ARCHIEF

OKTOBER 2007 - NOVEMBER 2007 - DECEMBER 2007 - JANUARI 2008

FEBRUARI 2008 - MAART 2008 - APRIL 2008 - MEI 2008 - JUNI 2008 - JULI 2008


 

GLENN HARDY - OFAY BLUES

LOS FABULOCOS - SAME

KRIS KEHR & THE STONE POETS - NOTES FROM THE CROSSROAD

THE MALCHICKS - TO KILL A MOCKINGBIRD

HONEYBOY EDWARDS - ROAMIN' AND RAMBLIN'

BARBARA BLUE - LIVE Volume 1 & 2

KENNY ‘BLUES BOSS’ WAYNE - CAN’T STOP NOW

EMMYLOU HARRIS - ALL I INTENDED TO BE

ELVIS PRESLEY - THE COMPLETE '68 COMEBACK SPECIAL

SHANNON LYON - EL SOL

 


 

 

GLENN HARDY
OFAY BLUES
Website Myspace


 

 

Vaak heb ik me afgevraagd waar Keith Jarrett, Cyrus Chestnut, John Lewis, Brad Mehldau en nog andere virtuoze pianisten die sereniteit vandaan halen om aan hun pianotoetsen de een na de andere rustgevende improvisatie te ontlokken. Californiër Glenn Hardy, eenzaam aan zijn grand piano gezeten, doet hetzelfde. Ook bij hem blijft dat mysterie overeind. Op zijn ‘Ofay Blues’ componeert hij zeven nummers die hij sfeervol en teder aaneenrijgt, een waas van weemoed achterlatend. Het begint met ‘Jimmy Blues’ opgedragen aan Jimmy Vaughn en ook in het dromerige ‘Ofay Blues’ verweeft hij verbeelding met nostalgie. Zelfs op de drie levendige boogie’s raakt Glenn zijn piano slechts terloops aan alsof hij de innerlijke rust van dit instrument niet wil verstoren. Het resultaat is een verfijnd caleidoscopisch meesterwerkje waarin de pianist en zijn medium een intieme dialoog aangaan. Glenn Hardy was amper een kind van vier toen hij zich al aan de piano zette. Zijn oudere broer, naast pianist ook klarinettist, moedigde hem daarin aan. Opgroeiend beperkte Glenn zich niet tot de klassieke muziek. Ook jazz en blues trokken hem aan, zelfs big band muziek. Zijn studietijd in de ‘University of the Pacific Conservatory’ waar hij Middeleeuwse en Renaissancemuziek studeerde met de harpsichord als instrument, was slechts een passage. Hij begon te reizen door de USA en Canada en bezocht in Europa o.m. de geboorteplaatsen van Mozart en Schubert. Daarna heeft Glenn creatief nooit meer stil gezeten: composities voor kamermuziek, voor orkest, koormuziek, pianorecitals, jazzimprovisaties en daarna ook bluesfragmenten, solo aan zijn piano. Albert Ammons en Keith Jarrett inspireerden hem. Hij trad ook op in de contreien van San Francisco en leidde er tijdelijk de ‘Harpsichord Workshop’ dat tot doel had deze piano’s opnieuw te bouwen met behoud van hun oorspronkelijke eigenheid. Daarnaast bracht Glenn verschillende albums uit, waaronder een aantal soloalbums met pianomuziek, waarin hij zijn inspiratie vrij baan geeft. Zijn vorig album uit 2006 ‘Blue Shades’ was al een pareltje in zijn soort, waarop de bluesimprovisaties je als een ademtocht weten te beroeren en te ontroeren. Op deze ‘Olfay Blues’ zet hij de lijn verder, want in de instrumentale vertolking van allemaal eigen composities brengt hij gevoelvol zijn mijmeringen tot leven, sommige dartel, andere introspectief. In ‘I’ll Tell You A Story’ verhaalt hij a.h.w. als een muzikaal gedicht dat improvisatie nog steeds het kloppend hart is dat de muziek vrij laat stromen.
Marcie


 

 

 

LOS FABULOCOS
SAME
Label: Delta Groove
Distr: Coast To Coast
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

 

 

