ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007

APRIL 2007 - MEI 2007 - JUNI 2007 - JULI 2007 - AUGUSTUS 2007


FLATBED - FLATBED

THE NUMBERS RACKET - JUMP IN

DAVID HILLMAN - AMERICANA HOUR

THE HICKUPS

DENNIS BINDER - HOLE IN THAT JUG

DAVID GOGO - ACOUSTIC - Official Bootleg Series - Volume 2

WILL TANG - RED CITY BLUES

DEBRA DAVIS - COMPLETE

BRENT AMAKER AND THE RODEO

PET BUFFALO - INDEPENDENT VARIABLE



FLATBED
Website - myspace
E-mail: flatbed@verizon.net
Label: Eigen beheer
cdbaby

 

 

Een country band, dat is Flatbed uit upstate New York; Buffalo om precies te zijn, zo genoemd naar de pionierskarren uit de periode van de verovering van het wilde westen. Een zesmansformatie die een soort country brengt die verwant is met de folky country à la Emmylou Harris, maar ook met sound van de New Riders of The Purple Sage en Gram Parsons, wat men de "Cosmic American music" noemde en wat men nu Americana noemt. Flatbed was eerst 't trio onder leiding van Joelle Labert, zangeres en singer-songwriter/gitarist, zanger en songwriter Derek Bassett, en bassist Michael Timson. Toen de optredens begonnen te komen wilden de jongens wat meer diversiteit in hun sound en werd de bezetting uitgebreid, ze wilden een echte leadgitarist erbij en dat werd een vriend van Joelle en Derek, Daniel Smit. Zonder drummer ging het natuurlijk dan ook niet meer en Ted Chubbuck Jr kwam erbij, en wat later kwam multi-instrumentalist John F. Brady hun nog vervoegen met mandoline en lap steel. Het geheel was nu een volle sound met alle mogelijkheden voor verschillende country stijlen. Nu, na drie jaar intensief optreden is hun debuut er, en omdat we al genoeg namen genoemd hebben, kunnen we enkel nog vermelden dat ze nog extra hulp kregen op harmonica, orgel en piano. Volgens persberichten hebben ze een grote fanbasis en zijn hun optredens zeer de moeite waard, dit zou kunnen, want enkel op basis van hun live reputatie, zonder deze CD kregen ze reeds een nominatie voor Best Americana band in 2005 en 2006, nu met deze cd als ruggesteun hopen ze die prijs ook in de wacht te slepen. Die kans zit er in want er staan wel een aantal sterke songs op deze cd. "40 Miles" is er al zo eentje, het openingsnummer van deze cd. Een travelling song met een beetje een Johnny Cash achtige treinritme.Vocaal zijn de sterkste nummers degene waar Joelle de zang voor haar rekening neemt, niet dat ze zo een fantastische zangeres is, maar haar stem brengt de sfeer goed over die in de songs zit. Gelukkig zingt zij het merendeel. "To Sea" is bijvoorbeeld zo'n goeie song. Of "Roulette", weer een song waar wat Johnny Cash-ritme in verscholen zit, een goede song waarin iedereen zo wat op instrumentaal gebied kan uitblinken, zowel mondharmonica, gitaar als mandoline. "Liver And Kidneys" heeft zelfs wat bluesinvloeden. "Big Winds Blow" is een langzame western swing, die me sterk herinnert aan het werk van Toni Price. Hoe zou het met Toni zijn by the way, lang niks meer van gehoord. Wat korte cd, negen niet al te lange songs, maar voor een debuut toch al een belofte voor de toekomst. Nu die award nog winnen...
(RON)



 

 

 

THE NUMBERS RACKET
JUMP IN
Website
Info : info@thenumbersracket.com
Label : eigen beheer

 

 

