ARCHIEF

JANUARI 2008 - FEBRUARI 2008 - MAART 2008 - APRIL 2008 - MEI 2008 - JUNI 2008

JULI 2008 - AUGUSTUS 2008 - SEPTEMBER 2008 - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008

STUDEBAKER JOHN - WAITING ON THE SUN

PAUL CARRACK - I KNOW THAT NAME

TIM BRAGG - TAKE THE FRUIT?

MATT ANDERSEN - SOMETHING IN BETWEEN

RICK FOWLER - BACK ON THE GOOD FOOT

THE JOHNS - FORESIGHT / POORSIGHT

KATE STRAND - LOST FOUND AND STOLEN

FIONA BOYES - MOOKIE BRILL - RICH DELGROSSO - LIVE FROM BLUESVILLE

JASON ADAMO - SUNFLOWER

RICK TAYLOR - THE WONKY YEARS

STUDEBAKER JOHN
WAITING ON THE SUN
Website
Info: JT Artist Management Contact
Label: Avanti Records Distr.: Parsifal

In deze tijd reiken kinderen op verjaar- of andere feestdagen naar elektronisch spul of videospelletjes. John Grimaldi, geboren in Chicago, met als artiestennaam Studebaker John, verkoos als zevenjarige een bluesharp. Wanneer hij als jonge knaap op de markt in Maxwell Street rondzwierf maakten de straatmuzikanten op hem zo’n indruk dat hij één van hen wilde worden. Na de smoelschuiver volgde de gitaar toen hij Hound Dog Taylor gitaar hoorde spelen. Pas in de jaren 1970 kreeg hij zijn eigen band met The Hawks en kon hij wat hij had ingeoefend Live in praktijk brengen. Vooral Little Walter en Hound Dog werden zijn rolmodellen en lagen aan de basis van alle bluesrock, boogie en stomende Chicagoblues die Studebaker nog op plaat zou zetten. Dat zijn er intussen al een tiental geworden. Ook filmregisseurs maken soms van zijn songs gebruik om hun scenario’s meer bluesgloed te geven. In Europa zullen weinigen de muzikant Grimaldi kennen, maar des te beter de zanger-gitarist en harmonicaspeler Studebaker, die in ons land al op enkele festivalpodia stond. Zijn naam ontleende hij aan zijn oude liefde voor een old time Studebaker Silver Hark van wie hij zich nog steeds de trotste bezitter mag noemen. Begonnen in de lokale clubs en concerthuizen in en rond Chicago, reisde John nadien naar Canada en ging hij meermaals op tournee naar Europa, veelal samen met bassist Bob Halaj, zijn ‘Partner in Crime’. Dit is één van de twaalf energieke songs door John allemaal zelf geschreven. Op dit nummer laat de jonge Poolse toetsenist Bartek Szopinski zijn orgel even terzijde om zich ‘New Orleans’ gewijs op de pianotoetsen uit te leven. Behalve een goede bluescomposer en producer toont Studebaker zich ook een gedreven slidegitarist. Alle songs krijgen hierdoor vaart. ‘Natural Born Boogie’, met die combinatie van bluesharp en ritmische drum, danst boven alle anderen uit. Mede op grond van die swampy sound en de pulserende drive die drummer Paul Ashford nog weet op te stoken. Buiten kijf mijn favoriet, al swingt ‘I’ll Be Rockin’ ook obsessief rockend op bluesjazzy ritmes. John’s rauwe soms lijzige stem zingt de songs aaneen alsof hij zelf op een verloren hoek op Maxwell Street heeft post gevat, onderwijl zijn rusteloosheid wegspelend en wachtend op de zon. Al moet gezegd dat heden ten dage vooral zijn gruizige gitaar en zijn medemuzikanten met hun moderne instrumenten de publiekstrekkers zouden zijn.
Marcie

PAUL CARRACK
I KNOW THAT NAME
Website
Label : Carrack UK
Distr. : Rough Trade
Free download track
VIDEO 1 VIDEO 2

