ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007

APRIL 2007 - MEI 2007 - JUNI 2007 - JULI 2007 - AUGUSTUS 2007

STRINGBEAN & THE STALKERS - RIDE OF YOUR LIFE

THE YARDBIRDS - LIVE AT B.B. KING BLUES CLUB

MARTIN HØYBYE - FROM HERE TO HEAVEN

MISSISSIPPI SHAKEDOWN - RIGHT HERE, RIGHT NOW

NATHAN HOLSCHER - EVEN THE HILLS

STEVE GIFFORD - BOY ON A BEACH

STAYTON BONNER - CADILLAC ROAD

TERRI HENDRIX - THE SPIRITUAL KIND

LORI YATES - THE BOOK OF MINERVA

THE RED HOTZ - FEEL THE BURN

STRINGBEAN & THE STALKERS
RIDE OF YOUR LIFE
Website - myspace
Label: Bluesleaf Records
Distribiteur: Blues Promotion / Parsifal
www.blues-promotion.be
blues.promotion@proximedia.be

Dit bluescollectief, bestaande uit Stringbean aka Ken Sorensen op harmonica, guitar en zang, en bijgestaan door leadgitarist Sonny Kenn, Vic Bayers op drums en bassist David Meyers, mengt hun blues met country en rootsrock. Na hun debuut "Hey Hey" en de opvolgers "Little Monster" en "Live@ragin Cajun" is dit nu hun vierde release. Dat deze groep hier nog nagenoeg onbekend is, is echt onbegrijpelijk, want dit is blues van de bovenste plank. De song die het geheel opent is tevens de titelsong: "Ride Of Your Life" is een knappe shuffle, waarop Ken’s aparte stem , mondharmonica en zijn ritmegitaar de hoofdrol spelen, en de melodielijn is zo sterk dat dit nummer dadelijk blijft "hangen". De ganse cd is eigen werk, hoofdzakelijk van Sorensen, maar ook Vic en David dragen elk een nummer bij, daarmee is dit hun eerste cd zonder covers. "See Me Laugh" waarop Sonny Kenn met slide in grote doen is, net als het daarop volgende "Pepper Shack" doen het live uitstekend kan ik me zo voorstellen, want Elmore James is dicht in de buurt en het geheel klinkt letter vettig en ruig. Hoewel het niet "dat" nummer is, is "Fade Away" wat Stones achtig, met Keith Richards achtige gitaar riffs. Op "Hurtin" is Ken heel alleen aan het werk, en hij zet hier een delta blues neer om U tegen te zeggen, enkel gitaar, zijn stem en een fikse portie mondharmonica zorgen hier voor een prachtnummer, sober en direct. Met iets meer backing en een Jimmy Reed ritme brengt hij dan "Heidi" en plots weet ik waar deze stem me al de ganse tijd aan herinnerde, nu in dit nummer is de gelijkenis perfect: Marc Benno. Deze song kon zo op één van zijn cd’s gestaan hebben. Halverwege het nummer versnelt het tempo wat en komt de mondharmonica in actie, en wordt het een soort jam, de ganse plaat heeft trouwens een live gevoel over zich. "Toll Runner" leunt sterk op "Roadrunner" en is heel apart door zijn begeleiding, een diepe dreigende bass, een simpele droge beat als percussie, een knappe mondharmonica en een soort rattlesnake shake, thats all. De reggaebeat bij "Testdrive" geeft ook dit nummer weer iets apart, al moet je bij dit soort nummers natuurlijk altijd aan de Police denken. Op "Cream Soda" laat Ken Sorensen zijn mondharmonica in beste Lester Butler traditie voluit kreunen, de Red Devils waardig. Daarna maken we een bocht van 180 graden voor een sound laid - back ouderwetse country tearjerker met steel gitaa rin "Even Though" en we blijven in de country sfeer met het Americana getinte "Jonah’s Big Mistake", met een sfeervolle mondharmonica die perfect past bij de melancholische vocalen. "Hard Life" is het derde nummer in dit country getinte blokje, alhoewel hier de blues niet ver is, en deze keer lijkt Ken stem heel erg op die van de metgezel van Benno in het Asylum choir van vroeger, namelijk Leon Russell, dat klagende in die stem, prachtige song. Om de illusie van een live optreden nog groter te maken komt dan "Introducing The String Band Crew" met applaus en al. Het is waarschijnlijk ook een echt einde van een concert, terwijl er toch duidelijk staat dat alles in de Son’s Studios opgenomen werd. Het instrumentale “Form Other” dat dan nog volgt is een sfeervolle soundtrack met bas en mondharmonica, die deze zeer goede combinatie van blues en bluesy Americana afsluit van deze band uit New Jersey, New York, waarvan vooral de drijvende kracht Ken Sorensen een grote indruk op ons maakte.
(RON)