Vorige week zondag mocht ik getuige zijn van de live-act van deze uit Engeland afkomstige band en ik was meteen verkocht, deze band weet wat swingen betekent. Aangezien ze nog nooit eerder als band aanwezig waren op het vaste land wil ik hun cd hier even in het daglicht zetten zodat organisatoren hen kunnen vinden. The Numbers Racket is een band bestaande uit 6 doorwinterde muzikanten, een zanger/bluesharpspeler, 2 blazers, gitarist, contrabassist en drummer. Hun repertoire bestaat uit eigen nummers en covers van o.a. Roy Brown, Cherrie Poppin’ Daddies, Benny Goodman e.a. Op deze 2de CD staan dan ook eigen nummers en covers zodat de luisteraar een idee krijgt van wat hen live te wachten staat. Geopend wordt er met het eigen nummer ‘Go Daddy – O’ en al dadelijk wordt je meegesleurd naar de jaren ’40 en ’50 ballrooms met ruimte voor samenzang en blazers. In het volgende nummer ‘Buckle Up’ laat Big Mo horen dat hij niet alleen goed kan zingen maar ook goed overweg kan met de bluesharp. Verder krijgen ze versterking van Paddy Milner op de piano. Diezelfde mag ook de intro inzetten op het nummer ‘Ding Dong Daddy’ een nummer dat me dadelijk doet denken aan de muziek van wijlen Glen Miller, voor de big band sound zorgen The West Coast Horns, nml Dominic Norcross (tenor - & baritonsax) & Jason Osborne (trompet). Op het nummer ‘Gee I Wish’ mag gitarist John Davies dan weer uitpakken met zijn kunstjes en laten horen dat ook hij zijn mannetje kan staan in deze big swingband. Laat ik zeker ook de ritmesectie niet vergeten, Nino Consolo en Stan Scrivener leveren hier voortreffelijk werk en leiden het geheel in goede banen. Als afsluiter haal ze er ook nog gaste Pauline Swaby erbij die de vocalen voor haar rekening neemt op het nummer ‘Mr Zoot Suit’, geschreven door saxofonist Dominic Norcross. Deze hele cd ademt big band swing en doet je geen moment stilzitten, dit is muziek met een grote dansfactor. Deze band hoort in de toekomst zeker meer aanwezig te zijn op het vaste land.
Blueswalker



DAVID HILLMAN
AMERICANA HOUR
Website - myspace
Mail: post@davidjhillman.com
Label: VAV Records
cdbaby

 

 

Naast zijn activiteiten als frontman en gitarist bij het kwartet The Slow Boys (jazz, blues en rock’n’roll), eenzelfde rol bij de groep The Goods, zijn muzikale projecten Twelve Times A Year en Cassandra Speaks heeft David Hillman uit Seattle nu ook nog de tijd gevonden om een eerste soloalbum uit te brengen onder de titel “Americana Hour”. De opnames van dit album met 12 tracks duurden amper 8 dagen. Van beroep is de man geluidstechnieker en derhalve weet hij maar al te goed hoe hij een aangename geluid moet produceren. Zijn solowerk vergelijkt hij met een mix van Bobby Bare Jr. en John Spencer, maar dan zonder het expliciete taalgebruik. De muziek op “Americana Hour” catalogeert zich in het genre alt-country/roots en rock/indie-rock. Nochtans zit er in een nummer als “The Cowgirl With The Fifty Cats” echter ook best veel jazzmuziek verwerkt inclusief honky-tonkpiano. Evenzo in “INKY” met swingende saxofoonmuziek. En zowel “Walk Awhile” als “Darlene” (met John Lee Hooker-slidegitaar) kan je probleemloos ook in de bluesafdeling onder brengen. “The Legend Of Amy Pearl, Gunslinger” is een simpele ballad met gitaar, viool en piano. Het uitstekende zangwerk van David Hillman doet bij mij dan weer herinneringen opflakkeren aan de beste Ryan Adams ten tijde van Whiskeytown. Met zijn wat hese stem komt ook de rocksong “Vexations” tot zijn volle recht en het gitaarspel in het tragere “Celladore” is van een hoge kwaliteit. David Hillman is een all-roundmuzikant en kan ook erg mooie teksten schrijven voor zijn liedjes zoals in “Lake Matilda” en in de countryballad “I Can’t Wait To See You There”. “Americana Hour” is een zeer gevarieerd album geworden van een rasmuzikant die perfect weet hoe hij liedjes moet schrijven, zowel muzikaal als tekstueel. In zijn briefje aan de redactie schrijft hij dat er plannen zijn om in 2008 een solotour doorheen Europa te maken. Hiermede is hij uitgenodigd om zijn kunnen aan de mensen in België en Nederland te komen tonen.
(valsam)