Paul Carrack, sinds jaren één van mijn geliefde stemmen, heeft weer een nieuwe release. Na jarenlang zijn vocale kwaliteiten te lenen aan platen van bands als Squeeze, Ace en Mike and The Mecanics, heeft hij nu al een periode onder eigen naam opnames gemaakt met die uit duizenden herkenbare stem. Als je Paul hoort zingen, hoor je de soul zowat uit alle poriën van zijn lichaam stromen.Hij produceerde deze release samen met Dave Robinson, de oprichter van Stiff, daarna baas van Island records, en een persoonlijke vriend sinds jaren. Hij noemde Paul ooit "One of the real british artists and number one voice". Ik vertel niets nieuws als ik zeg dat Paul numers schreef voor verschillende grote artiesten, waaronder de Eagles. Zijn veertiende is dit ondertussen, waarvan reeds de achtste op zijn eigen Carrack-UK label , een trendsetter was hij dus ook al op het gebied van het uitbrengen van cd's in eigen beheer. Deze nieuwe is als het ware een ode aan de liefde, elke song heeft er mee te maken, en zijn soulvolle stem is natuurlijk geknipt voor love ballads, zoals de openingssong "Ain't No Love In The Heart Of The City", een song gescheven door Micheal Price en Don Walsh en bekend geworden door Bobby Blue Bland. Voor de rest echter enkel eigen materiaal, want waarom coveren als je zelf de knapste songs schrijft. Songs zoals het bluesy "I Don't Want To Hear Anymore" een van die typische prachtige love ballads waarop Carrack wel een patent lijkt te hebben. Met die ge-oliede stem van hem is ook dit weer zo een nummer dat in no time een klassieker kan worden, zoals zijn How Long die hij voor Ace opnam. In de erg soulgetinte song "It Aint Easy" zit wat van Al Green's "Hi" opnames vervangen, het is weer zo'n pracht van een ballade, en meteen één van mijn favorieten, al is het moeilijk kiezen, geloof me vrij. "No Doubt About It" is al even soulvol, wat meer uptempo en met blazers die goed op dreef raken. En het gaat maar verder op hoog niveau, in "I Don't Want Your Love. (I Need Your Love)" kan je nog eens horen wat het begrip “soulvol" precies betekent. Hij kan het allemaal toch zo gemakkelijk laten klinken. Al ben ik helemaal geen reggaefan, zelfs in "Just For Tonight" een puur reggaenummer, blijft het net boeiend genoeg om de skiptoets onberoerd te laten. Stax en Atlantic toestanden daarna in "Love Is Thicker Than Water" en een bekend klinkende stem tussen de backing vocals: inderdaad, na inkijken van het inlayboekje blijkt het vermoeden juist: Sam Moore (van Sam & Dave). De afsluiter "Am I In That Dream"" heeft al de kwaliteiten van een Burt Bacharach song, met de sterke blazersarrangementen en zelfs strijkers die onopvallend de sfeer komen versterken. Voeg daarbij die topstem en je hebt weer een voltreffer.Misschien is de productie voor sommigen wat gladjes, maar Carracks stem vraagt hier om vind ik, daarom hoor je mij er niet over klagen. Zonder echt een soulplaat te zijn, is dit op de valreep zeker een van de meest soulvolle releases van het jaar. Voor wie vooral op zoek is naar sterke stemmen: aanrader!
(RON)