THE YARDBIRDS
LIVE AT B.B. KING BLUES CLUB
Website
Label: Favered Nations
Distr.: Rough Trade

The Yardbirds danken een belangrijk deel van hun faam aan het feit dat drie supergitaristen deel uitmaakten van de band: eerst Eric Clapton, toen Jeff Beck, korte tijd Jeff Beck en Jimmy Page en later Jimmy Page alleen. - Page zou uiteindelijk de band voortzetten als Led Zeppelin! Maar drie keer het opstappen van de sologitarist zo overtuigend weer te boven komen... Na de Britse Yardbirds flikte niemand dat meer. Het is ook eigenlijk onmogelijk om een paar keer zo'n doorstart te maken, zeker als de bewuste bandleden achtereenvolgens muzikanten van dit kaliber zijn. De Britse formatie geldt als de eerste supergroep van de rock & roll, als de voorloper van de heavy metal. Ook worden de Yardbirds verantwoordelijk gehouden voor de psychedelica in de muziek, de uitgebreide gitaarsolo en ‘de jam’. Niet verwacht dat de Yardbirds nog een comeback zouden maken verscheen eerder het album "Birdland" (2003). Het zijn dan ook twee van de mindere goden, Jim McCarty en Chris Dreja, die met behulp van enkele nieuwelingen en een lijstje van bekende gasten de band nieuw leven inblazen. Dat riekt naar opportunisme, maar eerlijk is eerlijk, het leverde op deze plaat een aantal mooie momenten op, met vooral een remake van oude successen, naast een aantal nieuwe nummers die echter redelijk Yardbirds-stijlvast blijven. Om dit live te bewijzen komt hier een dampende cd die opgenomen is in de B.B. King Blues Club in de maand july van vorig jaar. Verwacht nog immer geen cleane blues als in de jaren zestig met Page, Clapton of Beck maar ook heden ten dage weten de Yardbirds nieuwe gitaarhelden-in-de-dop te strikken. Onder leiding van oeroprichters gitarist Chris Dreja en drummer Jim McCarty en de andere bandleden bassist/zanger John Idan, de 22-jarige gitarist Ben King en Billy Boy Miskimmin (ex-Nine Below Zero) op harmonica, worden er 19 songs in krap 80 minuten doorheen gejaagd, waaronder een stevige cover van Led Zeppelin’s "Dazed and Confused" en hun eigen bekend materiaal: "Train Kept A' Rollin'", "Shapes Of Things", "For Your Love" en "Still I’m Sad". Naast de vele hits die de band had, komen ook andere nieuwe songs voorbij, maar steeds lekker smerig en swingend in een ongepolijste productie. Grootste uitschieter in deze stampende, dampende blues is wel het nummer "Train Kept A' Rollin'" en als muzikant staat 'killer' harmonicaspeler Billy Boy Miskimmin hier wel in de grootste belangstelling. Kortweg: Na veertig jaar gaan de befaamde bluesmannen van de Yardbirds nog immer strong!

Tracks:
1. Train Kept A Rollin'
2. Please Don't Tell Me 'bout The News
3. Drinking Muddy Water
4. Crying Out For Love
5. Heart Full Of Soul
6. My Blind Life
7. Nazz Are Blue
8. Mr You're A Better Man Than I
9. Mr Saboteur
10. Shapes Of Things
11. Mystery Of Being
12. Rack My Mind
13. Over Under Sideway Down
14. Back Where I Started
15. For Your Love
16. Still I'm Sad
17. Dazed And Confused
18. I'm A Man
19. Happenings Ten Years Time Ago

MARTIN HØYBYE
FROM HERE TO HEAVEN
Website
Mail: roar@songcrafter.dk
Label : Songcrafter Music

