ARCHIEF

OKTOBER 2007 - NOVEMBER 2007 - DECEMBER 2007 - JANUARI 2008

FEBRUARI 2008 - MAART 2008 - APRIL 2008 - MEI 2008 - JUNI 2008 - JULI 2008


NORAH JONES - LIVE FROM AUSTIN TX (DVD)

JAKOB DYLAN - SEEING THINGS

MIKE SPONZA & CENTRAL EUROPE BLUES CONVENTION - KAKANIC BLUES

MHMM BLUES BAND - DO NOT DISTURB

ELVIS COSTELLO & THE IMPOSTERS - MOMOFUKU

ALLEN THOMPSON - SAME

BENJI HUGHES - A LOVE EXTREME

HAWKSLEY WORKMAN - LOS MANLICIOUS

PAUL WELLER - 22 DREAMS

CICADA OMEGA - THESE BONES

 


 

 

 

 

 

NORAH JONES
LIVE FROM AUSTIN TX (DVD)
Website
New West Records - Sonic Rendezvous

 

Norah Jones is het succesverhaal van de laatste jaren. Miljoenen malen ging haar debuut "Come Away With Me" en "Feels Like Home", de albums die Norah de haast onwaarschijnlijke status van superster bezorgden, over de toonbank en zowel jazz- als popliefhebbers sloten haar in het hart. En terecht, want niet alleen beschikt Norah over een prachtige stem, ook haar repertoirekeuze is onberispelijk en haar eigen nummers zijn zonder uitzondering indrukwekkend. Tijd dus voor een live-DVD, een concert opgenomen op 14 juni 2007 in Austin, remastered en in 5.1 surround sound, een concert dat een goed beeld geeft van Norah waarin ze zich momenteel bevindt. Door haar smoky jazz met een country twang & Memphis soul in Tin Pan Alley stijl staat ze nog altijd boven de meeste van haar navolgelingen hetgeen blijkt uit deze 80 minuten kijk- en luistergenot. Jones biedt samen met haar band uitvoeringen van nummers van haar soloalbums, maar het zijn de gasten die deze dvd een meerwaarde geven. Zo horen we in het wat meer Tom Waits-achtige nummer "Sinkin’ Soon", dat een gezellig New Orleanssfeertje in zich heeft, J. Walter Hawkes op trombone, maar vooral M. Ward, is indrukwekkend. O.a. in een uitvoering van Roy Orbison’s "Blue Bayou". Maar ook de prijsnummers uit haar laatste album "Not Too Late" (2007) kwamen vooral aan bod. Zoals het soulvolle "Thinking About You" en het kritische en ietwat vaudevilleachtige "My Dear Country", een nummer waarmee Norah zelf de show steelt, Norah in haar ééntje op het podium met enkel twee piano’s. Haar dromerige jazzmuziek is werkelijk een genot voor oor en oog. Ik kijk nu al uit naar een volgend album.


 

 

 

JAKOB DYLAN
SEEING THINGS
Website Myspace
Label : Columbia Records
Distr. : Sony BMG

 

 

