JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007
APRIL 2007 - MEI 2007 - JUNI 2007 - JULI 2007 - AUGUSTUS 2007
PRESTON CAMP JR. - ANYWHERE, TEXAS
BUDDY FLETT - MISSISSIPPI SEA
SHAWN PITTMAN - STAY
KINKY FRIEDMAN - LIVE FROM AUSTIN, TX - CD/DVD
BUCK OWENS - LIVE FROM AUSTIN, TX - CD/DVD
JERRY LEE LEWIS - LIVE FROM AUSTIN, TX - CD/DVD
CORY MORROW - LIVE FROM AUSTIN, TX - CD/DVD
MISS TESS - MODERN VINTAGE
ALEX WILSON - TELL ME WHY
TREVOR ALGUIRE - AS OF YESTERDAY
LUCINDA WILLIAMS - WEST
PRESTON
CAMP JR.
ANYWHERE, TEXAS
Website
Mail: song_dawg@msn.com
Label: Red Note Records
cdbaby
Cowboymuziek
in zijn puurste vorm. Je kan van begin tot eind je beste beentje voorzetten
en wat oefenen op een nieuwe linedance. In de aloude traditie van de country-
& westernsongs beoefent Preston Camp Jr. het vak van begenadigd verteller
van levensverhalen zoals voordien ook Tom T. Hall, Travis Tritt, Waylon Jennings
of Kris Kristofferson al vaker hebben voorgedaan. Preston Camp Jr. heeft in
de USA een Country Music Award gekregen voor zijn kwaliteiten als songschrijver
en levert met deze CD “Anywhere, Texas” een werkje af wat je de
kwotering “puik” mag geven in zijn genre. Met zijn klassieke gitaar
en veel pedal steel geluiden door Tommy Dodd wordt ons een volledig gegidste
toer doorheen countryland gegeven. Zijn stem is die van een cowboy die in het
verleden reeds vele whisky’s onder zijn breedgerande hoed heeft zien verdwijnen
tijdens zijn vele optredens in diverse saloons. Producer J. David Leonard, die
zelf ooit Songwriter Of The Year werd bij de Tennessee Songwriters Association
zorgt voor een perfecte produktie van het album en de voortreffelijke muzikanten
doen de rest. Harmony vocals-zangeres Jennifer Ferren is in enkele nummers opvallend
aanwezig met haar bluesgetinte stem en ook violist Robert Taylor krijgt in een
paar liedjes een vooraanstaande rol. Doorheen vele jaren verzamelde Preston
Camp Jr. een 40-tal awards als liedjesschrijver. Dat hij er wat van kent kan
je overduidelijk horen in songs als “Coronaville”, “What Else
Are Friends For”, “Layin’ Here In Love With You” en
“Death To The Habit”. Jazeker, er worden heel wat van dit soort
CD’s op de markt gegooid en in Amerika zijn ze meestal ook goed voor sterke
verkoopcijfers. In Europa zal dat allicht wat minder zijn, maar de echte liefhebber
van het genre zal ook hier zijn weg naar dit leuke werkstukje wel vinden.
(valsam)
BUDDY
FLETT
MISSISSIPPI SEA
Website
E-mail: blucebird@aol.com
Label: Eigen beheer
cdbaby
VIDEO
Iedereen
van onze lezers kent waarschijnlijk wel The Bluebirds, alhoewel deze band uit
Louisiana, met zijn blues vol zuiderse invloeden, niet de echt grote naambekendheid
heeft die hij in feite volop verdient. Tot enkele maanden geleden toerde hun
leider, de gitarst Buddy Flett, samen met Kenny Wayne Sheperd voor de promotie
van diens cd/dvd "Blues From The Backroads" door Amerika. Omdat tijdens
dit tournee en op de cd een aantal gastartiesten optraden, mocht Buddy de tourbus
delen met maten als Hubert Sumlin en Pinetop Perkins. Een van zijn songs "Honky
Tonk" is opgenomen in dit project, en zodoende deelt Buddy tijdens deze
tournee elke avond voor enkele nummers het podium met een aantal van deze heren.
