ARCHIEF

JANUARI 2008 - FEBRUARI 2008 - MAART 2008 - APRIL 2008 - MEI 2008 - JUNI 2008

JULI 2008 - AUGUSTUS 2008 - SEPTEMBER 2008 - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008

EACH MONTH MORE THAN 100 REVIEWS FOR YOUR ROOTS LOVIN' EARS!

THE FAB LUSHES - INTRODUCING...

THE KICKIN GRASS BAND - THE KICKIN GRASS BAND

SHANNON LAMBERT-RYAN - ACROSS THE POND

SCOTT ELLISON - ICE STORM

MARCO R. WAGNER & WORLDS COLLIDE - 140 REASONS

DARREN JACK - LIVE AT THE BRIDGE HOTEL

V. A. - BORN TO THE BREED: A TRIB. TO JUDYCOLLINS

RODDY GORDON - LOVE & BLUES

TRAVIS "MOONCHILD" HADDIX - DAYLIGHT AT MIDNIGHT

DORON ZOR - A NEW FUSION



 

 

 

THE FAB LUSHES
INTRODUCING...
Website Myspace Contact
Label: Brampton Records


Mix: 2 parts blues with 1 part rock, 2 parts swing with 1 part funk,add a splash of zydeco and SHAKE WELL

 

Wanneer je het hoesje van de nieuwe cd van Fab Lushes ziet en je kent de groep niet, verwacht je heel wat anders: een "vintage" aandoende foto in sepiatint met drie vetkuiven in glanzende podiumpakken. Op zijn best een cd met oude rockabilly opnames dacht ik. Mis! Zo gauw de eerste noten weerklinken merk je met een hedendaagse blues en rootsrock band te doen te hebben, die stevige, origineel klinkende nummers brengen, waarvan het recept hierboven staat. Ze komen uit San Diego en hun muziek lijkt me ideale party en livemuziek, of zoals ze het zelf noemen: Rockin',Swingin', Drinkin' music. Dat levert sterke nummers op zoals het van John Lee Hooker bekende "This Is Hip", dat hier in een zeer aparte versie gebracht wordt, die de aankoop op zichzelf al rechtvaardigt. Rockabilly zit er inderdaad ook wel in verwerkt, "Talk About A Party" bijvoorbeeld, dar er stevig op los rockt. "Born To Love You" is ook van een heel sterke "hook" voorzien, een gitaarriff die zich lekker in de oren nestelt, oersimpel maar hypnotiserend, terwijjl af en toe de slide van Chris Kelly accenten legt. In "Right Now Baby" een nummer van Roy Gaines lijkt het even op Stray Cats of Lee Rocker. "Rocket Science" waarmee ze afsluiten is dan eerder stevige blues met slidegeluiden zoals we die kennen van Thorogood of Jim Suhler. The Fab Lushes bewijzen met deze "Introducing" een echte live band te zijn, die rondom de slide gitaar van Chris Kelly opgebouwd is en die met nummers als "All Around The World" van Ike Turner en aanverwanten, de boel stevig op stelten kunnen zetten. Christopher Michaels zorgt met zijn staande bas voor het rockabilly gehalte van de nummers bijgestaan door drummer Ted Burgess en accordeonist Randy Mroczynski. Deze laatste geeft een mooi zydecosmaakje aan "Hot Tamale Baby", net als in "What's Up". De rockers "Troublemaker" en "Tourmaline" zijn verdere nummers die de veelzijdigheid en sterkte van dit quartet onderstrepen. Voor wie houdt van een combinatie van blues met rockabilly en fans van de Paladins en aanverwanten, zeker een aanrader.
(RON)



 

 

THE KICKIN GRASS BAND
Website Myspace CDBaby
Label: Superfan Records
VIDEO 1 VIDEO 2

 