Het nieuwe speeltje van ex-Thunderbirds, James Harman, Rod Piazza en Mannish Boys gitarist Kid Ramos heet Los Fabulocos. Geen West Coast swing deze keer, maar onvervalste Cali-Mex, de stijl waar ook hun naam een verwijzing naar is. De combinatie van Tex Mex invloeden en de West Coast swing, zoiets als Fabulous Thunderbirds meet Doug Sahm. Bijgestaan door Jesus Cuevas (zang &accordeon) en Mike Molina (drums) die we ooit aan het werk zagen bij de Blazers en bassist James Barrios brengt Kid en de zijnen deze mix van onvervalste traditionele Spaanse invloeden zoals norteno, cumbia, conjunto met Amerikaanse elementen zoals blues, zydeco en rock 'n' roll. Hierdoor komt hij in mooi gezelschap van bands als Los Lobos, Freddie Fender, Flaco Jiminez, Texas Tornados en Los Lonely Boys. "We gooien alles door mekaar" zegt Kid Ramos, "we spelen iets Spaans, doen dan iets uit New Orleans, daarna een blues en weer daarna een Johnny Cash nummer. Maar de mensen houden ervan. Ze bekijken mekaar vreemd, maar wat later dansen ze met een brede lach op hun gelaat". Hun cd opent ook met een Nawlins song "Educated Fool" dat we kennen van Huey Piano Smith, maar de accordeon van Jesus Cuevas brengt er al dadelijk Spaanse invloeden in, terwijl de Thunderbirds geluiden via Kid's gitaar binnensluipen. Bij "If You Know" zijn de Mexicaanse accordeonklanken wat dominanter en ook "Crazy Baby" dat een perfecte combinatie is van de sound van Doug Sahm's versie en Guitar Slim's "The Things That I Used To Do". Natuurlijk kan ook de echte Tex Mex niet ontbreken "Un Mojada Sin Licencia" van Santiago Jiminez is er zo ééntje. Het John Lee Hooker bluesritme van "Day After Day" staat hiermee weer in schril contrast, alhoewel de accordeon van Jesus Cuevas ook hier weer voor een snuifje Mexico zorgt. Fabulous Thunderbirds "You Ain't Nothing But Fine" uit hun begindagen voorzien van een Tex Mex jasje klinkt lekker en "Just Because" de Lloyd Price klassieker is in zijn fabulocos arrangement ook weer up to date gebracht. Om eruit te gaan volgen nog drie hoogvliegers "All Night Long" van Clifton Chenier, een hoogtepunt van de zydeco blues, hier in een hedendaagse vinnig rockende versie. Het instrumentale "Burnin' The Chicken" een opzwepend gitaar/accordeon gevecht en als hekkensluiter de bijna klassieker "Mexico Americano" welbekend van Los Lobos. Los Fabulocos, zoals je op de binnenhoes kan zien, is een versgemaakte muzikale salsa, met als ingrediënten wat pikante Mexicaanse dingen als norteno, conjunto en ranchero, overgoten met de zoete saus van Californische West Coast blues en een beetje New Orleans gumbo. Goed mengen en laat het smaken. Maar eerst moet het nog even de koelkast in. Binnen een tiental dagen, op 19 augustus is het pas zover en kan je smullen van deze muzikale mix.
(RON)


 

 

KRIS KEHR & THE STONE POETS
NOTES FROM THE CROSSROAD
Website Myspace Contact
Label: Woobie Cat CDBaby
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

 

