ARCHIEF

OKTOBER 2007 - NOVEMBER 2007 - DECEMBER 2007


KENNY ACOSTA - FULL MOON ON BLUES STREET

BLOC PARTY - A WEEKEND IN THE CITY

NO BLUES - YA DUNYA

SEAN CARNEY & THE NIGHTOWLS - PROVISIONS / SECOND HELPING

TOM MANK & SERA SMOLEN - WHERE THE SUN MEETS THE BLUE

TIFT MERRITT - LIVE FROM AUSTIN, TX (DVD)

THE JIMMYRIGGERS - TRAVELING SALESMAN, KILLER ON THE RUN

ANDRE KIRCHHOFF - NOWHERE AND MAIN

RADIO FREE EARTH - AVAILABLE LIGHT

DIANA PAGE - LOVE WILL FIND A WAY


 

 

KENNY ACOSTA
FULL MOON ON BLUES STREET
Website
Label : Rockin' Camel
Cdbaby

 

 

Op het uitstekende Rockin' Camel label uit Gadsden, Alabama verscheen een tijdje geleden reeds de cd van ene Kenny Acosta, een Louisiana blues gitarist en zanger, die langzaam op weg is uit te groeien tot een Delta bluesman op hoog niveau. Dit is niet Kenny's debuut maar reeds zijn derde, en op deze is hij bijgestaan door de twee drummers Shawn Manguno en Bill Stewart, hetgeen een apart geluid oplevert, bassist Miguel Hernandez, op Hammond B3 is er NC Thurman en soms de bekende Kevin Mc Kendree. Hoewel er meerdere covers op deze cd te vinden zijn, opent ze met een eigen, uiterst funky nummer, het aan zijn vrouwtje opgedragen "Nobody Better Than You", en het is een sterke song, je denkt onmiddelijk aan Dr.John, want als je Dr.John achter zijn piano wegplukt, hem wat dictielessen geeft en hem een gitaar in zijn handen stopt, heb je Kenny Acosta. Het moet gezegd worden dat; hoewel Kenny veel teruggrijpt naar covers, hij deze weet zo een eigen karakter te geven, zo dat het bijna eigen songs worden. Daarom kan hij wegkomen met nummers die anders vlug zouden gaan vervelen zoals "The House Of The Rising Sun" waarmee de cd afsluit. Maar Kenny weet dit zo mooi te brengen, het nummer begint zo anders dan je het gewoon bent, dat je bijna enkel aan de tekst merkt dat het hierom gaat, bovendien komt er halverwege zo 'n ommekeer door een tempowisseling dat je zelfs moet gaan zoeken naar herkenningspunten. Een van de mooiste songs op dit werkstuk is de Ray Charles ballade "Hard Times" zo soulvol gezongen, dat het hem hierdoor in het lijstje met favoriete zangers plaatst. Een juweeltje. Ook John Lee Hooker's "Boogie Chillun" krijgt een "update" echter zonder de boogiegroove van het origineel aan te tasten. Randy Newman's "Louisiana" is nog zo'n song waar Kenny's stem prima tot uiting komt. Bovendien krijgt de song over de overstroming van 1927 een nieuwe betekenis na de Katrina ramp.Een van mijn favoriete songs aller tijden heeft er weer een zeer mooie uitvoering bij. Zelfs het uiterst gevaarlijke "Still have The Blues For You" van Gary Moore om te coveren, brengt Kenny op meestelijke wijze. De band legt een zachte groove, en Kenny gaat van half gesproken naar crescendo, om daarna met een messcherpe solo de song naar een apotheose te voeren. Andere bekende songs hier zijn "Polk Salad" en "The Thrill Is Gone" maar zoals ik al zei, was dit niet Kenny Acosta, dan had ik waarschijnlijk besloten met een berispend: "Graag wat meer eigen werk volgende maal a.u.b", maar in dit geval ga ik niet klagen, want dit is een prachtplaat van begin tot einde.
(RON)


