ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007

APRIL 2007 - MEI 2007 - JUNI 2007 - JULI 2007 - AUGUSTUS 2007

MARK DAVIS - DON’T YOU THINK WE SHOULD BE CLOSER? & MISTAKES I MEANT TO MAKE

J SHOGREN - JAHAMERICANA

PAUL COX - REAL WORLD + 5 LIVE!

MIKE STOCKSDALE - THE HILL

HAYWARD WILLIAMS - ANOTHER SAILOR'S DREAM

WINSTON MONTGOMERY - CHILD IS FATHER TO THE MAN

VARIOUS ARTISTS - PUTUMAYO PRESENTS AMERICANA

BILL DAISON BAND - BLUES STILL BURNING

ROSE LAUGHLIN - SOUVENIR

LEZ ZEPPELIN - LEZ ZEPPELIN

MARK DAVIS
DON’T YOU THINK WE SHOULD BE CLOSER?
MISTAKES I MEANT TO MAKE
Website - myspace
Mail :dawn@savedbyradio.com
Label : Saved By Radio

Als gitarist en liedjesschrijver was Mark Davis reeds gedurende dertien jaar actief in de roots- en countryrockgroep “Old Reliable” uit Alberta, Canada. In die periode werkten ze samen met enkele groten uit de muziekscène zoals Calexico, Howe Gelb en Bob Egan (o.a. Wilco). “Old Reliable” bracht een aantal CD’s op de markt waarvan “The Gradual Moment” de meest opvallende was. Het album bevatte intimistische songs die Mark Davis geschreven had over de lange strijd die zijn vriendin Cathy gestreden had tegen borstkanker en waarbij hij de periode beschrijft van bij de diagnose tot aan haar tragische overlijden op 31-jarige leeftijd. Nu vond Mark Davis dat de tijd gekomen was om een eerste solowerk uit te brengen en dat heeft hij dan ook gedaan. In dezelfde stijl als Guns ‘N’ Roses deden voor “Use Your Ilusions I & II” in 1991 bracht Davis ook 2 albums tegelijkertijd op de markt: “Don’t You Think We Should Be Closer” met 11 zelfgeschreven songs en “Mistakes I Meant To Make” met 9 songs waaronder één cover “She Floated Away” van Grant Hart met hartverscheurende trombonegeluiden van J.C. Jones. Het tweede album werd opgenomen gedurende amper 2 dagen met de hulp van Jay Crocker (gitaar, lap steel, piano/keyboards en harmony vocals). Voor het eerste album had Davis echter bijna 2 jaar nodig gehad en waren er niet minder dan 8 muzikanten die hem bijstonden voor de opnames in de studio. En toch verschillen de 2 albums niet zo zeer van elkaar ondanks het feit dat ze in twee verschillende studio’s werden opgenomen met andere producers. Ze brengen beiden nogal donker singer-songwriterwerk waarbij het voornaamste instrument de stem van Mark Davis blijkt te zijn en de mooie poëtische en in verdriet gedrenkte teksten de rest voor hun rekening nemen. Toch gaat mijn persoonlijke voorkeur uit naar “Mistakes I Meant To Make” omdat de songs vol treurnis en kommer soms echt aangrijpend zijn en doen denken aan Songs:Ohia, Timesbold of Bonny ‘Prince’ Billy. Er werd duidelijk veel naar de donkere sfeermuziek op “Nebraska” van Springsteen geluisterd in de periode van deze opnames. Enkele songtitels om te beluisteren als je op zoek zou gaan naar deze CD’s : “”So The Wind Don’t Blow It All Away”, “Flowers In My Hand”, “Burning Post”, “Saviour” en “Closer” uit het meer persoonlijk geïnspireerde album nummer 1 en “By The Time”, “In On Me”, “She Floated Away” en “Fool For Her” uit album nummer 2. Davis zegt dat de nummers bijna allemaal tot twee jaar oud zijn en een rijpingsproces hebben doorgemaakt vooraleer op de CD terecht te komen. Als inspiratiebronnen voor zijn muziek verwijst hij naar Townes Van Zandt, Richard Buckner, Bob Dylan en Richard Thompson en zijn teksten vinden hun oorsprong vaak in literatuur en gedichten. Zeer geslaagde werkjes van een veelbelovend artiest, allebei.
(valsam)

J SHOGREN
JAHAMERICANA
Website
uwacadweb.uwyo.edu/Shogren/
Info : jahajunti@Hotmail.com
Label : Eigen Beheer
cdbaby