Singer-songwriter Kris Kehr komt uit Reading, Pennsylvania. Zijn eerste high school groepjes waren Live Wire, geïnspireerd door Led Zeppelin, AC/DC en ZZ Top, en daarna Redd I. Ramblers, een bluegrass bandje met Grateful Dead invloeden. Dit waren slechts oefeningen voor de huidige Stone Poets, een vijfkoppige band die halfweg de jaren negentig opgericht werd en een debuut “Long Long Year” uitbracht met enkele beroemde muzikanten als gast, waaronder Cindy Cashdollar. Deze sterke eersteling werd wat later gevolgd door een titelloze tweede cd. Wat later verliet Kris the Stone Poets en werd lid van de bluegrass jamband The Recipe, waar hij tot 2004 lid van was, een muzikaal zeer vruchtbare periode volgens Kris. Even was er dan nog The Low Dogs, een duo samen met Recipe bassist Q. Maar Kris blijft ook nog actief met andere muzikanten zoals zangeres Julie Edlow, die ook op deze cd terug te vinden is. Een ander stokpaardje van Kris is zijn eigen label Woobie Cat. waar hij zijn eigen cd’s en cd’s van bevriende op uitbrengen kan. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en de Stone Poets werden dus terug heropgericht met deze cd als resultaat. Hun muziek is een uitgebalanceerde mix van bluegrass en soulvolle Americana. “Your Dream” samen met Julie Edlow gezongen is een prachtige ballade, waar de pedal sfeer voor dat country ondertoontje zorgt. Het liefdeslied “Dear Stephanie”, met zijn Dylan-esque sfeer, of “Something I Know” waar de Hammond B3 en pedal steel voor het mooie weer zorgen, allebei sterke songs, geknipt voor de aangename vertellende stem van Kris. In “A Long Time Ago” blijkt nog eens hoe goed de tandem Kehr/Edlow vocaal wel samengaat. Een van de sterkste songs is “I Wanna Go Home” een nummer dat wat blue eyed soul elementen bezit, en dat door de banjo/harmonica/steelgitaar passage een juweeltje van een alt.country song geworden is. ”Gone Are Those Days” (met opnieuw Julie Edlow op backing vocals) is een nostalgische terugblik op betere tijden. Kris Kehr maakt met zijn Stone Poets mooie Americana en alt.country nummers die de geest van Gram Parsons, Neil Young en Dylan in zich meedragen, zoals je zal merken in de videoclips.
(RON)


 

 

 

THE MALCHICKS
TO KILL A MOCKINGBIRD
Mspace CDBaby
Label: Zoho Records

 

Wil je je een aparte blues cd aanschaffen, dan moet je even luisteren naar de Malchicks, een piepjong Engels bluesduo dat op het Amerikaanse Zoho label een cd uitbracht
met hedendaagse, erg "eigen" uitvoeringen van sixties blues standards. Van Morrison's "Baby Please don't Go", Muddy Waters "Got My Mojo Working", Willi Dixon's "Little Red Rooster" of Screamin Jay Hawkins "I Put A Spell On You", je merkt het, het bekendste eerst. Afgezaagde bluestraditionals die elk al 100 versies kenden, compleet overbodige cd dus denk je dadelijk. Neen dus, de sobere begeleiding van one man band George Perez (op moment van opname nog niet eens 17) en het kostschoolmeisjesstemmetje van Scarlett Wrench (een jaartje ouder) maken van deze cd volgepropt met, zoals ik al zei, overbekende traditionals tot iets onweerstaanbaar origineels. De brutaal overkomende hoes (een lynching door KKK leden van twee officiële stemmentellers bij de verkiezingen van Ohio) geeft ook dadelijk een verwijzing naar de directheid van de muziek. Als je bedenkt dat dit jonge duo de nummers die ze nu brengen voor het eerst hoorden toen de songs al tientallen jaren oud waren, is het bijna onbegrijpelijk dat ze kozen voor dit soort songs. De versies zijn tegelijkertijd ruw en ongepolijst en toch ook weer fragiel op sommige momenten. Luister maar even naar de traditional "Corrina Corrina" of Cohen's "Allelujah" en je begrijpt wat ik bedoel. Het gedurfde objectief van dit duo, een aantal bluestraditionals tot de hunne maken, is uitermate gelukt in dit geval. George Perez zingt ook even in het sterke "Thirteen" en schittert op slide in het instrumentale "Leadbelly Blues". Zij maakten met hun beiden misschien niet meteen de beste, maar zeker wel één van de origineelste bluesproducties van 2008. Men zegge het voort.
(RON)


 

 

HONEYBOY EDWARDS
ROAMIN' AND RAMBLIN'
Label: Earwig Music
Distr.: Parsifal
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

 

 

