ARCHIEF

JANUARI 2008 - FEBRUARI 2008 - MAART 2008 - APRIL 2008 - MEI 2008 - JUNI 2008

JULI 2008 - AUGUSTUS 2008 - SEPTEMBER 2008 - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008

WAYLON JENNINGS - LIVE FROM AUSTIN TEXAS (DVD)

LOU De ADDER - MISTER ECLECTIC

VARIOUS ARTISTS - A JAZZ & BLUES CHRISTMAS - PUTUMAYO SAMPLER

MISSISSIPPI SHAKEDOWN - THE BLUES LIVES HERE

RED MOLLY - LOVE AND OTHER TRAGEDIES

RIVERS CUOMO - ALONE II - THE HOME RECORDINGS OF RIVERS CUOMO

WOLF MAIL - LIVE BLUES IN RED SQUARE

JAKE AND THE LEPRECHAUNS - A LONG DASH (FOLLOWED BY TEN SECONDS OF SILENCE)

LESLI - SLEEPWALKERS LAMENT

MIGHTY SAM McCLAIN - BLUES FOR THE SOUL

WAYLON JENNINGS
LIVE FROM AUSTIN TEXAS (DVD)
Website Label: New West Records
Live from Austin TX
Distr.: Sonic Rendezvous
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

De naam van countryster Waylon Jennings wordt meestal in dezelfde adem vernoemd als Johnny Cash (waarmee hij ooit een flat deelde), Kris Kristofferson en Willie Nelson. Samen vormde dit viertal ooit de supergroep The Highwayman (1985-1995). Maar toen al had Waylon Jennings er een hele carrière opzitten. Zo speelde deze in 1959 mee als bassist in de band van Buddy Holly op die tragische februarinacht in 1959 (the day the Music died), waarna Ritchie Valens, Buddy Holly en J.P. Richardson omkwamen in een vliegtuigcrash. Het was eerst de bedoeling dat Jennings zou meevliegen, maar deze had in laatste instantie zijn plaats afgestaan aan de zieke Richardson. Bij het vertrek grapte Buddy Holly nog: "I hope your ole bus freezes up!" waarop Jennings reageerde: "I hope your damn plane crashes!". Een uitspraak die hem zijn hele leven zou blijven achtervolgen. Na de dood van Holly duurde het verscheidene jaren vooraleer Jennings zijn carrière weer uit het slop wist te halen. Een belangrijke factor hierin was een intense samenwerking met zijn oude makker Willie Nelson, begin jaren ’70, waarmee hij verscheidene hits scoorde. De muziek die ze produceerden zou bekend worden als ‘Outlaw Country’. Later zouden ook figuren als Cash, Kristofferson en Williams Jr. onder dezelfde noemer opereren. Waylon Jennings overleed in 2002 aan de gevolgen van diabetes, waarmee hij de laatste jaren van zijn leven erg kampte. Een jaar eerder was zijn linkervoet omwille van dezelfde ziekte reeds afgezet. Op deze DVD, opgenomen op 7 augustus 1984 in de Austin City Limits, staan zowel eigen nummers (sommigen samen geschreven met spitsbroeder Nelson) als covers. Zo opent Jennings met een eigen, afwijkende , versie van ‘Are You Ready For The Country’ (Neil Young). In de vijfkoppige band van Jennings valt meteen de aanwezigheid van Ralph Mooney op, een man met grote reputatie als steel gitarist. Er kan oa genoten worden van hits als ‘You Asked Me To’, het naar eigen zeggen autobiografische‘ I’ve Always Been Crazy’ en ‘Good Hearted Woman’, waarin Waylon één strofe lang zijn co-writer Willie Nelson imiteert, door één neusgat dicht te knijpen (hilarisch!). Ook de moeite ‘People Up In Texas’, een soort Texaanse versie van ‘Vlaanderen Boven’, dat besluit met de zelfgenoegzame regels: ‘People up inTexas think that the rest of all the world is over seas’. De eerste helft van de jaren ’80 waren voor de meeste Country Outlaws misschien niet de meest creatieve periode uit hun loopbaan, maar toch is deze DVD meer dan voldoende entertainend om er een uurtje voor uit te trekken. Het belang van een figuur als Waylon Jennings voor de Amerikaanse countrymuziek wordt er nogmaals door onderstreept.
Shake

