ARCHIEF

OKTOBER 2007 - NOVEMBER 2007 - DECEMBER 2007 - JANUARI 2008

FEBRUARI 2008 - MAART 2008 - APRIL 2008 - MEI 2008 - JUNI 2008

Het toonaangevend en legendarisch Belgium Rhythm'n Blues Festival in Peer is wel Europa's grootste en gezelligste bluesfestival. Ook voor de 24ste editie blijft men kennelijk de ‘vernieuwde’ lijn volgen. De mix van blues, soul, gospel en rootsmuziek bracht in het verleden al tal van nationale en internationale grootheden op de podia. Op het programma staan dit jaar van vrijdag 11 tot en met zondag 13 juli: The Seatsniffers & Friends, The Perpetrators, The Electrophonics, T99, Alvin Lee, Little Feat, Dana Fuchs Band, Watermelon Slim & The Workers, Ryan Shaw, Erja Lyytinen, Jim Cofey’s Soul Kitchen, The Rhythm Chiefs, Solomon Burke, Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra, Ian Siegal Band, Thorbjorn Risager, Marc Broussard, Jon Cleary & The Absolute Monster Gentlemen, Key Frances Band, Big Blind - zomaar 20 acts die op BRBF 2008 te bewonderen zijn. Zie hier de line-up van de optredende artiesten, samen met recente recensies. We vinden deze line-up in één woord geweldig, een groot deel van Rootstime favorieten bij elkaar op één festival! Wat dat betreft kan het voor ons niet kapot.

ZONDAG 13 JULI

13 juli - 12.00 h – 12.45 h : Big Blind (NL)

13 juli - 13.15 h – 14.15 h : Key Frances Band (USA)

13 juli - 14.45 h – 15.45 h : Jon Cleary (USA)

16.15 h – 17.15 h : Marc Broussard (USA)

17.45 h – 18.45 h : Thorbjorn Risager (DEN)

19.15 h – 20.15 h : Ian Siegal Band (UK)

20.45 h – 22.15 h : Jools Holland & his Rhythm & Blues Orchestra (UK)

23.00 h – 00.30 h : Solomon Burke (USA)

zondag 13 juli - 12.00 h – 12.45 h : Big Blind (NL)

BIG BLIND
DRESSED TO WIN
Website Myspace Contact
Label: Cool Buzz
Distr.: Sonic Rendezvous
VIDEO 1 VIDEO 2

Deze debuutcd van de Nederlandse jonge honden "Big Blind" was geen verrassing meer voor mij, ik had ze immers aan het werk gezien als verbluffend sterke openingsact van Ian Siegal in de Bosuil in Weert. Dat ook Ian zelf overtuigd was van hun kwaliteiten blijkt wel uit het feit dat tijdens zijn optreden gitarist JJ Van Duijn en harpspeler Wesley van Werkhoven voor ongeveer 20 minuten het podium met hem mochten delen, en dat nog een week voor de cd presentatie van hun debuut. Deze uiterst jonge Noordwijkse band (gemiddelde leeftijd is 24) die een dik jaar geleden opgericht is, heeft onderdak gevonden bij het uitstekende "Cool Buzz" label, how lucky can you be? Dit label is waarschijnlijk het beste plaatsje waar je als blues of rootsband momenteel kan thuishoren in Nederland. Big Blind steunt zowel op de bluesroots van het verleden, maar evenzeer op de hedendaagse blues. Hun voorbeelden zijn dan ook divers, het gaat van Howlin Wolf tot Lester Butler ("In My Own Hands" - "Voodoo Queen"), van Stevie Ray ("Mr Right") en Jimmy Vaughan ("Strike Me Blind") tot hun voornaamste inspiratiebron, de Nederlandse top - bluesact Cuban Heels ("Ease My Mind" + meerdere songs). Inderdaad, ze vertonen veel overeenkomst met deze labelgenoten. Rauwe blues, vettig en smerig, vol emotie. Ik noemde reeds wat namen, maar als je meer indicaties voor hun sound wil, denk dan aan Red Devils, Hoax, The Strikes, 13 en natuurlijk de man van wie ze 't voorprogramma verzorgden, Ian Siegal. Kortom, hedendaagse modern klinkende blues, maar evenzeer met heel wat respect voor de wortels en de invloed van de "oldtimers" van het Chess label. Dit is een band die nu reeds zo sterk is dat ze kunnen uitgroeien tot een van de meest beloftevolle Nederlandse blues & rootsbands, enkel nog wat evolueren naar een eigen gezicht en niet in de val lopen om de tweede Cuban Heels te willen zijn, want zo is er maar één, nietwaar Jan?
(RON)

zondag 13 juli - 13.15 h – 14.15 h : Key Frances Band (USA)