Tot spijt van wie het benijdt maar het succes van Rootstime is duidelijk. Het aantal gratis concerttickets dat aangeboden wordt, de concert/interviews, de extra support kalender en natuurlijk het stijgend aantal cd-recensies dat iedere maand aangeboden wordt. Drukke dagen/nachten voor de redaktieleden maar toch blijft er nog wat tijd over om zelf ook nog op onderzoek te gaan naar eventuele nieuwe, beloftevolle singer/songwriters in het Americana / rootswereldje. En onze zoektocht wordt ditmaal beloond met een zekere J Shogren die mij niet alleen met zijn dagelijkse inspanningen om een goed belegde boterham te verdienen met de ogen doet knipperen, "University of Wyoming Stroock Distinguished Professor of Natural Resource Conservation and Management and an economics professor in the UW College of Business.", staat er vermeld op zijn visitekaartje , maar ook de oortjes laat spitsen voor zijn schitterend debuutalbum "Jahamericana". Blijkbaar is Jason Shogren niet alleen een uitstekend storyverteller maar ook een begenadigd gitarist (luister maar eens goed naar het akoestische "Opposite" en het instrumentaaltje "Helgagatan") die met zijn veertien zelfgepende songs aardig in het vaarwater komt van JJ. Cale, John Prine, Joe Sun, Chris Smither, Elliot Murphy, Rob Mc Nurlin, Peter Keane, Butch Hancock, Townes Van Zandt en Guy Clark. Een indrukwekkend lijstje maar zelden een artiest gehoord die zo eenvoudig een aantal songs uit zijn mouw weet te schudden en die op een indrukwekkende relaxte manier aan de man/vrouw weet te brengen. Opener "What ever you do ...Don't Worry About Me" en het meefluitertje "It's all Good... I love you" blijven na éénmaal beluisteren dagenlang in je hersenpan rondzweven, de up-tempo nummertjes "Lovers Lane Boogie", "As Good I Been To You" en "Shuffletown" (D Tinker op piano) spreken ongetwijfeld de rootsrockers onder ons aan en als D Woody zijn accordionneke en viool laat schitteren op het pareltje "Outsider" heeft een goed verstaander maar een half woord nodig... Ongetwijfeld "Good Enough" voor ondergetekende en mocht je twijfelen aan mijn woorden dan zullen de songs "Wooden Saints"en "Me & Genghis Khan" (B Burke on mandolin) je ongetwijfeld over de meet trekken. Dancing & drinking ... en hallelujah kreten

PAUL COX
REAL WORLD + 5 LIVE!
paul@note-music.co.uk
Label : Note Records
info@note-music.co.uk

Zanger Paul Cox (geboren in Wolverhampton, Engeland in het jaar 1959), maakt er een erezaak van om blues geïnspireerde Rhythm & Blues terug tot leven te wekken. Zijn muziek klinkt buitengewoon Brits, en zijn versie van de blues is lekker stevig, met een pittige band waarin een stevige elektrische gitaar, een hammondorgel en een lekkere blazerssectie een grote rol spelen. Dat levert een mooi compact, stevig geluid op, terwijl er toch lekker los gespeeld wordt. Na de eerder verschenen "Ain't Nothin' Doin'", "Real World" en "Good to Me" is "Real World + 5 Live" het vierde album voor Note Records, en steeds is de productie in handen van Roger Cotton (Peter Green's Splinter Group). Zoals de titel al laat vermoeden is dit album een re-release van zijn tweede CD, "Real World" (in een remasterde versie) met als extra bonus vijf live tracks: "Change Is Gonna Come", "Walking on Sunset", "Native Son", "Caravan" en "The ThrillIs Gone" opgenomen tijdens optredens in Italie en de UK. Naast Cox zelf bestaat de band voornamelijk uit Roger Cotton op keybooards en Hammond, Stevie J. op drums, Mac Lowe (bas, backing vocals) en Mike Summerland op gitaar. Persoolijk vind ik het gitaar- en slidewerk van Mike Summerland wel zeer uitmuntend, zoals in het openende "Are You Lonely", "You're Born, You Live, You Die" en "Brickyard Blues (Play Something Sweet)". De afsluiters, de vijf live tracks laten horen dat Cox van alle markten thuis is en dat zijn stem ook live zeer goed tot zijn recht komt. Paul Cox is naast songsmid echter in de eerste plaats een uitstekend zanger. Met een wat gruizige stem, doet hij af en toe wat aan Chris Farlowe denken, maar heeft toch een eigen, zeer soulvol geluid. Opzienbarend of vernieuwend is het allemaal niet. Het gaat hier puur om Britse blanke working man's elektrische blues, maar wel heel goed en overtuigend gedaan. Soms is dat al genoeg, zeker als er door deze klassemuzikanten zo geïnspireerd gespeeld wordt als hier.