LOU De ADDER
MISTER ECLECTIC
Website CDBaby

Rare titel misschien voor deze vierde cd van deze Canadese fusion gitarist uit Ontario. Toch is de titel goed gekozen want eclectic betekent zoveel als niet behoren tot een bepaalde strekking, maar gebruik maken van zoveel mogelijk positieve elementen van verschillende strekkingen. Dat is dan ook wat we hier te horen krijgen, een gitarist die van alle markten thuis is en de stijlen die hij ons laat horen tot in de puntjes beheerst. Dat hij daarbij nog een meer dan behoorlijke stem bezit is daarbij nog mooi meegenomen. R&B, pure blues, fusion blues, funk, country, jazz en nog wat dingen die daarbuiten vallen, alles brengt hij met klasse, vandaar het gedistingeerde "Mister" in de titel waarschijnlijk. Soms klinkt hij wat als Robben Ford, maar meestal als zichzelf, de blues die hij brengt klinkt modern, met net genoeg popinvloeden om van een mooie productie te kunnen spreken zonder echter de bluesbasis op te geven, welke invloeden hij ook vermengt. Neem nu bijvoorbeeld het mooie "Tell Me The Way It Is" waarbij Latin invloeden en wat poppy vocals zich mengen met de jazzy sax en Lou's prachtige gitaarlijnen. De cd opent met een swingend "Seeing My Baby Tonight" met strakke blazers, om gevolgd te worden door het funky "You're The One", één van die nummers waar het gitaarwerk richting Robben Ford gaat, net als in mijn twee favoriete songs op deze plaat, "I'm Leaving This Place" en "You Told Me That You Loved Me", waar hij op gitaargebied goed op dreef is. "Waiting Here For You" heeft zelfs wat Steely Dan sfeer in zich. Heel wat moois bereikt ons momenteel uit Canada, en deze Lou DeAdder is er zeker één van. We horen dat zijn volgende cd al goed opschiet, dat zou zijn vijfde worden sinds eind 2005. Een hard werkende artiest als hij mag gerust wat meer naambekendheid krijgen vinden wij bij Rootstime. Als wij daarbij mogen helpen, graag! Dus even luisteren, gitaarliefhebbers.
(RON)

VARIOUS ARTISTS
A JAZZ & BLUES CHRISTMAS
PUTUMAYO SAMPLER

Wil je tijdens het kerstdiner voor één keer eens geen stroperige, zeemzoete "Oh Tannenbaum", "Holy Night" of "White Christmas" meer horen zoals de voorbije jaren, wel, hang dat zilveren schijfje als versiering in de boom of beter nog: smijt het in het gezellig knapperende haardvuur. Niet zo goed voor het milieu misschien, wel goed voor de oren. Als vervanging kan ik je wel deze Putumayo verzamelaar aanraden: "A Jazz And Blues Christmas". Toegegeven, niet de origineelste titel, maar met de muziek erop is niks mis. Integendeel, de tien blues en jazz songs die op deze kerstplaat terug te vinden zijn, zijn niet te zoet, al is 't wel "earcandy". Niet moeilijk als je weet dat er songs op staan van jazz en bluesgroten als B.B King, Charles Brown, Ray Charles, Ramsey Lewis en tevens enkele minder bekende namen als Riff Ruffin en The Mighty Blue Kings, namen die je wel moet leren kennen, want de songs die ze op deze kerstcd brengen, mogen er best wezen. Zo is er de uitstekende jazz- en blueszangeres Topsy Chapman, die met een prachtige jazzy song "The Christmas Blues", één van de betere songs op deze cd brengt. De eerder vernoemde Riff Ruffin kenden we ook niet, maar zijn "Christmas Baby", een big band nummer met een portie jazz en blues in perfecte hoeveelheden vermengd, is mooi en sfeervol. Mighty King Blue was eveneens een nieuwkomer voor ons, maar als we hem omschrijven als een jonge "Ray Charles", lijkt ons dat geen overdrijving. De grote kleppers zoals B.B, Ramsey en de echte Ray zorgen zoals we dat gewoon zijn, ook hier weer voor topkwaliteit. Daardoor is "A Jazz & Blues Christmas" een leuke plaat geworden, ideaal voor onder de kerstboom voor je blues of jazz minnende papa, opa, manlief of wie dan ook. Maar doe 'm beter niet cadeau en hou hem lekker voor jezelf, de kerstdagen zullen nog nooit zo goed geklonken hebben. Een witte kerst zien we niet vlug, maak er een blauwe van!
(RON)