De in 1915 geboren David 'Honeyboy' Edwards is één van de weinige nog in leven zijnde oorspronkelijke Blues legendes die de akoestische Delta-blues spelen. Als gitarist en country-blues zanger doet hij dat al sinds hij op veertien-jarige leeftijd zijn geboortehuis te Shaw, Mississippi verliet. De New York Times omschrijft hem als "één van de laatste authentieke vertolkers van de blues uit de twintiger- en dertiger-jaren van de vorige eeuw". In 1942 werd Honeyboy Edwards ontdekt door Alan Lomax die een vijftien-tal songs als eerste opnam voor de Library of Congress. Hoewel hij pas vele jaren later in 1951 opnieuw een plaat uitbracht is Honeyboy in die tijd bijna net zo belangrijk voor de ontwikkeling van de blues geweest als Robert Johnson, bij wie hij zelfs aan het sterfbed stond. Echter omdat er geen mysterie om hem heen is ontstaan (hij kan het nog steeds allemaal vertellen) is zijn cult-status niet echt van de grond gekomen. In de vroege jaren vijftig verhuisde hij van de Delta naar Chicago waar hij voor het Chess-label diverse songs opnam waaronder "Drop Down Mama" welke later werden uitgebracht in een 'anthology-serie' op dit label. In 1972, ontmoet hij Michael Frank, de oprichter van Earwig. Voor dat label neemt Honeyboy in 1979 met Sunnyland Slim, Kansas City Red, Floyd Jones en Big Walter Horton de CD "Old Friends" op. Honeyboy's vroegere Library of Congress-opnames samen met meer recent werk werden in 1992 uitgebracht op de CD "Delta Bluesman" ook op Earwig. In 2006 verscheen er van deze monumentale man de prachtige DVD, "Honeyboy", dewelke zijn levensverhaal vertelt, en geïllustreerd is met prachtige beelden van de Mississippi-Delta waarin Honeyboy op een indrukwekkende wijze zijn nummers brengt. Het verhaal over Robert Johnson, dat een jaloerse echtgenoot zijn drank vergiftigde staat er ook op en je krijgt het uit eerste hand want de twee kenden elkaar door en door omdat ze vaak samen optrokken als hobo. Honeyboy schreef tijdens zijn leven diverse bekende bluessongs waaronder "Long Tall Woman Blues", "Sweet Home Chicago" en "Just Like Jesse James". Commerciëel succes was echter niet weggelegd voor Honeyboy vandaar dat de altijd nog fitte 92-jarige op zijn fiets de platenzaken in Chicago afgaat om te kijken of er een CD of DVD van hem is verkocht, want dat is momenteel zijn enige bron van inkomsten. Maar die inkomsten zullen er nu wel zeker gaan verhogen met het nieuwe album "Roamin' and Ramblin' " dat bij Earwig Music verscheen, het label dat hij steeds trouw is gebleven. Bij hem hoor je geen stroef gitaarspel, maar wel echt ouderwetse knoestige blues. Ruim de helft van de nummers op deze plaat zijn is in de zomer van 2007 opgenomen, en tussendoor horen we opnamen van meer dan een kwart eeuw geleden, nl.uit 1975 en 1976, en zelfs een opname uit het jaar 1942. Edwards is dus een ouwe bluesman, een rot in het vak, om het zo te zeggen. Producer Michael Frank heeft bovendien een klasseband om Edwards heen gezet en een paar perfecte gasten uitgenodigd, zoals Johnny "Yarddog" Jones, Bobby Rush, Billy Branch, Sugar Blue en mondharmonicalegende Walter Horton horen we op oudere opnames die nog niet eerder te horen waren. Edwards zingt zeer overtuigend zijn doorleefde blues tussen al deze gitaar en mondharmonicaduetten in, met als resultaat een verbazingwekkend tijdloze bluesplaat waarin hij bewijst: Honeyboy Edwards is "still going strong", geef die man de aandacht die hij verdiend!

Tracks
1. Apron Strings
2. Crawling Kingsnake
3. Trouble Everywhere
4. I Was in New Orleans Last Night
5. How Long
6. Maxwell Street Shuffle
7. The Army Blues
8. Roamin' and Ramblin'
9. Talking About Little Walter
10. Smoky Mountains
11. Strollin' Down Highway 61
12. Low Down Dog
13. Little Boy Blue
14. Freight Train Tale
15. Riding The Rails
16. She Worries Me All The Time
17. Boogie Rambler
18. Shufflin' the Blues Conversation
19. Jump Out


 

 

 

