JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007
APRIL 2007 - MEI 2007 - JUNI 2007 - JULI 2007 - AUGUSTUS 2007
PAUL HANDYSIDE - FUTURE'S DREAM
RALPH BASSINGER - WAITING FOR MY TRAIN
THE SOUL OF JOHN BLACK - THE GOOD GIRL BLUES
THE VILLAGE GREEN - FEELING THE FALL
DIUNNA
GREENLEAF AND BLUE MERCY BAND - ”CRAZY” BUT LIVE IN HOUSTON
-
COTTON FIELD TO COFFEE HOUSE
PETER SPENCER - HANDSIGNAL
MISSING NUMBERS - MORE SALT?
DANNY DEAN & THE HOMEWRECKERS - THE ROCKABILLY LOVER
PARKER - JAYNE - FOOLOSOPHY
STEFAN LEOSON - PENNIES AND HEARTACHES
PAUL HANDYSIDE
FUTURE'S DREAM
Website - myspace
Mail: info@maladymusic.co.uk
Label: Malady Music
Distr. : Sonic Rendezvous
Zanger-liedjesschrijver
Paul Handyside draait al ettelijke jaartjes mee in het muziekcircuit. In de
jaren tachtig was hij de frontman van de indie-groep "Hurrah!" waarmee
hij enkele albums uitbracht in het alternatieve genre. Nadien dook zijn naam
op bij de begeleidingsgroep van troubadour Martin Stephenson en bracht hij nog
twee albums uit met alt-countryrockgroep "Bronze", zijnde "The
Statue In The Stone" (2003) en "A Common Prayer" (2004). Onlangs
droeg hij ook zijn steentje bij aan het tribute-album "Love Goes On Anyway"
voor de betreurde Grant McLennan van de Go-Betweens door diens nummer "Bachelor
Kisses" in te zingen. Nu vond hij dat de tijd gekomen was voor een eerste
solo-album en zo werd "Future's Dream" een feit. Het album zal pas
in de winkels verkrijgbaar zijn begin november 2007, hetgeen ons ruim de tijd
geeft om het een gedegen voorbeluistering te geven en om deze CD derhalve bij
U aan te bevelen. De twaalf songs zijn een uitstekende mix van Americana, gitaar-
en pianoballads, 19e eeuwse engelse hymnes, epische folk en gospelsongs in de
goeie ouwe stijl van Phil Spector. Eerste hoogtepunt is "Darkest Night"
dat al meteen gevolgd wordt door het uitstekende "Let The Lights Go Down"
waarop er mooie vocale steun komt van zangeres Maria Yuriko. Op zijn MySpace-site
beweert Paul Handyside beïnvloed te zijn door muzikanten als The Band,
The Beatles, Neil Young, Tom Waits, Velvet Underground en Buffalo Springfield
en vergelijkt hij zijn muziek met die van Ryan Adams, Ron Sexsmith en Buffie
St Marie. Dat klopt wel voor nummers zoals "Whisper In Your Mind",
"Everybody Lies" en "Midwinter's Feast" dat zo'n typische
Adams/Sexsmith-songs zijn. Nog snel enkele andere titels van goede nummers op
dit album: "River Of Song", het prachtige "Forever Ending"
en afsluiter "Peace In Our Time". Paul Handyside mag wat mij betreft
absoluut gaan dromen over een mooie toekomst in de muziekbusiness want "Future's
Dream" is een steengoede plaat geworden die naar meer leuks van deze artiest
doet verlangen. Dat zal dan wel iets voor volgend jaar worden. Tot dan doen
we het dan maar met dit meesterwerkje.
(valsam)
RALPH
BASSINGER
WAITING FOR MY TRAIN
Website - myspace
E-mail:ralph@bluespiano.org
Label: Blue Monk records
cdbaby
Ralph
Bassinger is een blues en boogie woogie pianist uit Oregan, die al 30 jaar boogie
speelt. Alhoewel hij reeds zo lang speelt, is dit toch pas zijn eerste solo
plaat, voorheen deed hij enkel sessiewerk en was hij pianist in meerdere bands.