 

 

BLOC PARTY
A WEEKEND IN THE CITY
Website - Myspace
Label: Wichita Recordings Ltd
Distr.: V2 Music

 

 

Bloc Party - opgericht in 1998 - begint binnenkort aan het tiende jaar in hun muzikale carrière. De vierkoppige band met frontman en zanger Kele Okereke hebben in die periode geschiedenis geschreven met hun ritmische punksongs in de hedendaagse popcultuur. “A Weekend In The City” is nochtans nog maar hun tweede plaat na debuutalbum “Silent Alarm” uit 2004. Het is algemeen geweten dat de tweede plaat altijd de moeilijkste is omdat dit de bevestiging vraagt van al het veelbelovende van de debuutplaat en de vakpers met hun kritieken vaak de toekomst van de groep kan maken of kraken. De onderwerpen die op deze plaat bezongen worden in de elf songs gaan over de bomaanslagen in Londen van juli 2005, drugsmisbruik, het leven van kleurlingen in het conservatieve Engeland, immigratieproblematiek en vrije seks. Dat deze tweede CD aanslaat bij het grote publiek bewijst de verkoop van meer dan één miljoen exemplaren in enkele weken tijd. De eerste single die begin dit jaar verscheen was “The Prayer” - althans in Engeland - want verbazend was toch wel dat er gekozen werd voor “I Still Remember” als eerste single in Amerika. De eerste song op deze CD is “Song For Clay (Disappear Here)” en is geïnspireerd op het boek “Less Than Zero” van Bret Easton Ellis. Mijn favoriete nummer op deze CD is het swingende “Hunting For Witches” dat raakvlakken vertoont met enkele songs die op “Boxer”, de recentste CD van The National te horen zijn. Tweede beste song is voor ondergetekende de mooi gezongen ballad “On”, gevolgd door het al even knappe “Kreuzberg”. Afsluiter “SRXT” gaat over de populaire drug Seroxat - alle klinkers werden uit de naam verwijderd - hetgeen een drug blijkt te zijn die erg controversieel is omdat ie zelfmoordneigingen zou veroorzaken. 5 nummers van deze CD werden ook al geselecteerd voor soundtracks van films en TV-series zoals “The O.C.”, “Drive” en “Grey’s Anatomy”. Producer van “A Weekend In The City” is Jacknife Lee die zijn strepen reeds eerder verdiende bij U2 en Snow Patrol en die er hier op knappe wijze in slaagt om de energie van Bloc Party die ze live steeds tentoon spreiden zeer herkenbaar op de plaat te laten overkomen. De toekomst van deze groep is verzekerd en de schare die-hardfans kan alleen maar snel toenemen. Knappe en dansbare popplaat met heel moderne drumbeats van Matt Tong en boordevol intelligente elektronicasound.
(valsam)


 

NO BLUES
YA DUNYA
Myspace
InformatiON: Productiehuis ON
Label: Rounder Europe
Distr.: Munich Records

 

