ARCHIEF

JANUARI 2008 - FEBRUARI 2008 - MAART 2008 - APRIL 2008 - MEI 2008 - JUNI 2008

JULI 2008 - AUGUSTUS 2008 - SEPTEMBER 2008 - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008

HUNDRED YEAR FLOOD - POISON

BRAD PAISLEY - PLAY

BRAITHWAITE & WHITELEY - NIGHT BIRD BLUES

DANNY O'KEEFE - IN TIME

JOSH GROBAN - A COLLECTION

MIRANDA LEE RICHARDS - LIGHT OF X

ANI DiFRANCO - RED LETTER YEAR

RAE BILLING - BLUE BLACK NIGHT

STEVE FORBERT - BEST OF THE DOWNLOADS VOLUMES 1 + 2

LAST MAN STANDING - FALSE STARTS & BROKEN PROMISES

HUNDRED YEAR FLOOD
POISON
Website Myspace VIDEO
Label: Frogville records
Distr.: Lucky Dice

Hundred Year Flood uit Santa Fe, New Mexico, ofwel Felecia Ford (vocals en toetsen), Kendra Lauman (bas) en de broers Bill (vocals en gitaren) en Jim Palmer (drums) maken op hun nieuwste CD "Poison" rootsmuziek met zo nu en dan een alternatief randje hetgeen ze omvormen tot lekker gekruide rock-'n-roll. Dit viertal wist met hun albums - de titelloze debuutplaat (2000), "Flutterstrut" (2003), "Cavalier" (2004) en "Blue Angel" (2006) - de nodige deuken in de boter te slaan om te kunnen spreken van een lichte sensatie en bevestigt eigenlijk alleen maar al het goede wat we toen al in hun meenden te mogen horen. Wegens dit grote succes tourden ze in Amerika ter ondersteuning van hun cd's, waardoor ze vele optredens op hun agenda hadden staan. Reden genoeg om verder te werken aan hun versie van de roots met als gevolg deze nieuwe plaat, "Poison", waarbij Andy Kravitz (Rolling Stones, the Police, Bob Dylan, Santana, Aerosmith, Billy Joel, Joan Osborne, John Lennon/Yoko Ono, Bon Jovi, Sting...) de laatste hand legde. Twaalf nummers lang ervaren we het echte spul op "Poison". Harmonieuze countryrock bestaande uit prachtige folkrock ballades en heerlijke harmonieën van het zangduo Bill Palmer en Felecia Ford, gewoon alles wat country aantrekkelijk kan maken passeert hier de revue. Harmonieën waarbij we denken aan andere bands als Fleetwood Mac, The Walkabouts en Tom Petty and The Heartbreakers. Op deze twangplaat worden ze trouwens bijgestaan door Taj Mahal op mondharmonica in de opener "Hell Or High Water" en Shannon McNally levert vocale bijdrage in "Neck Of The Woods". Knappe liedjes, twee uitstekende stemmen, prachtige samenzang, gierende gitaren, een cleane productie, alle ingrediënten om van een geslaagde Americanaplaat te mogen spreken. Over alle twaalf tracks ligt een dik deken van geluid die is toe te schrijven aan de productie van Andy Kravitz. "Poison" is dan ook de toepasselijke titel van de nieuwe plaat die zich als een forse stap voorwaarts laat horen. Alle liedjes op deze nieuwe plaat werden geschreven of co-written door Bill Palmer, multi-instrumentalist en huisproducer van de Frogville Studio’s. De songs zijn allen van grote klasse zoals de titeltrack met een garage-rock gitaar riff, voldoende om meteen uw hersenen te vergiftigen. De lyrics van "Sara & Jane" klinken een beetje als een vroege Bruce Springsteen song, hoewel de muziek, met het bijhorend elektrische gitaargejank als een klassieker van Fleetwood Mac klinkt. Na het country getinte "Grinding Wheel" volgt het duistere "Electricity", waarin Ford zingt: "This is how death must feel, helpless and unwanted". Deze spooky song is dus best niet te beluisteren met de lichten uit! Uitschieters zijn vooral "Truly", een song over liefde en trouw en de folk-rocker "Down Thru the Holler" met het mooie akoestische gitaarwerk van Bill Palmer en hierbij de harmonieën tussen hem en Ford. Er staat gewoon niet één slecht liedje op "Poison". De inhoud van deze CD bestaat gewoon uit adembenemende samenzang met sterke staaltjes songschrijverij die van "Poison" tot een vaak kippenvel opwekkende belevenis maken. Met een flinke dosis live ervaring is deze band duidelijk gegroeid. Gelukkig wordt er naast enkele ballades ook een stevig potje gerockt en dat maakt dit album tot een prettig afwisselende plaat en bewijst nogmaals dat we in de toekomst wellicht rekening moeten gaan houden met Hundred Year Flood. Dat hun vijfde plaat hun voorgangers gaat overtreffen is nu al zeker.