BARBARA BLUE
LIVE Volume 1 & 2
Website Myspace Contact
Label: Big Blue Records


Na het verschijnen van haar cd's: haar debuut "Out Of The Blue" (1994) en de drie opvolgers "Sell My Jewelry" (2001), "LOVE Money Can't Buy" (2003) en "Memphis 3rd & Beale" (2004), die allemaal opgenomen zijn met Taj Mahal’s bekende Phantom Blues Band, was het tijd, om met een live cd op de proppen te komen, hetgeen wat Barbara Blue vorig jaar ook deed met "Live - Vol 1". Deze opnames zijn tot stand gekomen @ Silky O'Sullivans 183 Beale Street, Memphis, TN en waarbij Barbara Blue zich presenteert als een waar podiumact. Geboren in Pittsburgh Pa, Barbara heeft de blues al sinds haar geboorte. Naast Taj Mahal & The Phantom Blues Band met wie ze veel heeft opgetreden was ze ook veel te zien met Jeff Healey, Marcia Ball, Delbert McClinton, Maceo Parker, Al Jackson, Pinetop Perkins, James Cotton, Tab Benoit, The Nighthawks, en vele anderen en dit gaande van Pittsburgh tot Detroit, Chicago, Boston, New Orleans, LA en Memphis. Maar de laatste tien jaren was @ Silky O'Sullivans the place to be. Vele bezoekers in Memphis konden al die jaren genieten van al haar songs die ze steeds met evenveel passie zingt. Barbara start meteen na de introductie onmiddellijk met twee eigen nummers, "Low Down Dirty Dawg" en "The Road Comes To Me" respectievelijk uit "Love Money Can't Buy" en "Memphis 3rd & Beale". En wat meteen opvalt is dat buiten het prachtige stemgeluid van Barbara de sound ook gedomineerd wordt door het aanstekelijke pianogeluid van Nat Kerr. Met haar messcherpe vocalen doorklieft ze het hart van de luisteraar in dertien covers die hier op volgen. Schreeuwend, kermend, kreunend en dan weer gewoon zingend baant zij zich een weg door de songs en legt zij haar ziel ondubbelzinnig bloot. Bekende bluessongs als "Hound Dog", "Woman Be Wise", "Wang Dang Doodle", "Stormy Monday" en "Rainy Night in Memphis" passeren hier één na één de revue. Pas na dat de laatste klanken van de slotsong, de traditional "Oh Holy Night", zijn weggestorven, zijgen we moe doch voldaan terug in de zachte kussens van onze fauteuil. Al krijgen we nog een onverwachte toegift, "Me and Bobby McGee" dat geschreven is door Kris Kristofferson en Fred Foster, maar dat we het best kennen in de uitvoering van Janis Joplin. "Live - Vol 2" is nu het vervolg van deze Queen of Beale Street, met natuurlijk dezelfde bezetting. De zangeres wordt hier namelijk naast Nat Kerr bijgestaan door Lannie McMillan op sax en Corey Osborn op gitaar. Voorts verlenen Nat Kerr, Nancy Apple & Reba Russell de nodige backing vocals. Zoals bij de voorganger beroeren alle nummers, wederom allemaal covers, je omdat deze ofwel swingen of je emotioneel beroeren. Want dat is wat Barbara Blue kan, je beroeren en emotioneren. Luister maar naar haar versie van o.a. Bobby Boyd's "I Don't Need No Man Like That", Brenda Burns "Broken Hearts Row”, Denise Lasalle's "Man Size Job", Paul Siebel's "Louise", Lucinda Williams "Drunken Angel" en Cab Calloway's "Minnie the Moocher". Haar stem staat als een dijk en of het nu soul, blues, gospel of R & B is, ze heeft er de passende stem voor. Vergelijk haar gerust met Etta James of Janis Joplin, zij zit op gelijk niveau als deze diva’s. Met een flinke dosis blues en rockin' blues weet de begeleiding te overtuigen dat ze tot de top behoren. De zangeres betrekt het publiek veelvuldig bij een song, praat met het publiek, zet de liedjes volledig naar eigen hand en smeedt die allemaal tot een volmaakte eenheid. En dat Barbara Blue in de bloei van haar muzikale leven verkeert gaat ze nu ook verder bewijzen, want als we het moeten geloven komt Vol 3 er ook al aan. Natuurlijk als je meer dan 10 jaar lang, 5 nachten per week weet op te treden in Beale Street bestaat uw repertoire snel uit duizenden songs. En als de keuze uit die songs het niveau halen van het gebodene op deze twee platen, dan staat er ons nog veel moois te wachten.