VIDEOS

MIKE STOCKSDALE
THE HILL
Website - myspace
Mail: list@mikestocksdale.com
Label : Eigen Beheer
CD Baby

Opgegroeid in Palos Verdes, Californië en afgestudeerd in de psychologie aan de Indiana-universiteit verhuisde Mike Stocksdale eerst naar Chicago om tegen het einde van 2003 terug naar Los Angeles te gaan om er verder te studeren aan the Musician’s Institute in Hollywood en om er aan zijn eerste soloalbum te werken en uit te brengen: “Searching For September”. Op dat folkrock-album speelde hij alle instrumenten zelf en schreef hij alle nummers. In de pers las ik het advies om die CD maar best op te zetten in de slaapkamer om nog even te relaxen en daarna tot volledige rust te komen net voor het lampje uitgaat voor een dromerige nacht. Met zijn tweede CD “The Hill” begeeft Mike Stocksdale zich op iets andere paden, hoewel hij zijn originele stijl nooit heeft verloochend. De folkrock is er nog steeds maar er zijn ook invloeden van country en blues te bemerken in de elf songs op dit album. Als singer-songwriter besteedt hij vanzelfsprekend veel aandacht aan de teksten, maar ook de melodieën getuigen van uitstekend vakmanschap. Laidback-nummers als “Make Me Over” en “Time Goes By, So?” zijn stille getuigen daarvan. Men zegt dat hij liedjes schrijft in de stijl van Paul Simon, zijn stem lijkt wat op James Taylor en in de pers wordt hij wel eens vergeleken met moderne songsmeden als Damien Rice en Ray Lamontagne. Dat kan ik ook beamen, want vocaal hoort hij zeker thuis in deze categorie van topmuzikanten en ook het verhalende in de songs is kenmerkend voor dit genre. Emotionaliteit speelt dan ook een hoofdrol in de meeste songs op “The Hill” die soms recht op het hart mikken en af en toe ook willen aanzetten tot wat dieper gaande reflecties. De 7 minuten durende titeltrack is hier het mooiste bewijs voor. Toch roepen de speelsheid van de muziek in “Love, Love” en “Down The Road” en de schitterende harmony vocals van Natasha Kmeto soms ook wel goede herinneringen op aan de leuke muziek van o.a. Jack Johnson en Donavon Frankenreiter. Mike Stocksdale is een loepzuiver talent dat wij als nieuwe fans alvast een bright musical future toewensen.
(valsam)

HAYWARD WILLIAMS
ANOTHER SAILOR'S DREAM
Website - myspace
Email: hayward@haywardwilliams.com
Label: Machine Records
cdbaby

De Amerikaanse singer/songwriter Hayward Williams is in deze lage landen nog relatief onbekend. Maar daar zal in de komende maanden verandering gaan in komen. De uit Milwaukee (Wisconsin) komende Williams debuteerde in 2005 met "Uphill / Downhill", dit album leverde hem in de Verenigde Staten in no-time een hoop werk op want vorig jaar verscheen enkel het EP'tje "Trench Foot". De vier songs op deze EP werden vereeuwigd onder de productionele hoede van Peter Mulvey (Redbird). Alle vier nummers waren zeer beklijvend en volop smakend naar meer. En nu is er het nieuwe volwaardige album, "Another Sailor’s Dream", dat verscheen op het Machine Records-label, zijn derde plaat vol gruizige troubadourfolk. Op dit nieuwe album kreeg Williams de hulp van vriendje Mulvey en Dan McMahon (Wandering Sons). Wederom geproduceerd door Mulvey, brengt Williams een collectie van kleurrijke nummers met prachtige combinaties van banjo, dobro, piano, lap steel, accordeon, harmonica in combinatie met alle soorten gitaren. Vocaal staat uiteraard Williams teder rauwe stem centraal, waardoor deze plaat van het begin tot het einde zeer melodieus en intens blijft. De verveling gaat daardoor allerminst toeslaan. Luister maar eens naar het weemoedige "You Were Right", de countryjazz van "Doctors", het bluesy "Careful Please" en de countryrockers "Redwoods" en "A Glance Back". De spanning op deze plaat komt hier immers vooral voort uit deze tien knap geschreven songs, een prachtig gebrachte versie van Bruce Springsteens "Thunder Road" en het gedreven samenspel van de musici, waardoor de folk-blues en country van Williams op "Another Sailor’s Dream" een voorlopig hoogtepunt bereikt. Een singer/songwriter van hoog niveau!