BRAD PAISLEY
PLAY
Website MySpace
Label : Sony BMG

Alle countrytwangers der Lage Landen zullen hem wel in hun lijstje met favorieten geklasseerd hebben, singer-songwriter, gitaarfenomeen en countryzanger Brad Paisley. Als je als dertienjarige knaap de set mag openen voor grootheden als Ricky Scaggs en George Jones moet je al wat in huis hebben. Talent mag je rijk zijn, de wil en het verlangen om het te maken moeten er ook zijn en nog belangrijker: de liefde voor muziek. Brad is opgegroeid in de tachtiger jaren en toch heeft hij steeds een grote verbondenheid gekend voor de muziek uit de sixties. Liefde is te zacht uitgedrukt. Bij Paisley was het passie, die verdiend grote erkenning kreeg, zowel bij het publiek als bij de professionals. Het jaar 2008 werd op dit gebied een knaller voor Brad Paisley met een trits Country Music Awards en zelfs het winnen van een Grammy Award in de categorie “Best Country Instrumental Performance” met het nummer “Throttleneck”, uit zijn vorige album “5th Gear”. Gitaarfanaten gaan hun duimen en vingers aflikken bij het beluisteren van zijn nieuwe album “Play”, dat tachtig procent instrumentale nummers bevat en een ware exhibitie wordt van zijn fenomenale gitaarkunsten. Hij vat het zelf mooi samen : “This Album Is My Love Affair With The Guitar”. Bovendien wordt Brad wordt op verschillende songs bijgestaan door enkele van zijn grootste favorieten en vrienden. Instrumentaal is dit album een compilatie van alle stijlen gaande van een magistraal staaltje Telecaster fingerpicking in de opener “Huckleberry Jam” en een sterk potje surfrock om een Brian Setzer tegen de muur te zetten in “Turf’s Up”. Alsof hij niet vastgepind wil worden op die sixties sound en countrytwang en wil bewijzen dat hij alle stijlen beheerst, schotelt hij ons pareltjes als de romantische instrumentale ode aan zijn vrouw “Kim” voor, deels akoestisch, deels doorkruist door een krachtige eighties gitaarsound. In “Kentucky Jelly” gooit hij zijn beste akoestische chickenpickingteerlingen op tafel en Robben Ford addicten let op: Brad kruist hem gemeend de degens in “Playing With Fire”. Lik op stuk krijgen de jazzgitaristen in de toepasselijke titel “Less Is More” en er stond met Joe Satriani naar mijn mening ook een rekening open in “Cliffs Of Rock City”. Brad Paisley’s favoriete instrument is een Telecaster en onvermijdelijk een “Paisley” model. Is het niet de droom van elke Tele-fanaat om al zijn aanbeden grootmeesters te laten opdraven in één groot Telecasterorgasme? Brad slaagde in “Cluster Pluck” erin om, hou je vast, James Burton, Vince Gill, Albert Lee, John Jorgensen, Brent Mason, Red Volkaert en Steve Wariner te laten participeren in ieders typische, eigen stijl. Een koning verdient echter een persoonlijk eretribuut en Brad laat “Let The Good Times Roll” lekker rocken met de grote B.B. King aan zijn zijde. Het album bevat buiten de instrumentale pareltjes ook enkele mooie countrysongs, zoals het grappige, krachtig Texaans klinkend duet met Keith Urban in “Start A Band “ en de mooie liefdevolle ballade met zijn boezemvriend Steve Wariner in “More Than Just This Song”, opgedragen aan één van de grote voorbeelden uit zijn jeugd Clarence “Hank” Goddard. Memorabel is ook het duet “Come On In”, dat hij uitvoerde met Buck Owens net voor ’s mans overlijden. Dit is een album waar Brad Paisley zijn laatste gitaargeheimen prijs geeft in een groot, magistraal tribuut aan één van zijn grootste liefdes in zijn leven: de gitaar. Dit album lost de hoogste verwachtingen in en mag onder geen enkel beding ontbreken in de platenkast van elke muziekliefhebber. De Sint is al terug naar Spanje, maar de Kerstman u nog redden.
Blowfish

