield een heleboel bands, maar kerfde zich een eigen reputatie als podiumbeest met zijn Gibson of Martin OM, fingerpicking of slide, en met een hoog, klaar stemgeluid. En nu is er dus het nieuwe album "Got A Gig, Gotta Go", en wat voor een! Elementen uit blues, folk en country leggen op dit album een rijke muzikale traditie bloot. Hij weet zijn nostalgisch aandoend songmateriaal eerder fris dan stoffig te laten klinken. Het moet dan ook gezegd worden dat Bill Sheffield een meer dan begenadigd muzikant is, maar zich desondanks nooit laat verleiden tot oubollige gitaarcapriolen. Het liedje staat voorop. Sheffield kiest voor het vertrouwde geluid van countryblues en gevoelige ballads en plakt daar eveneens vertrouwde onderwerpen aan vast: het leven on the road, het leven in Amerika en natuurlijk de liefde. Dat biedt voldoende stof voor twaalf liedjes waarbij we het gevoel krijgen dat alles live werd opgenomen, zoals zijn live-cd's: "Live at the Blue Raccoon" in Marietta, GA, en "Live at the Northside Tavern" in Atlanta, GA. Deze keer is het dus wel een studioopname zoals zijn voorganger "Journal On A Shelf" die in de pers zeer lovende woorden meekreeg. Sheffield en zijn medemuzikanten hebben de intieme liedjes voorzien van een sobere, merendeels akoestische begeleiding. De plaat bevat wederom verhalen over het leven in Amerika als "The Legend of John Montgomery", "These Four Walls" en "A Greater God". Maar daar tegenover komt hij ook vaak grappig uit de hoek, zoals in het speelse "Kalamazoo", de sing along "After The Rapture" en de prettige afsluitende titeltrack "Got A Gig, Gotta Go", om deze plaat mooi mee uit te zingen. Bill Sheffield laat zich niet makkelijk vastpinnen. Zo is hij naast singer songwriter met een uitgesproken talent voor het schrijven ook een veelzijdig snarenplukker. Sheffield heeft zich door de jaren ontwikkeld tot een begeesterd verteller en klasse gitarist, en met dit aangename album "Got A Gig, Gotta Go", opgenomen in the Basement Studios, Woodstock, Georgia, blijkt dat hij geen zuivere bluesy wegen bewandelt, maar ook folk, country, en, algemeen gesproken, verwerkt hij allerlei Americana. Bill Sheffield laat geen nieuw geluid horen, maar wel een overtuigend. Van zulke platen verschijnen er ieder jaar een paar, ik mag ze graag tot me nemen.


 

 

ROMI MAYES
SWEET SOMETHING SPECIAL
Website
E-mail: publicity@romimayes.com
Label : Eigen beheer
Cdbaby

 

 