Liefhebber van rootsmuziek en toch een beetje bang van Bluegrass? Dan heeft u waarschijnlijk steeds naar de verkeerde bands binnen dit genre geluisterd. Wie de moeite wil nemen om de vooroordelen tegen Bluegrass even opzij te schuiven, wil ik van ganser harte ‘The Kickin Grass Band’ aanbevelen. Deze schitterende band uit Raleigh (North-Carolina) heeft namelijk zo’n formidabele plaat gemaakt dat ze geen enkele mens van goede wil onberoerd zal laten. Als u ook maar een beetje van de soundtrack van ‘O Brother, Where Art Thou?’ hebt gehouden, moet U deze ‘Kickin Grass Band’ absoluut leren kennen. De band won her en der enkele prijzen op festivals in de Verenigde Staten, maar is voor de rest in Europa volslagen onbekend. Deze titelloze plaat is reeds hun derde uitgave en hopelijk wordt ze ook de grote doorbraak voor de groep uit Raleigh. De vijfkoppige band (gitaar, banjo, mandoline, contrabas en viool) produceert zo’n fabuleus samenspel dat onze oren er spontaan van gaan flapperen. Op slechts enkele uitzonderingen na, zijn al de prachtsongs op deze plaat geschreven door componiste Lynda Wittig, die tevens zang en gitaar voor haar rekening neemt in het quintet. Bij elk nieuw nummer dat je beluistert, denk je meteen dat je met een Bluegrass klassieker te maken hebt die minstens een halve eeuw oud is. Fout dus! Dit zijn (bijna) allemaal zelf geschreven originals. ‘Hometown’, het openingsnummer op deze plaat, zet meteen de toon; banjo, mandoline en viool smeken om ter meest om aandacht, terwijl de mooie stem van Lydia er lustig overheen klimt. In ‘Cold Frosty Window’ (een duet met bassist Patrick Walsh) wordt er doorheen de koude, mistige eenzaamheid spijt betuigd omdat het liefje een ander heeft. De enige echte cover (van Roger Miller) op de plaat is ‘Chug A Lug’, een heerlijk dronkemanslied (tevens gezongen door Wash) dat in elke betere saloon niet mag ontbreken. Het prachtige ‘Run Away’ kan zondermeer de vergelijking aan met het allerbeste van Gillian Welch of Alison Krauss. ‘Rambling Man’ leert ons: ‘Never marry a rambling man, less you want to marry twice’. Voor de onweerstaanbare traditional ‘Cherokee Shuffle’ halen wij graag onze beste cowboyboots uit de kast voor een square dansje. En ‘Gasoline Blues’ (over de hoge olieprijzen) klinkt ontegensprekelijk als een song van de grote Jimmie Rodgers, compleet met enkele fijne jodelmomenten er bovenop. Maar ook dit nummer is wel degelijk een song van zangeres Lydia Wittig. Chapeau! We nemen onze cowboyhoed graag voor deze dame af. Op de website van The Kickin Grass Band staat te lezen dat de band o.m. op festivals, verjaardagpartijen, trouwfeesten, begrafenissen, voetbalwedstrijden, schoolfeesten, kampvuren én… ‘fire alarm evacuations’ speelt. Het leven moet mooi zijn daar in Raleigh. Toch verdient deze band veel meer dan alleen lokale belangstelling. Laat je dus zeker niet afschrikken door het label ‘Bluegrass’. Want, Yihaah… dit is gewoon een steengoede plaat.
Shake



 

 

 

SHANNON LAMBERT-RYAN
ACROSS THE POND
Website Contact CD-Baby

 