Op dit debuut "Waiting For My Train", dat er kwam na herhaald aandringen
van Jimmy D.Lane, bij de insiders wel bekend als de zoon van Jimmy Rogers, speelt
en zingt Ralph "live" zonder de minste overdubs een aantal boogie
woogie nummers en langzamere blues piano nummers. Op 2 nummers na eigen werk,
behalve "That's Allright" van de hoger vernoemde Jimmy Rogers en "Reconsider
Baby" van Lowell Fullsom. Waarom Ralph zo lang wachtte met zijn eerste
cd, vragen wij ons af, want dat deze pianist het klappen van de zweep kent,
is duidelijk. Na 30 jaar achter de toetsen is dat helemaal niet verwonderlijk,
dat weet ik, maar deze man heeft "het". Wat Pinetop Perkins, Otis
Spann en Jimmy Yancey ook hadden, het perfecte gevoel, de perfecte timing, die
feeling voor de toetsen, iets wat er maar enkelen hadden, een ongelooflijk voorbeeld
daarvan is "Red Knows". Ik was een grote fan van Otis Spann met zijn
unieke stijl, en ik was daarom ook blij te kunnen praten met Paul Oscher deze
week, die samen met Otis in Muddy Waters' huis woonde voor geruime tijd, maar
die prachtige pianostijl heb ik sinds zijn dood zelden nog gehoord, tot nu,
dit is de man die net als Otis Span weet hoe het moet, die subtiliteit in die
hoge noten, prachtig. "Red Knows" heb ik gewoon 2 maal na mekaar beluisterd,
iets wat ik nog maar zelden deed. Dat Ralph zelf ook een fan is van Otis Spann,
bewijst hij door al begintrack de prachtige Boogie Woogie "Tribute to Otis"
neer te zetten. Wie hierbij stil kan blijven zitten kan maar een ding zijn:
potdoof! Een anders staaltje van uitstekende barrelhouse is de titelsong "Waiting
for my train" . Het gitaarwerk van zoon Jimmy D. Lane op het nummer wat
vader Jimmy Rogers schreef, past perfect bij deze cd. Anders dan we gewoon zijn
van Jimmy D is het subtiel en ingehouden, en laat het volop ruimte voor de piano
van Bassinger. "Thinking Of Elmore" is natuurlijk een ode aan de grootmeester
van de slide, weer een knappe boogie. Het langzame "Learning How To Love
The Blues" roept weer herinneringen op aan Otis Spann. De afwisseling tussen
boogie woogie en lanzamere pianoblues houdt deze cd boeiend. "Salina's
Shuffle", " Mississippi Mind" en "Circle Boogie", laten
de boel rocken en rollen, terwijl daar tussendoor "Reconsider Baby"
en "Taking Jimmy Home", met prachtig subtiel gitaarwerk van Jimmy
D. Lane voor de nodige adempauzes zorgen. Om af te sluiten, de 2 swingende barrelhouse
tracks "Barrel By The Door" en "Angela Marie", die de keet
nog eens goed op stelten zetten. Ralph Bassinger, een bluespianist die live
een ganse cd weet te boeien met enkel de hulp (op de helft van de songs) van
gitarist Jimmy D.Lane. Er zijn er weinigen die het hem (of hun) nadoen. Hats
off to Ralph (en Jimmy D.)
(RON)
THE
SOUL OF JOHN BLACK
THE GOOD GIRL BLUES
Website - myspace
E-mail:modmedia@theriver.com
Label: Yellow Dog Records
Distribiteur: Blues Promotion / Parsifal
www.blues-promotion.be
blues.promotion@proximedia.be
VIDEO
Tunes that blend down home grit with today’s studio polish.