In de jaren zeventig (1972 om precies te zijn) zongen wij vrolijk mee met de grote zomerhit “Son Of My Father” van de obscure Britse groep Chicory Tip. Elektronische hits-schrijver Giorgio Moroder zal toen zeker niet hebben nagedacht bij de profetische woorden van dat liedje maar heden ten dage zijn ze heel toepasselijk voor ene Jakob Dylan. De nu 38-jarige jongste van de vier kinderen van poplegende Bob Dylan is in ’s vaders voetsporen gestapt als singer-songwriter en is intussen wonderbaarlijk ook al vader van vier kinderen, allemaal jongens in zijn geval. Jakob Dylan was sinds meerdere jaren de verdienstelijke frontman van de groep The Wallflowers waarmee hij een aantal uitstekende albums heeft afgeleverd. Het laatste werkstuk in die reeks dateert toch al uit 2005. De nu in Los Angeles verblijvende artiest trad een tijdje solo op als voorprogramma van T-Bone Burnett en besloot onlangs om intensief aan een soloplaat te werken die nu op de markt is verschenen onder de titel “Seeing Things”. Niemand minder dan de legendarische Rick Rubin nam de honneurs als producer waar, iets wat hij ook deed voor Johnny Cash en diens historische American Recordings en onlangs ook voor de zoveelste revival van Neil Diamond. Jakob Dylan is echter een totaal andere zanger dan Cash of Diamond en sluit op dit album veel nauwer aan bij het werk van o.a. zijn vader of van Townes Van Zandt en herinnert aan Bruce Springsteen’s Nebraska-stijl. Minimalistische instrumentatie en klagerig gezang vormen de rode draad doorheen “Seeing Things”. Met nauwelijks meer dan een akoestische gitaar begeleidt Jakob Dylan zichzelf bij het vertellen van zijn songverhalen die vaak eerder poëtische teksten blijken te zijn. Typische country- en bluesy folkmuziek waarop thema’s als onverschilligheid in het zachtjes voortkabbelende “Will It Grow” of het verdriet van een eenzame soldaat in “War Is Kind” afwisselend aan bod komen. In duistere songs als het anti-oorlogslied “Evil Is Alive And Well”, “Everybody Pays As They Go” en “This End Of The Telescope” probeert hij toch steeds een positieve boodschap van hoop en verlangen mee te geven. “Valley Of The Low Sun” is de song bij uitstek die de vergelijking met Bruce Springsteen verrechtvaardigt. De eerste single uit dit album “Something Good This Way Comes” is een typische Americana-song met een positieve kwinkslag. Met zijn rokerige stem brengt Jakob Dylan de meeste liedjes in onvervalste laid-backstijl en de sobere productie van Rick Rubin laat toe dat de nogal persoonlijke songteksten het juiste beoogde belang weten te verkrijgen. Onder de vergelijkingen met zijn beroemde pa zal hij nooit helemaal uitkomen, maar zelf is Jakob Dylan met dit album alvast begonnen aan een succesvolle solocarrière als singer-songwriter. (valsam)


 

 

MIKE SPONZA
& CENTRAL EUROPE BLUES CONVENTION
KAKANIC BLUES
Website CDBaby VIDEO

 

 

Wel even een verrassing...je luistert naar een toegestuurde cd van de Italiaanse (nog) onbekende bluesartiest Mike Sponza, De eerste twee songs zijn eerder vlak en beloven niet zoveel voor de rest van de beluistering. Het derde nummer "Fire" is echter ongelooflijk goed, en die stem, dat lijkt wel..., ja, dat moet wel .. Ian Siegal zijn. In de allerkleinste, bijna onleesbare lettertjes kan je inderdaad zijn naam ontdekken bij vocals. Het siert Mike wel dat hij op de hoesinfo en in zijn persmap deze troef niet breeduit uitsmeert. Hij spreekt enkel van: "With the help of some top central Europe musicians". Natuurlijk is het ook maar een song, en moeten we ook nog melden dat die met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat de rest waardeloos is, integendeel "Kakanic Blues" is een evenwichtige, uiterst afwisselende en goed geproduceerde cd geworden, waaraan bijna 2 jaar gewerkt is, omdat Mike volgens eigen zeggen, elk detail tot in de puntjes afgewerkt wou hebben. En dat hoor je: Zo is er een mooie langzame jazzy versie van Tony Joe White's "Rainy Night In Georgia". Vlak daarna is "Special Just For You" een eigen compositie, duidelijk geïnspireerd door Johnny Guitar Watson, een erg knappe funky blues geworden. Een bijdrage van Carl Verheyen als tweede gast in "Is This The Love?" zorgt ook nog voor een mooi moment op gitaargebied. De gastmuzikanten uit Hongarije, Slovenië, Kroatië, en naburige landen die Mike's band vormen kwijten zich prima van hun taak, en geven deze cd een geluid dat een mengvorm is van blues en fusion jazz elementen. "We've come" is daar nog zo'n mooi voorbeeld van, jazzy swing met Hammond B3 en sax op de voorgrond terwijl Mike's gitaar mooie accenten legt. Als afsluiter laat Mike met "Just In Time" nog even het vuur in de pan slaan met deze shuffle waarin zijn gitaar even voluit kan gaan. "Kakanic Blues 2.0" is zoals de titel al laat vermoeden een tweede cd in wat belooft minstens een trilogy te worden, ook de voorganger was op dezelfde leest geschoeid met Oost Europese gastmuzikanten. Als het kwaliteitsgehalte even hoog blijft, hebben wij bij Rootstime helemaal geen bezwaar tegen "Kakanic Blues 3.0"
(RON)