TRACKS
1. B.B. King • Christmas Celebration
2. Charles Brown • Santa's Blues
3. Randy Greer and Ignasi Terraza Trio • Wrap Yourself in a Christmas Package
4. Emilie-Claire Barlow • Santa Baby
5. Ray Charles • Rudolph the Red-Nosed Reindeer
6. The Ramsey Lewis Trio • Here Comes Santa Claus
7. The Dukes of Dixieland feat. Luther Kent • Merry Christmas Baby
8. Topsy Chapman and Lars Edegran • The Christmas Blues
9. Riff Ruffin • Xmas Baby
10. Mighty Blue Kings • All I Ask for Christmas

MISSISSIPPI SHAKEDOWN
THE BLUES LIVES HERE
Website Contact VIDEO 1 VIDEO 2

Wanneer de Australische slidegitarist Jeff Cripps ons een cd'tje van zijn band Mississippi Shakedown toestuurt is het hier steeds feest Dit is hun derde cd en even dikwijls hadden we de eer ze te mogen bespreken. Mississippi Shakedown is een no-nonsense bluesband, die blues combineert met rock 'n' roll invloeden, iets wat resulteert in een geluid dat elementen bezit van zowel Elmore James als Studebaker John maar ook Hounddog Taylor of Status Quo. In alle geval is deze band "heavy on the slide” en dat is zoals jullie ondertussen weten, iets waar we hier wel pap van lusten. Het trio heeft weinig behoefte aan subtiele accentjes of gevoelige ballads. Hun motto is zoals ik in een vorige recensie van hun werk al eens schreef: “Don’t Bore us, get to the chorus”. Een echte bar band dus, geen jongens om in een restaurant te spelen. De grappige raadgeving op de hoesnota’s “Play this cd loud enough to annoy your neighbours” krijgt extra betekenis als je weet dat in de Australische bush de huizen meestal kilometers uit elkaar staan. Nu staat Jeff Cripps wel bekend voor zijn droge humor, zijn liner notes en e-mails staan vol met grappige oneliners. Maar we zijn hier om de muziek te beoordelen, niet de grapjes van de muzikanten. In vergelijking met de rest van de cd begint het rustig “The Blues Lives Here”, is de kruising tussen een indianendans en een soort gospel. “Rock ’n Roll part1” kennen jullie nog wel van Gary Glitter, die de laatste tijd voor minder frisse praktijken in de belangstelling kwam. Wat Mississippi Shakedown met dit nummer doet is echter niets waarvoor ze zich moeten schamen, integendeel. Tijd dan voor een eerste hoogtepunt, en dat komt er met “She’s What The Blues Looks Like” een nummer in de richting van de grote Hounddog Taylor, met een lekker vettig slidegeluid en een heerlijke drive. In de volgende song gaat die sound verder, en op “I wish Every Night Was Saturday Night “ gaan de Shakedowners zelfs even klinken als “Elmore James meets the Rubettes“, probeer het je maar voor te stellen. “Time To Kill” is een tweede hoogtepunt voor ons: Jeff’s rode Futurama slide, die op elke hoes een ereplaats heeft, komt mooi tot zijn recht in deze langzamere song. Het stampende “I’m Tuff” is de song die me de vergelijking met Status Quo deed maken. “Little Miss Dynamite” heeft veel van “Shake your Moneymaker”, maar de bewondering voor Elmore James was altijd groot, kijk maar even naar de hoes van hun debuut, en even verder bewijzen ze dit nog eens terdege met “I’ve Even Lost The Blues”. Neen, als je een echte fan bent van echte bluesy slidegitaar, dan kan je deze cd, zoals ook de voorgangers, niet aan je voorbij laten gaan.
(RON)