De nummers van deze solo CD verschillen wel degelijk van het werk van The Bluebirds.
Er zijn twee duidelijke herkenbare invloeden op deze akoestische cd. Eerst en
vooral lijken een aantal nummers enorm op het werk van Omar Dykes, dat komt
vooral door de vergelijkbare stem natuurlijk, want deze van whiskey en sigarettenrook
doordrenkte stem lijkt als twee druppels water op die van Omar, dat hoorden
we al wat bij de Bluebirds, maar nu, solo, is de overeenkomst treffend. Luister
maar naar "I hear Ya Callin", "Run For The Levee" en "Mississippi
Sea". Daar komt bij dat de nummers die Buddy schrijft, diezelfde southern
feel, dat swampy bayou soundje hebben dat ook bij Omar & the Howlers terugkomt,
niet moeilijk als je roots in Louisiana liggen. Een tweede invloed is de Texaanse
boogie van Lightnin' Hopkins. Zo is Freddie King's "Hideaway" omgetoverd
tot een ware Lightnin Hopkins boogie, net als het eigen geschreven "Mama's
Kitchen" dat ook die invloeden vertoont. Drie covers zitten tussen deze
twaalf parels, Elmore James' "Done Somebody Wrong", het eerder vernoemde,
totaal onherkenbare "Hideaway" van Freddie King, en Leadbelly's "Linen
Track". Meteen is deze laatste één van mijn favorieten. Deze
eerste solouitstap van Buddy Flett toont nog maar eens dat dit de man is die
van de Bluebirds zo'n prachtgroep maakt, wat niets afdoet aan de kwaliteiten
van de overige twee leden, zijn broer Bruce op bas, en nieuwe drummer Cody Lowery.
Maar Buddy is een "echte", een groot bluesartiest in hart en nieren,
en tevens een uitstekend (slide) gitarist. Luister maar eens naar "Mississippi
Sea" en je bent overtuigd.
(RON)
SHAWN
PITTMAN
STAY
Website
E-mail: shawn@shawnpittman.com
Label: Eigen beheer
Jullie
weten het zo onderhand wel als je regelmatig reviews op Rootstime leest, er
gaat geen week voorbij zonder een artiest uit Austin Texas: Wie is het deze
week? Shawn Pittman verwijdert zich een stapje van de blues. Op zijn vierde
cd "Stay", zes jaar na zijn vorige, "Full Circle", staat
er nog weinig echte Texaanse blues, zoals we dat van hem gewend zijn, het is
even wennen, maar muzikanten moeten nu eenmaal evolueren. Dat hij zich niet
meer beperkt tot boogies en 12 maten bluessongs, maakt het alleen maar interessanter.
Vocaal is hij er alleszins op vooruit gegaan, en de stem is ook veel belangrijker
geworden in zijn nieuwe composities. Dit neemt echter niet weg dat Pittman nog
steeds een prima gitarist is met die percussionistische stijl die zo eigen aan
hem is, hij was niet voor niets voorheen een drummer. Van drummers gesproken
trouwens, op deze cd net als op de vorige is de drummer niemand minden dan Chris
Layton van Double Trouble. De songs die Shawn voor deze cd schreef samen met
songwriter Bracken Hale, zijn merendeels blues geinspireerde popsongs. "This
Time", de eerste song hier bijvoorbeeld heeft middenin een knappe gitaarsolo,
heel bluesy, maar de sfeer van het nummer zit dichter bij de soul. "Once
Was King" is een song met een catchy refrein en subtiel gitaarwerk, een
prachtige song, die zo gauw je hem enkele keer gehoord hebt, bezit van je neemt.