TIM BRAGG
TAKE THE FRUIT?
Website Myspace Contact CD-Baby

De in Somerset, Engeland wonende Tim Bragg is wat je een bezige bij zou kunnen noemen. De man produceert de ene nieuwe cd na de andere. Songs schrijven blijkt een makkie voor hem te zijn. Hij biedt op zijn website zelfs aan om enkele van zijn nummers ter beschikking te stellen van bands die zelf geen nummers kunnen of willen schrijven. Naast zijn muzikale activiteiten is hij ook nog een getalenteerde romanschrijver. Naar ons stuurde Tim Bragg zijn twee laatste platen: “Heaven On Earth” en zijn recentste cd “Take The Fruit”. Die cd is eigenlijk een aangepaste editie van een gelijkgetiteld album uit het verleden maar op dit schijfje staan nieuwe versies van de songs “Rise Above It” en remixen van de soulballad “I Wish you”, “Life Ain’t So” en van een anti ‘Big Brother’-lied getiteld “Song For David”. Soulvolle liedjes met een vleugje rock, pop en zelfs reggae zoals in het nummer “Work It All Out”. Opvallend catchy melodieën die vaak op gitaarriffs gebaseerd zijn en waarop knappe teksten worden gezongen. Het schilderij op het cd-hoesje is afkomstig van Claire Brierley die al zijn platenhoesjes mag inkleuren. Tim Bragg speelt alle instrumenten op deze songs behalve de saxofoon op het nummer “Troubadour” waarvoor David Vaughan opdraaft en de vrij moeilijk door hem zelf uit te voeren vrouwelijke backing vocals waarvoor Cathryn Howse op voortreffelijke wijze haar stem bijdraagt, o.a. in de song “I Wish You”. Bij het nummer “Life Ain’t So” herkennen we de invloeden van Van Morrison, zowel qua muziek als qua zangstijl. Bij “Take The Fruit” rockt en zingt hij op Mike Jaggeriaanse wijze in diens beste Stones-jaren. Onze favoriete song op dit album is echter “Distant Charms” waarin Tim Bragg ook als Jagger klinkt maar dan zoals in de ballads op diens soloplaten. Qua gitaarspel lijkt ons ook af en toe zeer goed naar Mark Knopfler geluisterd te zijn, maar als je dat respectvol doet hebben wij daar in principe geen enkel probleem mee. Voor wanneer zal de volgende cd alweer zijn? De songs ervoor moeten al een tijdje op het schap liggen.
(valsam)

MATT ANDERSEN
SOMETHING IN BETWEEN
Website Myspace Distr.:Bertus

Van Matt Andersen uit Bairdsville, New Brunswick, Canada verscheen deze maand na zijn debuut "Second Time Around", nu het album, "Something in Between". Hij speelde ooit met America, Randy Bachman, Little Feat, wijlen Bo Diddley en anderen. Zijn stijl kan roots/blues genoemd worden. "Something in Between" luidt de titel van de nieuwe cd en omschrijft dan ook zowat zijn muziekstijl. Hij produceerde de plaat samen met de Canadese Paul Milner, wie in het verleden werkte met Eddy Grant, Luba, Chucky Danger Band, Sass Jordan, maar best gekend is voor zijn werk met Keith Richards. De opnames gebeurden in de Chapel Recording Studios in Lincoln, Engeland, drie uren ten noorden van Londen. Op de voorganger "Second Time Around" maakte Andersen met zijn rauwe stem reeds veel indruk, maar nu op zijn nieuwste laat hij daadwerkelijk horen wat een groot hij wel is. Een stem tussen hoop en eenzaamheid, een zware gitaar, met nu en dan een viool of cello... waardoor het geheel een beetje onduidelijk was in welk vakje we deze plaat moesten steken, want genres als rock, R&B, soul, blues, country en gospel gaan hier allen mooi hand in hand. Al is er nu ook ruimte voor slidewerk zoals in "Working Man Blues" mat de prachtige backing vocals van Amoy Levy, Ciceal Levy en Nevon Sinclair. Andersen heeft er verstandig aan gedaan zijn in blues en country gewortelde songs te voorzien met meer elektrische instrumenten, waarbij ook een uitstekende rol is weggelegd voor Eric Clapton's post-Cream band. Zijnde de drummer Henry Spinetti (George Harrison, Pete Townshend, Bob Dylan) en bassist Dave Markee (Frank Zappa, Charlie Watts, Townshend, Bing Crosby), maar beter bekend van Clapton's live en studio band in de laat '70 en begin jaren '80, maar het resultaat mag er best zijn: dertien uitstekende songs waarbij dynamiek wordt afgewisseld met subtiele ballads met als meest uitschietende nummers: het rustgevende "So Gone Now", het rockend soulvolle "Stay With Me" en het met strijkers versierde "Bold And Beaten". Hij verwoordt in zijn songs wat hij allemaal heeft meegemaakt, en geloof me vrij, een turbulent verleden heeft hij wel gekend. Een leven zoals de echte rootsmen met verhalen over het harde leven en eenzaamheid. Andersen is een songwriter met een eigen stijl, al doet Fogerty-cover "Wrote A Song For Everyone" vermoeden dat hij hiermee terug denkt aan zijn jeugd. Alleen zijn stem al, doorrookte, rauwe stem met veel gruis. Daarmee doet hij meer dan de geijkte paden van blues en roots bewandelen. Andersen, een storyteller pur sang, speelt met akkoorden en instrumenten waardoor ieder liedje weer anders klinkt. Niet alleen muzikaal pakt hij het breed aan, hetzelfde geldt voor zijn teksten. Andersen kan donkere verhaaltjes vertellen, over allerlei onderwerpen, en schildert deze teksten als het ware over pakkende melodieën. Het resultaat zijn muzikale portretten die gehoord mogen worden. Kortweg: De man heeft een prachtige stem en het moet een lust voor oog en oor zijn om hem bezig te zien. Je doet jezelf ernstig tekort als je "Something in Between" niet op zijn minst een luisterbeurt gunt, dat zou namelijk moeten volstaan om je van Andersen's enorme kwaliteiten te overtuigen!