NO Blues is een project van het productiehuis Oost-Nederland (ON), dat de muzikale verbindingen zoekt tussen twee werelden. Is het (folk)blues in combinatie met traditionele Arabische muziek of Arabische blues? Arabische muziek wordt op een andere manier gemaakt dan westerse. Hier wordt gelet op noten en toonladders, daar werkt de muzikant vooral met melodielijnen. Twee jaar geleden werden door dit productiehuis drie rasmuzikanten uitgenodigd om in drie dagen tijd hun muzikale invloeden samen te smelten tot iets nieuws. Hetgeen uiteindelijk resulteerde in een frisse combinatie die men ondertussen graag ‘Arabicana’ mag noemen. Zelf noemen ze het resultaat "100% pure blend Arabicana". Het project kreeg al aandacht voor het goed en wel af was, platenmaatschappij Rounder Records hoorde ervan en besloot hun debuut uit te geven. Het werd enthousiast ontvangen door de (inter-) nationale pers. Op dit spontane debuut "Farewell Shalabiye" hoorden we dus een smakelijke versmelting van folk, blues, jazz en Arabische muziek. De kern van NO Blues bestaat uit gitarist Ad van Meurs (vooral bekend als gitarist van The Watchman), bassist Anne-Maarten van Heuvelen en Haytham Safia met zijn Arabische luit. Hun muzikale voorkeuren en achtergrond varieerden van jazz, blues, folk, rock tot zelfs reggae en punk, de Arabische achtergrond van Safia completeerde deze bonte verzameling stijlen. Dat klinkt buitengewoon intrigerend en tegelijkertijd bijzonder aangenaam. Met de opvolger "Ya Dunya" pakt NO Blues nog groter uit met nog steeds hetzelfde trio als middelpunt. Voeg daarbij wat aanvullende musici als Osama Mileegi (percussie) en Ankie Keultjes (zang, geluid) en het feest is compleet. Dit sprankelende nieuwe album kreeg bovendien verrassend passende ondersteuning van Tracy Bonham. Ze speelt op een drietal tracks mee, waarvan op www.myspace.com/NObluesnl twee instrumentale nummers "Kim's Dream" en "Longa Shanaaz", met Tracy op viool te beluisteren zijn. Haytam Safia is een klein Mozartje op de ud, de Arabische luit. Hij is pas 26, speelt met de groten der Arabische muziek en steelt werkelijk de show op de vijf instrumentale tracks van dit nieuwe album. Het swingende "Last Train To Haifa" is tevens het prijsnummer van dit album. Het is misschien even wennen aan de complexiteit van de Arabische elementen, maar aan de andere kant staat "Ya Dunya" wederom vol met eenvoudige, maar wonderschone songs die recht uit het hart komen. "Ya Dunya" kan ik warm aanbevelen voor de liefhebbers van Amerikaanse folk-blues en voor de liefhebbers van Arabische muziek. En natuurlijk voor liefhebbers van alles hier tussen in.

NO BLUES ON TOUR :

Jan 9 2008 8:00P De Vereeniging Nijmegen
Jan 18 2008 8:00P Leopoldsburg Belgium
Jan 26 2008 8:00P Chasse, Breda Breda
Jan 30 2008 9:00P Paradiso Amsterdam
Feb 23 2008 8:00P Folkfestival Odeon Zwolle
Apr 21 2008 8:00P Grand café Meneer Frits Eindhoven, Noord-Brabant


 

SEAN CARNEY & THE NIGHTOWLS
PROVISIONS / SECOND HELPING
Website
Email: sean@seancarneyband.com
Label: Nite Owl Records
Cdbaby
VIDEO 1 VIDEO 2

 