BRAITHWAITE & WHITELEY
NIGHT BIRD BLUES
Website Myspace
Label: Electro-Fi Records
Distr.: Parsifal
VIDEO 1 VIDEO 2

Al waren Diana Braithwaite en Chris Whiteley elk afzonderlijk al lang gerenommeerde artiesten in het Canadees bluescircuit, pas een viertal jaren geleden geraakten zij als duo bekend, een getalenteerd muzikaal stel dat samen componeert en op tournee gaat. Hun eerste gezamenlijk album ‘Morning Sun’ uit 2006 werd al gauw een succes en deze ‘Night Bird Blues’ zal ongetwijfeld volgen. Opnieuw vertolken zij eigen songs, waarbij zij teruggrijpen naar de mood van de ‘old school’ bluesklassiekers, evenzeer in jazz als in blues geworteld. Het begint al met ‘It’s A Brand New Day’ gezongen door een jazzy geïnspireerde sensuele Diana, die als een eigentijdse Bessie Smith of Alberta Hunter verlokkend in de spotlights treedt. Viool en trompet begeleiden haar. Whiteley vervolgt met ‘All The Rubies’, een countryblues van het type Brownie McGhee. Hij begeleidt zich en zijn soulsister afwisselend met akoestische gitaar, harmonica of trompet. Anderen vallen in met sax, drums of contrabas. De viool van Drew Jurecka komt anachronistisch over, al was dit instrument in de vooroorlogse jaren toch ook een katalysator voor weemoed en spijtgevoelens. In ‘Look Around Now’ komen de piano van John Sheard en Drew’s viool elkaar halverwege tegemoet om deze bluesballade universele uitstraling te geven. De ironie krijgt dan weer een kans op het ritmische ‘Confectionary Baby’ met een bijzondere gedreven Bucky Berger op drums alsof hij shufflegewijs aan het joggen is. Diana en Chris lijken hun horizon te verbreden en hebben er de slag van weg om in dertien songs oud met nieuw te vermengen, zodat alles fris en vernieuwend aandoet. Beiden hadden dan ook al ruimschootse ervaring achter de rug. Want Diana, geboren in Toronto, trok in bluesshows op met o.m. Mel Brown, Albert Collins en Jeff Healey. Whiteley, komende uit Kansas, toerde in de ‘seventies’ met Leon Redbone, maar ook met pianist Blind John Davis. Als kind gaf niemand minder dan Lonnie Johnson hem een duwtje in de goede richting. Ook als sessiemuzikant maakte Whiteley naam en kreeg in Canada al menig Award aangereikt. Dat beiden elkaar ontmoetten en nu samen optrekken is vermoedelijk het werk van de ‘Crossroad ‘verkeersregelaar in de gedaante van duivel of engel. Want behalve het swingende ‘Night Bird Blues’ waar je de chemie opvangt tussen zanger en zangeres had ik een voorliefde voor ‘The Loving You Bring’, waar de diepe baslijnen en de sax een nachtelijke sfeer creëren alleen op te snuiven in clubs waar de allergrootsten worden geboekt. Deze song zou behalve een Award ook een ‘European Statue’ verdienen, mocht zoiets dan al bestaan. En in het melancholische ‘The Heart Of Summertime’, dat wegdroomt op viool en koperklanken, vertolkt Diana een intens troostlied alsof dit in ‘Porgy And Bess’ is zoek geraakt. In dit rijk en stemmig album levert het Duo Braithwaite & Whiteley het bewijs dat hun songs, geïnspireerd op de jaren 1930-’40, nog springlevend overkomen.
Marcie