KEY FRANCES
FRIDAY NIGHT ROAD TRIP
Website Contact
Label : Eigen beheer
Management: Kingsnake Entertainment
CDBaby

" I’ve seen al ot of players...but Key’s the real thing" (Junior Wells)

Dat de organisatoren van het Belgium Rhythm and Blues Festival een fijne neus hebben voor goede, maar bij het grotere publiek nog minder bekende artiesten, bewijzen ze dit jaar weer maar eens met hun programmatie. Een van de bands die zeker voor een verrassing gaan zorgen bij velen is de Key Frances band, een groep uit L.A. Key is een meestergitarist, die lange tijd studiomuzikant bij Motown records was, en hij stuurde ons zijn twee laatste live cd's. Een ervan is de cd "Friday Night Road Trip" een concert opgenomen in Harvelle's, een club in Santa Monica, de andere is een cd die nog moet verschijnen, "Rough & Raw" gaat ze heten, maar waarvan nog maar vier nummers klaar zijn, het is een "live in de studio" cd, opgenomen ‘s nachts van 3 tot 8 uur in de morgen, vlak na een vrijdagavond optreden dat tot half twee geduurd had. Dit is typisch voor Key Frances, hij neemt (bijna) enkel live cd's op, zonder overdubs, omdat hij de ultieme live performer is. Zijn muziek zit vol improvisaties op gitaar, de Key Frances bandis een echte jamband. Je gelooft het haast niet, maar deze fantastische gitarist kreeg nooit gitaarles, hij heeft zichzelf alles geleerd. Daardoor is zijn gitaarspel zeer origineel. Zijn optredens zijn nooit hetzelfde, wat je op deze cd's hoort, zul je nooit zo tijdens een ander liveconcert terughoren, want Key bedenkt ter plaatse, tijdens het soleren, steeds nieuwe riffs. Zijn muziek klinkt steeds anders en toch tegelijkertijd vertrouwd. De Amerikaanse vakpers heeft er ondertussen al een naam voor gevonden, namelijk “Psychoblues". De lijst van de bands waarmee hij op het podium stond is ellenlang, ik noem een paar namen: Buddy Guy & Junior Wells, Albert Collins, Robert Cray en John Hammond. Al deze artiesten behoorden of behoren nog steeds tot zijn vriendenkring. Als producers die met hem werkten had hij ondermeer Daniel Lanois en Bob Johnston, beiden werkten ook met Dylan. Double Trouble waren zijn begeleidingdband voor één van zijn cd's met enkel eigen materiaal. Key begon zijn carrière in Londen, verhuisde later naar New Orleans en kwam dan in Texas terecht. Beide steden kleurden en bepaalden zijn muziek, een combinatie van New Orleans funk elementen en Texaans gitaargeweld. Laat ons om te beginnen even luisteren naar "Friday Night Road Trip". De openingssong "Hambone" barst van de New Orleans invloeden, maar het is improvisatie-gitaarstijl van Key die alle aandacht naar zich toetrekt. Gitaarkenners noemen Key Frances één van de beste gitaristen van de huidige scéne, maar tevens het best bewaarde geheim. Dit zal echter niet lang meer zo zijn, toch zeker niet in België na zijn doortocht op de weide in de ondertussen welbekende Deusterstraat. We blijven in New Orleans voor de "Louisiana Boogie", waar Little Feat om de hoek komt kijken. "Miss Maybelle" is een Bo Diddley getinte song die je in geen tijd aan het dansen brengt, je moet wel de "Frog Hop" doen, of je nu wil of niet. Key heeft wel iets met Bo Diddley want de coverversie van zijn "Who Do You Love" is ook fenominaal. De ultieme boogie "Detroit Iron" wordt gevolgd doo "Mystified" een prachtige balade, met een paar lange gitaarinterventies waarin Key al improviserend demonstreert wat “Psychoblues” betekent. "Train" is één van de vele "leaving songs" waarmee bluesmuziek zo gezegend is, maar ook hier geeft Key Frances een eigen twist aan deze song. De cd eindigt met "King Of The World", een nummer dat me wat doet denken aan het vroegere werk van Nils Lofgren, met prachtig intense en tegelijkertijd rustgevende gitaargeluiden. Ik zal vooraan staan als Key op zondag 13 juli het podium en het publiek in Peer inpalmt.