Vorig jaar had ik het genoegen de cd "Life Of Easy" van Sean Carney te mogen bespreken, een uitstekende bluesgitarist uit Columbus, Ohio. Dit bleek een een pracht van een cd te zijn, met een mix van traditionele en meer moderne blues, die een diepe indruk op mij naliet. Deze cd die we nu ter bespreking aangeboden kregen is een opname van 1997: "Provisions" en het gaat hier dus om het debuut van Sean, aangevuld met drie nummers van dezelfde sessie, "A Second Helping" getiteld. Op deze cd werd hij bijgestaan door een reeks topmuzikanten: John Popovich, Davd West Edwin Bayard en Gene Walker. Als extra gasten waren Willie Pooch, gitarist Ray Fuller en pianist Tommy Thomas aanwezig. Alles werd geremastered en klinkt loepzuiver, maar toch tegelijkertijd lekker ouderwets. Voor degenen onder jullie die ervan houden dat een bepaalde sound zo authentiek mogelijk klinkt, kan ik jullie verzekeren dat weinigen zo de sound van T-Bone Walker kunnen neerzetten, enkel hij, Duke Robillard en Otis Grand hebben dat tot in detail onder de knie. Luister maar even naar "Love is Just A Gamble". Ook Elmore James, de betreurde Ike Turner, Johnny Guitar Watson, J. B Lenoir mogen op de nodige respectvolle uitvoeringen van hun nummers rekenen. Dit geeft de cd het gevoel van een sprong terug in de tijd te doen, zo authentiek klinkt dit alles, ongelooflijk! Wat deze cd ook speciaal maakt is dat 't de laatste opname bevat van Christine Kittrell, een goede vriendin van Sean. Zij brengt "True Love Untold", een langzame lovesong zoals enkel Christine die kon brengen voorzien van een mooie saxsolo van Gene Walker. Zeker nu ik deze cd hoor, is het dubbel spijtig dat ik er niet kon bijzijn in Café Meulenberg in Mol onlangs. Maar in mei komt Sean tweemaal terug in Belgie, onder meer in Eccaussines op het jaarlijkse bluesfestival, en ditmaal wil ik hem aan 't werk zien, kost wat kost. Bluesliefhebbers, als jullie van kwaliteit houden, raad ik jullie aan hetzelfde te doen, satisfaction guaranteed...by ...(RON)


 

TOM MANK & SERA SMOLEN
WHERE THE SUN MEETS THE BLUE
Website : tom - sera
Email : tommank@earthlink.net
Sera: serasmolen@earthlink.net
Label : www.coldbrookproductions.com
Cdbaby

 

 

Van bij de allereerste noten spreekt deze cd tot de verbeelding. De cello van Sera Smolen en de stem van Tom Mank creëren magie vanaf opener ‘Off-Beat Rhyme’ tot het laatste etherische ‘Lit By The Moon’. Beiden voelen elkaars stemmingswisseling uitstekend aan. Op enkele songs vermengen zich ook vrouwelijke harmoniestemmen met Sera’s cello en Tom’s akoestische gitaar. En op een enkele song komt Edward Biko Smith met congas versterken of zingt Julie Last solo, die ook deze cd producete. Tom Mank weet zijn eigen teksten in poëtische taal om te zetten: over de segregatie in Baltimore, verloren geliefden, kortom liedjes van klacht, heimwee en verlangen. Het is echter de Robert J. Spear cello, al vijftien jaar de trouwe gezel van Sera, die voor de feeërieke omlijsting zorgt soms met baslijnen, soms stijgend naar sferische hoogten. De ‘spacy’ songs zweven tussen jazzy ritmes en folky weefsels met steeds Sera’s cello die de weemoedflarden aaneenvlecht. Zij heeft dan ook aan het conservatorium gestudeerd en speelde meermaals in orkesten, wat je kan horen op het instrumentale ‘Sarkori’ met een klassieke inbedding en van een bevrijdende schoonheid. Bekend om haar improvisaties, wordt zij gevraagd door schilders, dichters en beeldhouwers om hun performances muzikaal te omlijsten of om deel te nemen aan cellofestivals. Zij geeft zelf seminaries en heeft een eigen cellostudio. Echtgenoot Tom daarentegen leerde zichzelf gitaar spelen en is al sedert 1980 een geïnspireerde songschrijver. Vanuit Ithaca, NY, waar hij al dertig jaar woont, zwermt hij uit om overal zijn folkblues en bluegrass Live te laten horen. Deze cd is reeds zijn vierde, in duo met Sera. Zijn talent ligt in het songschrijven en in het creatief wegdromen naar einders ‘where the sun meets the blue’. Zijn songs balanceren op die gevoelslijn die perfect het evenwicht bewaart tussen jazzy bluestonen en improviserende mijmeringblues. Soms neigt zijn stem in de richting van Nick Drake. Ook hij weet in zijn songs zowel de herfstweemoed als de lentebries te omhelzen. Een plaatje om stil van te worden uit respect voor de rondwarende geesten op dansende voeten tastend naar een melodie en het ritme van de beat. Geen betere verwoording dan deze ‘vrij vertaalde’ passus uit Tom Mank’s ‘Where’s that Train’ om dit cd’tje te beschrijven.
Marcie