Echte blues, zoals we van Shawn gewoon zijn, krijgen we in "Feast or Famine",
met een slidesolo die Hounddog Taylor jaloers zou maken. In "Down In The
Valley" komt de soul in Shawn's stem weer naar boven, ik herhaal het nog
eens, vocaal is Shawn Pittman er erg op vooruit gegaan, ook in het volgende
"You Move Me" zingt Shawn als veel van zijn zwarte collega, heel soulvol
en krachtig. "Under The Gun" en "Always Running" zijn beide
knappe, boeiende songs die het veeleer van de stem moeten hebben dan van de
gitaar. "Stay" is dan weer een muur van gitaren, echter geen blues,
eerder power pop. In feite valt me nu pas op dat de huidige sound van Shawn
erg lijkt op wat Doyle Bramhall II doet, een soort blues met veel pop invloeden,
en die stem lijkt er ook erg op. "You Reap What You Sow" is een van
de beste songs op deze schijf, het heeft wat van de sfeer van "Superstition".
Net voor we gaan eindigen krijgen we nog "Better Late Than Never"
waar Shawn nog eens loos gaat op gitaar en ons laat horen dat hij ook veel geluisterd
heeft naar Jimmy Vaughan. Als afsluiter komt "Deals You Made" dat
mij herinnert aan het huidige werk van Los Lobos, en waar zijn gitaar op deze
laatste song alle schade wil inhalen. Een enigzins verrassende cd voor mij,
ik had als naar gewoonte een blues cd verwacht met de gebruikelijke Jimi Reed,
Lightnin’ Hopkins en andere Texaanse covers en invloeden, maar niets van
dat alles, Shawn Pittman heeft zijn eigen weg gevonden.
(RON)
KINKY
FRIEDMAN - BUCK OWENS - JERRY LEE LEWIS - CORY MORROW
LIVE FROM AUSTIN, TX - CD/DVD
New West Records
- Sonic Rendezvous
TV show Austin City Limits, mag ondertussen wel een instituut genoemd worden.
De grote namen uit vooral het roots-genre, die voor dit programma een concert
gaven zijn talrijk. En dat al meer dan dertig jaar lang. Het mag een gouden
greep genoemd worden dat New West diverse optredens op CD/DVD uitbrengt. Dit
is alweer de zoveelste worp en die bestaat uit vier concerten, die nu in het
geheel te zien zijn en te beluisteren. De eerste in de rij, Kinky
Friedman was met zijn vijfkoppige begeleidingsband in November 1975 aan
de beurt in Austin TX met zijn vijfkoppige begeleidingsband. Veertien platte
country-krakers zijn hier te horen doorspekt met een flinke scheut sociale satire
en Texaans-joodse humor. Het optreden was juist een jaar voor mans derde album
"Lasso From El Paso" (1976) dat oorspronkelijk "Asshole From
El Paso" zou gaan heten. Deze song, samen met "Homo Erectus"
en "They Ain't Making Jews Like Jesus Anymore" vormen de uitschieters,
die meer de satirische kanten van Kinky Friedmans repertoire en met name zijn
talent als liedjesschrijver onderstrepen. Dit optreden mag misschien niet de
beste introductie vormen tot het werk van deze grootheid, het brengt wel zijn
muzikale kwaliteiten beter voor het voetlicht dan de meeste van zijn eigen releases.
Al heeft u onmiskenbaar een "Lasso From El Paso" nodig om het beeld
van de man te complementeren. Een lekker pittig optreden bezorgde ons ook Buck
Owens in Oktober 1988, een vijfendertig minuten durende show van zeer
hoog niveau. Owens was samen met Merle Haggard de meest toonaangevende uitdragers
van de Bakersfield sound, een op de elektrische rockmuziek geënte honky
tonk, dat opkwam in de jaren zestig. Met wat muzikale bijstand van Doyle Curtsinger
(bas), Terry Christoffersen (gitaar), Jim Shaw (keyboards) en James P. McCarty
(drums) is dit een zeer voortreffelijk optreden. Zo horen we veel bekend werk
uit Buck’s repertoire als "Act Naturally", "Together Again",
"Love’s Gonna Live Here", "Crying Time", "Tiger
By The Tail", "A-11", "Hot Dog" en "Put Another
Quarter In The Jukebox" naast Chuck Berry’s "Memphis" en
"Johnny B. Goode". De slagroom op dit gebakje is wel de uitvoering
van Buck’s "Under Your Spell Again" waarop Dwight Yoakam even
komt meezingen, hetgeen van deze CD / DVD niet alleen een erg leuke aanvulling