 

 

 

KENNY ‘BLUES BOSS’ WAYNE
CAN’T STOP NOW
Website
Label : Electro-Fi Records
Distr.: Parsifal

 

 

Kenny Wayne Spruell, geboren in 1944 in Spokane, Washington, kroonde zich pas op zijn vijftigste met de titel ‘Blues Boss’, naar één van de nummers van zijn idool/pianist Amos Milburn. Soms wordt hij ook de gentleman van de boogie-woogie genoemd wegens zijn stijlvolle fleurige kledij. Dat hij bekend werd heeft minder met zijn uiterlijk te maken, dan wel met zijn levendig vaak funky pianospel zoals de inwoners van New Orleans daar zo vertrouwd mee zijn. Kenny’s ouders komen uit Louisiana, dus was het normaal dat de pianoritmes indruk maakten op het kind dat Kenny was. Op dit album duiken Fats Domino en Johnnie Johnson dan ook op onder vorm van twee covers en een tribuut. Behalve zijn eigen composities, boogie-woogie en ‘jump’ blues afgewisseld met soul, speelt hij o.m. ‘You Can Pack Your Suitcase’ van Dave Bartholomew en Johnson’s ‘Tangueray’. Met zijn eigen ‘Johnnie J. Was Good’ brengt hij een eresaluut aan de bluespianist, oude partner van Chuck Berry, met wie hij zelf ooit samenspeelde en die enkele jaren geleden overleed. In de song ‘Ragin’ Storm’ toont hij zich meer ingetogen, zich inlevend in de rampspoed die de bewoners van New Orleans trof. Op de achtergrond hoor je de wind en het stormgeweld. Kenny spaart zijn kritiek niet op het falend beleid dat de slachtoffers van de Katrina orkaan aan hun lot overliet. Alhoewel hij eraan toevoegt dat de Crescent City dan wel vernield is, maar nooit de spirit van zijn bevolking. Nochtans trok Kenny al als kind met zijn ouders mee naar San Francisco, later naar Los Angeles, om in de jaren ’70 naar Canada te verhuizen. Zijn faam als uitstekend zangerpianist verspreidde er zich, met Juno nominaties tot gevolg voor enkele opeenvolgende albums. Deze Juno Award, het Canadees equivalent van de Grammy, ontving hij voor zijn Cd ‘Let It Loose’, de eerste bij Electro-Fi. Ook ‘Can’t Stop Now’ is een evenwichtige vermenging van ‘postwar’ pianoblues, R&B en funky soul. Brandon Isaak, één van beide Isaak Brothers, staat terzijde met knappe gitaarbegeleiding. Chris Isaak en zijn drumbeats complementeert. Voor de moderne hip-hop sound zorgt zoon Cory Spruell met enige rappende fragmenten in het vinnige ‘My Sweet Little Peach’. Op het slepende ‘You Cured My Blues’ speelt de betreurde Jeff Healey even solo op gitaar, terwijl de vier koperblazers dit nummer tot een van de meest ‘touchy’ omtoveren. Chris Whiteley met zijn trompet is een van de vier uit het kwartet. Op andere overheerst meer het partygevoel. Daar middenin zit dan Kenny zelf die met zijn voortjagend pianospel en zijn gruizige stem het rebelse een duwtje geeft. Het album, opgenomen in diverse studio’s, St. Louis, Seattle, Toronto, Vancouver en Whitehorse, werd mede geproducet door de Isaak Brothers, eigenaars van de Whitehorse studio in het Yukon gebied. Dat er weer een JUNO-nominatie uit zou voortvloeien zou me niet verwonderen. In ‘Can’t Stop Now’ toont Kenny zich een meester in het integreren van diverse invloeden, zowel puttend uit de swingende R&B als de meer rootsy pianoblues.