Ze wordt wel eens de meest hardwerkende vrouwelijke indie-artiest in Canada genoemd, en dat zal geen overdrijving zijn want de laatste twee jaar deed ze meer dan 450 shows op zowel festivals als in theaters, kleine bars en culturele centra, zelfs gewone huiskameroptredens schuwt ze niet. Ze kreeg uitstekende pers voor haar debuut "Living room sessions" uit 2005 en deze, haar opvolger "Sweet Something Steady" die geproduced werd niemand minder dan Gurf Morlix, welbekend bij onze Americana/singer songwriter fans. Met deze prachtige productie zag Romi haar fanbase gestaag groeien en trok ze massaal mediabelangstelling in Amerika en ook wereldwijd. Dit maakt dat ze nu stilaan haar plaats kan innemen tussen de hele groten als Mary Gauthier, Gillian Welch en Lucinda Williams. Ze groeide op in Winnipeg, Manitoba, zowat het Canadese equivalent van Austin. Toen ze pas 15 was kroop ze ergens op een podium en zong enkele covers, het publiek bleef applaudiseren en haar toejuichen. Ze was hier zo van onder de indruk, dat ze toen ze thuiskwam zei: "Mam, ik weet sinds vandaag wat ik ga doen vanaf nu voor de rest van mijn leven." Ondertussen zijn we zeventien jaar verder en Romi heeft het podium al mogen delen met hopen grote namen, om er enkele te noemen: Joe Ely, Butch Hancock, Bo Ramsey, Fred Eaglesmith, Iris Dement en zo kunnen we blijven doorgaan. Haar prachtige stem samen met hecht gitaarwerk zorgen dat haar goedgeschreven, doordachte en rake teksten ware kunsstukjes worden in het Americana genre. De cd opent met één van de beste songs die ik de laatste maanden mocht beluisteren: "Eight More Days" en daarbij is de bijdrage van het magistrale gitaarwerk van Dan Walsh (Ex- Eaglesmith) op slide wel doorslaggevend. Een kippevel song. Dan "Desperately", een ingetogen, uiterst langzame sfeervolle song met Morlix op backing vocals. Romi's stem kan alles aan, ruigere songs zoals "How I Roll", de pure country nummers als "Long Way Home" of "Let me Run". In de pure blues "The Other Dame" komt dat ruige randje aan haar stem even naar boven en zingt ze de blues als Janis Joplin, terwijl Gurf Morlix deze keer de slide voor zijn rekening neemt en er lekker ruig op tekeer gaat, "Beer Bottle Slide" noemt hij het. Een ander prachtnummer is de titelsong "Sweet Something Steady " waar de gelijkenis met Lucinda Williams soms heel even in gedachte komt, al heeft ze als Canadese natuurlijk geen "Southern Drawl", het handelsmerk van Lucinda. Even sterk als deze prachtplaat begon met "Eight More Days" eindigt ze. In "Bible" bezingt ze hoe ze zo ook wel weet wat goed en kwaad is ,"don't need no bible " zingt ze, terwijl die prachtig klinkende slide van Dan Walsh mooie accenten legt op de achtergrond. Een intens mooie CD!
(RON)

ROMI MAYES LIVE

Tuesday, October 9 - Nibada - MiIlan, Italy
Wednesday, October 10 - Be Bop - Florence, Italy
Thursday, October 11 - Galera - Correggio, Italy
Friday, October 12 - Locomotiva - Osnaga, Italy
Saturday, October 13 - Piscina - Varese Ligure, Italy
Sunday, October 14 - Rain Dogs - Savona, Italy
Thursday, October 18 - The Cavaletti Bar w/Old Seed - Mansbach, Germany
Fri day, October 19 - The Wagonhalle w/Old Seed - Marsburg, Germany

Saturday, October 20 - Country Night @ Stugan - Jonkopiins, Sweden
Fri day, October 26 - House Concerts York - York, UK
Mon day, October 29 - Townes Van Zandt tribute - TBA, Italy
Tues day, October 30 - Teatro Delle Laudi w/Eric Taylor, Terry Lee Hale, Ralston Bowles, and more - Florence, Italy
Wednesday, October 31 - Pegaso w/Terry Lee Hale - Arcola, Italy


RICHARD SWIFT
DRESSED UP FOR THE LETDOWN
Website
myspace
Mail : contact@richardswift.us
Label : Secretely Canadian / Saddle Creek Europe
Distr. : Munich Records

 