The
Soul of John Black verrast met deze "The Good Girl Blues". We kregen
deze cd toegestuurd zonder info, zelfs zonder hoes. Gevolg: de cd spreekt niet
aan en wordt pas na langere tijd uit zijn naamloos doorschijnende hoesje gevist,
niet wetende wat je moet verwachten. Wat we te horen krijgen, doet ons echter
dadelijk de oren spitsen. Dit is duidelijk wat anders dan de grote middelmaat.
Eerst en vooral: wie is John Black, wel het is John Bigham, hij is de gitarist/
pianist van Fishbone geweest gedurende acht jaren en was ook nog drummer bij
Miles Davis. "The soul of John Black" is zijn band. En wat brengt
"The Soul of John Black" ons dan? Wel, daar is niet zo direct een
label op te plakken; enkele namen die me tijdens het beluisteren te binnen schieten:
Al Green, Prince, Ben Harper, alleszins wat stem betreft is 't de combinatie
van deze drie. Het stijltje kunnen we ook niet onder een noemer plaatsen, er
is duidelijk veel soul, weer Al Green als voorbeeld en de typische Hi-label
sound van Memphis, maar ook wat blues, vooral opener "The Hole" heeft
wat van een slavensong, maar is tegelijkertijd toch moderne soul-blues."The
Moon" is zelfs een echt blues ritme, met de stemmen van de drie backing
zangeressen die voor een gospel toets zorgen. Sobere percussie gemengd met een
National steel vormt een hypnotische intro voor "Slippin' en Slidin'",
weer een van die sfeervolle prachtsongs waarmee dit album vol staat. Een ander
voorbeeld is "Feelin's" waar die geboterde al Green stem mooi combineert
met de lichte reggaebeat en een dobrogitaar. Kortom, gans deze cd is gevuld
met mooie songs, origineel en apart, een verademing tussen het aanbod van toch
wel grotendeels eenvormige roots, singer - songwriter en bluescd's. Is dit nog
wel roots, dat is een andere discussie, modern is het zeker en volgens mij ook
100% roots. Goede rootsmuziek daarenboven!
(RON)
THE
VILLAGE GREEN
FEELING THE FALL
Website -
myspace
Mail : band@thevillagegreenmusic.com
Label: SpinART Records
Distr.: Hemifran
The
Village Green is een vierkoppige band uit Portland, Oregon, USA die muziek brengt
in de categorie rock / pop / psychedelisch. De muzikale talenten van J. Nicholas
Allard en Jeremy Sherrer vormen de kern van de groep, aangevuld met Dave Depper,
Nathan Anderson en Rachel Blumberg. In 2005 brachten ze een EP-tje uit onder
de groepsnaam "The Village Green". Op hun website omschrijven ze hun
muziek als zijnde in de stijl van Air Supply en Ghetto Blasters, retro-muziek
dus. Toch klinken de 12 songs op "Feeling The Fall" behoorlijk modern
en zou ik de band eerder catalogeren onder actuele popmuziek. Dit is de eerste
full-CD voor The Village Green. De groepsnaam werd gevonden op de hoes van een
oude Kinks-elpee ("The Village Green Preservation Society" uit 1968),
waar ze ook mee willen aantonen fans te zijn van de broertjes Davies. In de
pers wordt soms ook verwezen naar wat werk van The Beatles, maar mijns inziens
zijn ze daar toch nog even van verwijderd. Ook de typerende Britpop-geluiden
zijn al eerder gehoord in de beginjaren zeventig. De songs worden allen geschreven
door zanger J. Nicholas Allard en die weet dat een simpele melodie nog steeds
het beste recept is om nummers snel op de harde schijf van de luisteraars te
laten branden. "Om: The Meaning Of Life" en "Chomping At The
Bit" zijn daar de beste voorbeelden van, maar ook "Country Road"
en "Life On The Run" gaan erin als zoete broodjes omdat het zo'n eenvoudige
meezingertjes zijn geworden die al blijven kleven na een eerste beluistering.