Bij het beluisteren van “Across The Pond “van Shannon Lambert-Ryan hoor je louter Schotse en Ierse traditionele muziek. Materiaal dat je zeker niet van een inwoner van het Amerikaanse Philadelphia zou verwachten. Dit is haar debuutplaat waarvoor ze op vakkundige steun van o.a. Fionan de Barra (van ‘Moya Brennan’), Kevin Henderson (van ‘Boys Of The Lough’) en van Stuart Eaglesham (van ‘Wolfstone’) mocht rekenen. Dit zijn allemaal muzikanten met een door de jaren heen opgebouwde rijke ervaring in het brengen van traditionele Keltische liedjes. Na de opname van deze cd vormde het viertal een nieuwe formatie onder de naam “Runa”. Shannon Lambert-Ryan geeft een hedendaagse klankkleur aan de negen traditionals op het album. Zij is van opleiding pianiste en was gedurende twee jaar leadzangeres bij de wereldmuziekgroep ‘The Guy Mendilow Band’. Voor de opname van “Across The Pond” trokken ze naar de Mo Studios in Dublin, Ierland. Kwestie van het Keltische bloed van naderbij te voelen stromen. Zij heeft een typische stem voor dit soort liedjes zoals te horen valt in o.a. “Bogie’s Bonnie Belle”, Betsy Belle And Mary Gray” en in het stokoude “Amazing Grace / Si Beag, Si Mor”. We zijn er van overtuigd dat Shannon Lambert-Ryan met deze plaat zeer hoog kan scoren in de landen van het Britse continent zoals Ierland, Wales en Schotland. Maar anderzijds vrezen we ook een beetje dat het voornamelijk akoestisch gebrachte traditionele werk buiten deze landen toch heel moeilijk afzet zal kunnen vinden. Het is namelijk allemaal een beetje te sterk aanleunend bij de originele rootsmuziek met fiddle, mandoline en gitaar. Daarvoor is er in andere Europese landen of in Amerika niet echt een publiek te vinden of je zou al ‘Clannad’ of ‘The Chieftains’ moeten heten.
(valsam)



 

 

SCOTT ELLISON
ICE STORM
Myspace
Label: Earwig records
Distr.: Parsifal

 

Tulsa, Oklahoma, de stad die zijn eigen stempel drukte op de blues met een laid back, lazy soundje, denk maar aan nummers als Clapton's "Lay Down Sally", en de muziek zoals JJ Cale 'm brengt en wat men later de Tulsa sound is gaan noemen. Een van de belangrijkste vertolkers van die sound was Jimmy Byfield , die met zijn band "Rockin' Jimmy and The Brothers of The Night" twee fantastische platen maakte, maar die spijtig genoeg, ondanks zijn talent compleet onbekend bleef. Hij was trouwens de schrijver van "Lay Down Sally" wat Clapton wat later coverde.Toch willen we even deze Tulsa man huldigen voor het plezier wat we aan die twee lp's mocht beleven. Tot zover wat betreft de typische Tulsa muziek. Niet direct wat je van deze Scott Ellison moet verwachten, ook al is hij een inwoner van datzelfde Tulsa. Scott is, en dat wisten we al door zijn vorige releases, een bluesgitarist die meer de bluesrock toegedaan is, zonder echter dat clichématige. "Steamin" waarmee hier geopend wordt, doet zijn naam eer aan, een stomende shuffle met een hakkend Stevie Ray Vaughan achtige riff. Wat Albert King invloeden krijgen we in "Big Blue Car", genre "Cadillac Assembly Line". "Pride" rijmt met slide en dat is ook het hoofdingrediënt van deze song, een funky ritme dient als basis voor deze talking blues. Meer slide in "Fourth Of July", een moderne bluesrock- variatie op een oude Chicago bluesriff. "Why'd Ya Lie To Me" is een nummer dat me onwillekeurig herinnert aan Dr Feelgood, eenvoudig van opbouw, met een simpele slide en Scott's stem die het minder houdt tussen Lee Brilleaux en Howlin' Wolf. Na een paar maal luisteren krijg je het niet meer uit je hoofd verdreven. Verrassend is daarna "Ice Storm", een moderne jump blues met mooie sax en unisono gitaar, Scott laat zich van zijn meest swingende jazzy kant zien. Prachtig! Afsluiten doet Scott met "Where You Stand With Me" een nummer dat met een soul injectie door de blazers nog een andere kant laat zien van Scott Ellison, een soulvolle ballad, echter voorzien van wat Albert King/Gary Moore geïnspireerd gitaarwerk. "Ice Storm" van Scott Ellison is een knappe bluesrock cd die door de songkeuze en zijn luchtige aanpak een verademing is in het genre.
(RON)



 

 

MARCO R. WAGNER & WORLDS COLLIDE
140 REASONS
Website Myspace Contact
Info: Precedent Entertainment Contact
Label : Several Records S.L.