THE HICKUPS
Website
Info: troutcat@snet.net
Label: Troutcat Records
cdbaby

 

 

Ik mag dan al enkele jaartjes Abraham in levende lijve ontmoet hebben en de fysieke kwaaltjes nemen alsmaar toe maar mijn geheugen blijft tot nader orde nog steeds in prima staat. En dat is mooi meegenomen want zo kan ik mij de heren Tom Smith (drums - vocals), James Montez (guitars) en Bob Elliott (gt, drums, vocals) nog herinneren dat zij als the Bandidos het album "Mischief" op de markt brachten. Zelf tikte ik het destijds op een tweedehands/cd beurs op de kop maar het schijfje is nog steeds verkrijgbaar bij CD Baby. "The Bandidos" Elliott/Smith/Montez gingen na een tijdje op in het New Haven country - swing sextet the Honeydews maar vonden zangeres Kriss Santala Crowder, singer/gitarist/songwriter Chris Merk bereid tot een partnership dat je voortaan kan boeken als the Hickups. Hun debuutalbum start met een prima "Hey Big Trucker" song waarin "Darling" Kriss Santala Crowder zijn leventje van "always on the road" kotsbeu wordt ... haar ultieme smeekbede draait er geen doekjes om ...."All I Want" ... hey big trucker ... when you gonna marry me? Misschien dat "40 Days" de ultieme tijdslimiet is om tot een ja woord te besluiten want "Time Slowly Moves" en het dametje heeft geen zin om een oude vrijster te worden. Het is prima country/honky tonk die het gezelschap krijgt van gospel backbeats op "Heaven" en wat roots/rockabilly invloeden in huis heeft met "Time We Got Together" en "Bye Bye". Erg leuke (duet) vocals/dansdeuntjes met prima gitaartjes en een strakke rhythm sectie, trompetten (Bill Holloman) die schallen op de enige cover die dit album telt .... Wat wil een mens nog meer? ("Tag Sale" - Big Fat Combo). Hun debuut mag beschouwd worden als één heerlijke "Devils Jukebox" waar de leuze "af en toe gek doen om niet gek te worden" hoog in het vaandel staat en iedere (country) "Fool" zal ongetwijfeld zijn gading vinden in dit album. Het country rockertje "Hold On" bevestigt alleen maar wat wij al zestien regeltjes proberen duidelijk te maken ... the Hickups brengen ambiance in de keet!



DENNIS BINDER
HOLE IN THAT JUG
Website
E-mail: dennis@dennisbinder.com
Label: Earwig
Distr: Parsifal

 

 

Hoewel Dennis Binder geen bekende bluesartiest lijkt te zijn, zijn naam zal weinigen wat zeggen, is hij toch van groot belang voor de geschiedenis van de blues en zelfs het begin van de rock 'n' roll. Geboren is hij in 1928 in de Mississippi Delta. Zo gauw zijn carrière als bluesartiest begonnen was, begon hij ook hits te schrijven, hij werkte voor alle grote studios: Chess, Modern, United, Crown en zelfs de Sun studios. Hij bewoog zich in de middens van de grote bluesnamen, Ike Turner, BB King, Muddy Waters en de rest. Door zijn samenwerking met Ike Turner in zijn begeleidingsband “Kings of Rhythm” stond hij feitelijk aan de wieg van de rock 'n' roll, want zoals je weet schreef Ike de hit “Rocket 88”, wat nog altijd als de eerste rock 'n' roll plaat beschouwd wordt. Ike gebruikte ook de tremelo hendel voor het eerst als whammy bar, gewoon omdat hij niet wist waarvoor het ding in feite diende. Toen Dennis toevallig Pinetop Perkins zag oefenen wist hij niet wat hij zag, die ongelofelijke snelheid van die boogie woogie pianist. Na wat aandringen leerde Pinetop hem the tricks of the trade, later kreeg hij ook nog les van Amos Milburn en Charles Brown en hij assimileerde alles en vormde een eigen stijl van de truukjes van deze grootmeesters van het klavier. Nu, na een lange afwezigheid van het muziekfront is Dennis Binder er terug, hij bracht op het Earwig label de CD “Hole In That Jug” uit, een cd vol met R&B (in de goeie zin van het woord, dus met rock ’n roll-verwante bluesnummers). Het lijkt wel of de tijd heeft stilgestaan. Dennis staat nog even scherp dan 50 jaar geleden, (muzikaal toch) want zolang hadden we niks meer van hem gehoord James Wheeler en Chris James op gitaar zorgen ervoor, samen met de bekende A.C Reed en Rodney Brown op sax dat we een goed rockende blues en R&B-cd voorgeschoteld krijgen van deze veteraan die het pianospelen en zingen niet verleerd heeft. Regelmatig horen we ook wat New Orleans invloeden, zoals in “Early Times”. Luister maar naar “Big Leg Mama” en “You got Me Way Down Here”, dat laatste is sterk verwant aan “Baby, Please Don’t Go” of “Funky Butt” één van die dance-songs zoals Rufus Thomas ”Funky Chicken” of Archie Bell’s “Tighten-Up”. Of de echte nachtclub-strip instrumental “Love Call” en dan het mooiste nummer op de cd, het langzaam klagend gezongen: “I Don’t Want Nobody Messin Around With Me” stuk voor stuk tijdloze R&B van één van de meesters van het genre, we hebben hem een tijdje moeten missen, maar: Welcome Back, Dennis!
(RON)