We zijn nog maar eens aanbeland in het hogere Noorden voor een splinternieuwe portie goede singer-songwritermuziek, deze keer van de hand van de 35-jarige Deense artiest Martin Høybye. In 2002 verscheen zijn eerste soloalbum getiteld “East Of November” dat tot in Amerika uitstekende kritieken kreeg. De song “Long Gone Dream” uit die CD werd met een eervolle vermelding beloond door de stichting Great American Songwriters Contest. Sinds zijn vijftiende schrijft Martin Høybye al liedjes en sinds een aantal jaren geeft hij ook les in het songschrijven. De nummers op “From Here To Heaven” zijn meestal ontstaan uit die klassen waar hij muziek onderricht, soms vanuit een opdracht die hij aan zijn leerlingen meegaf en die hem dan ook zelf hebben aangezet tot het uitwerken van nieuwe nummers. In 2001 werd hij ook vader van een dochtertje en dat heeft hem er toe aangezet om nog meer eerlijkheid in zijn songs te steken en recht vanuit het hart komende teksten te schrijven. Veelal is de instrumentatie beperkt gehouden tot het hoogst noodzakelijke. Het dient gezegd dat de leraar songschrijven uitstekende referenties kan voorleggen via de songs die hij voor dit album bij elkaar heeft gepend. “Song For Louise” en “From Here To Heaven” zijn heel mooie liefdesliedjes. Eigenlijk kan je van alle twaalf songs op de CD zeggen dat ze mooi zijn. In de teksten wordt een breed spectrum gecoverd, gaande van de ups en downs in de liefde over vriendschap, familie, leven en verlies (“How Many Tears” over een jonge man die omkomt door een bom langs de weg in Irak) tot kinderen (“Unborn Child”, dat blijkbaar op komst is ten huize Høybye en de naam Minna zal meekrijgen volgens de credits op de hoes), politiek en godsdienst (“Lie The Most, Love The Least”). In de intimistische song “Girl On A Swing” hoor je een klein meisje steeds weer kirrend lachen, een erg aanstekelijke bijdrage van zijn dochtertje Ida. Een speciale vermelding verdient zeker op het hoesje van “From Here To Heaven” waarop een zeer mooie schilderij staat van de hand van Joseph Peak die eerder ook al schilderijen afleverde voor “Nightmare On Elm Street” en “24 Hours”. Dit is een leuke plaat voor een zorgeloze muziekavond.
(valsam)

MISSISSIPPI SHAKEDOWN
RIGHT HERE, RIGHT NOW
Website - E-mail:jeff@asharp.com.au
Label: Eigen beheer
VIDEO 1 VIDEO 2

Bijna een jaar geleden begon ik met het bespreken van CD's bij deze site, hoofdzakelijk blues, en één van de eerste dingen die me toegeschoven werden was de debuutcd van een Australische band "Mississippi Shakedown", op het hoesje prijkte een knalrode gitaar naast een elpeehoes van van "The best of Elmore James". Nu ben ik zoals sommigen onder U weten een fan van slidegitaren, dobro's, National steels en nog van dat speelgoed. Toen ik dan die cd beluisterde, was ik meteen verloren, een cd vol met Elmore James riffs, Hounddog Taylor slidegeluiden en meer van dat fraais viel mij te beurt. De heren beloofden een drietal cd's te maken binnen een periode van enkele jaren, en ze gaan woord houden, want een kleine 8 maanden later is de tweede er. Weer die knalrode gitaar op de hoes van "Right Here, Right Now" en op hun site spreken ze al volop van de songs die al klaar zijn voor hun opvolger. Eén van de songs waar ze niet helemaal tevreden van waren op de eerste, hebben ze in een nieuwe versie herhaald op deze tweede, het nummer "Fools Paradise", dat er inderdaad gans anders en beter uitkomt, maar ik was met de eerste versie ook best tevreden. Zoals ik reeds vermelde is de sound van Mississippi Shakedown erg vergelijkbaar met Elmore James, George Thorogood, Hounddog Taylor, Jim Suhler en zelfs ZZ.Top. Begint 't nog eerder aarzelend, met "Keep Those Homefires Burning", één van de weinige songs op de cd zonder echte bluesfeel, dat leunt op een Bo Diddley achtige beat, dan gaat 't er op de tweede song al dadelijk wat steviger aan toe: "Right Here, Right Now" is simpel, maar aanstekelijk. Ik zou het noemen "Elmore meets Status Quo". "Mean And Evil" heeft een hypnotiserende slide riff, die ik al eerder hoorde bij Too Slim And The Taildraggers, maar wat is er nieuw in de blues? Ook weer een slide op volle toeren in het Hounddog Taylor getinte " Drinkin'". "Mississippi Minor" dan, een surfinstrumental die voor wat afwisseling zorgt, maar die heel aanstekelijk is, een beetje in de stijl van Elmore's "Hawaian Boogie". Dan de remake van "Fools Paradise", maar daar hadden we het reeds over. "Talk in Texas" is ZZ. Top ten tijde van "La Grange" en "Tush", toen blues nog hun hoofdingrediënt was. Buitenbeentje "I've Had A Really Bad Day" is net zoals het openingsnummer een meer popgerichte song, met wah wah slide solo (zie clip 2). Een tweede portie Elmore James, maar deze keer vermengd met Chuck Berry rockritmes krijgen we opgediend in het voorlaatste nummer "Man Of The Century". Het laatste nummer is ook wel erg origineel, maar is vlug beschreven om jullie een indruk te geven: "Chubby Checker meets Hounddog Taylor", want "The Twist" van eerstgenoemde word vakkundig verpakt in het ruige vettige slidegeluid van de tweede. Wat kan muziek soms ongecompliceerd en toch zo mooi zijn.
(RON)