 

“140 Reasons” is de titel van de nieuwe cd van Marco R. Wagner (zijn volledige naam is Marco Antonio Rodriguez Wagner), een Braziliaanse pop & bluesmuzikant die zijn eerste scholing op 9-jarige leeftijd genoot in Rio de Janeiro waar hij kennis maakte met samba, bossanova en ‘Musica Popular Brasileira’ (MPB). Daarna besloot hij om uit te zwermen naar New York en Nashville en zich nadien finaal in het Spaanse Madrid te gaan settelen en er zich meester te maken in de kunst van het flamencogitaarspel. Op 16-jarige leeftijd maakte hij al actief deel uit van ‘La Movida’, de bekende Madrileense kunst en cultuurscène. Hij werd een veelvuldig gevraagde gitarist in Spanje en speelde vaak samen met de muzikanten die nu nog steeds deel uitmaken van de formatie “Worlds Collide”. Wij zullen je hier nu geen 140 redenen geven om naar de plaat van deze artiest te gaan luisteren. Toch proberen we je een inzicht te verschaffen in de geschiedenis die hij als artiest heeft doorgemaakt en je te laten kennismaken met de zelfgeschreven liedjes die op deze mooie plaat te beluisteren zijn. Vanzelfsprekend heeft hij tijdens zijn levensreis doorheen diverse culturen allerlei invloeden opgesnoven die in zijn hedendaagse muziek terug te horen zijn. Zo zijn het Spaanse gitaarspel en de raakvlakken met de tex-mexsound opvallend aanwezig, vooral in het in een mix van Spaans en Engels gezongen liedje “Hasta Luego, Please”, één van de beste songs op “140 Reasons”. Maar ook andere invloeden van singer-songwriters als James Taylor en Jackson Browne en het gitaarspel van Eric Clapton zijn duidelijk hoorbaar in andere tracks zoals “All Because I’m Not With You”, “Troubled Soul” en “Where Two Worlds Collide”. Verder experimenteert Marco R. Wagner overvloedig met blues in songs als “”Ride The Blues”, de titeltrack “140 Reasons” en het afsluitende “Just Call On Mr. Blues” dat vocaal ondersteund wordt door blueszangeres Mimi Rice. Op dit album staat ook de song “Democratize” dat veel gespeeld wordt op de radio en ook op de playlist van Neil Youngs’ “Living With War”-website voorkomt. Tenslotte gaat onze bewondering ook nog uit naar enkele eenvoudige liefdesliedjes op dit album. “Just Another Heartbreak” en “Song For The Chosen Few” misstaan helemaal niet tussen de andere bovenvermelde nummers. “140 Reasons” is een aangenaam schijfje.
(valsam)



 

 

 

DARREN JACK
LIVE AT THE BRIDGE HOTEL
Website Myspace Contact VIDEO

 

Deze talentvolle bluesrock gitarist is afkomstig uit New South Wales, in Australië. Hij timmert reeds vijftien jaar aan de weg, en heeft zodoende al zo goed als op elk blues festival "down under" zijn talenten kunnen demonstreren. Met zijn driemanformatie heeft hij via indrukwekkende live performances langzamerhand een stevige reputatie kunnen opbouwen. Een live reputatie waarvan hij ons nu met deze opname in het Bridge Hotel een unieke inblik geeft op zijn podiumprestaties. Dit is bluesrock die eerder Britse roots heeft dan Amerikaanse naar mijn mening. De opener van het concert zegt genoeg "I'm So Glad", de Cream cover, zet al dadelijk de toon. Verder hoor ik regelmatig het geluid van Robin Trower terug in Darren's gitaarspel, alhoewel Texaanse invloeden ook aanwezig zijn. Geen live bluesrock cd zonder de obligate Hendrix cover natuurlijk en deze korte cd eindigt dan ook met de elf minuten durende versie van Voodoo Child (Slight Return). Weinig echt vernieuwende of apart klinkende dingen op deze live cd natuurlijk, maar daartegenover staat een show die er bij de liefhebbers van dit genre zal ingaan als gesneden koek, met gitaarvuurwerk van het betere genre. Ballads of ruigere up-tempo rockers, alles brengt hij met veel verve en losjes uit de pols. Neen, deze Darren Jack moet voor niemand onderdoen op dat gebied.
(RON)