RED MOLLY
LOVE AND OTHER TRAGEDIES
Website Myspace CDBaby VIDEO

Het New Yorkse vrouwentrio Red Molly dat een paar jaar geleden de live cd ‘Never Been To Vegas’ uitbracht, pakt nu uit met hun allereerste studioplaat onder de originele titel ‘Love And Other Tragedies’. Red Molly bestaat uit Laurie MacAllister (zang, gitaar, banjo), Abbie Gardner (zang, gitaar, dobro) en Carolann Solebello (zang, bas, mandoline). Op de plaat voegen enkele mannelijke collega muzikanten ook nog wat lap steel, een paar vioolstreepjes en een spaarzaam stukje elektrische gitaar toe. Maar ‘Love And Other Tragedies’ blijft natuurlijk vooral een akoestische plaat, waarop drie mooie vrouwenstemmen helemaal centraal staan. In zekere zin doet Red Molly sterk denken aan een groep als onze eigen ‘Laïs’, maar dan met Amerikaanse in plaats van Europese Roots. Er bestaan trouwens ook enkele theorieën waar de naam ‘Red Molly’ vandaan komt. Volgens de website van de groep is deze geïnspireerd op ‘Red Dirt Girl’ van Emmylou Harris. De talrijke fans van het New Yorkse trio zouden tevens bekend staan als ‘Redheads’. De plaat opent met een pittige interpretatie van ‘Witchita’ (van Gillian Welch). Mandoline, gitaar, viool, bas en een banjo zorgen voor een rootsy begeleiding. Hoe parodoxaal ook, Red Molly klinkt tijdloos maar tegelijk ook hedendaags. In ‘The Mind Of A Soldier’, een song van bandlid Abbie, wordt het hart van een man in de weegschaal geworpen tegenover het verstand van dezelfde man wanneer deze soldaat is geworden. Ongeveer de helft van de songs op deze plaat zijn geschreven door leden van het trio zelf, de andere nummers zijn covers of zelf gearrangeerde traditionals. Het plezante countrydeuntje ‘Summertime’ maakt ons helemaal goedgezind, terwijl het ons verlangend laat uitkijken naar de zomer. De country ballads ‘Is The Blue Moon Still Shining’ en ‘Make Me Lonely Again’ breken ons hart zoals vroeger alleen songs van Emmylou Harris of Alison Krauss dat konden. Schitterend ook is het bluesy ‘Honey On My Grave’, met de jankende dobro van Abbie Gardner in een glansrijke hoofdrol. In het swingende ‘Sentimental Gentleman From Georgia’ klinken de dames plots als een folky versie vanThe Andrew Sisters en de interpretatie van de trage traditional ‘Wayfaring Stranger’ is gewoon grote klasse. En zo evolueren we langzaam naar een grote finale. Het opzwepende ‘Keep Your Lamp Trimmed And Burning’ is qua energetische waarde ongeveer het equivalent van een dozijn Red Bulls. Afsluiten doen de Rouches met het a capella gezongen ‘May I Suggest’, waarin de stemmen van de drie dames op engelachtige wijze met mekaar harmoniëren. May I suggest that you buy this record?
Shake

RIVERS CUOMO
ALONE II – THE HOME RECORDINGS OF RIVERS CUOMO
Website - Label : Interscope Records - Distr. : Universal