RICK FOWLER
BACK ON THE GOOD FOOT
Website Myspace
Label: Jammates CDBaby VIDEO

"Back On The Good Foot": beelden van James Brown komen me voor de geest bij het zien van de titel, maar de foto op de hoes geeft me eerder een vermoeden met een blues gitarist te doen te hebben. Dat vermoeden blijkt juist, Rick Fowler is een artiest die met stevige bluesnummers en bluesrock de kost verdient, en hij is er zwaar door besmet. Zijn eerste nummer vertelt dat verhaal al onmiddellijk. "I'm Infected With The Blues" zingt hij in deze stevig klinkende bluesrock track. Er blijkt geen genezing meer mogelijk. We kunnen er over meespreken Rick, breek ons de bek niet open. Maar ja, er bestaan ergere ziektes. Een dagelijkse portie "Rootstime" helpt al aardig. En ja, in het derde nummer op deze schijf geeft hij het al toe; "Feel So Much Better", een relaxte slow blues met subtiele, maar intense gitaarpassages, met toevoeging van een warm klinkende Hammond B3 van niemand minder dan Randall Bramlett. Meteen één van de knapste nummers een van de knapste nummers van Rick's. En ja, hij is reeds "Back On The Good Foot" in de volgende song. Met Randall Bramblett en zijn ganse band als begeleidersplus daar bovenop Bill Berry, de R.E.M drummer als gast zit je natuurlijk met een topbezetting, en dat hoor je ook. Er wordt prima gemusiceerd op deze "Back On The Good Foot". Rick leeft momenteel in Athens Georgia, zijn muzikale basis is vooral opgebouwd uit Britse blues en rock invloeden en dat hoor je inde afsluiter, een remake van de Savoy Brown klassieker. Verder noemt hij zelf Robin Trower en de jonge Johnny Winter als hoofdinspiratie voor zijn muziek, al hoor je daar nergens rechtstreekse verwijzingen naar. Wat je wel hoort is dat het bij Rick gaat om de muziek, niet om de populariteit. Mooi is ook het akoestische en rustige "Hitchhiking", met de resonator van Micheal J.Steele die voor een mooi tegengewicht zorgt voor Rick's gitaarspel. Rick is een sterke songwriter en vooral een storyteller, zijn teksten zijn even belangrijk als de uitstekende muziek die hij maakt, luister maar naar "Preacher" en "Running For The Truth" waar hij achtereenvolgens brandhout maakt van hypocriete religie en politiek. Rick Fowler bewijst met deze "Back On The Good Foot" dat niet alle bluesrock uit Stevie Ray’s hoek hoeft te komen. Iemand die zich vandaag laat inspireren door Kim Simmons en andere voormalige Britse blues gitaristen heeft al dadelijk mijn sympathie.
(RON)