 

 

 

VARIOUS ARTISTS
BORN TO THE BREED: A TRIB. TO JUDYCOLLINS
Website Label: Wildflower Distr.: Rough Trade

 

Op dit tribute album stort een handvol bekende artiesten zich op de liedjes van de beroemde folkzangeres Judy Collins. Het idee ontstond toen Chrissie Hynde aan Collins bekende dat "My Father" een van haar favoriete liedjes is. Judy zocht een reden om Chrissie zover te krijgen dat ze het op plaat zou zetten, en initieerde dan ook zelf dit album op haar eigen label Wildflower. Tributes zijn vaak wisselvallig te noemen en bevatten meestal ook artiesten waar je nooit van gehoord hebt die dan tussen grootheden staan. Dit is wel een zeer geslaagd tribute album geworden want onder de indrukwekkende deelnemerslijst vinden we o.a. Rufus Wainwright, Jimmy Webb, Leonard Cohen, Joan Baez en Shawn Colvin die dit album schitterend opent met "Secret Gardens", gevolgd wordt door het even mooie "Easy Times" gezongen door Jim Lauderdale. Dolly Parton mag volgen met het vrolijke countrynummer "The Fisherman's Song". Hoogtepunt op deze cd komt van de man die ik zeer hoog waardeer: Rufus Wainwright. Ik heb Wainwright meer nummers horen coveren, en het lukt hem deze keer weer om mij torenhoog kippenvel te bezorgen. Wat een ongelooflijk mooi liedje is "Albatross" toch en hoe heerlijk om hem zo te horen galmen onder begeleiding van sprankelend pianospel en cello. Dan denk je even op adem te kunnen komen maar dan hakt "Fortune of Soldiers" van The Webb Sisters er ook wel in. Misschien omdat die mood zo is omgeslagen, maar misschien ook gewoon omdat het een mooi nummer is dat schitterend gezongen wordt. Na "Song for Martin" van Kenny White dat door de trompet een jazzy inslag heeft is het de beurt aan Joan Baez met haar vertolking van "Since You’ve Asked", meteen tweede hoogtepunt. Chrissie Hynde is blijkbaar ook nog steeds actief en covert hier "My Father". Als ik haar hier zo hoor mag ze van mij best snel weer met wat eigen werk komen. De uitvoering van titelsong "Born To The Breed" door Amy Speace (die in het begin van dit jaar indruk maakte met "Songs For Bright Street") is één volgende uitschieter. Na "Trust Your Heart" van Bernadette Peters zingt Jimmy Webb vervolgens onder sobere begeleiding "Fallow Way": eenvoudig en doeltreffend. Gewoon mooi. Dar Williams zingt loepzuiver "Weaver Song (Holly's Song)" en "Song for Sarajevo" van Ali Eskandarian past ook mooi in de combinatie artiesten en songs op deze cd. In "Che" zingt James Mudriczki op een achtergrond van geprogrammeerde elektronische klanken en wonderwel blijft het nummer overeind en klinkt het nergens gekunsteld, het doorbreekt een beetje het magische dat over dit album hangt. Tot slot mag Leonard Cohen afsluiten met een 'spoken word' in de vorm van "Since You've Asked". Kortom : Een fantastisch eerbetoon, dat zowel komt door de hoge kwaliteit van Collins’ liedjes, als door de vaak boeiende interpretaties.