Als je naar "Bullet To The Head" luistert lijkt het alsof je een oude
CD van The Pretenders nog eens door de speakers jaagt en "Mossyrock"
zou even goed op een oude elpee van The Stones gestaan kunnen hebben. Alle liedjes
zijn opgebouwd rond simpele riffs en rijmteksten hetgeen jammer genoeg ook soms
de indruk geeft dat je dit allemaal al eens eerder gehoord hebt. Maar dat wordt
dan weer goedgemaakt door de uitstekende produktie en arrangementen die het
geheel van retromuziek toch brandend actueel en modern maken, waardoor je deze
groep ook wel eens beter zou kunnen vinden dan de vroegere rockgroepen die als
inspiratie hebben gediend. "Feeling The Fall" is een doodgewoon leuk
plaatje met voldoende variatie in de songs. Het stoort nergens, maar piekt ook
nergens. Just Good.
(valsam)
DIUNNA
GREENLEAF AND BLUE MERCY BAND
”CRAZY” BUT LIVE IN HOUSTON
COTTON FIELD TO COFFEE HOUSE
Website - bluemercyband
Contact: diunna@yahoo.com
Label : eigen beheer
cdbaby1
- cdbaby2
Enkele maanden
geleden zag ik deze dame live aan het werk tijdens het Springbluesfestival te
Ecaussinnes, dit was tevens het debuutoptreden van deze dame in België.
Ik werd zowat letterlijk van m’n sokken geblazen door de kracht die deze
dame in zich heeft en vandaar dus deze bespreking, want ik wil deze dame natuurlijk
nog meer bekendheid bezorgen in België zodat we haar nog dikwijls mogen
terug zien. Al vlug kregen we haar tot nog toe 2 bestaande cd’s toegestuurd,
één is live en dateert van 2004 terwijl de studio cd dateert van
vorig jaar. Laat ik eerst maar beginnen met haar eerste cd “Crazy”
But Live In Houston, opgenomen in de Red Cat Cafe te Houston Texas. Al dadelijk
vanaf het eerste nummer ‘Calling Blue Mercy’ honoreert ze haar band,
een band die zeker mag gehonoreerd worden. Eén bekende komen we al tegen
op de gitaar, nml. John Richardson die we onlangs ook live zagen samen met Otis
Taylor. De cd telt 11 songs waarvan 9 covers en 2 eigen nummers. Covers zoals
‘Built For Comfort’, ‘Dust My Broom’ en ‘Born
Under A Bad Sign’. Stuk voor stuk klassiekers en Diunna en band brengen
ze zo vol overtuiging alsof het hun eigen songs zijn. Deze cd is een prima naamkaartje
om te weten wat je live mag verwachten van deze diva, een dame die niet voor
niets genomineerd werd tot traditionele bluesdame van het jaar. Haar invloeden
haalt ze bij Koko Taylor, Aretha Franklin en o.a. Sam Cooke maar ze voegt er
voldoende eigen inbreng toe om een eigen stempel te drukken op wat ze doet.
Als je haar bio leest kan je je enkel afvragen waarom het zolang geduurd heeft
voor ze hierheen gehaald werd. Op haar 2de en tevens eerste studio cd klinkt
alles veel meer afgeborsteld en dat is eigelijk jammer want zo mis je een deel
van de power die deze dame en band live bezitten. Voordeel van de 2de cd is
dan weer dat er niet 2 maar 4 eigen nummers opstaan en als je die hoort zul
je me gelijk moeten geven als ik zeg dat er gerust meer eigen werk mocht opstaan.