Richard Swift is een Amerikaanse zanger uit Californië die naast zijn bestaan als multi-instrumentalist ook platen produceert en kortfilms maakt. Naast zijn solo-carrière is hij ook nog keyboard-speler bij "Starflyer 59". Bij zijn optredens laat hij zich begeleiden door zijn groep The Sons Of National Freedom. Hij is op heel korte tijd tot een echte cultfiguur uitgegroeid die vaak vergeleken wordt met artiesten als Antony Hegarty (van Antony and The Johnsons) en Rufus Wainwright, misschien ook wel omwille van zijn geaardheid maar zeker ook omwille van de stemgelijkenis. Zijn vorige albums waren “The Novelist” (uit 2004) en “Walking Without Error” (uit 2001) die eerst apart verschenen op een klein label om 2 jaar geleden samen heruitgebracht te worden door Secretely Canadian, het label dat nu ook tekent voor zijn nieuwe werkstuk “Dressed Up For The Letdown”. Zijn songs zijn gedrenkt in de sound van de seventies en zijn teksten vertolken de boodschap van een melancholisch maar hoopvol gezinde artiest. Soms kan hij heel verbitterd klinken en zelfs donkere gedachten zoals over zelfmoord uitzingen, maar even daarna fluit hij zich vrolijk en zorgeloos door het leven. In een verse verzameling van 10 songs heeft Richard Swift op een sobere wijze een karakteristiek maar eerlijk en mooi werkje geproduceerd. Geen overdadige instrumentatie of overbodige woorden. De instrumenten op dit album werden allemaal door hem zelf bespeeld en de piano is daarbij duidelijk zijn voorkeursspeelgoed. Zijn stijl als songschrijver lijkt wat op die van de klassieke liedjesschrijvers zoals Burt Bacharach, Paul McCartney of Elliott Smith maar Richard Swift wil zich toch vooral een eigen stijl aanmeten, iets waar hij overigens probleemloos in slaagt. Muzikaal zijn songs als “Dressed Up For The Letdown”, “Buildings In America”, de pianosong “Ballad Of YouKnowWho” en het leuke “Kisses For The Misses” referenties waarmee je naar een platenlabel kunt stappen zonder een rode blos op de wangen te moeten krijgen. Ook een kritische zelfbeoordeling gaat hij niet uit de weg in “Artist & Repertoire” dat overigens ook een serieuze sneer naar zijn vorige platenmaatschappij A&R bevat die niet in zijn talent geloofden. Zijn liedjes hebben een lange houdbaarheidsdatum en zullen ook binnen enkele jaren nog als heel frisse songs door de luidsprekers klinken. Live is hij blijkbaar ook een sensatie. Vorig jaar toerde hij doorheen Europa als voorprogramma van My Morning Jacket en Two Gallants. Maar het kan echt niet zo lang meer duren vooraleer hijzelf iemand zal moeten zoeken om zijn voorprogramma te verzorgen. Richard Swift is een groot toekomstig talent.
(valsam)


MUDCAT
GET YOUR HOUSE IN ORDER
Website
myspace
mailist@mudcatblues.com

Info: Katerina Böhmova / WITCH MUSIC
kacab@hotmail.com

 

Mudcat is tegenwoordig een top-act op tal van festivals, die zowel in Europa als in Amerika een geweldige live-reputatie heeft opgebouwd in de loop der jaren: in Amerika zelfs op festivals gestaan voor een publiek van meer dan 10.000 man en platgespeeld als je de recensies moet geloven, en de laatste tijd veel spelend in Frankrijk, waar ze hun Europese thuisbasis hebben, en het feit dat trombone-speler Joe Burton gedurende 8 jaar bij BB King in de band heeft gespeeld zegt al genoeg. Maar de smaakmaker is vooral Danny 'Mudcat' Dudeck. Hij is geboren op de oevers van de Mississipi te St. Paul Minnesota, een dropout van de toneelschool, maar hij heeft zijn draai gevonden in de muziek en brengt heden ten dage één van Atlanta's meest unieke en niet te missen live acts naar onze Lage Landen en dit in het kader van hun Europese tour. Mudcat brengt zo een beetje het gospel van de "real folk blues", muziek die zich best laat omschrijven als een mix van Delta blues, jazz, Dixieland, cajun, ragtime en country. Danny 'Mudcat' Dudeck is een fantastische slide gitarist en neemt de luisteraar mee van Mexico in "Agradezco Acústica" tot New Orleans in "Jiggaro". Andere juweeltjes op dit album zijn ongetwijfeld de rustige 'low-down' blues van "Cold Rainy Day" en de country ballad "Odious Plot". Maar ook het funky "Take Peace In Your Heart" en het gospel-achtige "When The Lights Go Out" zijn verbluffend mooi. Kortweg: Variërend van blues, via New Orleans en Mexico komt het stilistische veelzijdige gezelschap onder Danny 'Mudcat' Dudeck's gitaarwerk uit bij swing en Americana/roots muziek, ze geven steeds goed weerwerk en swingen regelmatig hard onder zijn solo’s door. Ook op deze cd speelt Joe Burton een grote rol, niet zozeer door zijn trombone werk, maar wel door het verzamelen van de gast muzikanten, zijnde The Atlanta Horns met Eddie Boyd op saxophone en Randy Skinner op trompet. Het overkomt mij zelden dat ik zo in de ban raak van zo'n plaat. "Get Your House In Order" is weggelegd voor iemand die van meer dan alleen maar bluesmuziek houdt!