 

 

RODDY GORDON
LOVE & BLUES
Website Myspace
Label: Locrian Records
CDBaby

 

Ook Roddy Gordon werd volgens zijn verhaal via de bluesklassieker ‘St. James Infirmary’ tot de blues bekeerd. Hij is niet de eerste en zal wellicht ook niet de laatste zijn. Zijn vertolking van deze bluessong brengt hij alleszins doodeerlijk. Met zijn Iers/Schotse achtergrond is dat niet vanzelfsprekend, al zou deze song zijn oorsprong vinden in de oude Engelse folksong ‘ The Unfortunate Lad’. Geboren in 1951 in Aberdeen schipperde Roddy als kind tussen de toen nog folky Bob Dylan en de Engelse rockblues van de Rolling Stones. Hij kon niet vlug genoeg afreizen naar Londen waar de stadslichten en de muziekscène hem lokte. Aanvankelijk beperkte zijn publiek optreden zich tot de straten van Soho Londen. Daarna trad hij regelmatig op in pubs en de betere cafés, folkclubs en wijnhuizen. Hij trok de lijn verder door naar het rockcircuit en vormde zijn eigen band waarmee hij optrad in het befaamde ‘London Hard Rock Café’ en ‘The Speakeasy’. Die jarenlange ervaring sijpelt door in de tien songs op deze ‘Love & Blues’, waarbij zijn elektrische en akoestische gitaren bluesy begeleiden. Soms grijpt hij naar de bluesharp. Zijn zoon Lyndon doet mee met bas. Samen met drummer Tom Stehlik geeft dit trio een mooie uitvoering aan de zelf gepende songs van Roddy, op de twee traditionals na. Behalve het tijdloze ‘St. James Infirmary’ bewerkt hij ook de Schotse folksong ‘McPhersons Rant’ en doet dan aan Ron Kavana of Rodney Crowell denken. Hij buigt het echter om naar Keltische blues, want dat is het vaarwater waarin Roddy Gordon zich ondanks alles thuis voelt. Teleurstellingen met managers en andere tegenslagen maakten dat Roddy uiteindelijk naar Australië trok en in Sydney van zijn muziek probeerde te leven tot hij in de eighties weer in Londen belandde. Dat hij al die jaren met de beste muzikanten werkte en een schat van verhalen in zijn rugzak meedraagt zal je vermoedelijk ooit vernemen wanneer zijn memorieboek af is en uitgegeven wordt. Sinds enkele jaren woont hij terug in Australië, meer specifiek in de heuvels van Adelaïde, maar vloog even naar Londen over om dit Love & Blues album op te nemen. Dat zijn meteen de kernwoorden die de songs hun kleur en inhoud geven. Want behalve rockblues en boogie weet zijn Schotse bardstem in de Love songs alle passie uit te schreeuwen, zoals in de noodkreet ‘No Crying’. De dingen die voorbij zijn en de jaren die achter hem liggen drijven hem soms naar nostalgische ‘slow’ blues. En in de schitterende liefdessong ‘She’s Mine’ gebruikt hij zijn gitaar als melodische spreekbuis om zijn gekweld verlangen te verlichten. Zijn mix van blues, roots en folk geeft een fantasievolle vertaling van wat Roddy in veertig jaren aan invloeden opnam.. Hij integreerde het intuïtief in eigen verwerkte bluesbelevenis.
Marcie



 

 

TRAVIS "MOONCHILD" HADDIX
DAYLIGHT AT MIDNIGHT
Website Label: Earwig records
Distr.: Parsifal


 

"I am the best that I can be, and since no one else can be me, there's none better!"
Travis "Moonchild" Haddix.