 

 

MHMM BLUES BAND
DO NOT DISTURB
Website Myspace Contact
Label: Banksville Records
CDBaby

 

Zeer origineel hoe de Mhmm Blues Band hun invloeden samenvatten op hun ook zeer aparte SET met Vinyl LP + CD, tezamen aangeboden in één pakket. In plaats van bijvoorbeeld hun bronnen te situeren bij B.B. King, Albert Collins of Led Zeppelin, wiens invloeden zij verraden, promoveren zij de natuurelementen tot hun rolmodel, in het bijzonder ‘the sky, the wind, rain and sunshine, sunset and sunrise’. Daarmee geven zij je vooraf al een idee van hun temperament en hun licht anarchistische ingesteldheid. De vitale bluesrock van het Italiaans muziekclubje met Paolo Baltaro (drum en bas), Gianni Opezzo (gitaar en piano), Sandro Marinoni (sax, fluit en trombone) is zeker te smaken. Zij nemen tevens de zang voor hun rekening en worden bovendien bijgestaan door muzikale gasten, zoals o.m. Mitch Maloney met trompet en de vrouwelijke backingzang van Barbara Rubin. De Londenaar Roger Balfour verzorgt met diepe bromstem de kroegduistere verhaallijn tussen de songs. Uit sentimentaliteit beluisterde ik eerst hun LP om pas daarna het Cd’tje in te schuiven. Daarop een collectie van door Paolo zelf neergepende songs, door het groepje gedoopt als’ blues-core’. Alleen Joni Mitchell’s ‘Woodstock’ is een ingelaste cover. De meeste nummers bruisen van geestdrift alsof de Italiaanse Blues Brothers aan hun opmars begonnen om de wereld met vinyl en lasers te veroveren. De band zingt ook ‘Because I’m Down’, maar niet teneergedrukt, wel furieus rockend met een opzwepende piano. Afwisseling brengt de MHMM met de soulballade ‘When The Blues Is Falling Down On Me’, waarvan zij de tekst ontleend hebben aan een novelle van Charles Talentino. Willens nillens sleuren de tenorsax en de passionele zang je mee naar waar Paolo’s stem je klem zet. De groep combineert het beste van Londen en Vercelli, Italië door de LP gedeeltelijk in de KinkiMalinky Studios en Kmp Castle Studio op te nemen. Zanger/muzikant/schrijver Paolo Baltoro producete. Aanleiding voor hun naam was een staat van lichte dronkenschap toen zij het voorstel om samen een groep op te richten onthaalden met een instemmend ‘Mhmm’, vocale unisono die de bandleden nog net konden uitbrengen tussen het bier en de whiskyglazen. Althans als je hen mag geloven, want op de LP zijn zij klaarwakker afgaande op ‘I Don’t Mind’ en ‘Something Beautiful’. Op ‘Woodstock’ lijkt het alsof Kurt Cobain aan het zingen is, want Paolo’s gruizige stem heeft datzelfde stemtimbre. Het nog jonge Label Banksville Records komt vernieuwend uit de hoek door deze LP+CD box op de markt te brengen met een collectie Brits/Italiaanse bluesrock zoals heden ten dage op geen enkele jukebox meer te vinden is, al zijn de scheurende gitaarklanken behoorlijk eigentijds. Cd en de high-quality 150 gr. LP kwamen tot stand volgens het ‘manufactured’ RewaveSystem met voor de technische specialisten de referentie: ‘The CD is an original copy of the master used for the transfer on the vinyl support without any kind of post-production. The result is a special great sounding digital version of the vinyl’.
Marcie