Op deze cd hoor je ook duidelijk dat Diunna Greenleaf haar stem zich perfect
leent voor meerdere stijlen, van traditionele blues via boogie woogie naar soul
en funkblues. Verder ook een ode aan John Lee Hooker in het nummer ‘Tribute
To John Lee Hooker’, en het kippenvel kwam spontaan op bij het horen van
deze song, een duidelijk bewijs dat blues niet alleen een mannenaangelegenheid
is. En luister zeker ook eens naar de warmte en timbre van haar stem in het
nummer ‘A Change Is Gonna Come’ van Sam Cooke. Als extraatje zit
er nog een bonus cd bij van opnames tijdens een repetitie en als dat ruwe opnames
zijn dan mogen die zeker vernoemd worden. Zelfs noemen ze de bonus cd een tribute
to the legends en dus krijgen we enkele klassiekers te horen. ‘Just Wanna
Make love To You’ , ‘Hounddog’, ‘Wang Dang Doodle’
etc krijg je te horen tijdens een ongeveer 18 minuten durende jam. Als je na
dit alles nog niet overtuigd bent dan moet je zeker de moeite doen om deze dame
eens live aan het werk te zien. Misschien tijdens het BRBF 2008?
Blueswalker.
PETER
SPENCER
HANDSIGNAL
Website
E-mail: pspencerguitar@juno.com
Label : Eigen beheer
cdbaby
VIDEO
Peter
Spencer is een fingerpicking gitarist, zanger en songwriter uit Pennsylvania.
Tijdens zijn jeugd luisterde hij vooral naar R&B stations op de radio, vanaf
1968 speelde hij een tijdje in een bluesband, en daarna kwam de overstap naar
solo gitaar optredens, hij speelde veel in Noord Amerika en deed zelfs enkele
Europese tournees, zijn repertoire was vooral ragtime en oude traditionele blues.
Rond 1980 was hij mede oprichter van de Greenwich Village Musician Cooperative,
en werkte met o.a Suzanne Vega en Lucy Kaplanski. Begin jaren negentig, leidde
die interesse in Amerikaanse rootsmuziek ertoe dat Peter een schrijver werd
van Rolling Stone en het tijdschrift Sing Out. Hij bracht ondertussen ook een
boek uit dat “World Beat” heet, met als bijtitel “een luistergids
voor de hedendaagse wereldmuziek op cd”. “Handsignal” is een
singer-songwriter-cd met veel nadruk op het gitaarwerk. De song waarmee de cd
start “Mystery Woman Blues” is in de eerste plaats een fingerpickin’
gitaarsong in een bluesy piedmont stijltje, terwijl het volgende eerder een
gewoon singer songwriter nummer is, “The Battle Is Over” heet het,
maar ook hier laat Peter weer horen dat hij de gitaar meer dan meester is. Het
rustig “Down The River “ heeft bijna een Leonard Cohen sfeertje,
en is sfeervol met een knappe melodielijn die blijft nawerken, net als wat verder
“Crime Against Love” met zijn prachtige tekst. Het ingetogen, dromerige
“Round Midnight” , is een mooie gitaarbewerking van het origineel
van jazzgrootheid Thelonius Monk, wat een rustpunt vormt voor “Honeymoon
in Mississippi” een bluesy ragtime, compleet met jodel. Het dreigende,
met diepe stem gezongen: “I Cast No Shadow When I Walk” is een buitenbeentje
tussen deze folk en bluesgetinte songs en heeft iets van een Warren Zevon song,
een sfeer die blijft doorlopen in het daarop volgende “Dark ByThe Rain”,
een nummer dat mooi door zijn soberheid en eenvoud, voor mij een van de beste
songs op de cd. “The Heart Beats In Waltztime” is er weer zo een,
songs die bij eerste beluistering je niet dadelijk pakken, maar na een tijdje
hun schoonheid tonen en die van “Handsignal” een cd maken, die zijn
weg naar mijn cd speler dank zij enkele beluisteringen gevonden, en nu voorgoed
verzekerd heeft. De typische “groeiplaat”.