MUDCAT LIVE

Oct 26 2007 8:00P
De Swaffaar Hamme, Belgium
Oct 27 2007 8:00P
Cafe Ruimzicht Burgerveen, Netherlands
Oct 28 2007 6:00P
Cafe De Buurvrouw Winterswijk, NL
Oct 31 2007 8:30P
La Tipica Paris, France
Nov 1 2007 8:00P
Cactus Hengelo, Netherlands
Nov 2 2007 8:00P
Nix BBB Enchede, Netherlands
Nov 3 2007 8:00P
Blues Aan Zee Monster, Netherlands
Nov 4 2007 4:00P
GROOTCAFE JANSSEN & JANSSEN Veendam


LOUIS LEDFORD
ADIOS KING
Website
Email:info@louisledford.com
Label: Waterbug Records
info@waterbug.com
Cdbaby

 

 

Om het ideale alt. countrygevoel te creëren, nam Louis Ledford zijn intrek in de befaamde studio The Tunnel te Richmond, VA, voor zijn eerste plaat, "Reverie", en dit samen met co-producer Bob Rupe (één van de oprichters van The Silos, maar ook bekend omwille van zijn werk met Cracker, Sparklehorse, Steve Wynn) en de beste muzikanten uit Richmond. Goed voor een klein uurtje akoestische songs met en zonder band. Geboren en opgegroeid in deze grote stad, liggen zijn familiale roots meer in Western North Carolina en Southwestern Virginia waar hij als kind ook de cultuur en muziek kon beleven. Dit gewezen lid van Used Carlotta, een alt. countryband, schreef bijna vijftien jaar lang songs, dewelke hij dan ook zelf zong. Hetgeen hij ook doet op zijn nieuwe album, "Adios King", waarop we nu enkel akoestische songs terugvinden, hetgeen diezelfde producer Bob Rupe mooi heeft gezien. Van de openingstrack "Porchlight" tot en met "Everything is Clear", laat Ledford horen dat hij een prima singer-songwriter is, waarvan zijn invloeden terugtevinden zijn in werk van o.a.: Raymond Carver, Charles Bukowski, John Fante en William Faulkner. Muzikaal zoekt Ledford zijn geluk in de donkerste uithoeken van rock en traditionele folk en country. De compacte mix van rauwe folkrock resulteert in een prachtige en weemoedige verzameling van dertien songs, ook al bedient hij zich uitsluitend van beperkte middelen als gitaar, harmonica & banjo. Naast tien originals van Ledford zelf zijn er twee songs geschreven door Louisiana artist/songwriter Gina Phillips ("Free at Last" en "Little Red Britches"). Andere uitschieters buiten de opener en afsluiter zijn voornamelijk: "Cup Of Strong Black Coffee", "I Never Said" en "So Long". Louis Ledford die door al die jaren heeft mogen openen voor grote artisten zoals: Jimmie Dale Gilmore, Peter Case, Greg Allman, Michael Hurley, Warren Zevon, Mojo Nixon, David Allen Coe, Southern Culture, On the Skids, Junior Brown, Marcia Ball, NRBQ, Drive By Truckers, Eugene Chadbourne en Kenny Roby heeft met zijn sfeervolle "Adios King" ons wederom prettig verrast, want dit is gewoon een mooie rootsplaat zeer aangrijpend door zijn eenvoud en zeggingskracht.