 

 

 

 

ELVIS COSTELLO & THE IMPOSTERS
MOMOFUKU
Website Myspace VIDEO
Label: Lost Highway - Distr. : Universal Music

 

Elvis Costello heeft een nieuwe plaat: "Momofuku". Wat dat betekent? Ando Momofuku (1910-2007), een Taiwanese Japanner, oprichter en voorzitter van Nissin Food Productions, is de uitvinder van de instantnoedel, vandaar zijn bijnaam Mr. Noodle. En Costello's nieuwe plaat was even snel voor elkaar als instantnoedels, het voedsel waarop Costello in zijn studententijd overleefde. Na geruchten dat Costello het helemaal gehad heeft met het uitbrengen van albums en voortaan zijn nieuwe songs alleen live wil gaan spelen is er ineens dan toch een compleet nieuw album. Hij had het helemaal gehad met het opnemen van platen, vertelde Elvis Costello aan wie het maar horen wilde. Maar ziedaar: slechts twee jaar na "My Flame Burns Blue" (met het Metropole Orkest) en "The River In Reverse" (met Allen Toussaint) is er "Momofuku", waarop de Brit weer samenwerkt met zijn band The Imposters. Dat betekent een terugkeer naar de puntige popsongs zoals hij ze begin jaren tachtig maakte, geschreven en opgenomen in slechts een paar weken tijd. En doordat deze cd in zeven haasten is opgenomen klinken de songs direct, ongekunsteld en spontaan. In eerste instantie heb je zelfs even de indruk dat hij teruggrijpt naar de jachtige new wave van de begindagen. "Momofuku" is dan ook een heel typische old-school Costello-plaat geworden en dat wil zeggen: 12 sterke nummers, geweldig goed gespeeld en fantastisch gezongen. En met hier en daar een vriendje dat komt helpen, zoals David Hidalgo, Jonathan Rice, Jenny Lewis, Farmer Dave en Tennessee, de dochter van Pete Thomas op drums. De tracklisting kent zelfs een kant A en B, alsof het om een ouderwetse elpee gaat. Het Vox Continental orgeltje van Steve Nieve in het sterke "American Gangster Girl", de dwingende soul van "Flutter & Wow", de heavy sound van "Stella Hunt" en het ultra korte enigszins cabaretesque "Mr.Feathers", het zijn allemaal echo’s van vroegere songs uit zijn carrière. "Song With Rosie" schreef hij samen met Rosanna Cash en "Pardon Me, Madam, My Name Is Eve" ontstond in samenspraak met the late great Loretta Lynn. Naast "American Gangster Girl" zijn de hoogtepunten evenwel het sombere "My Three Sons", waar Costello eens te meer zijn liefde voor country botviert, "Turpentine" en het akoestische "Drum & Bone", songs die aangeven dat hij als componist en als zanger toch nog steeds zijn vak verstaat, songs waar we zouden blijven van smullen. "Momofuku" klinkt scherp als altijd, want wat hij maakt is per definitie van hoge kwaliteit.