voor de collectie maakt, maar een buitengewoon aanstekelijk optreden weergeeft
met een hoog Bakersfield-sound gehalte. In Oktober 1973 was het de beurt aan
The Killer, Jerry Lee Lewis, de rocker bij uitstek, om
hier een verbluffende set neer te zetten. Lewis' vrouw stierf enkele weken voor
deze show, door een zeer ongelukkig voorval aan hun zwembad, waardoor hij bijna
noodgedwongen deze show moest afzeggen. Maar de aanwezigen zullen zeer tevreden
geweest zijn dat dit optreden toch heeft kunnen doorgaan, want wat ze hier krijgen
voorgeschoteld is misschien wel het beste wat Jerry Lee Lewis heeft uitgebracht
sinds zijn debuut uit de jaren 50 op het Sun label. Voor de muzikale begeleiding
voor deze 15 tracks kon hij rekenen op zeer professionele steun van o.a. de
gitaristen Kenny Lovelace en Joel Shumaker, bassist Bob Moore, orgellist Bill
Strom, en drummer Buddy Harmon. Tracks gaande van Hank Williams' "You Win
Again" tot Chuck Berry's "Sweet Little 16", "39 and Holding",
"C.C. Rider" en "Chantilly Lace", Charlie Rich's "No
Headstone on My Grave" en Ray Charles' "What'd I Say". Natuurlijk
konden zijn grote hits als "Great Balls of Fire" (geschreven door
Otis Blackwell, de man die Elvis Presley beroemd maakte) en "Whole Lotta
Shakin' Goin' On" op dit festijn niet ontbreken. Elvis, Johnny Cash, Roy
Orbison en Carl Perkins zijn er niet meer dus is Jerry Lee Lewis met recht de
Laatste der Sun-mannen die nog staat. Niet dat het The Killer wat deert, want
wat hem betreft zijn er maar vier 'originals': Jimmie Rodgers, Al Johnson, Hank
Williams en hijzelf, en met Jerry Lee's optreden in Austin City Limits is dit
nogmaals bewezen. Voor Corry Morrow zijn aandeel in de
"Live From Austin, TX"-reeks wordt terruggegrepen naar een optreden
van vijf jaar geleden, dat hij op 22 November 2002 verzorgde in "The Music
Capitol Of The World". Een optreden, waarbij hij dadelijk mag aanschuiven
in de rij Willie Nelson, Guy Clark, Townes Van Zandt, Lyle Lovett, Cindy Walker,
Nanci Griffith, Jerry Jeff Walker, Robert Earl Keen, Pat Green... de rij van
de grote Texaanse singer-songwriters. En als zoveel van deze artiesten begon
hij ook in Lubbock. De regelrechte stortvloed aan releases afkomstig uit deze
Lone Star State, die de jongste jaren over ons heen gutste, ligt hier voor de
florerende Texaanse muziekscène eigenlijk aan de basis van een soort
averechts effect. Als je het goed gewend bent, wil je immers altijd maar beter
en beter. En tegen die hoge verwachtingen blijken al lang niet meer alle Texaanse
producten opgewassen. Geen probleem echter voor deze in Houston geboren Corry
Morrow. Dit optreden kwam er juist na zijn grote doorbraak met zijn vierde album
"Outside the Lines" van datzelfde jaar. Zodoende passeerden vele songs
van deze CD de revue naast een aantal wat minder bekende maar daarom zeker niet
minder goede nummers. Laatste nummer "Are You Sure Hank Done It Tis Way?"
van Waylon Jennings brengt hij hier met gast Pat Green met wie hij eerder al
een album met enkel coversongs had opgenomen en de zeer toepasselijke titel
"Songs We Wish We'd Written" (2001) meekreeg. Liefhebbers van Morrow
muzikale spitsbroeder Green zullen daarom met deze nieuwe cd hun pret niet op
kunnen. Het album bulkt immers van de prettig in het gehoor liggende Texaanse
country- en singer-songwriterdeuntjes, waarhij hij kon rekenen op een zeer professionele
begeleiding. Hij neemt ons met zijn wat gruizige stem mee op een muzikale trip
langs typisch Texaans singersongwritermateriaal met als uitschieter de ballade
"Drinkin’ Alone". Kortweg: Zowel de CD- als de DVD-uitvoering
van de registratie van deze vier optredens mogen we als absolute aanraders beschouwen,
waarbij Cory Morrow is blijven verder groeien en momenteel is kunnen doorstoten
tot de hogere regionen van de actieve lichting Texaanse singer-songwriters.