 

TIFT MERRITT
LIVE FROM AUSTIN, TX (DVD)
Website - Myspace
Email: contact@tiftmerrit.com
Label: New West Records
Distr.: Sonic Rendezvous
VIDEO 1: Good Hearted Man
VIDEO 2: Stray Paper

 

Op 26 februari wordt op het Fantasy label van Tift Merritt het album "Another Country" uitgebracht. Het is het eerste album voor Tift op het Fantasy label nadat ze Lost Highway heeft verlaten. Maar dankzij de CD/DVD "Live From Austin,Tx" van New West Records is mijn wens om Tift Merritt live te aanhoren al een beetje in vervulling gegaan, en we zullen er meteen duidelijk over zijn: dat was net zo geweldig als we hoopten. Op de derde editie van Blue Highways in het Utrechtse Vredenburg in 2004 maakte Merritt veel indruk, maar ook met haar welverdiende terugkeer op dit festival twee jaar later. De mooie zangeres met het hese stemgeluid werd door critici meteen opgenomen in het elitekorps van Bonnie Riatt, Linda Rondstadt en Emmylou Harris, al hoort Merritt meer thuis in de nieuwe generatie vrouwelijke singer-songwriters waartoe ook Kathleen Edwards behoort. Dames dus met superbe talenten, getuige hun laatste cd's die ijzersterke tunes en teksten bevat. Dat Tift Merrit zich op de muziekscène heeft gericht danken we vooral aan Joni Mitchell en Emmylou Harris. Artiesten door wie ze erg geïnspireerd is en die haar min of meer ook in de richting van het roots- en alt.countrygenre hebben gestuurd. Aanvankelijk begonnen in een band (Two Dollar Pistols) heeft ze zich vanaf 2002 gericht op eigen werk. Haar debuut "Bramble Rose" (2002) kent een mooi gepolijste insteek en kreeg zeer goede kritieken. De opvolger "Tambourine" (2004) laat een wat meer rockende en rauwere Merrit horen. Iets wat me zeer goed bevalt, ook al omdat de composities in mijn ogen meer diepgang hebben. De in Texas geboren en in North Carolina woonachtige Merritt was aanvangelijk in onze Lage Landen nog volslagen onbekend, maar daar is ondertussen reeds veel verandering in gekomen. Het rafelige alt. countrygeluid dat Merritt de wereld inschopte op haar debuut "Bramble Rose" wist stand te houden op de fijne opvolger "Tambourine". Steeds voegt ze aan haar muziek eigentijdse elementen toe, waardoor de muziek fris klinkt, zodat de invloeden uit de country op "Tambourine" flink in moeten leveren hebben ten gunste van invloeden uit de rock en vooral de Memphis soul. Minder Emmylou Harris en meer Dusty Springfield dus. "Tambourine" klinkt hierdoor anders dan "Bramble Rose", al moeten de verschillen ook niet overdreven worden. Belangrijkste overeenkomsten tussen de twee cd’s zijn: Merritt’s fantastische zang en de torenhoge kwaliteit van haar songs die we nu live kunnen aanhoren op deze CD/DVD "Live From Austin,Tx", opgenomen op 20 oktober 2005, het jaar tussen haar fantastische optredens op Blue Highways. Hier worden songs van "Tambourine" als "Ain't Looking Closely", "Still Pretending", "Good Hearted Man", "I Am Your Tambourine", "Shadow In The Way" en "Stray Paper" met veel gevoel ingevuld, hetgeen echt uitnodigt tot luisteren. "Stray Paper" waarmee ze tevens ook deze CD opent, zet nu ook meteen de toon voor deze DVD. En dan is er ook nog de songkeuze. Door eerder succesnummer als "Virginia, No One Can Warn You" aan haar setlist toe te voegen, raakt Merritt na de opener bij ons ook al ogenblikkelijk de juiste snaar, zoals ook enkele nummers verder, een ander intiem nummer, "Supposed To Make You Happy" dat ze samen zingt met bassist Jay Brown. Daarin toont zij immers nog volop, dat de muziek waarmee zij opgroeide wel degelijk van grote invloed is geweest op haar ontwikkeling als artiest. En zo mogen wij het nu eenmaal graag hebben! Met "Live From Austin,Tx" bevestigt Tift Merritt wederom haar talent en doet dit op buitengewoon knappe wijze met een begeleidingsband die naast Jay Brown verder bestaat uit gitarist Brad Rice, drummer Zeke Hutchins en Danny Eisenberg op keyboards. Warm aanbevolen!