 

Naast zijn werk bij Little Johnny Taylor en Arie Bluesboy White, en het schrijven van songmateriaal voor Dickie Williams, Jimmy Dawkins, Micheal Burks en Son Seals, speelde de in Mississippi geboren, maar momenteel in Cleveland wonende Travis Haddix zelf een groot aantal cd's vol, 20 ondertussen. Zijn nieuwste, een re-release van de cd die vorig jaar op het eigen Wann-Sonn label verscheen,wordt nu hier in België verdeeld door het Earwig label. Travis Haddix brengt modern klinkende Chicago blues, die doet Denken aan Jimmy Johnson , Micheal Burks en Son Seals. Maar ook de invloeden van de vroegere Watt/Stax dagen, die er dank zij de blazers en de aparte ritmesectie binnensluipen, zijn duidelijk aanwezig. Vooral Travis' messcherpe, snedige gitaarwerk en de wat funky soulritmes maken dat zijn sound zo hedendaags klinkt.Neem bijvoorbeeld "What To Do" is een pure funkexplosie, waar James Brown om het hoekje komt kijken. "Good Buddy Blues" heeft zowel trekjes van Albert King en Albert Collins gitaarwerk, maar het ritme zit boordevol funk en soulinvloeden. De titelsong "Daylight At Midnight" en meer nog "Backward Baby" heeft Albert King als grote voorbeeld, terwijl de pure soulsong "Who Could I Be?" de hoogdagen van Stax even doet herleven. Dus, voor liefhebbers van hedendaagse soul en blues, voorzien van vinnige gitaarbijdragen: deze cd is net wat je nodig hebt.
(RON)



 

 

DORON ZOR
A NEW FUSION
Website Myspace CDBaby
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

 

Doron Zor is één van Canada's bekendste gitaristen. Hij is een man die zijn sporen reeds verdiende tijdens talloos sessiewerk en een eigen debuut. Hij speelt fusion rock, niet direct een genre wat we hier veel terugvinden. Als het echter, zoals hier, met zijn wortels in de blues geënt is, zijn wij er altijd voor te vinden. Naast onze cd speler liggen trouwens nog wat releases in dezelfde richting op bespreking te wachten, welke de volgende dagen aan de beurt gaan komen. Het lijkt toevallig wel de maand van de fusion releases. Doron Zor's gitaargeluid situeert zich ergens tussen dat van Robben Ford, Larry Carlton en Lee Ritenour. Hij speelt dus tamelijk melodieus en bluesy, net als deze heren, al zorgt bassist Jon Czechowski voor een strak funky ritme. Nu kan een van de bijgevoegde clipjes wellicht die indruk geven, maar Doron is zeker geen "schredder", dit is slechts een promo voor de handgemaakte "Dot On Shaft " gitaren waarvoor hij endorser is, zoals men dat in het vakjargon noemt. Funk, jazz, blues, soms zelfs wat samba ritmes, allemaal zit het samengesmolten op deze release, vandaar ook de naam fusion natuurlijk. Van de negen songs zijn er slechts drie met zang (Marshall Dane), maar Doron is natuurlijk een gitarist, dus gaan we daarover niet klagen. "Susing It Out" waarmee deze cd opent is een Braziliaans aandoend nummer, samba-fusion zou je het kunnen noemen, waarin de uitstekende drummer Paul Delong zijn vakmanschap kan tonen. De funky shuffle " Don't Forget To Smooth It" heeft zijn naam niet gestolen, het is een lekker glad klinkende jazzy instrumental met een flinke scheut blues eraan toegevoegd. Tijd voor de eerste vocals , Marshall Dane zorgt ervoor in "Cat In A Cage", een nummer dat diezelfde ingrediënten bevat, funk jazz en blues, perfect gedoseerd , terwijl Marshall's relaxte stem zijn werk doet. Hier en daar zijn de jazzrock elementen wat sterker aanwezig, zoals in "Drunken Egg" waarin het er wat intenser, nerveuzer rockender aan toegaat. In "Detroit Bleeds" waar Marshall hulp krijgt van Chris Hall voor de zangpartijen en op de herneming van "Cat In A Cage", dat ter afsluiting overgaat in "Devil Woman" krijgen we een verderzetting van datzelfde geluid van Doron Zor. High energy fusion met rond die sterke gitaar opgebouwde songs en een vakmanshap van Doron's band zoals we dat slechts zelden horen. Fusionlovers, even luisteren.
(RON)