"This music will take you places you didn't even know existed!"

ROUGH AND RAW (Demo) - VIDEO 1 VIDEO 2

Vier lange songs, dat is voorlopig het enige wat we jullie in avant première van de nieuwe Key Frances kunnen voorstellen, live in the studio dus, zonder overdubs, net zoals de band het toen speelde. In feite een concert na een concert, want de studiotijd was geboekt voor een vrijdagnacht/zaterdagmorgen sessie. Het optreden van vrijdagavond in een club was nog maar even beëindigd of de opnametijd ging in van 3 tot 8 zaterdagmorgen, één van de typische eigenheden van Key. Vier van de songs die toen opgenomen zijn hebben we hier nu voor ons liggen, onder de noemer “Rough And Raw”. Of dit ook de titel van de definitieve full cd zal worden, weten we niet, wat we wel met zekerheid kunnen vertellen is dat deze song, die elk een speelduur van net onder de zeven minuten hebben; weer elk sterk zijn. Vier jams als het ware, met “Amanda” op kop, een boeiende song, waarvan je ook de indentieke videoversie kan bekijken, op hetzelfde moment in de studio opgenomen. Amanda’s zusje waarschijnlijk, “Ramona” komt daarna aan de beurt, ook weer met video, zodat je een ideaal beeld krijgt van wat je in Peer mag verwachten. “Ramona” toont ons voor de zoveelste maal de voorliefde voor Key voor Bo Diddley ritmes. Song drie “15 Minutes” en afsluiter “Miles Run The Voodoo Down” zijn opnieuw elk sterke, wat hypnotische, half gedeclameerde songs met die sublieme gitaarlijnen van Key Frances op de voorgrond. Ga dus op zondag niet te laat naar de festivalweide in Peer, want als ik me niet vergis is hij al vroeg aan de beurt. Te vroeg, als je het mij vraagt. Misschien komt het wel door zijn naam. Een “Key” dient nu eenmaal om te openen…
(RON)

zondag 13 juli - 14.45 h – 15.45 h : Jon Cleary (USA)

JON CLEARY AND THE ABSOLUTE MONSTER GENTLEMEN
PIN YOUR SPIN
Website Myspace Contact
Label: Basin Street Records
VIDEO 1 VIDEO 2