THE
BLUES CONCERT
cdbaby
VIDEO
Tegelijkertijd met “Handsignal”
stuurde Peter zijn nieuwste cd, een live, in one take opgenomen blues concert,
dat ook gewoon die titel kreeg, enkel met de hulp van een bassist, Liam Graham
brengt hij 9 eigen geschreven bluessongs en 3 covers met natuurlijk ook een
aantal van de songs van “Handsignal”. Weer krijgen we een duidelijk
beeld van een singer-songwriter die zijn sterke teksten op een overtuigende
manier brengt, vergezeld van uitstekend, maar sober klinkend gitaarspel. De
beste songs op deze cd, die niet van de bovenstaande cd stammen, zijn volgens
mij “Ghost Man Blues”, “Send Me Someone To Love” en
vooral de afsluiter “TurnTo Me” waarvan je hier een video kunt bekijken.
(RON)
MISSING
NUMBERS
MORE SALT?
Website
Mail : info@automaticrecordings.com
Label: Automatic
Recordings
Distr.: Sonic Rendezvous
"M1S51NG
NUMBER5" : zo schrijven deze heren de naam van hun groep die bestaat uit
saxofonist Hall Sanders, drummer John Crist, bassist Mike Derrick en gitarist,
zanger en woordkunstenaar Jimmy Peterson. "More Salt?" is een uitermate
rare CD geworden met veelvuldige verwijzingen naar jazzmuziek, underground en
psychedelische blues. In belangrijke mate is de tenor- en baritonsaxofoon van
Hall Sanders aanwezig om de toon te zetten bij elk nummer op dit album. De verhalen
in de songs worden zonder uitzondering door de distortion-voxcoder verteld hetgeen
voor een speciale mystieke sfeer zorgt bij het beluisteren van de elf nummers
op "More Salt?". Eerlijk gezegd heb ik er nogal wat moeite mee om
de ganse CD te laten uitdraaien omdat de eentonigheid van de nummers toch vrij
snel de bovenhand krijgt. Een song als "Clean Living" is knap opgebouwd
en best vlotjes te beluisteren maar dat kan echt niet van alle titels gezegd
worden. Zo is "Unlucky Numbers", "10.000 Tens", "Last
Call" en "Too Much - Not Enough" veeleer experimentele jazzmuziek
te noemen. In de pers wordt het album van Missing Numbers gerelateerd aan werk
van Morphine (maar dan met gitaar) en krijgt het genre een label opgekleefd
van beatnik-blues. Het geheel klinkt behoorlijk alternatief, duister en psychedelisch.
De instrumentale stukjes met jazzy saxofoon zorgen af en toe voor wat verpozing
en terugkeer naar de realiteit. Zoals eerder aangehaald : ik heb wat moeite
met dit soort experimentele muziek, maar in hun genre is er zeker nog een klein
plaatsje vrij voor Missing Numbers en "More Salt?".