DANNY O'KEEFE
IN TIME
Website Myspace
Label: O'K records
CDBaby

Tijd vliegt, ik herinner me nog hoe ik ooit helemaal weg was van de lp's "American Roulette" en het (vroege) milieubewuste conceptalbum "Global Blues" van Danny O'Keefe en ze beiden koesterde vanwege het luisterplezier dat ze me bezorgden.. Bij nader toezicht blijken deze meesterwerkjes ondertussen meer dan dertig jaar geleden gekocht te zijn. Dat betekent dat zowel Danny als ikzelf al aardig wat jaartjes op de teller beginnen te krijgen. Inderdaad , de Danny O'keefe die je op de hoes van "In Time", zijn nieuwe cd aankijkt, is ook lichtjes grijzend aan de slapen, maar op muzikaal gebied hij hij nog steeds diezelfde kracht en frisheid van vroeger. Zijn aparte stem is zo goed als onveranderd gebleven. Danny O'Keefe mocht vele groten als zijn vriend noemen en velen onder hen namen zijn song op schreven samen met hem songs, zoals Jackson Brown, Bonnie Raitt, David Lindley , Springsteen, en Jesse Colin Young, om er slechts een paar te noemen. Met de muziek van deze laatste zijn er ook veel overeenkomsten. Deze "In Time" nam bijna drie jaar in beslag eer hij volledig klaar was en de opnames ervan begonnen net op het moment dat Katrina toesloeg. Gelukkig waren de opnamessessies niet in New Orleans, maar in Nashville. Zoals al zijn werk is ook deze laatst verschenen release weer een "groeiplaat" geworden, muziek vol eenvoud over de dagelijkse dingen van het leven en de wereld, maar die diep gaan en van een poëtisch gehalte zijn zoals je ze zelden nog vindt, en die bij iedere beluistering aan kracht winnen. Mick Conley deed de productie en dat werd een uiterst sobere: geen overtollilge instrumentatie, alle aandacht gaat naar die heerlijke vertellende stem van O'Keefe, de begeleiders weven er enkel een subtiele sfeer rond, die het wat dromerige karakter van de plaat versterken. Een cd waarover we niet langer hoeven te praten, luisteren (en vervolgens kopen) is de boodschap.
(RON)

JOSH GROBAN
A COLLECTION
Website Myspace
Label : Reprise Records
Distr. : Warner Music

De muzikale lancering van de in Los Angeles geboren zanger Josh Groban (zijn echte naam luidt Joshua Winslow Groban) begon in 2001 toen hij zijn eerste en titelloze cd uitbracht waaruit de hitsingle “To Where You Are” meteen naar de top van de hitlijsten kon doorstoten. Het album realiseerde massale verkoopcijfers die hem uiteindelijk een dubbele platinumplaat opleverde. De volgende cd “Closer” uit 2004 leverde alweer een grote hit op met “You Raise Me Up” dat later door de Britse boysband Westlife gecoverd werd en tot een superhit uitgroeide in Engeland. Optredens in de populaire Amerikaanse tv-shows van Ally McBeal en Oprah Winfrey en bij evenementen als de Amerikaanse Superbowl, de uitreiking van de Oscars in Hollywood en de slotceremonie van de Olympische Winterspelen in Salt Lake City in 2002 zorgden ervoor dat de nu nog maar 27-jarige Josh Groban op korte termijn tot een wereldster kon uitgroeien. Hij stond in de voorbije jaren op het podium naast grote namen als Sarah Brightman, Celine Dion, Elton John, Robbie Williams en Stevie Wonder. Hij heeft zich gespecialiseerd in operette- en musicalachtige songs die hij vaak ook nog eigenhandig geschreven heeft. De grootste hit uit zijn nog relatief korte loopbaan is “You Are Loved (Don’t Give Up)” uit de derde studioplaat “Awake” uit 2006. In totaal gingen er al meer dan 25 miljoen cd’s van Josh Groban over diverse toonbanken in de hele wereld. Toch is hij vooral in Amerika een grote ster en zijn er vrij weinig Europeanen die zijn indrukwekkende songrepertoire al kennen. Zijn moderne, soms zelfs populair bewerkte versies van klassiek georiënteerde liedjes is op zijn minst heel speciaal te noemen. Daarbij schuwt hij het zingen in diverse andere talen ook niet, getuige daarvan zijn versies van het Italiaanse “Oceano” en “Per Te”, het Spaanse “Alla Luce Del Sole” en het Franstalige “Hymne A L’Amour” die we op deze verzamelplaat “A Collection” kunnen horen. Er zit overigens een extra cd bijgevoegd voor de echte fans met 6 kerstliedjes waaronder het in het Latijn gezongen “Panis Angelicus” en “Ave Maria” en een Spaanstalige versie van “Stille Nacht” die hier de titel “Noche De Paz” meekreeg. Deze verzamel-cd geeft een vrij compleet overzicht van de muzikale carrière van Josh Groban tot op heden met een selectie van de grootste hits uit zijn cd’s “Josh Groban”, “Closer” en “Awake”. Opvallend daarbij is zijn beklijvende, gepersonaliseerde versie van het liedje “Smile” dat héél lang geleden geschreven werd door de stomme filmkomiek Charlie Chaplin. Daarenboven staat er ook een rarity op deze plaat in de vorm van de song “Anthem” uit de musical-cd “Chess In Concert”, een song waarvoor de muziek geschreven werd door Björn & Benny van ABBA en de tekst uit de pen van Tim Rice voortvloeide. Tenslotte is er ook één splinternieuwe song aan de plaat toegevoegd met “Weeping” dat Josh Groban live brengt in duet met Vusi Mahlasela en het Soweto Gospel Choir en dat voor een ontroerend moment zorgde tijdens het verjaardagsfeest ter gelegenheid van de 90e verjaardag van Nelson Mandela in het Londense Hyde Park. Je mag het ons niet kwalijk nemen dat we onwillekeurig denken aan Luciano Pavarotti en Andrea Bocelli bij het beluisteren van de cd van deze bariton/tenor. Voor mensen die willen kennismaken met dit uitzonderlijke stemgeluid van een ook nog zeer goed uitziende zanger is “A Collection” een gedroomd geschenkje voor onder de kerstboom.
(valsam)