 

 

 

ALLEN THOMPSON
SAME
Website Myspace CDBaby


 

Als je tussen de lange lijst die de bezetting van deze cd uitmaakt plots tot je grote verwondering namen tegenkomt als Jimmy Nalls (slidegitaar en productie), Jack Pearson (slidegitaar), Bonnie Bramlett (vocals) en op de hoes en website lovende woorden van Chuck Leavell, dan weet je twee dingen: Allen Thompson komt uit het zuiden van de Verenigde Staten, en hij moet wel behoren tot de Allman Brothers entourage. Nalls, Pearson en Leavell hadden en hebben immers van dichtbij met de Allman Brothers te maken en de aanwezigheid van de(vroegere) Southern Belle Bramlett is ook daaraan niet vreemd. Allen Thompson, wiens debuut e.p. “Highway” van enkele jaren geleden al een sterke indruk naliet, zet zijn naam met dit kleine meesterwerkje duidelijk op de muzikale landkaart. Zoals je na deze intro wel kan verwachten is deze muziek een trip terug in de tijd, naar de beginperiode van diezelfde Allman Brothers en ook invloeden van de Band en Steve Earle zijn nooit ver weg. Begrijpelijk want dat was de muziek waarnaar de jonge Allen onbewust al luisterde op pappa’s schoot. Mandolines, pedal steel en de alomtegenwoordige “Southern” slide gitaren van twee van mijn favoriete gitaristen uit de Duane Allman school vormen de achtergrond voor Allen’s stem. Zijn muziek ademt uit al zijn poriën de sound van het zuiden van de jaren zeventig, niet voor niks noemt hij het zelf “Hippie Cowboy Shit”, een wat oneerbiedige benaming voor het moois wat hij maakt. Met hoogtepunten als het samen met Bonnie Bramlett gezongen “Lonely Boy’s Blues” en vooral het prachtige “Heart/Soul” waarvan de slide de beste dagen van vroegere Allman Brothers perfect laat herleven, is dit een van de tot nu toe betere platen uit 2008 om te koesteren.
(RON)


 

BENJI HUGHES
A LOVE EXTREME
Website Myspace VIDEO
Label : New West Records
Distr. : Sonic Rendezvous


Eerlijk is eerlijk. Wij hadden tot op heden nooit eerder van Benji Hughes gehoord. Maar daarom zijn we nu des te meer verrast door zijn afgeleverde meesterwerk in de vorm van een dubbelalbum getiteld “A Love Extreme”. Met zijn erg lange rosse haren en zijn ZZ Topachtige baard op de hoesfoto wisten we niet heel goed wat we van deze cd konden verwachten. Ons eerste vermoeden was een hardrock plaat te gaan horen met screaming vocals. Niets bleek echter minder waar. “A Love Extreme” laat ons enkele klassieke meesterwerkjes horen die voornamelijk in een romantische bui te consumeren zijn. De in Charlotte, North Carolina wonende Benji Hughes vertelt droevige en vrolijke verhalen in zijn songs: belevenissen met zijn vrienden, relaties met diverse dames en het dagelijkse leven in zijn algemeenheid. Er staan 25 nummers op de twee schijfjes die in dit mooi verzorgde hoesje verpakt werden. Daaronder bevinden zich enkele instrumentale sfeerdeuntjes afgewisseld met moderne, swingende popsongs en enkele romantische ballades. Met het grappige “Tight Tee Shirt” zing je al meteen mee na een eerste beluistering. Zijn persoonlijke zielenroerselen worden nadien blootgelegd in melodieuze songs als “You Stood Me Up”, “Waiting For An Invitation” en “All You’ve Got To Do Is Fall In Love”. Een grondige beluistering van deze cd’s verraadt de aanwezigheid van een getalenteerde singer-songwriter. “A Love Extreme” is een onconventionele debuutplaat van deze gewichtige troubadour die een tijdje doorheen Amerika reisde als voorprogramma van de bekende Amerikaanse popformatie Rilo Kiley, het alter-ego van zangeres Jenny Lewis. Net als die formatie besteedt Benji Hughes veel aandacht aan de melodie en de hooks in het refrein van elke nummer op de plaat. Qua stijl willen we hem graag linken aan popartiesten als woord- en geluidskunstenaars Beck, Fountains Of Wayne en Eels die met hun repertoire ook uitblinken door de songdiversiteit. Zelfs elektronica komt aan bod in “Why Do These Parties Always End The Same Way?” waarna hij meteen overschakelt op een nostalgische terugblik in “Where Do Old Lovers Go?”. Als multi-instrumentalist laat Benji Hughes zich soms verleiden to Grandaddy-achtige songs met bombastische muziek, echter niet zonder bijzonder attent te blijven voor het behoud van de gebalanceerde melodielijnen. Afsluitend willen we je nog graag enkele songtitels meegeven van liedjes waar wij van genoten hebben bij deze beluistering: “Do You Think They Would Tell You?”, “Love Is A Razor”, “Baby, It’s Your Life”, het synthesizerdeuntje “I Went With Some Friends To See The Flaming Lips”, “So Well” en “Vibe So Hot”.
(valsam)