De nu 38-jarige Rivers Cuomo is de leadzanger, de gitarist en de belangrijkste songschrijver van de Amerikaanse rockgroep ‘Weezer’. Net een jaartje geleden verscheen er een eerste soloplaat van hem onder de titel “Alone: The Home Recordings Of Rivers Cuomo” met thuis opgenomen demo’s waarop hij voornamelijk elektrische en akoestische gitaar speelt en hier en daar wat andere instrumenten heeft aan toegevoegd (die hij bovendien ook allemaal zelf heeft ingespeeld voor de plaat). Nu wordt een opvolger voor die soloplaat gereleased met de nogal voor de hand liggende titel “Alone II – The Home Recordings Of Rivers Cuomo”. Om die cd-titel te bedenken heeft hij zeker niet te lang moeten wakker gelegen. Het concept van deze nieuwe cd is zo goed als identiek met dat van de eersteling. Er staan in totaal 19 tracks op het album maar enkele daarvan zijn zeer ruwe en vrij experimentele demo-opnamen. Toch zijn er ook enkele volwaardige liedjes te horen zoals “I Want To Take You Home Tonight”, de rockers “I Was Scared”, “My Brain Is Working Overtime” en “Cold And Damp”, de Beach Boys & Brian Wilson-song “Don’t Worry Baby” en de naar onze zeer bescheiden mening meest hitgevoeligste songs “The Prettiest Girl In The Whole Wide World” en “I’ll Think About You”. Rivers Cuomo werd in Manhattan geboren uit een Italiaanse vader die jazzdrummer was en een Duitse moeder die hem ‘Rivers’ noemde omdat ze graag naar het geluid van stromend rivierwater luisterde. Na wat geëxperimenteerd te hebben in metal bands richtte hij in 1992 ‘Weezer’ op waarmee hij de gelijknamige cd opnam onder producer Ric Ocasek (van The Cars). In het lijstje van artiesten die van invloed op zijn muzikale loopbaan waren verwijst hij graag naar o.a. Nirvana, Pixies, Stevie Ray Vaughan en Brian Wilson. Hij is een veelschrijver als het op componeren van songs aankomt en beweert er zo’n 800 neergepend te hebben in zijn carrière. Die waren natuurlijk niet allemaal geschikt voor het stevigere rockgeluid van de band en daarom heeft Rivers Cuomo de beste van die nummers samengebundeld op deze twee soloplaten. Persoonlijk heeft hij ook enkele opmerkelijke trekjes: zo houdt hij ervan om zijn uiterlijk frequent volledig te veranderen zodat zelfs vrienden hem nog maar met moeite kunnen herkennen. Anderzijds is zijn linkerbeen 4,5 cm korter dan zijn rechterbeen waardoor we durven vermoeden dat die vrienden hem zeker wel zullen herkennen als hij komt aangewandeld. Die handicap heeft hij via een operatie laten wegwerken en een radiografieplaat van zijn been sierde nadien de cover van de Weezer-single “The Good Life”. Dit alles maar om aan te geven dat deze met een Japanse vrouw gehuwde vegetariër en recent vader van een dochtertje geworden Rivers Cuomo gene gewone is en te allen tijde van opvallen houdt. Of hij daar ook zal in slagen met zijn nieuwe plaat “Alone II” verkiezen we daarom diplomatisch aan het oordeel van de muziekliefhebbers over te laten.
(valsam)

WOLF MAIL
LIVE BLUES IN RED SQUARE
Website Myspace
Label: Zks records
VIDEO 1 VIDEO 2