 

THE JIMMYRIGGERS
TRAVELING SALESMAN, KILLER ON THE RUN
Myspace
E-mail:jimmyriggers@gmail.com
Label: eigen beheer
Cdbaby

 

 

Dit Canadese trio uit Montreal bestaande uit gitarist en zanger André Kirchoff, Ram Krishnan (drums en backing vocals) en David Pearce (bas, zang en gitaar) is voer voor de rootsrock liefhebber met smaak. Wat me dadelijk opviel was een zekere gelijkenis met het geluid van de Bottlerockets, en als je weet dat dat een band is die ik steeds een warm hart toegedragen heb, kan je je zo wel inbeelden dat de Jimmyriggers mijn aandacht onmiddellijk vast hielden. "Dropout Theory" en vooral "Sunday Morning Paper" zijn knappe openers, met twangy gitaren en een prachtig klinkende samenzang. Maar met "One - Line Orbituary" komt 't pas echt goed op gang, ondanks de donkere tekst is dit een prachtsong, met rockende gitaren. Sterke ballades maken ook deel uit van het totaalpakket wat de Jimmyriggers ons aanbieden, en die vinden we onder andere in "Walk Me Back To Rosy" en steeds weer is de perfecte samenzang van Kirchoff en Pearce het sterke element. Zij die meer van stevige rock houden zullen in "Round Back Of The General Store" dan weer zeker hun gading vinden. Zo zit er dus wat voor iedereen in deze cd: voor wie houdt van alt country tot de echte rockfans die eerder aangetrokken zijn door de hard-edge groepen als Son Volt, of degenen die meer van het rootspop geluid van Jayhawks of de huidige Gourds houden. The Jimmyriggers mengen het allemaal tot een eigen geluid dat hun live shows goed weergeeft, want Fern Bouie heeft dat met zijn productie goed weten in te blikken in de Sound Module in Montreal. Na stadsgenoot Lee Mellor die met zijn uitstekend debuut ook veelbelovend van start ging vorig jaar heeft Montreal eens te meer een veel belovende nieuwe act afgeleverd met deze Jimmyriggers.
(RON)


 

 

ANDRE KIRCHHOFF
NOWHERE AND MAIN
Myspace
Label: Eigen beheer
Cdbaby

 

 