 

HAWKSLEY WORKMAN
LOS MANLICIOUS
Website Myspace Contact
Label : Universal Music

 

Op 33-jarige leeftijd heeft de Canadese singer-songwriter en multi-instrumentalist Hawksley Workman al een heel lange muzikale carrière achter de rug. Ryan Corrigan is de talentrijke man die zich achter deze artiestennaam schuil houdt. Toen zijn loopbaan begon werd hij in de pers vergeleken met andere muzikale genieën als glamrocker David Bowie en cabaret-popzangerTom Waits. Met de cd “(Last Night We Were) The Delicious Wolves” uit 2001 brak hij definitief door. Wij hadden het geluk om hem in februari 2002 op indrukwekkende en memorabele wijze dit album te zien promoten in de prachtige ‘Rotonde’ van de Brusselse Botanique. Met de singles “Striptease” en “Jealous Of Your Cigarette” uit die plaat belandde Hawksley Workman zelfs een tijdje in de populaire hitlijsten. De daarop volgende cd “Lover/Fighter” uit 2003 kreeg heel wat minder airplay maar was zeker zo goed als zijn debuutplaat. En zijn beste plaat - volgens ons althans - was de in 2006 gereleasde en volledig in de woestijn geschreven cd “Treeful Of Starling”. Dit album bevatte heel wat rustigere nummers dan de twee voorgaande cd’s en liet vermoeden dat Hawksley Workman voor een nieuwe muziekstijl had gekozen. Begin van dit jaar bevestigde hij dit vermoeden op een nauwelijks opgemerkte cd getiteld “Between The Beautifuls” met enkel de single “Piano Blink” die even de schijnwerpers haalde. Momenteel wordt voorlopig enkel in Europa een nieuwe plaat gelanceerd onder de titel “Los Manlicious”. Binnen een paar weken volgt dan de Canadese release van dit album. De muziek op deze plaat laat ons weer een stevig rockende en psychedelische Hawksley Workman horen. Zoals we konden zien bij zijn live optreden is hij ook een zeer begenadigde multi-instrumentalist en hij schuwt ook de risico’s niet door onconventionele instrumenten op het podium te bespelen. De nieuwe plaat bevat vooral snelle, vette rock and roll nummers met catchy melodielijnen. Pure rock valt te beluisteren in tracks als “When You Gonna Flower?” en “Is This What You Call Love?” en de distortion-gitaarklanken en vette drumbeats vliegen in het rond. Zijn krachtige stem zorgt voor de rest. Soms wordt het ook wat rustiger en popperig zoals in “Lonely People” en de danssong “Kissing Girls (you shouldn’t kiss)” dwingt iedere luisteraar tot ritmisch meeschuifelen met de voetjes. Elektronische synthesizerpop valt te horen in “Girls On Crutches” dat gekruid wordt met een mysterieus saxofoon-intermezzo en een aanstekelijke catchy refeintje. De cd-afsluiter “Fatty Wants To Dance” kan meteen geselecteerd worden als soundtrack bij een binnenkort te maken film. Eén van zijn sterkste songs aller tijden is het wonderbaarlijk mooie “It’s A Drug”. Het zal je ondertussen wel duidelijk zijn geworden dat wij bij Rootstime helemaal te vinden zijn voor de sound en de liedjes van Hawksley Workman. Ik stel derhalve dan ook graag voor dat je deze cd zelf aanschaft om evenals wij volledig overtuigd te geraken van dit grote muzikale talent uit Canada.
(valsam)