NATHAN HOLSCHER
EVEN THE HILLS
Website - myspace
Info: nathanholscher@yahoo.com
Label : Eigen Beheer
cdbaby

Blijkbaar heeft Nathan Holscher onze recensie goed gelezen en besloten om met "Even the Hills" de opvolger van "Pray for Rain" (zie rev:Jan '05) opnieuw een tiental songs uit zijn mouwen te schudden die lekker languit liggend op de bank, met een goed glas wijn in de hand, het best tot hun recht komen. Jammer genoeg is er niet alleen een einde gekomen aan de samenwerking met Sarah Ferrell die toch een grote verdienste had bij het succes dat het album "Pray For Rain" vooral in Europa mocht ervaren, maar ook van de bandleden vinden wij niemand terug op dit schijfje. De singer/songwriter uit Cincinnati, Ohio deed ditmaal beroep op Josh Seurkamp (drums), Joe Bolinger (banjo), Ric Hordinski (bass, guitar), Tasha Golden (vocals) en Kenny Holycross (pedal steel) en tot onze grote vreugde kunnen wij vaststellen dat de kwaliteit er niet onder geleden heeft. Integendeel zelfs .... Dit is opnieuw een groeiplaatje dat de carrière van Holscher ongetwijfeld een flinke duw voorwaarts geeft. Holscher's hese stemgeluid wordt op dit album door producer/Grammy nominee Ric Hordinsky, die wij nog kennen van zijn werk met David Wilcox, gekoppeld aan een soundje dat iedereen wel zal herkennen. Het lijkt wel of Townes Van Zandt en Leonard Cohen samen met the Dire Straits op pad zijn en wij moeten toegeven het bevalt ons uitstekend. Nog steeds maar 25 lente's jong bewijst Holscher opnieuw dat hij een prima storyteller is die op zijn eigen rustige folky manier zijn weg zoekt in het "dark" Americana wereldje. Met de up-tempo's "My Sweet" en "Hard, High and Blue", het schitterende "Locust" en wondermooie "Pretty Words" met Kenny Holycross in een glansrol op pedal steel en het titelnummer "Even the Hills" (lijkt wat op "Take a Walk on the Wild Side"- Lou Reed) met ditmaal Joe Bolinger (banjo) en Tasha Golden (vocals) in een hoofdrol maakt Holscher een ijzersterke indruk. "Nathan writes songs that reflect both compassion and restlessness" ... en Holscher beseft het misschien nog niet maar heeft met "Stars", "Maria" en "Pretty Words" millionsellers in huis! Dringend naar de lage landen halen is onze aanbeveling eer de man, stinkend rijk, zich richting "New Mexico" begeeft!