Als zijn naam je bekend voorkomt is dat niet zo vreemd, het betekent dan gewoon dat je de vorige bespreking goed gelezen hebt. Ja, de leadzanger van de Jimmyriggers is inderdaad Andre Kirchhoff. "Nowhere and main" is zijn solo debuut. Was 't op zijn cd met de Jimmyriggers noch hoofdzakelijk stevige roots rock wat hij ons voorschotelde, hier gaat het er wat donkerder en soberder aan toe. In sommige songs dan toch, want ook de rootsrock van Jimmyriggers zit hier natuurlijk in verwerkt. In zoverre zelfs dat twee songs hier terugkomen, zij het met andere muzikanten en in een wat andere versie. "Drop Out Theory" is terug, net als het sterke "One Line Orbituary". Het grote verschil met Jimmyriggers is dat Andre hier meer instrumenten bespeelt, zoals slide, dobro, lap-steel en banjo. Opvallend is ook de eenheid en samenwerking van de Montreal scene want hij krijgt hulp van de United Steelworkers, The Dress Whites, Little Birdie en natuurlijk the Jimmyriggers. De productie was ook in handen van Gern.f van United Steelworkers. Afkomstig is Andre van Ottawa in Ontario, maar na zijn studies voor architect begon hij in Montreal met optreden. Als hij niet solo optreedt is hij te vinden als multi instrumentalist van "Little Birdie" of als zanger gitarist bij zijn rock trio waarvan ik ondertussen de naam niet meer hoef te noemen. "Nowhere & Main" begint met het supersterke en rustig kabbelende "Oblivian, My Home Town", een Americana ballade voorzien van mooie dobropassages en pedal-steel. De bezetting bestaat hier uit the Jimmyriggers aangevuld met Scott Leblanc (op zang), Brendan Griffin (op pedal steel) en Ryan Shearing (zang en akoestische gitaar). De songs die dan volgen uit "Traveling Salesman": namelijk "Drop Out Theory" en "One Line Orbituary" zijn voor mij sterker in deze uitvoering, een hele prestatie als je weet dat hij dat laatste helemaal in zijn ééntje klaarspeelt, hij doet alle instumenten, een hele waslijst, en het geheel klinkt minder ruig, maar toch gevulder. Andere juweeltjes zijn "The Last Days Of Montreal" en "Telephone Call From Patsy Cline" met Sean Moore op mandoline. Het stevig rockende "No More Songs" contrasteert fel met het daarop volgende intimistische "When We Were Old Friends" met Micheal Hall op fiddle en verder enkel Andre met banjo, akoestische gitaar en natuurlijk die sfeervolle stem van hem. Andre Kirchhoff, een naam om te onthouden! Hij heeft talent zat, dat bewijst hij met deze twee nieuwe cd's, deze solo en ééntje met zijn Jimmyriggers, of met de band Little Birdie, waarvan vorig jaar nog de cd "Cinematic Way" verscheen.
(RON)


 

 

RADIO FREE EARTH
AVAILABLE LIGHT
Website - Myspace
Email: info@radiofreeearth.com
Label: eigen beheer
Cdbaby

 

Je moet een dosis lef hebben om je aan covers te wagen van Dylan, Springsteen of Neil Young. Gelukkig dat er nog lefgozers zijn, want Josh en Kim Wachtel en Josh’s broer Ben slagen erin om hun oudere songs hoogst origineel aan te kleden vanuit die typische cross-over ‘feeling’, eigen aan muzikanten die de liefde voor de muziek in hun bloed hebben. Ook de andere muzikanten verstaan elkaar met weinig woorden. Als leadzanger Josh meer atmosfeer vraagt bij zijn zang dan komt Mike Stanley hem direct tegemoet met zijn elektrische gitaar en weidsheidspreiding. Al vanaf het eerste ‘Firebird Blues’ vermoed je waarop deze cd zal uitdraaien: een dynamisch aaneenrijgen van songs uit het verre verleden opgepikt om ofwel speels (Roger Miller’s ‘In the Summertime’), traditioneel of wrang maatschappijkritisch (‘Crying Tears For New Orleans’) te worden vernieuwd. Dylan’s ‘To Ramona’ klinkt nieuw doordat Kim’s en Josh’s stemmen hier een eigen interpretatie aan geven. Met die zilverklokjes in haar stem herinnert Kim aan Mary Hopkins, terwijl Josh’s stem iets weg heeft van de Sonny, van Sonny en Cher. Josh stichtte de groep in 1998 en vier jaar later kwam zijn vrouw Kim erbij. Als zij niet met de band rondtoeren door Amerika en Europa dan treden zij als akoestisch duo op in hun verblijfplaats Massachusetts. Op dit album bewerken zij zestien songs die afhankelijk van de stemming in ritmes als bluegrass, swing, jump, blues, reggae of calypso worden gehuld. Sommigen haken zich vast in het geheugen, zoals de ‘Fisherman’s blues’ met scheurende gitaren. En daar zit Matt Koch voor iets tussen met zijn staande elektrische bas. Of nog het calypsoachtige ‘Two Hearts’ van Chris Isaak met die sprankelende piano van broer Ben Wachtel. ‘Papa’s On the Housetop’ van Leroy Carr is een song om ‘s morgens je wekker op te programmeren. Deze cd is al hun vierde. Na de twee eerste akoestische, werd deze elektrische ‘Available Light’ opgenomen op Musikfest in Pennsylvania en hierop stoomt de RFE band met een drive van een op hol geslagen Black Star Liner doorheen het meestal rootsy materiaal, songs opdiepend die ooit een hit waren of toch bijna. Innoverende en frisse muziek om alert wakker te blijven, genre ‘Drive All Night’ en dat een vol uur lang en liefst met volle maan.
Marcie