 

PAUL WELLER
22 DREAMS
Website Myspace
Label: Island Records - Distr. : V2 Records
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3 VIDEO 4
VIDEO 5 VIDEO 6 VIDEO 7 VIDEO 8

 

 

De pers beschouwt Paul Weller's "As Is Now" uit 2005 als zijn terugkeer aan het front. Alsof Weller na zijn meesterwerk "Stanley Road" (1995) dertien jaar lang rotzooi heeft gemaakt. Het is precies die ondertoon die de rode draad vormt van de aan "As Is Now" (2006) opgehangen DVD. Ook Weller zelf blijkt achteraf niet tevreden met albums als "Illumination", "Heavy Soul" en "Heliocentric". De nummers voor die platen heeft hij uit zichzelf moeten trekken terwijl het materiaal voor "As Is Now" - CD is komen aanwaaien. Bovendien zijn er eindelijk weer wat snellere liedjes uit zijn pen gestroomd waardoor hij ook op het podium meer kan variëren. Zijn oeuvre ging mank aan een overdaad aan mid-tempo stukken en ballades, analyseert hij vlijmscherp. Daardoor werd het steeds moeilijker om zijn publiek en zichzelf een schop onder de kont te verkopen. Weller zat op een dood spoor, vertelt hij doodleuk en hij had zich er al bij neergelegd dat hij nooit echt zou kunnen vlammen. Door CD/DVD, "As Is Now", blijft hij behouden voor de frontlinie. Nu anno 2008, is er het negende studioalbum van Weller, en we zullen het meteen verklappen, dit is zijn bijzonderste tot nog toe! Nog niet eerder dwaalde de peetvader van de Britpop zo ver af van het gebied waar hij zo veel andere bands de weg heeft gewezen. Des te opvallender is het dat hij hulp heeft gekregen van Noel Gallagher (Oasis) en Graham Coxon (ex-Blur), over Britpop gesproken. Hun bijdragen vervliegen echter op het uitermate caleidoscopische en zeer sensationele "22 Dreams". Wat direct imponeert is de lengte (21 songs) en de diversiteit. Vooral na track 9, "The Darg Pages of September Lead", schiet "22 Dreams" alle kanten op. Er komt een tango ("One Bright Star") voorbij, een spoken word song ("God"), flarden klassieke en revuemuziek, de gitaren maken ruimte voor de piano, op de mengtafel is de knop 'psychedelica' ver open gedraaid en de lange afsluiter "Night Lights", een spookachtige bewerking van opener "Light Nights", kan zo op een plaat van The Otb. Maar ook de fraaie folk van deze opener "Light Nights", de wonderschone pianoballade "Invisible" en het aan de begin vorig jaar overleden jazzlegende Alice Coltrane opgedragen "Song For Alice" geven al drie volledig verschillende muzikale invalshoeken aan. Het lekker knallende "All I Wanna Do (Is Be With You)" en "Push It Along" staan dan weer haaks op de verrassend georkestreerde ballade "Lullaby For Kinder". Tussen al deze songs staan enkele zeer fraaie, wat meer conventionele Weller-songs. Vooral "Why Walk When You Run" en "Sea Spray" zijn van een grote schoonheid. Net 50 geworden maakt hij met "22 Dreams" zelfs zijn beste album in jaren, een album die zich met geen enkel ander Weller-plaat laat vergelijken. Qua sfeer en opbouw doet het album nog het meest denken aan "A Wizzard A True Star" van Todd Rundgren. Weller heeft zichzelf niet gelimiteerd en zijn dromen in verrassende songs weten vast te leggen. Songs die hoe verschillend ook een prima coherent en indrukwekkend geheel vormen. Al is het vreemd dat een rocker als Weller een conceptplaat maakt, een rockopera bijna. Nu ja, vreemd, alles went en de man doet het uitstekend. "22 Dreams" is gewoon een nieuw hoogtepunt in zijn al zo rijke oeuvre.