MIRANDA LEE RICHARDS
LIGHT OF X
Website Myspace Contact
Label : Nettwork Records
Distr. : Munich Records

In 2001 verscheen “The Herethereafter” op de markt, de eerste plaat van Miranda Lee Richards waarvan we vooral haar indrukwekkende cover van “Dandelion” uit het Stones-repertoire onthouden hebben. Met de toenmalige single “The Long Goodbye” kon deze singer-songwriter uit Los Angeles, Californië in Japan een top 5-hit scoren en enkele tv-shows versieren. Hoewel ze haar zinnen eerst op een carrière als model had gezet en daarvoor naar Parijs was afgezakt besloot ze na de zware ontgoocheling over die modewereld om het als zangeres te proberen. Haar debuutalbum lanceerde haar loopbaan in de muziekbusiness maar ook hier volgden al gauw enkele tegenslagen. Ze kreeg als tiener gitaarlessen van Metallica’s gitarist Kirk Hammett (die oude rockers blijven toch een gevoelig oog hebben voor mooie vrouwen, hé). Hij leerde haar liedjes van Mazzy Star spelen. Niet toevallig dus zal haar latere muziek vaak vergeleken worden met de songs van Mazzy Star en haar stem met die van Hope Sandoval, de zangeres van deze groep. In de voorbije jaren zong Miranda Lee Richards mee op liedjes die op de platen van Tricky en van The Jesus And Mary Chain uitgebracht werden. Haar muzikale voorbeelden zijn (surprise…surprise!!) Mazzy Star en Chrissie Hynde, maar ook typische singer-songwriters als John Lennon en Neil Young. Vorig jaar verscheen een nieuwe single getiteld “Life Boat” (toen enkel op vinyl) en begin van dit jaar verscheen een ep-tje met daarop het nummer “Early November”. Beide songs zijn nu ook op de nieuwste full-cd “Light Of X” van Miranda Lee Richards terug te vinden. Dat nieuwe album verschijnt wereldwijd in februari 2009 maar vlugge jongens als we zijn konden we bij Rootstime al een pre-release op de kop tikken. En dit schijfje is een zeer aangename hernieuwde kennismaking met deze getalenteerde zangeres en liedjesschrijfster. Het is uitermate comfortabel genieten van prachtsongs als “Breathless”, “Savorin’ Your Smile”, “Pictures Of You”, “Mirror At The End” en “Last Days Of Summer”. Deze cd “Light Of X” bestaat uit 12 sfeervolle folk- en bluesy liedjes op zachtjes voortkabbelende, melodieuze muziek op basis van gitaar of piano met als kers op de taart het mysterieuze engelengezang van Miranda Lee Richards. En jazeker, die vocale vergelijking met Mazzy Star is volkomen terecht, maar er zijn ook een paar songs waarin wij met plezier een snikkende countrystem à la Lucinda Williams lijken waar te nemen en Margo Timmins - de zangeres van Cowboy Junkies - lijkt ook de microfoon even te hebben overgenomen in enkele liedjes, bijvoorbeeld bij “Early November”. Miranda Lee Richards zingt haar liedjes recht vanuit haar hart over onderwerpen als liefde en leed, ontgoocheling en medeleven. Als luisteraar kan je moeilijk anders dan elk woord dat ze zingt oprecht geloven. Wij hopen dat “Light Of X” voor haar definitieve wereldwijde doorbraak kan zorgen want tussen al het gejengel op de meeste radiostations zou deze parel gemakkelijk in een schitterende diamant moeten kunnen veranderen.
(valsam)

ANI DiFRANCO
RED LETTER YEAR
Website Myspace
Label : Righteous Babe Music / BMI
Distr. : Rough Trade