MISS
TESS
MODERN VINTAGE
WHEN TOMORROW COMES
Website
Mail: misstessmusic@gmail.com
Label : Eigen Beheer
cdbaby
Miss
Tess Reitz is een jonge dame, geboren in Maryland maar nu werkend vanuit Boston,
die zich erg vlotjes doorheen allerlei soorten muziekstijlen beweegt maar toch
voornamelijk haar inspiratie vindt in de swing, ragtime, jazz en bluesmuziek
uit de jaren ‘20 tot ‘50 van de vorige eeuw. Haar debuutalbum “Home
“ stamt uit 2005 en werd unaniem uitgeroepen tot meest originele nieuwkomer
in het jazzgenre.Ze beschikt bovendien over een uitermate geschikte stem voor
dit genre, zoals je zelf kan beluisteren op de CD Baby-website. Op “Modern
Vintage” brengt ze samen met het dynamische combo The Bon Ton Parade uit
Boston 12 zelfgeschreven nummers waarvan enkele songs echte kanshebbers zijn
om in de annalen als jazzklassiekers te worden bijgeschreven. Bijvoorbeeld “When
Tomorrow Comes”, dat als één van de betere Norah Jones-achtige
songs klinkt of het bluesy nummer “Ladykiller” en de swingende songs
“I Don’t Need That Man” en “Streetcorner”. Op
het tweede album “When Tomorrow Comes” - dat ook al dit jaar op
de markt werd gegooid - bewerkt ze klassiekers in het genre. Enkel de titeltrack
en “Yes Mother” zijn zelfgeschreven songs die helemaal niet misstaan
tussen de all-time-classic songs van o.a. Duke Ellington en Ella Fitzgerald.
Met heel veel respect voor de originele nummers bewerkt Miss Tess de songs toch
op haar eigenzinnige wijze en geeft ze de liedjes een modern geluid mee. De
schare muzikanten die haar hierbij begeleiden zijn werkelijk de crème
de la crème van de jazzmuziek. Het zijn allemaal rasartiesten uit Washington
DC die samen met Tess Reitz deel uitmaken van de Augusta Heritage Workshops.
Elke zomer komen ze samen in Augusta om de swing- en bluesmuziek te bestuderen
en ze jammen er elke avond tot de duisternis weer overgaat in het ochtendlicht.
Miss Tess neemt al 13 jaar deel aan dit jaarlijks terugkerende evenement, een
uiterst leerzame must voor jazz- en bluesliefhebbers. Even de namen van die
artiesten : Steve Abshire (gitaar), Rusty Mason (tenor saxofoon, reeds 84 jaar
maar swingt als een koeienstaart), Robert Redd (piano all styles), John Jensen
(trombone), Ralph Gordon (bas), Steve Larrance (drums, vroeger ook bij Little
Feat, Ike & Tina Turner, The Drifters, The Coasters) en Nate Leath (viool).
Beide albums zijn een must voor de rechtgeaarde jazzliefhebber, maar - als ik
even mag - mijn persoonlijke voorkeur gaat toch uit naar het verse en originele
werk op “Modern Vintage”. Miss Tess is een blijvertje, daar kan
je van op aan.
(valsam)
ALEX
WILSON
TELL ME WHY
Website - myspace
E-mail: alexwilsonband@hotmail.com
Label: Rathskeller Records.
Deze jonge band
heeft zijn thuisbasis in het gebied rond Chicago/Milwauki en brengen een mix
van blues die zowel traditionele als hedendaagse invloeden vertoont, hetgeen
zij zelf thuisbrengen onder de noemer "New Style Old Blues With A Feeling",
en dat dekt de lading goed. Alex Wilson komt uit een familie van bekende muzikanten,
en dat terug tot zijn grootmoeder, want dat was Rosa Saviano. Zij was in de
jaren 40 & 50, één van de grote jazz zangeressen uit Chicago.