STEVE GIFFORD
BOY ON A BEACH
Website
Mail: steveswg@aol.com
Label : Smokey Rooms Productions
CD Baby

De auteur van “Boy On A Beach” stuurde ons hoogstpersoonlijk een exemplaar toe van zijn meest recente CD. De in Bedfordshire (nabij Londen) wonende Steve Gifford is dan ook zeer trots op dit werkje waar hij in totaal zo’n 14 maanden aan gewerkt heeft. Dat begon destijds met het schrijven van 14 nieuwe songs gevolgd door de opnames. Hierbij werd hij geholpen door enkele muzikale vrienden, te weten pedal steel gitarist Kevan Bartholomev, bassist Gordon Cook, harmony vocalist Dave Crawford en Teresa Capewell op keyboards. Voor het tromgeroffel werd er zelfs beroep gedaan op 2 muzikanten: Matt Parker en Cozy Boy (Clive Dixon). Eerder verschenen werkstukken van Steve Gifford waren de albums “Cut And Run” uit 2003 en “Building Bridges” uit 2005. Op “Boy On A Beach” vertelt hij ons een verhaal over Greg Gifford, Steve’s jongste zoon. In de titeltrack zegt één zinnetje alles over zijn onvoorwaardelijke vaderliefde : “I won’t let him down ‘till the day they take me”. Steve is duidelijk trots op zijn jonge spruit. De liedjes op dit album zijn voornamelijk akoestische songs waarbij Gifford zichzelf op gitaar begeleidt. Zo doet hij dat trouwens bijna elke avond succesvol ergens in een of andere Londense club of pub. Toch ook nog even wat over de liedjes zelf op deze CD : “Blame It On Me” gaat over iemand die het niet meer zo ziet zitten en de schuld hiervoor graag bij alle anderen op deze wereld wil leggen. In “The Forest” wordt uitvoerig omgegaan met beeldspraak en “Devils Daughter” is een kleine afrekening met iemand die als spelbreker in relaties optreedt. Het hopeloze streven naar een nieuwe liefde wordt geaccentueerd in “Long Time In The Rain”. “Heart In These Stones” is een liefdevolle ode aan zijn huisje bij de rivier, omgeven door wijde velden. In “Cold Heart” bezingt hij een tumultueuze relatie die op zijn einde loopt met de volgende lyrische bewoordingen : “I can’t change what is written on your face, so if we can’t talk about it, where do we go from here”. Het moge duidelijk zijn dat Steve Gifford zijn inspiratie liefst haalt uit probleemsituaties in de liefde dan uit het zich goed voelen bij elkaar. Dat levert natuurlijk inhoudelijk scherpere songs op en daar is het hem allicht om te doen. “Tescos At 8” en “Lost” gaan daar dus ook over. Wat meer hoopvol gaat het er aan toe in “It’s Been Good” en in “James And Lilley” en “Monsoon Lady (From Monseraat)”, twee bonus songs op “Boy On A Beach”. Singer-songwriter stuff zoals je dat eigenlijk verwacht als fan van dit genre. En Steve Gifford geeft de fans graag wat ze willen horen.
(valsam)

STAYTON BONNER
CADILLAC ROAD
Website - myspace
Info : stayton@staytonbonner.com
Label : Blue Trout Records
cdbaby