HAYWARD WILLIAMS LIVE

Oct 3 2007 8:00P
Perron 55 ( Full Band ) Venlo, NL.
Oct 4 2007 8:00P
LVC Leiden, NL.
Oct 5 2007 8:00P
Maloe Melo Amsterdam, NL.
Oct 6 2007 8:00P
Take Root Festival ( Full Band ) Groningen , NL.
Oct 7 2007 8:00P
CC Roepaen ( Full Band ) Ottersum, NL
Oct 9 2007 8:00P
New Karaman ( Duo ) Herstal. Belgie
Oct 10 2007 2:00P
TBA ( Duo) Herstal. Belgie
Oct 10 2007 8:00P
The Factory ( Full band ) Liege, Belgie
Oct 11 2007 8:00P
The Factory ( Full band ) Liege, Belgie

WINSTON MONTGOMERY
CHILD IS FATHER TO THE MAN
Website
Mail : winpegg@att.net
Label : Eigen Beheer
CD Baby

Voor Winston Montgomery + The Tall Boys is “Child Is Father To The Man” het debuutalbum, alhoewel het eigenlijk eerder gaat over een EP-tje met 7 songs. Diezelfde titel prijkte ook ooit op de debuutelpee uit 1968 van Blood, Sweat & Tears. Het betekent dat we eigenlijk niet bezig zijn met het opvoeden van kinderen maar wel met het creeëren van toekomstige volwassenen die een eigen identiteit moeten ontwikkelen. Winston Montgomery verdiende gedurende 25 jaar de kost als hardwerkende zelfstandige met renovaties van huizen in San Francisco. Persoonlijk heeft hij zichzelf ook heel lang moeten ontwikkelen – dertig jaar om precies te zijn - om er toe te komen zijn liedjes en muziek op te nemen en het resultaat daarvan uit te brengen op een CD. De songs op “Child Is Father To The Man” zijn een mix van Americana, folk, blues, rock en countrymuziek met sterk doorleefde teksten en hier en daar eveneens een broodnodige dosis humor. Als singer-songwriter bezingt Montgomery in zijn liedjes diverse uiteenlopende onderwerpen: het rijden langs de ellenlange Highways in Atlanta, het maanlandschap, Route 5 - een autoweg die eindeloos langs de uitgestrekte wijngaarden in Californië loopt - maar ook de stofferige killing fields in het Iraakse Fallujah (“Fallujah Skies”). Country-tearjerker “Daddy, Why’d You Have To Be So Hard?” gaat over een kind dat niet kan begrijpen waarom zijn vader geen respect toont voor zijn moeder. De song “A Married Man” is ook zo’n countrylied, maar dit wordt niet gezongen door Winston Montgomery zelf maar wel door een dame: Allegra Broughton. Afsluiter “The Chromium Sky” begint met een stem die door een megafoon spreekt waarna het nummer overgaat in een mooie ballad. “Child Is Father To The Man” is een verdienstelijk werkstukje van Winston Montgomery in afwachting van zijn eerste full-CD die nog in 2007 zou moeten verschijnen en waar we bij Rootstime met gezonde belangstelling naar uitkijken.
(valsam)