THE JOHNS
FORESIGHT / POORSIGHT
Website Myspace Info: Hemifrån
Label : Company Inc. Chicago
CD-Baby

The Johns is een nieuwe groep uit Chicago die opgebouwd werd rond zanger-gitarist Jon Scarpelli die in zijn nog prille muzikale carrière al in diverse stijlen actief is geweest. Zo spendeerde hij enkele jaren aan de jazzmuziek, speelde hij in een jamband en schreeuwde hij zich enige tijd hees in een heavy metalgroep die Vessel heette. Als kind leerde hij piano spelen en zo begon hij ook al vrij jong eigen liedjes te componeren, hetgeen hem nu heel goed van pas komt in deze nieuwe groep waarin ook zijn broer Mat Scarpelli en twee oude vrienden Mark Carlson (op drums) en Tim Smyth (op bas) een plaatsje hebben gekregen. Met de groepsnaam willen ze aangeven dat ze het liefst van al in volle anonimiteit zouden willen blijven werken. Vorig jaar lieten ze voor het eerst van zich horen met “The Johns EP” en nu is er dus een eerste full-cd. De muziek op deze debuutplaat voor The Johns “foresight/poorsight” kan je alternatieve rock noemen. In enkele nummers zoals “Defeatist”, “Bear Hugs” en “Green Collar” lijkt er zelfs een Kooks-song of een Coldplay-hitje gebracht te worden. Beide liedjes hebben ook een swingend deuntje meegekregen. Voor het overige zijn het echter eerder melodieuze ballads op deze plaat. “Love In A Dangerous Place” zou je ook op een plaat van Jeff Buckley kunnen verwachten. Andere songs als “Compass Rose”, “A Snake And Rose” en “Wake Me Up” drijven op pianoklanken en melancholisch gezongen teksten over persoonlijke levenservaringen. “Can’t Carry No More” is de uitzondering die de regel moet bevestigen: een klassiek swingend en rockend niemendalletje maar wel bijzonder leuk en een welkome afwisseling tussen de vele songs over ellende, verdriet en treurnis. “Translations” begint heel rustig en wordt in waarachtige Coldplay-stijl uitgebouwd tot een epische rocksong zoals we die ook wel eens aangeboden krijgen door een band als My Morning Jacket. De afsluitende song “Are You Still Coming” begint met het geluid van een voorbijsporende trein en is alweer droefheid ten top. Toch is er iets wat ons doet vermoeden dat deze Johns met hun debuutalbum al meteen op het juiste spoor richting eer en roem zitten. Afwachten wat de opvolger brengt: bevestiging of aanleiding tot vergeten. “foresight/poorsight” is alvast heel tof.
(valsam)

KATE STRAND
LOST FOUND AND STOLEN
Website Myspace Contact CD-Baby

Nadat ze in een hele reeks groepjes had gezongen en heel wat genres had gespeeld - gaande van rock, pop, electronica tot folk - besloot singer-songwriter Kate Strand om het eens helemaal solo te gaan proberen. Daarvoor trok ze zich terug in twee studiootjes in Los Angeles en in het Californische Laguna Beach (Hollywood) om er aan tien eigen songs te gaan werken. Het resultaat van de noeste arbeid valt nu te beluisteren op haar solodebuut “Lost Found And Stolen”. Zij bespeelt zelf de akoestische en elektrische gitaar op deze voornamelijk akoestische plaat die ze samen met studio-engineer Henrik Linde produceerde. Enkel voor de mooie titeltrack “Lost And Found” werden als gastmuzikanten basgitarist Blane Barker en sitarspeler Morgan Delaney naar de studio gehaald. Deze aanpak zorgt er voor dat dit een sobere en intieme plaat is geworden waarbij enige concentratie bij de beluistering aangewezen is. Kate Strand kent wel wat van liedjes schrijven, zowel qua muziek als qua teksten. Want ook de inhoud van haar ‘storytelling stories’ zijn de moeite van een intense beluistering meer dan waard. De eerste song die onze volle aandacht krijgt is “What The Hell Blues” waarop de elektrische gitaar de hoofdrol speelt. Nadien wordt het heel akoestisch in één van de beste nummers op de cd “Borrowed Words”. Andere tracks die we graag plegen te beluisteren zijn “Closely” met opvallend percussiewerk in zigeunerstijl en het zeer zachtjes en liefelijk kwetsbaar gezongen liedje “Darling”. “Lost Found And Stolen” klinkt vooral alsof Kate Strand haar liedjes voor jou alleen in de huiskamer is komen zingen. Mocht ze dat echt beogen dan is ze te allen tijde welkom ten huize
(valsam)