Voor het eerst in drie jaar verschijnt er een plaat met nieuw werk van de New Yorkse singer-songwriter Angela Marie Difranco, beter gekend onder haar artiestennaam Ani DiFranco. Deze ondertussen al 38-jarige en nauwelijks anderhalve meter grote zangeres is een feministische icoon in de muziekindustrie en een voorbeeld voor velen, niet in het minst voor de lesbische en biseksuele gemeenschap die nog altijd onderdrukt wordt in het conservatieve Amerika. Haar liedjes zijn vaak – maar niet altijd – autobiografisch en gaan regelmatig over observaties en opinies met betrekking tot de politieke en sociale problematiek. Oorlog, racisme, seksisme en armoede zijn allemaal onderwerpen die in het verleden al in liedjes van Ani DiFranco zijn opgedoken, maar op deze nieuwe plaat zijn er ook songs die onderwerpen bezingen als hoop, liefde en nieuw leven. De songs werden dan ook geschreven in een glorieuze periode van haar leven. Zij werd onlangs moeder en dat heeft haar tolerantie tegenover de maatschappij toch positief beïnvloed. Zij is ook een artieste die veel en graag met haar akoestische gitaar op één of ander podium staat voor optredens. Dit werd haar in 2000 vrij lang onmogelijk gemaakt door een hardnekkige polsblessure. Dat was dan ook het enige jaar in haar muzikale carrière dat ze geen nieuwe plaat heeft uitgebracht. Het overheersende thema op de nieuwe en 18e studioplaat “Red Letter Year” is dat we als mens nooit mogen vergeten dat we zouden moeten blijven proberen om ons zo goed mogelijk te amuseren tijdens ons in de tijd gelimiteerde verblijf op deze wereldbol. De 12 tracks op dit album belichten thema’s als liefde, politiek en het bestaan in zijn algemeenheid en zorgen ervoor dat “Red Letter Year” één van de meest positieve platen van Ani DiFranco is geworden. Deze positieve attitude wordt mooi gereflecteerd in liedjes als “Smiling Underneath”, “Good Luck” en “Star Matter” en in het verhaal over haar moederschap: “Present/Infant”. Muzikaal blijft zij haar songs voornamelijk omkaderen met een sobere begeleiding. De titeltrack “Red Letter Year” is haar zoete wraak op het politieke beleid van de Bush-regering en de dramatische wijze waarop hij de ramp met de orkaan ‘Katrina’ in New Orleans totaal geminimaliseerd en onderschat heeft. In “Alla This” horen we duidelijke invloeden van de Louisiana en New Orleans-sound. Haar verhuis van New York naar het zuiderse New Orleans zal daar wel toe zijn steentje toe bijgedragen hebben. Voor de song “Emancipated Minor” wordt even van die sobere muziekstijl afgeweken door de drijvende drumbeat van drumster Allison Miller en de catchy gitaarriff die Ani uit haar elektrische snaren weet te plukken. Totaal tegenovergesteld gaat het er aan toe in de songs “Way Tight” en “Star Matter” waar zij onder begeleiding van haar akoestische gitaar zingt en enkel een subtiele basgitaar voor wat ritmiek zorgt. ‘Twilight Singers’ en ‘Joseph Arthur’-producer en ook haar levenspartner Mike Napolitano zorgt er met verzorgd professioneel knopjeswerk voor dat “Red Letter Year” wel eens tot één van de beste Ani DiFranco-platen zou kunnen uitgroeien. Dit algemeen vrij jazzy georiënteerde album is alvast het meest toegankelijke en vlot in het gehoor liggende, ja zelfs hitgevoelige schijfje van haar hand in onze verzameling DiFranco-cd’s. Het is vooral leuk om te zien dat zij zelf weer heel goed in haar velletje zit en van haar huidige leven als moeder van dochtertje Petah Lucia kan genieten.
(valsam)

RAE BILLING
BLUE BLACK NIGHT
Website Myspace Contact
Label: HUG-MUSIC Inc.
CDBaby