VARIOUS ARTISTS
PUTUMAYO PRESENTS AMERICANA
Website
marco@putumayo.com

Het wereldmuzieklabel Putumayo grossiert in kennismakingsplaten voor de beginner in een bepaald genre, dat u zo in één enkele klap mee kan praten. Een label dat zich dus specialiseert in het uitbrengen van compilaties onder de noemer wereldmuziek. Uit alle continenten en in vrijwel alle mogelijke stijlen. Dus zo heel erg vreemd is het ook weer niet om een Americanaplaat onder het kopje wereldmuziek aan te treffen. Americana is afgeleid van gekende genres als country, folk en blues, maar dan in een wat moderner jasje gestoken, en is dan ook vooral bedoeld om mensen kennis te laten maken met de Amerikaanse folk/Americana (vandaar dat de liner notes ook in het Spaans en Frans in het boekje staan) en niet voor de kenner. Dat blijkt ook wel uit de tracklisting, het zijn allemaal liedjes van reguliere albums. Sterke nummers van bekende namen als Robert Earl Keen, Ruthie Foster en Josh Ritter worden afgewisseld met nieuwe talenten als Eliza Lynn (zie video) en Mulehead. Tel daar nog wat juweeltjes als "Sweet Tequila Blues" van Chip Taylor en de violiste Carrie Rodriguez, The Little Willies met "It’s Not You It’s Me", Alison Brown met "Deep Gap" en Old Crow Medicine Show met "Wagon Wheel" en het resultaat is een prima introductie tot dit bijzonder fraaie genre. "Putumayo Presents Americana" belicht gewoon de nieuwe generatie singer-songwriters die putten uit Amerika’s rijke muzikale historie. Een plaat die qua thematiek in het verlengde van eerdere delen "American Folk", "American Blues" en "Mississippi Blues" ligt. Bij die mooiste bijdragen zijn natuurlijk Chip Taylor en Carrie Rodriguez die alle lof krijgen uit elke hoek van de Americana gemeenschap en die u volgende maand (zondag 7 oktober) live kunt bewonderen in het CC van Leopoldsburg.

BILL DAISON BAND
BLUES STILL BURNING
Website
E-mail: billdaison@f2s.com
Label: Eigen beheer

Slide gitaren, een sound die herinnert aan de hoogdagen van de Britse bluesrock bands en die je doet terugdenken aan groten als Rory Gallagher, Peter Green en Eric Clapton, dat is wat je hoort als je Bill Daison's tweede cd in de cd speler legt. Hun debuut stamt uit 2002 en heette “Sidetracked”, en sinds enkele maanden is er “Blues Still Burning”. Dit trio uit Staffordshire, bestaat natuurlijk uit de gitarist zanger Bill Daison, bassist Chris Bevington en drummer Ron Rolph, en goed nieuws, de groep heeft voor enkele weken George Glover als vierde lid aangenomen om de keyboards te bespelen, op deze opnames doet hij enkele nummers als “guest”. Al dadelijk als je de eerste noten hoort moet je denken aan Rory Gallagher, want Bill’s stem lijkt enorm op die van Rory. Bij de intro van een ander nummer, de Robert Johnson compositie “Come on into my Kitchen” moest ik dan weer onmiddellijk denken aan “Climax Bluesband” want op hun ”Tightly Knit” cd, je weet wel met die absurde hoes (een kaalkop met een mannensok in zijn mond gepropt) staat ook deze song in een sterk gelijkende versie. Als je dan wat verder leest: produced by Derek Holt, dan begrijp je dit plots, Derek was één van de Climax Bluesband gitaristen, naast de legendarische Peter Haycock. De gelijkenis met Gallagher’s sound is nog verbluffender op “Rag Mama”, je zou zweren dat de Ierse gitaargod hier zit te zingen en te spelen. Als je daarna in ”Little Brown Jug” en “Don’t You Come Crying To Me” denkt dat je zit te luisteren naar Clapton ten tijde van de Bluesbreakers, met het “Beano” album is het wel duidelijk waar de grote kracht van Bill Daison zit, deze man kan in zijn ééntje met gemak alle gitaarstijlen van de Britse bluesboom reconstrueren en heeft dan nog het geluk dat hij met zijn stem hetzelfde kan. “Shake Your Money Maker” is natuurlijk dan ook net of je Peter Green & Fleetwood Mac live bezig hoort eind jaren zestig. Dat live geluid is een tweede troef van deze cd, Derek Holt is erin geslaagd deze cd zo direct op te nemen, dat het lijkt of je een dampend live concert beluistert, maar dan met prima geluidskwaliteit. Dat hun optredens voor vuurwerk kunnen zorgen en een tent op zijn kop kunnen zetten, daar twijfel ik dan ook geen moment aan. Dus heren organisatoren, waar wachten jullie nog op?
(RON)

ROSE LAUGHLIN
SOUVENIR
Website - myspace
Mail: rose@roselaughlin.com
Label : Eigen Beheer
CD Baby