De in Canada geboren Wolf Mail begon al op jonge leeftijd met gitaarspelen waarbij hij in eerste instantie vooral beïnvloed werd door de platen van Elmore James en Ray Charles. Nadat hij van huis was weggelopen ontmoette hij Ted Nugent waarmede hij een tijd tourde. Later ontmoette hij in Los Angeles Randy Castillo die hem aanbood om in zijn band “Ozzy Osbourne” te komen spelen. Met deze band on the road ontmoette hij rock-zanger Billy Idol, waarop hij Ozzy Osbourne verliet om met de laatste verder te touren. Zijn eerste tournee met zijn eigen band voert hem in de winter van 2002/2003 door Australië, waarbij hij het voorprogramma doet voor The Fabulous Thunderbirds en Johnny Johnson. Hierbij staat hij o.a. op het Narooma Blues Festival in New South Wales voor meer dan 16.000 en op het Gympie Muster Festival in Queensland voor meer dan 50.000 bezoekers. Zijn vorige cd's "Solid Ground" uit 2002 en "Blue Fix" uit 2005 werden in de pers zeer goed ontvangen en nu is er zijn nieuwste, "Live Blues in Red Square", opgenomen met als begeleider op een tweetal tracks, niemand minder dan de briljant Russische gitaarspeler Arsen Shomakhov, die ons met zijn releases "Heavy Steppin'" (2002), "Troublemaker" (2003) en "Dangerous" (2006) in het verleden wist te bekoren. Wolf Mail is wel eens de missing link tussen Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan genoemd, en wordt zoals Shomakhov geprezen om zijn subtiele gitaartechniek. Daarbij brengt Wolf Mail met een expressieve stem, blues, rock en jazz samen in zijn unieke stijl, zonder te vervallen in clichés en egotrippende solo's. Wolf grootste passie is het podium en tourt het hele jaar over de hele wereld rond en is goed voor zo'n 200 concerten per jaar in Amerika, Canada, Japan, Europa, Australië en Rusland waar deze liveplaat is opgenomen in het legendarische Jazz Town Theater in Moskou. Om dit album en eveneens pas verschenen dvd (zie video) te promoten staan er begin volgend jaar een aantal concerten op zijn agenda. Een uitgebreide tournee die Mail in januari naar Japan en in mei wederom naar Rusland brengt, want Russia Gets The Blues. "Live Blues in Red Square" bevat een flinke portie zwaar verslavende bluesrock, hetgeen we meteen horen in de opener "Old Time Used To Be", een cover van Albert King, die hier ook gedragen wordt door het fantastisch gitaarspel van Shomakhov dat de speakers uit knalt. Als gast op deze liveplaat horen we hem later terug in "We the People". Maar waar veel blues/rock/jazz uitmondt in nodeloos spierballenvertoon blijft de sfeer op "Live Blues in Red Square" over het algemeen ingetogen. Dit levert spannende en organische blues-rock op, altijd voorzien van een subtiele en relaxte groove. Op alle tracks werken ze zich door alle bluesclichés heen en doen dat op zijn eigen, herkenbare wijze: vuurwerk van rhythms...blues, en een beetje jazz. Naast de zelfgepende songs, "Hello", de ultieme love song uit het album "Solid Ground" en "Love Breaking Shuffle" en "Blue Rose" uit zijn laatste album "Blue Fix" met steeds dat prachtige gitaarspel van Mail, treffen we op dit album ook uitgebalanceerde covers van o.a. Albert Collins en natuurlijk Elmore James in de medley "Nov 27 Blues / Sky's Crying". Wat mij betreft mogen Wolf Mail en Arsen Shomakhov de handen vaker ineen slaan. De combinatie is niet helemaal nieuw, maar toch klinkt de mix van blues, rock en jazz behoorlijk uniek. En wie weet is na Japan en Rusland, België aan de beurt?

JAKE AND THE LEPRECHAUNS
A LONG DASH (FOLLOWED BY TEN SECONDS OF SILENCE)
Website Myspace Contact CD-Baby

C-Antoine Gosselin en Philippe Custeau zijn de twee vaste steunpilaren van de groep Jake And The Leprechauns uit Quebec, het Franstalige gedeelte van Canada. Twee jaar geleden doken ze voor het eerst op in de muziekwereld met hun titelloze debuutplaat, die op een behoorlijk positieve pers kon terugvallen, o.a. ook vanwege Rootstime-baas Freddy. Die plaat haalde uiteindelijk een award binnen als “best record of the year 2006” bij het Canadese tijdschrift VOIR. Vorig jaar mochten ze enkele shows openen voor o.a. Patrick Watson en The Besnard Lakes en verzorgden ze meerdere eigen shows in Canada. Met de nieuwste opvolger “A Long Dash (Followed By Ten Seconds Of Silence) zou het wel eens nog sneller kunnen gaan voor beide talentvolle muzikanten. Op deze nieuwe cd hebben ze een mooie schare gasten weten te verzamelen zoals Bob Egan (van Blue Rodeo en Wilco) op pedal steel, Andy Creeggan (van Barenaked Ladies) op piano en blaasinstrumentalist Jeremy Strachan op sax, fluit en klarinet. Filmische schetsen en soundtracks voor panoramische beelden: dat zou een vrij goede samenvatting voor de muziek van Jake And The Leprechauns kunnen zijn. “Desolation Sound” en “Discipline” zijn zo’n tracks waarbij je geneigd bent om een natuurdocumentaire te koppelen aan deze muziek. De muziekstijlen die voor de diverse nummers op dit album worden aangeboord zijn te situeren in Americana, alt.country, folk, folkrock en countryrock. Zanger C(harles)-Antoine Gosselin gaat op enkele nummers behoorlijk intensief op zoek naar de hogere noten en klinkt daarbij soms als Jasper Steverlinck van Arid. Producer Arlen Thompson (van Wolf Parade) en mixing engineer Mark Lawson (van Arcade Fire en Beirut) slaagden erin om de rauwe natuurlijkheid van de muziek van deze groep zo natuurgetrouw mogelijk op de plaat weer te geven zonder al te veel te verfijnen en te polijsten. Deze twee muzikanten begonnen midden jaren negentig samen te experimenteren met muziek, weliswaar op grote afstand van elkaar want Gosselin woonde en werkte als professioneel muzikant in Sherbrooke, Quebec en Custeau studeerde voor chiropractor in Iowa. Toen ze nadien samen in de studio belandden voor hun eerste plaatje werkten ze intensief samen om een eigen doch vlot herkenbaar geluid te creëren. In hun lijstje van artiesten die hun eigen muzikale richting hebben helpen bepalen staan enkele respectabele namen als Leonard Cohen, Wilco, Brian Wilson, Neil Young en Townes Van Zandt. Wij denken dat ze ook verlekkerd zijn op de songs van The Decemberists en Arcade Fire want de sound van deze groepen kan je probleemloos linken aan die van Jake And The Leprechauns, luister maar eens naar “Ocean Song”. Bij de sfeervol gebrachte liedjes “Waiting to Converge”, “Portland” en “Only September” vermoeden we dan weer dat ook Tony Dekker en Great Lake Swimmers en misschien zelfs Okkervil River ook op enige bewondering van deze jongens kunnen rekenen. “A Long Dash (Followed By Ten Seconds Of Silence)” is wat ons betreft een zeer aangename hernieuwde kennismaking met Jake And the Leprechauns. We hopen dat ze binnenkort besluiten om eens op enkele Europese podia aan ledenwerving voor hun fanclub te komen doen.
(valsam)