Ere wie ere toekomt! Het was collega Benny Metten die ons wees op het bestaan van Stayton Bonner die blijkbaar ondermeer Carll Hayes tot zijn vrienden mag beschouwen. Het album "Cadillac Road" werd vooraf gegaan door "Border Radio" ('02) en "Think I'm Gonna Move to Australia" ('05) en zijn verkrijgbaar bij CDbaby. Voor Rootstime is het de eerste kennismaking met singer/songwriter Stayton Bonner uit Austin en ééntje die erg verschillende conclusies oplevert. Titelnummer "Cadillac Road" begint met een stevige Stones intro, lijkt verdacht veel op wat Van Morrison & Them in de sixties en Jonathan Richman & the Modern Lovers in the seventies brachten, is een prijsnummer maar het buitenbeentje op dit schijfje. Want met "Quality Inn Confessional" wordt het blik Americana opengetrokken en dat zal zo blijven tot de bodem zichtbaar is. "Perfect Kind of Man" (co- written by Catherine Keeney) lijkt mij iets voor Lyle Lovett, het instrumentaaltje "El Camino" en "Open Mic Cafe" (co-written with Adam Carroll) dreigen richting "Seventies Easy Listening songs" te gaan en staan haaks op songs als "Going New Mexico", "Armadillo Boogie Woogie" en "So Mutch to You" die men in Bonner's woonplaats waarschijnlijk liever uit de boxen hoort knallen. Helemaal softy maar toch mooi is "Cemeteries & Second Hand Bookshops" dat dan weer fel in contrast staat met het folky "Black Bush Whiskey Straight" dat heel wat Iers bloed door de aderen stuwt. Het akoestische "Perrone", en het smoelschuivertje op "Gas Station Coffee" zetten dan weer het kameleon gevoel dat wij aan dit album overhouden opnieuw in de verf. Dat Stayton Bonner niet voor één gat te vangen is wel erg duidelijk en dat is in het muzikantenwereldje nog steeds een pluspunt!

TERRI HENDRIX
THE SPIRITUAL KIND
Website - myspace
email: thendrix001@austin.rr.com
Label: Wilory Records
Info: Lori Lopez: wiloryrecords@mac.com
cdbaby

Liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters zijn de afgelopen maanden al flink aan hun trekken gekomen. Deze maanden van overvloed moeten een keer omslaan in maanden van schaarste, maar vooralsnog zijn de magere maanden gelukkig niet aangebroken. Ook "The Spiritual Kind" van Terri Hendrix is immers weer een prima cd van een vrouwelijke singer-songwriter. Terri Hendrix komt uit Texas en dat is goed te horen in de mix van country, folk, blues, bluegrass, jazz en Americana die ze ons op "The Spiritual Kind" voorschotelt. Hendrix heeft inmiddels een aardige reputatie opgebouwd en bijna elk jaar komt ze met een nieuwe cd. Helaas komen niet al haar albums ook aan deze kant van de oceaan uit waardoor liefhebbers soms wat verder moeten zoeken om hun collectie compleet te houden. In de loop der jaren is Hendrix enorm gegroeit. Haar stem gaat dieper en ook haar liedjes zijn veel beter geworden. Ook "The Spiritual Kind" is immers weer haar negende en tevens een prima cd. Al sinds jaren worden Terri’s platen geproduceerd door de grote multi- instrumentalist Lloyd Maines die ook tekent voor flink wat van het snarengepluk op dit album, naast Paul Pearcy (drums, percussie), Glenn Fukunaga (bas), en gasten Riley Osbourn (keyboards), Bukka Allen en Adam Odor (accordeon), Richard Bowden (fiddle), en Michael O’Connor en Walt Wilkins verzorgen de harmony vocals. Nog steeds zit er in haar teksten humor, maar ze gaan wel degelijk soms over wereldse thema’s. Naast eigen liedjes heeft Terri het lef om wel heel gedurfde covers uit te voeren, namelijk Woody Guthrie's powervolle "Pastures of Plenty", John Hadley's "Life’s A Song" en Jimmy Driftwood's "What Is The Colour Of The Soul". Twaalf nummers lang horen we een veelheid aan stijlen, als het jazzy "Mood Swing", het folky "Things Change", het geproken Americana "If I Had A Daughter", het bluegrass-getinte "Bottom Of A Hill" of zelfs een countryblues in "No Love In Texas". Onze favorieten zijn echter het ingetogen "Acre Of Land", een hommage aan haar mentor Marion Williams, de love-song "Soul Of My Soul" of het cajun two-step-achtige "Jim Thorpe’s Blues". Inderdaad pakkende songs, voeg daarbij prima muzikanten en een overtuigende stem, en u heeft de ingrediënten voor een uitstekend album. Heel vernieuwend is het misschien niet, maar wie zit er op iets nieuws te wachten wanneer het vertrouwde nog zo goed smaakt? En laat het duidelijk zijn,"The Spiritual Kind" smaakt uitstekend en bovendien naar meer.