(valsam)
DANNY
DEAN & THE HOMEWRECKERS
THE ROCKABILLY LOVER
Website - myspace/dannydeanandthehomewreckers
myspace/dannydean
dannydeanandthehomewreckers@Hotmail.com
Label : Delirium Records
VIDEO 1
VIDEO 2
Danny
Dean Philips kan je ondanks zijn jong uiterlijk nu niet bepaald meer als een
groentje beschouwen in het muziekwereldje. Op veertienjarige leeftijd stond
hij al op de planken met de psychobilly/surf band "Skinny Memphis"
en dat bleek de ideale leerschool om in de jaren tachtig LA onveilig te maken
met verscheidene punkbands (om: "Anti" en "Easter"). In
1997 werd het roer volledig omgegooid en met behulp van "hard twanging"
upright bass player Gavin Jones bleek er niets meer in de weg te staan om voortaan
als Danny Dean & the Homewreckers door het leven te gaan. Rockabilly was
en is nog steeds de boodschap en met "The Rockabilly Lover" zijn de
jongens al aan hun derde album toe. Net als de voorgangers "Growl"
en "Move It"
verschenen op het Delirium Record label en laat ons meteen duidelijk stellen
dat Danny Dean geen moment afwijkt van zijn principes. Bekende klassiekers als
Cliff Richard's "Move It" werden in het verleden afgewisseld met een
rockabilly "Tainted Love" en ook nu weer heeft D. D. het bij het juiste
eind. Opener "Mean Mean Man" klinkt inderdaad zo gemeen en bekend
in de oren dat je zou zweren dat the Planet Rockers besloten hebben om een reünie
te overwegen maar is net als het swingende "Better Move On " van eigen
makelij. En dan hanteren The Homewreckers hun eigen succesvolle wijze om niet
voor de hand liggende songs als "The Love Cats" (The Cure), "Shake
you Moneymaker" (Elmore James) en "Goody Two Shoes" (Adam Ant)
naar hun rockabilly hand te plooien om dan hun voorliefde voor the Specials
en the English beat niet onder stoelen en banken te steken met het titelnummer
"The Rockabilly Lover". Als een "Pitbull" of een "Wild
Cat" raast het Californische gezelschap door het rockabilly landschap in
uitstekend gezelschap van de songs "Where Angels Fear to Tread", "Nine
times Out of Ten" en "Don't Gamble on My love" (luister eens
naar die slappin' bass en sax van Bob Crail ). In de beste Paul Severs "Geen
Wonder Dat Ik Ween" traditie zorgt Danny Dean voor gelukstraantjes op de
sleper "Birthday", herleven the fifties met "Betties Kiss"
en swingen zij een heel eind weg de nacht in na heel wat "Drinking Beer"
met "Heart of Stone". Prima album / prima band!
PARKER
- JAYNE
FOOLOSOPHY
Website - myspace
Mail : info@parker-jayne.com
Label: Eigen Beheer
Info: Hemifran
"My
ethos is very simple, I write what I feel and feel what I write. If you hear
me sing it, then I've seen it". Dat zegt Parker-Jayne over zichzelf. Ze
is een in Nigeria geboren singer-songwriter en woont momenteel in East London.
In haar liedjes is ze inderdaad heel open over haar persoonlijke gevoelens en
emoties. “Foolosophy” is haar debuutalbum waarin ze het in de liedjes
ook heeft over de sociale, politieke en spirituele aspecten van het leven, echter
niet zonder er de nodige dosis humor in te verwerken. Als één
van de vijf kinderen van Felix , een vooraanstaande arts (+ muziekkenner) en
Patience, een zakenvrouw (+ koorzangeres) hoorde ze thuis voortdurend muziek,
gaande van traditionele Nigeriaanse liedjes tot moderne popmuziek van o.a. Blondie
en Sade. Maar voor haar muzikale invloeden verwijst ze naar Fela Kuti, Bob Marley,
Tracy Chapman, Kate Bush en Nirvana. Op negenjarige leeftijd schreef Parker-Jayne
al haar eerste liedje. Op een kostschool met zeer strikte gedragsregels besloot
ze al gauw om toch maar haar eigen zin te doen. Ze studeerde makkelijk en behaalde
een diploma in de communicatie- en mediawetenschappen. Meteen ontstonden de
plannen om haar eerste album op te gaan nemen. Om haar weg te vinden in de jungle
van de muziekwereld maakte ze enige tijd deel uit van een pop- en R&B-meidengroep
maar ze besliste al snel dat zoiets niet haar echte “cup of tea”
was. Toen ze Mark Ralph - een producer uit Atlanta (Georgia) – had gevonden
maakte ze meteen werk van “Foolosophy”, een door haar zelf gefinancierde
CD met 14 eigenhandig geschreven liedjes. De songs zijn een mengeling van melodische
rocksongs, blues, soul, funk en pop die ze zelf R&B noemt. In de gitaarsong
“Code Red” vermengt ze rockmuziek met Afrikaanse percussie en in
de song “Take Me As I Am” zitten vleugjes soul en gospelmuziek verweven.