DAVID GOGO
ACOUSTIC - Official Bootleg Series - Volume 2
Website: www.davidgogo.org
Label: Cordova Bay Records
Info: Hemifran

 

 

Toen de Canadese gitarist David Gogo, ter ondersteuning van "Dine Under The Stars" in 1999 voor het eerst naar Europa kwam waren de verwachtingen erg hoog gespannen. Gogo werd ons toen voorgespiegeld als de spectaculairste gitarist die Canand sinds Jeff Healey had voorgebracht, en zou dat even later op het Moulin Blues komen bewijzen. Na dit optreden werd het in Europa lange tijd stil rond David Gogo. Tot in 2002 zijn album, "Skeleton Key", verscheen voor het Dixiefrog-label. Op dit album waren 11 nummers te horen waaronder vijf eigen composities die van grote maturiteit getuigden en covers van o.a. Willie Dixon, Otis Rush en Albert Collins. In 2004 was het de beurt aan Gogo's zevende album, "Vibe". Naast eigen nummers waren hier ook weer songs geschreven door o.a. Tom Wilson, Craig Northey (The Odds/Colin James) en John Capek ( gekend van het nummer, "Rhythm of My Heart" van Rod Stewart). Uitschieters op deze plaat waren voornamelijk de nummers "I'll Do Anything" en "300 Pound Shoes", waarin hij zowel vocaal als op gitaar het meest schitterde. Gast Jeff Healey was ook te horen met een prachtige gitaar solo in "She's All Right". Deze plaat verscheen bij Cordova Bay Records, het label waar nu ook zijn nieuwe album "Acoustic (Official Bootleg Series - Volume 2)" verscheen. Op deze nieuwe plaat krijgen we een andere artiest te horen: bedaarder, rijper en beter. Gogo hoeft zich niet meer zodanig te bewijzen, en dat loont. Hij brengt hier, zoals de titel al aangeeft, tien akoestische nummers, waaronder vijf originals en vijf covers, songs waarin hij op een perfecte manier gebruik maakt van zijn 1930 National Steel -, 1915 Gibson - en een gewone '12-string' gitaar. Onder de covers zijn enkele van zijn lievelingsliedjes, zoals de Paladins' "Years Since Yesterday", een nummer dat hij vooreest live speelde op 19- jarige leeftijd. "She's Breakin' Through", is een country-blues en zelf geschreven nummer, gebaseerd op het tragisch mijnongeval uit 1915 in South Wellington naast Nanaimo, BC waar David's grootvader zijn leven verloor, en dit samen met achttien andere mijnwerkers. David reisde ook naar Nashville om samen met Gary Nicholson (Delbert McClinton, Dixie Chicks, Bonnie Raitt, Willie Nelson) het nummer "All I Can Do" te schrijven. Het afsluitende "That’s How Strong My Love Is" dat we ook kennen in een versie van Buddy Miller behoort ook tot de hoogtpunten van deze cd, een cd die veel meer aandacht verdient dan hij vermoedelijk zal krijgen. Wij bevelen "Acoustic (Official Bootleg Series - Volume 2)" hierbij echter zeer nadrukkelijk aan, maar ook zijn volgende optredens in Belgie en Nederland:

DAVID GOGO LIVE

zaterdag 29 september - "Rockin' the Blues - Bluesnight Duiven" - NL.
Info: www.bluesnight.nu of www.myspace.com/bluesnightduiven

Maandag, 1 oktober - Spirit of 66, Verviers
Maandag 8 oktober - Banana Peel, Ruislede



WILL TANG
RED CITY BLUES
Website - myspace
E-mail:will@williamtang.com
Label: ZEN music
VIDEO

 

 

We hebben al vanalles ontvangen hier bij Rootstime, maar blues uit China is ook nieuw voor ons. Nu moeten we wel toegeven dat William Tang in Engeland geboren is, maar zijn afstamming gaat terug tot de bekende Tang dynasty. Zoals vele jongeren nam hij toen hij dertien was wat time - off, en vertrok met de rugzak naar het verre oosten, op zoek naar zijn roots, letterlijk rootstime dus. In Hong Kong kwam hij al dadelijk in contact met wat jonge muzikanten, en raakte zo in dat milieu verzeild. Hij speelde een beetje mondharmonica en gitaar, maar werd vlug veel professioneler en na een tijdje zegde hij zijn werk op en begon met een vriend het eerste oosterse bluesduo Xyan. Met veel succes, bleek snel, want er waren platenfirma's geinteresseerd en in een mum van tijd verschenen er vijf cd's en waren er veel tv-optredens, hij schreef filmmuziek en trad op in gans China, Thailand, Taiwan, Korea en Singapore. Toch kon hij niet zo met de Chinese muziekcultuur overweg. Alles was gebaseerd op image en korttijdig succes, de echte popcultuur dus. Het feit dat hij reeds 5 cd's op jonge leeftijd kon uitbrengen zegt genoeg. Dus ging hij terug naar Engeland en stelt ons nu zijn zesde cd voor. "Red City Blues" heet ze en ze mag er wezen. Hoewel het in feite een bluescd is, met de mondharmonica van William op het voorplan, toch zijn er veel andere invloeden en dat maakt de plaat apart. Als je hoort wie Will als invloeden noemt krijg je al een goed idee van zijn muziek. Er zijn bijvoorbeeld de vaders van de mondharmonicablues zoals Little Walter en Sonny Boy, maar ook Hendrix, Cream en Led Zeppelin worden genoemd, evenals huidige rootsmuzikanten als White Stripes, The Kooks en Jack Johnson. En ik moet toegeven dat deze opsomming klopt. Er wordt in deze branche veel met belangrijke namen gegoocheld, maar bovenvernoemde namen zijn inderdaad allemaal duidelijk terug te vinden in de muziek van Will. Hij speelt mondharmonica als Sonny Boy Williamson bijwijlen, zijn stem lijkt regelmatig verrekt veel op die van Robert Plant (en Steve Marriot), en soms hoor je ook nummers die dicht bij de zonnige muziek van Jack Johnson komen.(Everything Changes/On My Way). Ik merk duidelijk tijdens het (herhaald) beluisteren van deze cd dat dit weer een van die zogenaamde groeiplaten is, die je steeds meer en meer bevallen, en waarvan je weet dat je ze nog dikwijls gaat bovenhalen. Gewoon omdat er een aantal verdomd sterke nummers opstaan, neem nu bijvoorbeeld "The Other Side" dat het midden houdt tussen The Black Keys en Led Zeppelin. Nog zo'n hedendaagse blues is "Time of Day", lekker ruig en rommelig, maar met een power die je direct "pakt". Knap is ook de remix versie van het openingsnummer "Love Bites" met een hip - hopritme en de afsluiter "Sundown" een instrumentale mondharmonicabijdrage van Will waaruit blijkt dat Sonny Boy Williamson hem veel als voorbeeld gedient heeft. Geen zwakke songs op deze uiterst afwisselende rootscd met vooral bluesgetinte songs. Wat mij betreft, de verrassing van de maand.
(RON)