LORI YATES
THE BOOK OF MINERVA
Website - myspace
Info: lyates@loriyates.com
Label : Eigen Beheer
cdbaby

Tja ... Blijkbaar hebben ze mij weer goed liggen. Net als bij Alice Stuart & the Formerlys (zie rev: Aug. '07) kleuren de wangen weer bloedrood ! De mij volstrekt onbekende Lori Yates blijkt één van Canada's pioniers te zijn in het alt. Country/rootsgebeuren en is met "the Book of Minerva" reeds aan haar zesde album toe. Haar cv. spreekt boekdelen en puilt uit van namen en gebeurtenissen waar ik mijn Rootstime petje graag voor af doe. Haar country/cowpunkverleden (ondermeer met Rang Tango/The Last Resorts) mag dan niet zo onmiddelijk tot de verbeelding spreken maar het was wel in een periode dat bands als the Cowboy Junkies, Blue Rodeo het levenslicht zagen. De ideale leerschool die haar geen windeieren opleverde toen zij besloot solo te gaan. Toernees met Steve Earle, Dwight Yoakam, Big Sugar, Nitty Gritty Dirt Band, een duetje met Gregg Allman dat te horen was in de film "Next of Kin" (met Patrick Swayze) en het album "Breaking Point". (producer Colin Linden, Rick Danko en Jim Cuddy on harmony vocals). Eventjes leek het of zij van de aardbodem verdwenen was maar in 1998 was zij 'back in town' met de band "Hey Stella" (Artois?) en nam zij terug de draad op met haar rootsverleden al was zij ook een tijdje aktief bij de trash/pop band the Evelyn Dicks. Een muzikale duizendpoot als het ware en met het album "The Book of Minerva" moet Lori haar (eind) bestemming gevonden hebben want de dertien zelf gepende "acoustic based, old school country songs" zullen ongetwijfeld ook gretig aftrek vinden aan deze kant van de oceaan. Met de openingstrack "Simcoe" (Justin Rutledge/harmony vocal) en het wondermooie "What Keeps you Loving Me" (Randall Hill on mandolin, Tom Gibbons on banjo) wordt het erg vlug duidelijk dat Lori over een fantastische stem blijkt te beschikken die mij aan de jonge Emmylou Harris doet denken. "I'm Breaking Out Of Mommy Jail" is een leuk honky tonkertje en met "Precious Cargo" de enige up-tempo nummertjes op dit schijfje dat met "You and Me, Maria" een onwaarschijnlijke mooie kaskraker in huis heeft. Tom Wilson werd bereid gevonden om de harmony vocals voor zijn rekening te nemen en it's beautiful! De sobere gitaar begeleiding op "Fire & Gasoline" accentueert de prachtige stembandjes van Yates nog meer en het blijft mij een raadsel waarom wij dit geschenk uit de hemel niet eerder ondekt hebben. Misschien omdat Canada zo "Far Away" is maar dat mag eigenlijk geen reden zijn al zou het misschien zeer interessant worden voor haar als Black Hen Music dit supertalent een contractje aanbiedt. "Nobody Loves Me" ... er zou wel eens vlug verandering in kunnen komen want ondermeer Justin Rutledge biedt de snikkende Yates een schouder aan om uit te huilen ... en als eventuele troost van mijn kant kan ik alleen maar herhalen en benadrukken dat Lori Yates met "her voice of an angel" en de akoestische pareltjes als "the Cameron 1985", "Who Knows Daddy", "Walking Wounded" en "Beautiful Trainwreck" (Lisa Winn / harmony vocals) for ever and ever mijn (muzikale) hart heeft gestolen! Nu dat van u nog ....

THE RED HOTZ
FEEL THE BURN
Website
Email: bigsismedia@earthlink.net
Label: Peace Code Records