Marcie


 

 

 

 

EMMYLOU HARRIS
ALL I INTENDED TO BE
Website Myspace
Label : Nonesuch Records
Distr. : Warner Music

 

 

Sinds meer dan dertig jaar is Emmylou Harris er in geslaagd om steeds vernieuwend en modern uit de hoek te komen. De onlangs 61 jaar geworden dame die geboren werd in Birmingham, Alabama kan terugblikken op een ronduit indrukwekkende carrière waarin ze in de schijnwerpers verscheen aan de zijde van Gram Parsons en in de daaropvolgende jaren de studio mocht intrekken met zowat alle groten der aarde voor duetten en werk als backing vocaliste. Haar bijdragen aan songs van artiesten als Roy Orbison, Mark Knopfler, Willie Nelson, Johnny Cash, Bob Dylan, The Band en Ryan Adams en haar muzikale uitstappen met Linda Ronstadt en Dolly Parton zijn gedoemd om voor altijd in de gouden boeken van de muziekgeschiedenis opgenomen te worden. Het is een indrukwekkende prestatie dat ze daarbij doorheen al die jaren nooit heeft ingeboet aan geloofwaardigheid en ook nooit heeft gekozen voor de commerciële roem. Daarbij heeft ze ook nooit vergeten dat ze met haar liedjes kan bijdragen aan diverse goede doelen zoals dierenrechten en de strijd tegen allesvernietigende landmijnen. Niemand zingt als Emmylou Harris. Dat kunnen we nu alweer horen op haar recentste album “All I Intended To Be” waarvoor ze met haar ex-man Brian Ahern de studio introk. Daar nam hij de honneurs waar als producer en medemuzikant. Haar liedjes mikken ook op deze plaat weer recht naar het hart met uit het leven gegrepen verhalen in songs als “Hold On”, “Moon Song”, “Gold”, “All That You Have Is Your Soul”, “Not Enough” en “Beyond the Great Divide”. Ook op deze plaat selecteerde Emmylou Harris weer een mooie ruiker coversongs zoals Patty Griffin’s “Moon Song”, Tracy Chapman’s “All That You Have Is Your Soul”, Merle Haggard’s “Kern River” en Billy Joe Shaver’s “Old Five And Dimers Like Me”. Haar bijdrage is dat ze er in slaagt om aan elk van deze songs een persoonlijke toets mee te geven waardoor de liedjes een uiterst interessante interpretatie meekrijgen. Zij blijft ook nog steeds graag samenwerken met haar hartsvriendinnen Kate en Anna McGarrigle die twee songs samen schreven en ook zingen met Emmylou Harris. Daarnaast waagt zij het ook weer om drie eigen liedjes op deze cd te plaatsen, iets wat ze vroeger nooit durfde te doen, volledig onterecht overigens. Want “Gold”, “Take That Ride” en “Not Enough” misstaan helemaal niet tussen de overige ijzersterke nummers op “All I Intended To Be”. Voor de zoveelste keer kunnen we dus weer onomwonden zeggen: topplaat en een verrijking van je platencollectie. Aanschaffen, dus.
(valsam)

Emmylou Harris LIVE
25 Sep 2008 - Paleis voor Schone Kunsten, Brussel


 

 

 

ELVIS PRESLEY
THE COMPLETE '68 COMEBACK SPECIAL
Website Myspace
Label: RCA / SonyBMG
VIDEO

 

 