Zeven jaar geleden verscheen het titelloze debuut van de Canadese singer songwriter Rae Billing, een debuut wat mij betreft tot de betere behoorde die de afgelopen jaren in het genre zijn verschenen. Mijn verwachtingen met betrekking tot Robyn Ludwick’s tweede plaat, met wederom dezelfde producer Peter J. Moore (Oh Susannah, Holly Cole, Cowboy Junkies), waren dan ook hooggespannen, na deze zeven lange jaren. Verwachtingen waaraan Rae Billing op "Blue Black Night" gelukkig op alle fronten weet te voldoen. Ook op haar tweede plaat maakt de in Hamilton, Ontario, wonende weer indruk met lekkere rauwe countrysongs. Countrysongs met een vleugje melancholie. Droefheid die gelukkig onmiddellijk wordt gecompenseerd door kracht en energie. Geen dertien in een dozijn countryzangeresje, maar een katje dat je maar beter niet zonder handschoenen kunt aanpakken. Mij doet deze plaat heel erg aan een mix van Emmylou Harris en Lucinda Williams denken, dan heb je meteen een handvat om haar te plaatsen. Het zijn ook deze artiesten die op Rae een grote invloed hebben gehad. Dus liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters opgelet, want wat is deze Rae Billing goed! Want haar nieuwste album "Blue Black Night" is wederom iets heel speciaals, niet alleen vanwege de bijzonder mooie warme stem van Rae of haar lekker soepele manier van zingen, maar ook door de schitterende arrangementen. Bijgestaan door haar oude vrienden, Cleave Anderson (Blue Rodeo, The Battered Wives, The Screwed) op drums, Steve Koch (Demics, Handsome Ned, Ron Sexsmith) op gitaar, Derrick Brady (Dodge Fiasco, Hawksley Workman) op bas, Matt Horner (Mary Margaret O'Hara) aan de toetsen en de backing vocals van Greg Clarke (Corndogs, The Madvarks) en 'Lucky' Pete Lambert (Kensington Hillbillies, The Trojans) schotelt Rae ons op haar nieuwe plaat het ene na het andere hoogtepunt voor. Hoogtepunten die citeren uit de country, rock en soul en worden gedragen door Billing's heerlijke stem. Van oude vrienden gesproken. Met 'Lucky' Pete Lambert maakte ze deel uit van de Toronto alt-country band, Crybaby, waar ze ook de zangeres was, en in 1996 het album "Paintings" mee opnam. De cd begint opvallend met iets meer up-tempo nummers, als de titeltrack,"Covering Ground" en "One Day Let You Go" om dan verder te gaan naar meer slepende, country getinte songs als "The Dream", "Shatter", "All the Little Things", "Waiting to Fall" en "You Can't Make Plans", allemaal traditionele songs à la Williams, precies zoals we het graag horen. Naast een cover, het rockende "Personal Jesus", schreef ze de overige elf liedjes zelf, arrangementen die je soms de stuipen op het lijf jagen, spanning die wordt opgebouwd tot huiveringwekkende proporties en vooral emotie. Er zijn niet veel platen die je zo bij de strot grijpen als deze en hoe vaak je hem ook hoort, het gevoel blijft. Dat er elke maand wel een paar platen uitkomen die mooi zijn is absoluut waar. Je hoort ons daar ook zeker niet over klagen. Maar een echt bijzondere, dat blijft een zeldzaamheid. "Blue Black Night" is zo’n zeldzaam moment: Goede songs, emotievolle vocalen, geweldige muzikanten en een doeltreffende productie. Deze plaat heeft eigenlijk alles wat een plaat in dit genre moet hebben. Een ieder die Billing's debuut zeven jaar geleden heeft omarmd, weet al lang wat deze Canadese muzikante te bieden heeft. Iedere andere liefhebber van vrouwelijke singer-songwriters moet dit maar eens snel gaan ontdekken.

STEVE FORBERT
BEST OF THE DOWNLOADS VOLUMES 1 + 2
Website Myspace Contact
Label : Rolling Tide Records
Distr. : TomTom Music