LESLI
SLEEPWALKERS LAMENT
Website Myspace CDBaby
Label: Wildfire Mill

Wie aan Zweden denkt ziet voor zijn geestesoog vermoedelijk koude vrieswinters, bevroren meren en najagende wolkenvelden. Als je deze ‘Sleepwalkers Lament’ beluistert, glijdt inderdaad menig koude rilling langs je ruggengraat, maar dat heeft dan meer te maken met de prachtige cello van Svante Henryson en de viool en viola van de klassiek geschoolde Lisa Rydberg en Ylvali Zilliacus. Daarboven rijst wondermooi als een tragische vogel de hoge ijle stem van Lesli, die soms aan Antony and the Johnsons herinnert. Na zijn eerste ‘Summer, Winter & Blood’ uit 2005 is dit album zijn tweede full-Cd, die hij opnam in zijn eigen Wildfire Mill Studio en zelf producete. Een zevental muzikale vrienden spelen erop mee, waarbij op twee nummers saxofonist Mats-Peter Krantz droefgeestig begeleidt. Allen weten zij perfect hoe aan de zanglijnen van Lesli nog wat Scandinavische tristesse toe te voegen. Ik hield vooral van de vier songs waarop Svante’s cello die droomwereld creëert alsof Stockholm een mistig eiland is dat als een Atlantis in de oceaan dreigt weg te zinken. In ‘The Boy’ betreurt Lesli het verlies van zijn jeugd en zowel ‘Prana Bindu Babe’ als ‘Womb’ weerspiegelt een haast Freudiaans zoeken naar liefde. Het schijnt dat Lesli in zijn verleden ooit een Metal periode heeft gekend en dat deze passage nog niet helemaal achter de rug ligt. Toch vang je in deze tien songs vooral invloeden op van Jeff Buckley en Neil Finn. Soms lijkt hij zijn dichterlijke songs te vertolken als de mannelijke evenknie van Joni Mitchell. Met zijn emo-folk en cryptische teksten doet hij dan weer aan Damien Rice of Nick Drake denken. Behalve een begenadigd zanger en gitarist, lijkt Lesli door het leven te gaan als een rusteloze Zweedse beatnikdichter die zijn songteksten voedt met metaforen en surrealistische beelden. De sobere begeleiding lijkt te aarzelen tussen feeëriek en doemdenkend. Een dichtregel als ‘I felt the pain of falling down’ is immers niet erg opwekkend. De schoonheid van de songs overklast echter de somberte. Het is duidelijk dat Lesli ernaar reikt om een hoge vlucht te nemen om met zijn songs dichter bij het licht te geraken. Vermits hij over een ‘strange power’ beschikt moet hem dit ongetwijfeld lukken, want op dit bevreemdend album is hij al meer dan halfweg.
Marcie