 

DIANA PAGE
LOVE WILL FIND A WAY
Website - Myspace
Mail: jonathan@zenmediagroup.net
Label : Lightbulb Committee
CD-Baby

 

 

De New Yorkse schoonheid Diana Page is een liefhebster van countryrock en van enkele artiesten die zich in dit genre bekwaamd hebben zoals Fiona Apple, Faith Hill, Alison Krauss en the Indigo Girls. Op haar debuutalbum “Love Will Find A Way” staan dan ook tien liedjes in deze muziekstijl. Vlotte popsongs gezongen van onder een breedgerande cowboyhoed. Samen met gitarist en co-producer Billy Jay Stein heeft Diana Page alle nummers op dit album zelf geschreven waardoor ze een heel persoonlijke noot aan de inhoud van de songs kon geven. Boeiende verhalen over spiritualiteit en relaties maken het overgrote deel van de songteksten uit. Het erg poppy singletje “Baby I Love You” ademt muzikaal zelfs een beetje de geest van Red Hot Chilly Peppers uit. Ook “Tell Me” kan zo de countryhitlijsten in wegens helemaal Faith Hill. Ikzelf houd vooral van de melodie en van het leuke meezingrefreintje van “Ebb & Flow”. Diana Page is sinds haar twaalfde al met muziek bezig en heeft doorheen de jaren heel wat instrumenten leren bespelen, wat ze dan ook op indrukwekkende wijze op dit album probeert te doen. De intense verliefdheid druipt af van nummers als “Love Will Find A Way” en “I Belong To You”. Die laatste song is qua tekst en tempo bovendien uitermate geschikt als openingsdans op trouwpartijen. Verliefd worden op deze dame is wellicht niet zo moeilijk gezien de knappe verschijning die Diana Page ook al is. De ballade “One” is een staaltje vakmanschap als schrijfster van doorleefde sentimentele songs. Op de cd is een video als bonus toegevoegd waarin ze dit nummer ook live ten gehore brengt. Heel lief gebracht is ook het countrygetinte meezingertje “Life Is Simple On A Farm”. “Runaway” is dan weer een typische pianosong. Al van bij het begin van het nummer “Knowing You” denk ik aan Natalie Imbruglia omwille van het lieflijke vocale zangwerk dat Diana Page op deze song ten beste geeft. “Can We” vraagt ze in de laatste song op deze plaat. Mijn antwoord: yes, we can. Graag zelfs. Diana Page is overduidelijk een aanwinst in de grote galerij van vrouwelijke countryartiesten. Een volgende cd die in 2008 zal verschijnen moet dit zeker bevestigen.
(valsam)