Een jaar geleden ongeveer bespraken wij met groot enthousiasme de mini - cd "Hot Off The Press" met 5 songs van the Red Hot Blues Sisters, en vonden het spijtig dat er slechts 5 songs op stonden, want elk nummer was om duimen en vingers af te likken. Gitariste Teri Anne Wilson en zangeres Suze Simms zijn beiden de top in hun vak, de zwarte stem van Suze is vol feeling en heeft dat ruige timbre, dat soms wat doet denken aan Tina Turner, maar evenzeer aan Bonnie Raitt, wat ook begrijpelijk is, want ze werkte samen met Bonnie Haynes als producer en songschrijfster, en deze heeft enkele van Raitts grootste successen geschreven ("Have A Heart" "& Love Letter") en is naast hun producer ook die van Bonnie Raitt en Robert Cray. Gitariste Teri Anne kent evenzeer het vak en speelt met evenveel gemak de prachtigste gitaarsolos. Beide werden dan ook vorige jaar met de nominaties beloond voor respectievelijk "Beste vocaliste" en "beste gitariste" van 2006 door de Washington Blues Society. Nominaties waren er ook nog voor beste band, en voor beste keyboardplayer (Eric Roberts). Dus niet de eerste de beste band die "Red Hotz", want zo heten de Sisters momenteel. Ze zijn nog wel de nucleus van de band, maar hebben geopteerd om deze kortere en meer democratische naam aan te nemen. Van zo gauw de eerste geruchten van de full cd er waren zaten we dus vol ongeduld te wachten tot hij er aan ging komen, nu is hij er, en er is meer goed nieuws: "The Red Hotz" komen naar de Benelux deze maand, met 2 optredens in Belgie en één in Nederland (Zie hieronder). Laat dit niet aan U voorbijgaan, want dit is geen promopraat, de recensies van de Amerikaanse optredens zijn laaiend enthousiast. Laat ons even luisteren naar "Feel The Burn". De openingssong "Crying Shame" is al meteen volop in de roos, een zeer sterk door Santana geinspireerde blues, waarin zowel Suze als Teri beide hun kwaliteit laten horen, Suze's stem is in grote vorm en Teri speelt alsof ze van Carlos persoonlijk les kreeg. "My Dream" is weer het bewijs dat Suze één van die zangeressen is die zingt wat ze op het moment voelt, niet zomaar een tekstje, je hoort dat zij elke avond die nummers weer wat anders zal zingen, je hoort ze als het ware improviseren met haar stem, en het gevoel druipt er letterlijk af. "Southern Comfort" is daar een perfect voorbeeld van. Soul, blues en gospel into one. "Pour Your Heart Out" is een van de songs uit de mini-cd van eind 2005, een funky shuffle vol vuur. "Flood In My Basement", geschreven door Bonnie Haynes is de song waar de Bonnie Raitt invloeden het grootst zijn, je zou haast zweren dat het Miss Bonnie zelf is. Knap nummer waar ik maar niet genoeg van krijg. En het spijt me, ik blijf met superlatieven strooien, want "Ocean Beach" ook weer één van de mini - cd die hernomen is, heb ik nu al wel 50 maal gehoord en er komt geen sleet op, sterke song, sterke gitaar, sterke stem, what more can I say? "Ain"t No Sunshine" van Bill Withers, altijd al een prachtsong geweest, krijgt een Police-dub-blues jasje aangepast, en wordt daardoor een heel boeiend werkstukje, waarin Suze zich vocaal weer eens kan uitleven."Transactions", een up-tempo blues met funky saxsolos en slide gitaren laat het vuur in de pan slaan, waarna Suze in "Headlights" opnieuw de sterren van de hemel zingt en Teri dan natuurlijk niet kan achterblijven en het onderste uit de kan haalt op haar gitaar. "Needless to say" heeft hitpotentie, wat airplay en deze soulvolle song zou het in mijn ogen tot in een hitparade kunnen brengen, ik weet in ieder geval dat ik hem de ganse tijd zit te neurieën, want zingen kan ik niet. "Kiss My Dimple" is een relaxte blues, waar beide dames, moet ik het nog herhalen, om ter best wedijveren om die kus te verdienen. Suze improviseert weer losjes uit de pols en Teri vult prachtig de vrijgekomen plaats op met bluesy gitaarlicks. We sluiten af met een van de beste songs uit "Hot Off The Press", één van die nummers die ik 't laatste jaar meerdere malen per week beluisterde en dat me elke keer meer bevalt : "See You". Dat zou ik ook zeggen, hopelijk kunnen we ons vrijmaken voor één van de concerten binnen enkele weken, zodat we ze live kunnen zien. Because these sisters are hot. Red Hot!
(RON)

THE RED HOTZ LIVE

22 Sept. - Oudenburg ( B ) - Motorcycle Loft Hotel
24 Sept. - Ruiselede ( B ) - Banana Peel
25 Sept. - Heeze ( NL ) - Jazz Podium