DEBRA DAVIS
COMPLETE
Website - myspace
Mail: debmuse@aol.com
Label: GCG Music
Info: Hemifran
cdbaby

 

"I'm on a supernatural high" zingt Debra Davis in de eerste song op haar reeds vierde album "Complete". Dit album dateert al van eind 2004 en wordt na een succesrijke tocht doorheen Amerika nu losgelaten op Europa. De vorige CD's van deze Californische zangeres waren "Uninvited Guests", "Angels In The Attic" en "Music For Moms". Op "Complete" verzamelt deze talentrijke dame de beste songs van deze 3 albums die ze allemaal eigenhandig neergepend heeft. Op het nummer "Born To Love You" wordt ze vocaal ondersteund in duet met Christopher Cross, de man die 5 Grammy-awards op zijn naam heeft staan. Qua genre moet je Debra Davis toevoegen aan het lijstje van countrystemmen in de stijl van Sheryl Crow, Carole King, Shawn Colvin, Counting Crows, Emmylou Harris, Dixie Chicks en Patty Griffin. De liejes van Debra Davis zijn regelmatig te horen in TV-series en in films. De bezongen onderwerpen zijn droefheid en pijn bij het afscheid nemen en de verwondering bij het ontstaan van een nieuwe leven of nieuwe relaties. Over een periode van enkele jaren had ze dan ook enkele geliefden verloren die gestorven waren maar ook nieuw leven op de wereld gezet door de geboorte van haar dochter Ella. "Complete" gaat dus over de cirkel van het leven en over de gevoelens die daarbij kijken komen. In "Hiding Place" bezingt ze het verhaal zoals dat beschreven wordt in de wereldwijde bestseller The Da Vinci Code. "Supernatural High" maakt dan weer deel uit van de soundtrack van een "Dawson's Creek"-DVD. In Amerika heeft Debra Davis een heel loyaal publiek weten te verzamelen die haar overal volgen bij optredens voor radio, televisie en in de clubs waar ze haar liedjes ten gehore brengt. De meeste nummers zijn vlotjes in het gehoor liggende popdeuntjes vol emoties die probleemloos de radio op kunnen, zoals "I'm Not Broken" en "How Deep It Goes". Een country-talent met groot toekomstperspectief.
(valsam)



 

BRENT AMAKER AND THE RODEO
Website - myspace
Info: Brent@brentamaker.com
Label: J - Shirt Records - myspace
cdbaby
VIDEO

 

 

Concertorganisator Gert Geluykens aka "El Presidente del Surfing Airlines" heeft blijkbaar iets met Seattle, Washington ... Ruby Dee & The Starlighters, The Black Crabs waren onlangs nog te gast in de Lage Landen (zie concert reviews) of Brent Amaker en zijn band staan al te popelen om de oversteek naar deze kant van de oceaan te overwegen. Hun debuutalbum verscheen al een tijdje geleden en hoort thuis in de traditionele country & western keuken ... songs about whiskey, women & wild times, lovin', cheatin' and hurtin' ... overgoten met een sausje van hootin', hollerin', and scorchin' spaghetti western guitar licks. Het zou mij niet verwonderen moesten Brent Amaker (vocals, guitars), Tim Harmon (guitar & producer), Sugar Mc Guinn (bass), Curtis Andreen (drums) en Louis O' Callaghan als een wervelstorm door de Belgisch/Nederlands en Duitse clubs razen ... de "Yee - Haw" kreten zullen nooit ver weg uit de buurt zijn. (zie agenda) Cowboy hats en Lone Ranger maskers zijn ondertussen hun handelsmerk geworden en in tegenstelling met de echte cowboys zijn deze heren netjes in het pak gestoken ... toch komt al vlug de ware aard van het beestje te voorschijn ... "the rodeo is here to kick your ass". Voor ons zeker niet gelaten en de talrijke Johnny Cash fans zullen zich ongetwijfeld verkneukelen in songs als "You're No Good", "Reno" terwijl de liefhebbers van Country Dick Montana (1955 - 1995) zich met "Sissy New Age Cowboy", "You Call Me Devil" en "Bring MeThe Whiskey, I need a drink" ongetwijfeld de gloriedagen van the Beatfarmers voor de geest kunnen halen. Enige vorm van humor is hun ook niet vreemd ... ondanks Brent Amaker zich voortreffelijk in zijn vel voelt in het gezelschap van "mean women" is wat flirten met zijn vriendinnetje voldoende om de man in kwestie duidelijk te maken dat zijn dagen zijn geteld of dat hij beter kan ophoepelen ... "I Guess You wanna Die" of "Get the Hell Out"... Zo een vaart zal het ongetwijfeld allemaal niet lopen ... op zoek naar "the spirit of real country music" en "real men"? I want to know where the REAL MEN are. Men who will drink you under the table, wrestle a hog, and get a new tattoo – all in the space of an hour. Men who remove beer caps with the same teeth they use to light matches. Men who drive ridiculously tall American trucks and who think global warming means more women in bikinis and BBQ’s year ‘round. Men who think foreplay means buying her another beer. (Imaginary Dana)
"hey Babe" ... Overtuig jezelf ... Brent Amaker & the Rodeo!