FIONA BOYES - MOOKIE BRILL - RICH DELGROSSO
LIVE FROM BLUESVILLE
Info: Washboard Productions
Label: Blue Empress Records
VIDEO 1 VIDEO 2

Op de bijhorende tekst kan je ruwweg lezen dat de bluesmuziek van het drietal een nieuw, subtiel en emotioneel krachtveld ontsluiert. Typerender kan het niet, want de drie bluesartiesten die pas voor een eerste maal voor een opname samenkwamen om elf songs Live op plaat te zetten, tasten intuïtief elkaars muzikale ruimtes en dieptes af. Als locatie kozen zij de XM Studio bij Bluesville in Washington D.C waar zij in de hete zomermaand 2007 zonder veel technische spitsvondigheden en volgens de inspiratie van het ogenblik zes covers vertolkten, met daarnaast drie songs van Fiona Boyes en twee van Rich DelGrosso. Fiona zingt de meeste teksten, maar ook haar twee begeleiders, Tom en Rich, zingen af en toe, waarbij de contrasterende stemmen viriel en spontaan aandoen. Dit gezamenlijk album brengt drie doorwinterde blueskrachten samen met elk apart een lange artistieke voorgeschiedenis. En de som is meer dan de delen. De Australische Fiona Boyes brak in Amerika door sinds zij in 2003 in Memphis arriveerde en daar al direct in een wedstrijd de hoofdprijs wegkaapte. Haar rijzende ster bracht haar daarna in alle landen en op de internationale affiche samen met o.m. Hubert Sumlin, Bob Margolin, Kenny Neal en Taj Mahal. Zoals zij enigszins jazzy ‘Good Lord Made You So’ zingt, maakt haar een begenadigde en waardige opvolgster van alle Memphis Minnie’s voor haar. Rich DelGrosso doet daarnaast sensibele miniwonderen met mandoline, steeds discreet en fijnvoelend aanwezig. In zijn eigen ‘Hard To Live With’ zingt hij op zijn beurt stijl- en soulvol alsof hij naast zich de amicale aanwezigheid van Yank Rachell gewaar wordt. Tom ‘Mookie’ Brill tenslotte leeft zich uit op contrabas. Wanneer zijn bas prominenter wordt krijgen de songs meer ‘jumpy’ zwier. Met het silhouet van Lightin’ Hopkins in gedachte stort hij zich vol overgave op bas of harmonica. En op Arthur Crudup’s ‘My Baby Left Me’ voegt hij daar nog vocale passie aan toe. Het drietal is doordrongen van de blueserfenis van de eerste bluespioniers, maar maakt het oude materiaal nieuw door de frisse innovatieve arrangementen. Het respect voor de ziel van de oude muziek blijft echter intact. Zoals Fiona J.B. Lenoir’s ‘Mississippi Road’ vertolkt kan alleen een ontvankelijke rasartieste, zich bewust van de pijn en vermoeienis van hen die lang geleden op stoffige wegen op zoek gingen naar een sprankeltje geluk. Huiveringwekkend mooi.
Marcie