De vader van Alex, Tom Wilson is een multi instrumentalist, die heel wat grote
namen begeleide. Net als zijn oom, Marc Wilson, een veel gevraagde drummer,
van onder andere BB king, S.R. Vaughan, Anson Funderburgh en nog een reeks andere
namen. Alex begon met gitaar spelen op zijn vijfde, en startte op zijn dertiende
een garageband. Op zijn zeventiende begon hij dan te graven in de blues van
de grootmeesters met vooral aandacht voor de Chess stal van zijn eigen Chicago.
Ondertussen is hij 26 jaar. Natuurlijk hoofdzakelijk blues op deze cd, met de
nadruk op de gitaar van Alex, maar ook Bo Diddley achtige rock in "Rockinitis"
van Ronnie Dawson. De vreemde eend in de bijt, is wel het beatle-esque "When
We Get So Close ". Verder, zoals ik reeds vermelde, vooral invloeden van
de vroegere Chess groten. Zo is er het erg Howlin Wolf getinte "My Life
With You", maar het hoogtepunt van de cd is voor mij toch de dampende live
versie van Magic Sam's "Lookin' Good", good time boogie op en top.
Ook enkele ballads, zo de twee laatste songs op deze CD, waarbij vooral de afsluiter
"You Used To Know Me", met subtiele Hendrix gitaarlicks, een echte
aanrader is. Keep an eye on this guy, I think he is gonna be big soon.
(RON)
TREVOR
ALGUIRE
AS OF YESTERDAY
Website - myspace
info:info@trevoralguire.com
Label: Blue Rose Records
Distr.: Sonic Rendezvous
Het lijkt wel of de Canadezen aan een overweldigend offensief begonnen zijn. Gingen wij in het verleden al helemaal uit de bol voor de (jonge) Neil Young dan waren wij ook bijzonder in onze nopjes met de albums van ondermeer the Skydiggers, (the Cash Brothers), Gordon Lightfoot, Fred Eaglesmith, Ron Sexsmith, Blue Rodeo, Kathleen Edwards en vrij recent nog met Mike Maves, Mike Younger, Dave Mc Cann, the Wailin Jennys en Cam Penner & Gravel Road. Met het album "As of Yesterday" mag singer/songwriter Trevor Alguire (Ottawa) in het rijtje plaatsnemen en met behulp van 'vriend voor het leven' Tom Thompson (guitar, harmonica, mandolin, pedal steel) die blijkbaar tevens flink uit de voeten kan met filmrolletjes (www.tomthompson.ca) en de andere Mercury Pickup leden Simon Wright (bass), Rob Skitmore (guitar, backing vocals), Peter Von Althen (drums) komt hij meteen in aanmerking voor de Euro Americana Chart en de traditionele jaarlijstjes. Het debuut album "Narrowed Down" ('04) - "A sure-handed country rock album in the vein of Steve Earle and Tom Petty... (Andrew Carver - The Ottawa Sun ) is aan ons voorbij gegaan maar na het inmiddels veelvuldig beluisteren van de opvolger "As of Yesterday" is het alle hens aan dek om ook dat album aan de haak te slaan. Opener "Trough me" stelt meteen orde op zaken ... prima rootsrock met dat heerlijk Hamond B3 orgeltje van Dave Draves en scheurende gitaren van het duo Thompson / Skitmore. Het smoelschuivertje bewijst nog altijd zijn degelijkheid op "Two Birds" en wanneer Thompson de mandoline en pedal steel hanteert op de pareltjes "Around The Bend", "Long Time Ago", "On My Own" en "Means to an End" wordt het duidelijk waarom Trevor Alguire met bewondering opkeek naar ondermeer Son Volt, Uncle Tupelo, Richard Buckner. "Alguire has found just the right voice for his tales of weary travellers and lonely wanderers " (Andrew Carver")).