Traditionele en hedendaagse Ierse en Appalachian folkmuziek is het handelsmerk van zangeres Rose Laughlin, in Seattle geboren maar momenteel in Chicago wonend. Appalachia is een verzamelnaam voor diverse streken die allemaal gerelateerd zijn aan de bergen en de berglandschappen in enkele Amerikaanse staten als Kentucky, Tennessee, Virginia, West Virginia en North Carolina. Zangeres Rose Laughlin is nog maar net 5 jaartjes bezig met het verzamelen van dergelijke liedjes en met het uitproberen ervan op haar gitaar. Een Ierse zanger die ooit in Seattle optrad was haar inspiratiebron om zich met volle overgave op dit genre te storten en te proberen om deze nummers een eigen stempel mee te geven. Haar stem is die van een typische Ierse folkzangeres in de stijl van de zusjes Mary en Frances Black. In 10 nummers laat zij op haar debuutalbum “Souvenir” horen dat ze vast van plan is om een blijvertje te worden in de wereld van de traditionele folkmuziek. Tussen een vijftal traditionals waaronder “The Month Of January” en het afscheidslied “Red Is The Rose” covert ze ook nog enkele bekendere songs zoals “I’m So Lonesome I Could Cry” van Hank Williams, “Tecumseh Valley” van Townes Van Zandt, “Shades Of Gloria” van Gerry O’Beirne en “Tennessee Waltz” van Pee Wee King en Redd Stewart. Haar doorleefde, haast soulvolle manier van zingen toont aan dat zij er in slaagt om de emotie die vervat zit in elk van deze liedjes aan de oppervlakte te brengen en ze over te brengen op de luisteraar. Keltische en Amerikaanse rootsmuziek op zijn best van een zangeres die ondertussen al aan een opvolger werkt met gitarist, multi-instrumentalist en producer Michael Kirkpatrick. Toch staat ze nog maar pas aan het begin van wat een grote carrière moet worden. (valsam)

LEZ ZEPPELIN
Website - myspace
Mail : alan@magusentertainment.com
Label : Eigen Beheer

Er zijn er zovelen, van die coverbandjes die enkel lijken te teren op de successen van de originele artiesten. Ze hopen door het naspelen van de songs die bij het publiek door en door gekend zijn een gewisse vorm van roem te vergaren. In de vakpers zijn er ook 2 partijen terug te vinden; zij die het hele gedoe maar niks vinden en zij die het helemaal fantastisch vinden. Wij zullen met deze recensie proberen om Lez Zeppelin een faire kans te geven. Je hoeft geen hogeschooldiploma behaald te hebben om te achterhalen dat de groep de hits van de legendarische Led Zeppelin covert. Ze zijn niet de enigen die zich op het werk van deze rocklegendes stortten, want er zijn ook Dread Zeppelin, Jed Zeppelin, Fred Zeppelin, Get The Led Out, Carl Jah en Michael White & The White. Maar toch is Lez Zeppelin nog een unieke formatie want het gaat hier om een uit 4 knappe (maar misschien ook wel Lez-bische) rockchicks bestaande formatie uit New York met Sarah McLellan die Robert Plant’s rol overneemt aan de microfoon. Steph Paynes vervangt Jimmy Page op gitaar, Lisa Brigantino speelt net als John Paul Jones op bas, mandoline en keyboards en Helen Destroy imiteert de in 1980 overleden John Bonham op drums. Voor de productie van hun debuutalbum deden de dames een beroep op Eddie Kramer die in zijn succesjaren hetzelfde werk deed voor de originele band Led Zeppelin, maar ook voor Kiss, AC-DC, Jimi Hendrix en Lauren Hill. Er staan 8 rockanthems op deze CD waarvoor de dames één nummer kozen uit elk van de 6 eerste elpees van Led Zeppelin en 2 instrumentale songs “On The Rocks” en het folk-rocknummer “Winter Sun”. Sarah McLellan wurmt zich vocaal sterk en zeer vlotjes door enkele klassiekers als “Whole Lotta Love”, “Rock ‘n’ Roll” en “Communication Breakdown”. Maar de resterende songs zijn wat minder bekend werk van Led Zeppelin zoals “The Ocean” en het knappe bluesrockwerkje “Since I’ve Been Loving You”. De sterkste cover is echter afsluiter “Kashmir”. Met het voltallige repertoire van Led Zeppelin in het achterhoofd zullen deze dames in de loop van de volgende jaren nog ene hele reeks albums uit kunnen brengen. Als ze dat even goed doen als op dit debuutwerk is daar niets op aan te merken, want zulk coverwerk houdt de interesse voor de originele versies levendig bij het jongere publiek en dat is toch alleen maar positief.
(valsam)