MIGHTY SAM McCLAIN
BLUES FOR THE SOUL
Website
Myspace
Label: Telarc Blues
Distr: Codaex
VIDEO 1 VIDEO 2

We vertelden het je vorige week al, we gaan een aantal oudere releases van het kwaliteitslabel Telarc Blues opnieuw belichten, we begonnen met Tab Benoit, en deze keer is soul/blueslegende Mighty Sam McClain aan de beurt met zijn cd uit 2000 "Blues For The Soul" een titel die al direct de lading dekt. Wat Mighty Sam namelijk als geen ander kan, is soul brengen met een zeer hoog bluesgehalte. Als ik zeg geen ander, vergeet ik misschien Bobby Blue Bland, aan wie Sam's stemgeluid wel wat herinnert. Diezelfde "growl" die het stemgeluid van Bobby Bland zo typeert vindt je hier ook terug. Eerst en vooral, en dat hoef ik niet te vertellen aan de kenners, is er weer dat perfecte geluid dat we gewoon zijn op elke Telarc release, die deze prachtige soulplaat des te meer tot zijn recht laat komen. Mighty Sam heeft 't allemaal meegemaakt, misbruikt als kind, alcoholisme op latere leeftijd en een leven als dakloze. Hij "leefde" de blues, zoals dat zo mooi klinkt, maar minder mooi aanvoelt. Door zijn geloof en met zijn gospelmuziek overwon hij echter al deze problemen. Door het gebruik van een van zijn songs "New Man In Town" in elf episodes van de successerie "Ally McBeal" kwamen er eindelijk centjes binnen. Dat die "New Man in Town" een song over God was zullen echter weinig kijkers weten. Eindelijk kon Sam de touwtjes van zijn carrière in eigen handen nemen, en deze "Blues For The Soul" is het zoveelste bewijs dat het goed gaat de laatste tiental jaren. De blazers in de openingssong "All We Need Is Love" geven de plaat al dadelijk dat pure soulgevoel, terwijl tegelijkertijd dit een echte bluessong is. "Dark Side Of The Street" weer met sterke blazers, krijgen we een Memphis ritme à la Al Green, een prachtnummer. Sam heeft zijn terugkeer uit de goot vooral te danken aan de Neville Brothers en als je "Going Back To New Orleans"hoort, dan weet je van wie hij dit stijltje geleerd heeft, dit is echte Big Easy music waarvoor de Nevilles en Dr.John model stonden. Sam's stem is hier perfect voor geschikt, het hoeft niet altijd soul te zijn. Terug sterke Al Green invloeden in "No One Can Your Place", sluit je ogen en je zou denken dat Al's band hier voor de begeleiding zorgt. Dan komt mijn favoriete nummer op dit schijfje, de titel alleen al: "Jesus Got The Blues". Een echte langzame diepe slow blues, met Sam's heerlijke stem en de tekst die in feite een gospel is. Mighty Sam kan evengoed swing aan en bewijst dat in "Battlefield Of Love", echte jaren 40 jitterbug is dit met de Hammond van Bruce Katz in de hoofdrol. Het mooie langzame "Mighty's Prayer" is enorm sfeervol en de gitaar in Pat Metheny stijl draagt daar vooral toe bij. In "Show Me Some Blues" waan je je in de Apollo in de jaren 50/60, een nummer dat in de "Johnny Otis" show niet zou misstaan. "Can't Stand It" daarentegen is een buitenbeentje en heeft wat pop invloeden: een funky ritme met Blood Sweat & Tears blazers en een Hendrix gitaartje . De piano intro op de afsluiter "Not I" laat je verwachten elk moment Aretha Franklin te horen, maar Sam doet 't evengoed en straight from the soul! Al is zijn naam dan niet zo bekend bij velen, hij is en blijft een van de top soulstemmen die ons nog resten.
(RON)