LUCINDA
WILLIAMS
WEST
Website - Myspace
Label: Lost Highway
Records
Distr.: Universal Music
Met haar geweldige optreden op 3 november van vorig jaar in de AB en de bijzonder fraaie Deluxe Edition van "Car Wheels On A Gravel Road", was ook 2006 weer een mooi Lucinda Williams jaar. 2007 zal veel mooier gaan worden, want eindelijk ligt het langverwachte "West" in de winkel. Een plaat die akelig dicht in de buurt komt van "Car Wheels On A Gravel Road" uit 1998, toen ze met succes een poppubliek wist te bereiken met een Americana-plaat. Lucinda Williams is al heel lang bezig in de muziek maar is lang bekend geweest bij een klein clubje liefhebbers. Dit had ook te maken met Lucinda zelf omdat ze door perfectionisme nooit veel platen heeft uitgebracht. Het schitterende 'Car Wheels', waar maar liefst zes jaar aan gewerkt was, zorgde dat ze ook bij een groter publiek bekend werd. Gelukkig is ze sindsdien iets minder kritisch, zodat er wat vaker een plaat uitkomt. Net als de albums Essence (2001) en World Without Tears (2003) klinkt "West" redelijk los en ontspannen. Ook hier overheersen de melancholieke country-ballads, de een nog fraaier dan de andere, wat deze albums wat minder geschikt maakt voor de popstations. Maar nochtans is "West" met afstand haar beste plaat sinds "Car Wheels On A Gravel Road". Als geen ander is Lucinda er in de loop van de tijd in geslaagd om uit verschillende stromingen traditionele Amerikaanse muziek- country, folk, soul, gospel, blues- haar eigen stijl te brouwen. Haar geluid kan dan ook best omschreven worden als een rauwe mix van zompige blues, grimmige countryrock en hartverscheurende ballads. Met haar beeldende teksten, waarin heftige en gebroken liefdes, autoritten over stoffige wegen en drank een prominente rol spelen, neemt ze de luisteraar mee naar -een geromantiseerde versie van- het Zuiden van de States. Haar ruwe stem, Southern Drawl en lome frasering dragen daaraan bij, maar wat Lucinda Williams echt speciaal maakt is haar vermogen om prachtige songs te schrijven. De productie van het nieuwe "West" was in handen van Hal Willner (Marianne Faithful, Lou Reed, maar ook bekend van Saturday Night Live), die met de hulp van sessiekanonnen: drummer Jim Keltner, bassist Tony Garnier, gitarist Bill Frisell, keyboardist Bob Burger en violist Jenny Scheinman samen met Williams’ vaste gitarist Doug Pettibone en de harmoniën van Jayhawks' Gary Louris, heeft gezorgd dat de plaat subtiel en gelaagd klinkt. Met zulke goede songs en zo'n geweldige band kan er eigenlijk al niets meer mis gaan, maar Lucinda zingt haar nummers ook nog eens prachtig. Rauw, doorleefd en vol emotie, precies zoals we haar graag horen. En de thema’s die ze wederom aanroert zijn dus ook niet veranderd: lust, liefde, verlies, verdriet, valse hoop en berusting- veel relatieleed natuurlijk, maar ook het overlijden van haar moeder bezingt ze pijnlijk eerlijk in "Mama You Sweet" en "Fancy Funeral". De tijdloze en melancholische liedjes van vroege tijden zijn alshetware weer terug. Nauwelijks staan er op deze sfeervolle "West" uptemponummers, en daar zijn we beslist niet boos om want in een laag tempo is onze koningin van de alt. country op haar best. Voor afwisseling zorgen de meer trage bluessongs als "Unsuffer Me" en "Come On". Dit is gewoon Lucinda Williams-muziek op zijn best: hartverscheurend!
LUCINDA
WILLIAMS
Exclusief concert
Muziekodroom,
Hasselt
Donderdag 15.11.2007 / 20u00 / Zaal
5
vrijkaarten te winnen!
Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding: LUCINDA
Binnen een aantal dagen wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime zult mailen op rootstimetop10@hotmail.com
De winnaars worden per mail verwittigd op dinsdag 6 november