JASON ADAMO
SUNFLOWER
Website Myspace Contact CD-Baby

Wij hebben onze wereldster Salvatore in België maar in Chapel Hill, North Carolina hebben ze Jason Adamo, een hedendaagse singer-songwriter in het soulgenre die zijn liedjes liefdevol en passioneel zingt. “Sunflower” is een ep-tje met vijf liedjes en aan het einde een ‘unplugged’ versie van het nummer “Purple Sky” waar de cd ook mee begint. Compleet met gospelkoorzang van Beverly Kain druipen de emoties en het verdriet om het verlies van een geliefde van die song af. Jaren zeventig-soul die we destijds van voornamelijk zwarte soulzangers konden horen. De stem van Jason Adamo is zijn waardevolste instrument en zijn bereik is indrukwekkend. Voor de opnamen van deze ep kon hij rekenen op een brede schare van topmuzikanten die o.a. met Ben Folds Five en Garth Brooks speelden. Ook in de song “Jackie” lopen de emoties weer hoog op en wordt het zangtalent van Jason Adamo nog maar eens overduidelijk geëtaleerd. Het op een pianomelodie gebaseerde titelnummer “Sunflower” is een mooie ballad met alweer schitterende backing vocals van gospelzangeres Beverly Kain. “Purple Sky” en “Not Ready” zijn wat meer uptempo maar ons kan deze Jason Adamo vooral bekoren als hij zijn hart en ziel uitschreeuwt in de nummers “Sunflower” en “Jackie”. De rauwe en swingende soul van “Miracle” waarin we de stijl van Ben Harper menen te herkennen zorgt dan weer voor welkome afwisseling. Het zijn natuurlijk nog maar een beperkt aantal songs om nu al een brede toekomst te voorspellen voor Jason Adamo en zijn eerste full-cd zal nog voor die bevestiging moeten zorgen. Maar laat ons voor nu maar stellen dat de kaarten zeer gunstig liggen voor dit jonge talent.
(valsam)

RICK TAYLOR
THE WONKY YEARS
Website Myspace Contact
Label: Volunteer Records
CDBaby VIDEO 1 VIDEO 2

Hij komt uit Vancouver, een van de vele Canadese acts die ons deze dagen bereiken, want er lijkt wel een Canadian wave, wat zeg ik, een Canadian tsunami op ons toe te komen momenteel. Er gaat wel geen week voorbij of er komen 1 à 2 releases van Cadana op mijn bureau terecht. Ik moet wel toegeven dat Rick even geduld heeft moeten hebben, net als meerdere anderen, want de stapeltjes cd's beginnen te groeien hier. Iedereen schijnt Rootstime te ontdekken, vooral de artiesten die niet getekend zijn bij major platenfirma’s. Wat dit product al dadelijk speciaal maakt zijn twee dingen: ten eerste, de grote diversiteit van de muziek die er op staat, dat gaat namelijk van rock, blues over western swing, bluegrass en folk naar Americana. Kortom, alle vormen van rootsmuziek. Ten tweede, en dat is misschien de oorzaak van die veelzijdigheid, is er met het samenstellen of het onstaan van deze cd bijna 16 jaar gemoeid.Toch klinkt de cd als een geheel en is de opnamekwaliteit prima, al dateren sommige songs dus van halfweg jaren negentig. Rick heeft een sterke stem, schrijft catchy songs en is naast een fingerpicker ook een meester op de lap steel, maar daar houdt het niet mee op, want ook de bas, allerhande toetsen- en percussie en mondharmonica hebben weinig geheimen voor hem. Rick speelde ook een tijd samen met Willie P.Bennett, de onlangs overleden mandolinespeler die de rechterhand en vriend was van Fred Eaglesmith. Tien nummers, tien stijlen, en alles even professioneel, je ziet maar, je neemt beter je tijd om een sterk product af te leveren, en dat is "The Wonky Years zeker. Met hoogtepunten als "I Feel For You", "Letters From Jane" of de stevige boogie "You Got No Business" en het snelle rockend "Industrial Virgin Blues" is dit een plaat waarop het lange wachten meer dan de moeite waard was.
(RON)