Op zaterdag 16 augustus is het precies 31 jaar geleden dat ‘The King’ overleed. Dit jaar is het ook exact 40 jaar nadat Elvis: "The ’68 Comeback Special", de legendarische special waarin veel van zijn bekende nummers aan bod komen maakte. Het was de eerste keer in zeven jaar dat Elvis voor een live publiek optrad. Kolonel Tom Parker, Elvis Presley's manager, had eigenlijk een in december uit te zenden kerstspecial in gedachten toen Presley in juni 1968 een televisieshow kwam opnemen in de NBC-studio's. De rocker had sinds 1961 niet opgetreden, was hopeloos uit de mode geraakt en door veel jeugd zo ongeveer vergeten. Maar zijn show werd zo goed bekeken dat dit het grootste evenement van dat jaar werd. Het betekende ook meteen de ‘comeback’ van Elvis in de muziekwereld. Het was producer en regisseur Steve Binder die Parker en Presley ervan overtuigde dat er, artistiek gezien, hoger ingezet moest worden. En dankzij deze Binder staat de NBC-TV Special nu bekend als de " '68 Comeback Special". Elvis redde die week zijn carrière: zelfs het melige getreuzel tussen de liedjes was rock 'n' roll. De opnamen maken duidelijk waartoe de toen 33-jarige Presley in staat was en gelden als de belangrijkste Presley-opnamen na de Sun-sessies uit de jaren 1953-1955. "The Complete '68 Comeback Special" verschijnt nu in een verzorgd vierdelige cd-box, boordevol materiaal van de King. Vier cd's die wel zeer essentieel zijn in de Elvis-geschiedenis, want hierin vinden we niet alleen de oorspronkelijke opname zoals destijds uitgebracht, maar ook de twee volledige concerten en de twee repetities. Dus hier valt heel wat te beleven met deze vier sessies van 27 en 29 juni, het originele NBC-TV Special-album, een CD met de uitgebreide repetities van 24 en 25 juni en een boekje waarin Harvey Kubernik alles van een context voorziet. Rockers als "Heartbreak Hotel", "Jailhouse Rock", "'That's All Right" of het rauwe "Guitar Man" .... en ga zo maar door maken duidelijk waarom RCA er destijds veel geld voor over had om Elvis in hun stal te krijgen. Elvis was een goed arrangeur maar had ook oog voor zijn muzikale achtergrond. Iets wat uit het "Live A Little, Love A Little" afkomstige "A Little Less Conversation" duidelijk te horen is. Elvis redde met deze ’68 show zijn carrière en maakte tevens de beste muziek van zijn leven.


 

 

SHANNON LYON
EL SOL
Website Myspace
Label: Continental Records / Rounder
Distr.: Munich Records
VIDEO 1 VIDEO 2

 

De in Kitchener, Ontario geboren Shannon Lyon is een singer- songwriter die een flinke reputatie aan het opbouwen is. Na verscheidene jaren van het verdelen van zijn tijd tussen Canada en Europa, voornamelijk Nederland en Duitsland, verhuisde hij naar Berlijn. Bij onze Noorderburen kwam hij in contact met CRS, met wie dan ook een overeenkomst tekende voor zijn nieuwe album "El Sol". In diverse media werd hij al vergeleken met Neil Young, Nick Drake, Richard Buckner en Townes Van Zandt, om even aan te geven in welke hoek u Shannon Lyon moet zoeken. Zijn vorige cd's, "Wandered" (2002) en "Safe inside" (2006) werden door diezelfde media al omschreven als uitstekende Americana platen. "El Sol" werd in Canada opgenomen, en bevat elf intieme nummers, vooral akoestisch, met hier en daar schaarse backing van co-producer/keyboardspeler Chris Giesbrecht en gastvocalen van Sarah Hallman. Ze leggen daarbij een uitstekend fundament voor de stem en gitaar van Lyon. Sarah die een aantal nummers van bijzondere fraaie achtergrondvocalen voorziet past prachtig bij Lyon's zijn enigszins hese, emotierijke stem. Lyon schrijft daarnaast uitstekende, afwisselende, rustige folk en country gestoelde songs, liedjes waarmee hij de luisteraar direct in het hart treft. Hij is een soort troubadour, die vertelt over liefde, eenzaamheid en het zwervend bestaan, getuige songs als "Back In Town", "Get Over You" en "Telephone", songs die een bitterzoete reflectie zijn van de tijd die hij in de afgelopen jaren in andere delen van de wereld, waaronder Australië en Amsterdam, doorbracht. Lyon schreef 9 van de 11 nummers van "El Sol" zelf. De titelsong is van de hand van Mark Lanegan en "Same Old Walk" is een cover van een nummer van Paul Kelly. Met zijn "Safe Inside" album wist deze Canadese artiest twee jaar geleden ons enorm te verrassen. Een kunstje dat hij nu weet te herhalen met het minstens even fraaie "El Sol". Een plaat waarmee hij nog steeds in de voetsporen van illustere collega’s als Townes Van Zandt treedt. Het levert wederom een hele mooie plaat op. Een plaat die zich, net als zijn voorganger, wentelt in zijn muzikale omzwervingen. Waar "El Sol" het moet hebben van de eenvoud, horen we toch een stemmig en gevarieerd klankenpalet. Een klankenpalet dat fraai kleurt bij Lyon’s warme stem. "El Sol" is daarmee in ieder geval een hele verrassende plaat, maar het is ook nog eens een hele mooie.