Sep 15 2007 9:00P
B.A.R. @ San Severia Salon, Belgium St. Jozef Rijkevorsel
Sep 16 2007 4:00P
B.A.R. @ Crossroad, (Olen) Belgium Olen
Sep 16 2007 8:00P
B.A.R. @ Little Devil, Netherlands Tilburg
Sep 17 2007 8:30P
B.A.R. @ De Blauwe Wolk, (Zottegem) Belgium Zottegem
Sep 18 2007 9:00P
B.A.R. @ Het Zevenda Zegal, (Ottenburg) Belgium Ottenburg
Sep 20 2007 10:00P
B.A.R. @ Aufsturz, (Berlin) Germany **Popkomm Festival** Berlin, Berlin
Sep 22 2007 10:00P
B.A.R. @ Cafe Pebbles, (Hamont) Belgium Hamont


PET BUFFALO
INDEPENDENT VARIABLE
Website - myspace
Mail : info@petbuffalo.com
Label : Eigen Beheer
cdbaby

 

 

Teri Hitt is de gitariste en zangeres bij Pet Buffalo, een band die door haar werd opgericht in 2003, samen met pianist en zanger Christopher Mark Lopez. De naam van de groep werd gekozen omwille van de roots van Teri, ze is namelijk van Cherokee-indiaanse afkomst. Voor die stam is de buffel het symbool voor het land van de oorspronkelijke Amerikanen. Met een bijkomende gitarist, bassist en drummer werd de groep gecompleteerd en was Pet Buffalo klaar om de kracht van hun liedjes te testen tijdens vele optredens in clubs in het zuiden van Californië. Toen ze zagen dat het daar wel snor mee zat, werd besloten om 12 van die nummers op te gaan nemen en hun debuutalbum “Independent Variable” op de markt te gooien. De liedjes zijn een blend van rootsrock, country en tribe-muziek met de stem van Teri Hitt overal heel nadrukkelijk aanwezig, evenals de elektrische gitaar en het orgel. Qua stemgeluid sluit Hitt aan bij Rickie Lee Jones en Joni Mitchell, krachtig en passioneel, maar toch voornamelijk als de tremelo in haar stem vibreert. Het thema van dit album is dat je ontwaakt en beseft dat de dingen in het leven zijn zoals ze zijn, maar ook dat je beseft dat je er wel degelijk iets aan kan doen om de wereld te verbeteren door je eigen houding en door hoe je over jezelf denkt. “Expectations”, “The Real Part” en “Sunny Day” zijn hiervoor illustratieve songs. Beïnvloed door de sixties en seventies en de gebeurtenissen uit die tijd verhaalt Teri Hitt over hoe je een brug kan slaan tussen het verleden en het heden. Naar mijn bescheiden mening is “Whole And Fine” het sterkste nummer op “Independent Variable”. Het geheel is een indie folkrockplaat die vlotjes het gehoor inglijdt, echter zonder opvallende uitschieters.
(valsam)