Andere sterkhouders van dit album zijn “Dust”, “Rich Someday”,
“Stronger”, “A Piece Of Me” en “Mr. Jones”.
Persoonlijk vind ik “”Should I Even Care” de leukste van allemaal.
In de credits die op het hoesje staan bedankt Parker-Jayne iedereen die haar
ooit deed nadenken, lachen, haar hart heeft gebroken en haar heeft doen huilen
omdat ze er van overtuigd is dat ze daarin de inspiratie heeft gevonden voor
enkele songs op “Foolosophy”. Ze sluit af met “Look out world,
I”m coming”. Dat zou best wel een kunnen gaan gebeuren. Als Rootstime-lezers
zal haar toekomstige verschijning als popster alvast geen complete verrassing
meer kunnen zijn, want jullie zijn hiermede gewaarschuwd door (valsam)
STEFAN
LEOSON
PENNIES AND HEARTACHES
Website - myspace
Mail: stefan@steps.nu
Label: Eigen Beheer
Distr. : Hemifran
cdbaby
Alle
teksten, alle melodieën, alle instrumenten, de foto op het hoesje, de productie
en natuurlijk ook de zang op “Pennies And Heartaches” worden verzorgd
door de Zweedse artiest Stefan Leoson. Hij woont in een prachtig huis in Mistelås
in het zuiden van Zweden en is ondertussen al behoorlijk achteraan in de dertig
geworden. Om dan nog met een solo-carrière te starten vergt toch enige
moed. Toch heeft hij al vele watertjes doorzwommen in de voorbije 20 jaar. Hij
begon bij een lokale heavy-metalgroep Ariel, daarna speelde hij in de popgroep
Picassos Äventyr en hij verloor bijna het leven in een ernstig motorongeluk.
Maar met zijn liefde voor het leven Karin en hun 2 kinderen schijnt tegenwoordig
vooral de zon in het leven van Stefan Leoson. Dat hij heel gelukkig is kan je
horen in zijn muziek en in de teksten van de 11 songs op zijn debuutalbum. Melancholische
en melodieuze popdeuntjes die hij met een uitstekende en mooie stem ten gehore
brengt op een uiterst warme wijze. De invloeden uit de muziekwereld komen van
groepen als Coldplay en Travis, hetgeen betekent dat de melodie in alle nummers
absolute prioriteit krijgt. De teksten gaan over de dagdagelijkse dingen zonder
grootspraak of overdrijving en geven soms de indruk dat ze ontstaan zijn vanuit
de verwondering van een klein kind over wat er allemaal in deze boze wereld
gebeurt. Erg mooie liedjes, prachtig gearrangeerd en – ondanks het feit
dat hij alles alleen deed – de indruk gevend dat er een uitgebreid collectief
van topmuzikanten aan het album heeft gewerkt. Aanraders qua songs zijn: “I
Don’t Know Where To Start”, “Shine” (een hit !!!), het
adembenemende “The Beggar And The Queen”, “This Spell”,
de emotionele ballad “No One Like You”, het even mooie “Running
Won’t Make Your Problems Go Away”, “Killing Time” en
de afsluiter “What I’ve Done”. De variatie in de songs is
zeer goed gebalanceerd en gedoseerd zodat er prachtig geheel ontstaat dat van
“Pennies And Heartaches” een absolute aanrader maakt voor de fans
van de muziek van de eerder genoemde Coldplay en Travis. Stefan Leoson beschikt
bovendien over een heerlijk stemgeluid waardoor hij er in slaagt om de songs
kwalitatief nog een extra niveau hoger te brengen. Veel emotionaliteit en gedrevenheid
met volle overgave vanuit het hart en de ziel maken van dit album een “must
have”, dixit
(valsam)