Tijdens ons recente interview met de Amerikaanse singer-songwriter Steve Forbert naar aanleiding van zijn optreden in het CC van Leopoldsburg vertelde hij ons alles over de redenen waarom hij besloten had om heel wat opnames die voorheen enkel als mp3 te downloaden waren nu gebundeld had op een dubbel-cd die enkel via zijn website en bij live-shows te koop wordt aangeboden aan de echte fans. Die dubbele verzamelaar heet “Best Of The Downloads Vols. 1 + 2” en overschouwt via 38 liedjes de bijna dertig jaar lange carrière van deze artiest. Er zijn enkele echte rariteiten terug te vinden op deze dubbelaar naast heel veel live opnames van zijn bekendste hits zoals “Steve Forbert’s Midsummer Night’s Toast”, het jazzy “Big City Cat”, het protestlied “The Oil Song”, “I Just Work Here” en zijn bekendste radiohit “Schoolgirl”. Bovendien heeft Steve Forbert persoonlijk getekend voor de samenstelling van deze cd’s en heeft hij besloten om er ook enkele van zijn geliefde coversongs op te plaatsen zoals “Green River” en “Who’ll Stop The Rain” van Creedence Clearwater Revival, “Like A Rolling Stone” van Bob Dylan en “Honky Tonk Women” en “(I Can’t Get No) Satisfaction” van The Rolling Stones. De eerste cd begint met het liedje “Romeo’s Tune” dat als eerste van zes songs werd opgenomen tijdens een live show in New York City uit November 1979, helemaal aan het begin van Forberts’ muzikale loopbaan. Voor heel wat van die live shows stond Steve Forbert alleen op het podium met zijn akoestische gitaar als enige instrumentale begeleiding maar er zijn ook diverse opnamen met groot orkest te horen waarvoor zijn vaste begeleidingsgroep “The Soundbenders” werd opgetrommeld. Steve Forbert is een rocker in hart en nieren maar hij kan ook zeer ontroerend en emotioneel gevoelig werk brengen in enkele ballads zoals in “I’m In Love With You”, “Running On Love”, “Andalucia”, “The Singer Not The Song” en “What It Is Is A Dream”. Er is ook een mooie versie van “Wild As The Wind” te horen, opgedragen aan Rick Danko, de gitarist en één van de leadzangers van de legendarische groep ‘The Band’ die helaas te vroeg is overleden. “Best Of The Downloads Vols. 1 + 2” is een collectors’ item voor de echte fans van de muziek van Steve Forbert. Anderen kunnen zich beter zijn meest recente studioplaat “Strange Names And New Sensations” aanschaffen.
(valsam)

LAST MAN STANDING
FALSE STARTS & BROKEN PROMISES
Website Myspace Info: Hemifran
Label: Wildflower Records
Distr.: Rough Trade

“False Start & Broken Promises” is de titel van de debuutplaat van de Britse formatie Last Man Standing. Voorwaar geen titel voor een optimistisch plaatje als je het ons zou vragen. De tot 2000 in New York wonende bandleider en songschrijver Max Vanderwolf lijkt zijn geloof in de liefde en in de goede wil van de mensen helemaal verloren te hebben. Hij probeert als het ware zijn problemen en zijn frustraties van zich af te schrijven en te zingen in de tien tracks op deze plaat. De onderliggende zwartgalligheid in de songteksten is bij momenten dramatisch en dreigend voor de aandachtige luisteraar. Het maakt dit plaatje wellicht moeilijker verteerbaar voor de doorsnee muziekliefhebber. Het begint nochtans allemaal vrij positief met een vlot instrumentaaltje dat “Variation” als titel meekreeg en op het einde wordt opnieuw een vleugje hoop op beterschap meegegeven in “Theme For The Last Man Standing” met een sterk bepalend saxofoongeluid. De duistere sound van artiesten als Nick Cave en White Stripes en het psychedelische van Frank Zappa zit in haast elke song verweven. Last Man Standing is een begrip in de Londense cultscène en trad er op als voorprogramma van o.a. Mercury Rev en The Polyphonic Spree. Max Vanderwolf vond een partner in crime in gitarist Chris Cordoba toen hij in rehabilitatie ging voor zijn drugs- en drankprobleem, ook al de reden voor Cordoba’s aanwezigheid in dezelfde instelling. De groep bestaat inmiddels uit 9 permanente leden en ze gaan dit jaar een eigen rondreizend theater uitbouwen, een soort circustent waarin ze hun burleske live shows zullen opvoeren. Hun muziek is een mix van elektronica, psychedelica, rock‘n’roll, blues en Americana die op theatrale wijze ten toneel wordt gebracht. Schoolvoorbeeld is de song “Waiting So Long”, een Led Zeppelin-achtig epos waarin Bowie zeker graag een rolletje zal willen spelen. Songs als het White Stripes-achtige “Queen Kong”, The Dean Street Stumble” en “A Man Condemned” liggen zeker niet vlot in het gehoor en vereisen wat intensievere luisterbereidheid. Anderzijds zijn nummers als het op blues geïnspireerde “Everything Must Go”, de pianoballad “Bar Room Floor” en het bijna 8 minuten durende en zachtjes rockende “Go Home” wat commerciëler en toegankelijker voor de modale muziekliefhebber. De graad van succes voor Last Man Standing zal binnen afzienbare tijd vooral bepaald gaan worden door hun opgebouwde live reputatie en afhankelijk zijn van de wijze waarop het extravagante Britse publiek deze sound zal willen omarmen.
(valsam)