TRACKLISTING

1. Light Nights
2. 22 Dreams
3. All I Wanna Do (Is be with you)
4. Have You Made Up Your Mind
5. Empty Ring
6. Invisible
7. Song for Alice
8. Cold Moments
9. The Darg Pages of September Lead
10. To the New Leaves of Spring
11. Black River
12. Why Walk When You Can Run
13. Push It Along
14. A Dream Reprise
15. Echoes Round the Sun
16. One Bright Star
17. Lullaby für Kinder
18. Where’er Ye Go
19. God
20. 111
21. Sea Spray
22. Night Lights

Paul Weller Live
03 oktober 2008
Ancienne Belgique, 1000 Brussel

 


 

 

 

CICADA OMEGA
THESE BONES
Website Myspace
CDBaby

 

Dit is de muziek uit het diepe donkere zuiden, niet toevallig 13 songs over God , de duivel, vampieren, aliens, indiaanse opperhoofden, moonshine, en dode blueslegendes die je vertellen hoe je luid moet boogieën. Want dat is wat Cicada Omega doet, dit is de blues in zijn luidste, pure oervorm, de soundtrack voor snake worshipping. Zeker niks voor gevoelige oortjes, Ongepolijst als een pas opgegraven ruwe diamant.Het is hun vierde werkstuk en reeds hun tweede release dit jaar. Hun voorganger "Live At John Henry's werd daar vorig jaar opgenomen, maar verscheen pas begin dit jaar. Nu is er dus nieuw materiaal, zwaar spul in Rootstime normen. Openen doet Cicada Omega uit Kentucky met "Four Horsemen" ze rijden de apocalyps tegemoet terwijl vette gitaren een lawaaierige basis vormen voor Reverends B.D Winfield's duivelse preek. "The Boogie" doet zijn naam eer aan, het snelle J.L Hooker boogie ritme met swampy slidegitaren dat blijft doorgaan terwijl de Reverend zijn tekst bezwerend uitschreeuwt. Na "Ring Like Gold", een soort "chain gang" slavensong volgt "Flatline" een Indianendans, opgedragen aan Chief Paduke, je waant je even in een reservaat, terwijl de ganse stam rond het kampvuur de blues danst. Waarschijnlijk heeft er iemand te dicht bij het vuur gedanst, want in "I Smell Smoke" dat rustig begint, vraagt de Reverend constant om water terwijl een kermende slide op de achtergrond hoort. Believe is bijna een collage van geluiden, mooie percussie, megafoons, onweer, losse flarden die de blues suggereren. De blues die volop terug is in "Big Black Chain", eens te meer een combinatie van vervormde vettige slidegitaren, indianenpercussie en half geschreeuwde teksten. De muziek van Cicada Omega is nog het meest verwant aan R.L.Burnside en Legendary ShackShakers...., maar ze gaan een stapje verder, dit is junkyard blues, gospel-blues, voodoo trash, je kan er geen echte naam voor vinden, maar één ding is het zeker..apart. Als het wat beheerster klinkt zoals "Things In The Sky" dan zelfs nog is het verre van normaal, de Reverend zingt niet, hij bezweert..De dreigende sfeer in 't begin van "Devils Elbow " heeft iets soundtrackachtig, waarna het nummer overgaat in een zoveelste punky slidegitaarblues van het vettigste gehalte, voorzien van enkele ijselijke door merg en been gaande gillen. Afsluiter "These Bones" verschilt qua opzet niks van de rest en sluit deze trashy donkere trance blues CD af zoals ze begonnen is, luid en bizar, en ze laten je verdwaasd maar tevreden achter. Ah..men, Amen! (RON)