Reeds vanaf de titelsong "Pin Your Spin" weet je, dit is weer zo'n vijfsterren cd .Van John Cleary had je niets anders verwacht natuurlijk. Ze dateert reeds van 2004, van net voordat Rootstime boven de doopvont gehouden werd, zodat we ze toen niet konden bespreken, maar we kunnen Cleary binnen enkele weken live bewonderen op het Peerse BRBF. Dat was ook de plaats waar ik hem enkele jaren geleden ontdekte, wat laat moet ik toegeven, maar niemand is perfect. Deze oorspronkelijk uit Kent in Engeland afkomstige muzikant was toen de toetsenman van Bonnie Raitt, en schrijver van een paar van haar songs, zoals "Unnecessarily Mercenary". Tijdens haar optreden merkte ik dat dit niet zomaar een pianistje was dat mee mocht komen met de bluesdiva. Hij bracht zelf ook een paar songs, die me aan de grond nagelden. Groot was dan ook mijn vreugde toen ik deze man, die ondertussen al geruime tijd in New Orleans woont in de programmatie van dit jaar zag opduiken. Veel te vroeg in de namiddag voor zo'n topact, maar de organisatoren zullen daarvoor hun redenen wel hebben. Dit is funky Nawlinz music op zijn allerbest: "Agent 00 Funk", "Ain't Nuttin' Nice", prachtnummers waar de toetsen van Jon centraal staan. Goddelijk is "Smile In A While", een song die wat van Bonnie Raitt's "What Do You Wan't the BoyTo Do?" meedraagt. De prachtige funky New Orleans ritmes volgen mekaar op. "Doin' Bad Feelin' Good", is nog zo'n topper. Jon's stem lijkt wel van rubber, ze kronkelt en keert zich tussen de baslijnen van Cornell C Williams, genieten geblazen. Maar er komt meer. A-cappella op zijn mooist in "Best Isn't Good Enuff". Blijven oefenen Voice Male, dit is hoe het echt moet, vooral die feeling. Moet er nog zand zijn? "Funky Munky Biznis" Jon schudt ze uit zijn mouw alsof hij de funk zelf uitgevonden heeft, zelfs de Meters en Toussaint kunnen hier een puntje aan zuigen. De jazzy New Orleans ballade "Is It Any Wonder?" neemt even gas terug en roept even het werk van Bozz Scaggs in herinnering. Nog steeds wacht ik (niet echt natuurlijk) op een moment van verzwakking, maar ook het prachtige "Got To Be More Careful" vertoont dit niet. Het is zo 'n medium tempo song met prachtige vocalen van gans de band en dat dartele Nawlinz pianotje tegen een funky ritmesectie zo strak als Sly en Robbie in het kwadraat. "Caught Red Handed" is magistraal, het lijkt of Jon het Vlaamse spreekwoord "de leste zen de beste" goed begrepen heeft. Of toch niet, afsluiter "Zulu Strut" valt wat buiten het New Orleans straatje, en is een Cubaanse jazzy piano instrumental. Ook vakmanschap, maar door de stijlbreuk met de rest in mijn ogen het enige wat mindere nummer op deze, zoals ik in het begin reeds zei, vijfsterren cd van Jon Cleary. Zorgen dat je op tijd bent in Peer is een must dit jaar, we hebben je gewaarschuwd.
(RON)

JON CLEARY & THE ABSOLUTE MONSTER GENTLEMEN
MO HIPPO "LIVE"

De meest recente opname van Jon Cleary, een live opname deze keer, laat ons horen wat we in Peer op zondag mogen verwachten van deze British gentleman die sinds 29 jaar in New Orleans zijn intrek genomen heeft, gewoon omdat hij zo hield van de muziek uit deze contreien. De opnames stammen van een optreden in Australie in The Vanguard, een concertzaal in Sidney en werden geproduceerd door John Porter. Je waant je echter midden in New Orleans zo gauw Jon de eerste noten van "Go To The Mardi Gras " inzet, een typisch Professor Longhair nummer, dat al dadelijk de nodige ritmes neerlegt voor wat danspasjes. Tijd dan voor een cover van The Meters, wat natuurlijk ook niet kon uitblijven op een Cleary concert, en het werd een uitstekende versie van hun "People Say". Ondertussen danst iedereeen zowat in the Vanguard in Sidney. "C'mon Second Line" dan, een eigen nummer van Cleary, met een nieuwe benadering van de echte Nawlinz funk, met drummer Eddie Christmas in een glansrol. Naast nog wat traditional covers: "Tipitina", een tweede "Professor" song, en "Groove Me" van de onvergelijkbare old school funk master King Floyd, zijn het vooral "When You Get Back" en afsluiter "Mo Hippa" van Cleary zelf die hier voor de hoogtepunten zorgen. "This is your last chance to dance" roept Jon halverwege het laatste nummer, laat het zondag in Peer niet zo ver komen dat hij je moet aanmanen, maar "Get ready to bop, and dance till you drop!". Na het optreden praten wij nog even met Jon, het verslag hiervan vind je enkele dagen later in de interview rubriek.
(RON)

zondag 13 juli - 16.15 h – 17.15 h : Marc Broussard (USA)

MARC BROUSSARD
S.O.S.: SAVE OUR SOUL
Website Myspace
Label: Vanguard Records / Go! Entertainment
Distr.: Munich Records
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3
VIDEO 4 VIDEO 5 VIDEO 6

Er zijn stemmen die bij een eerste kennismaking ermee meteen een onuitwisbare indruk achterlaten. Dat overkwam me al bij James Hunter tijdens Blues Peer, nu bijna twee jaar geleden. Nu was het de beurt aan Marc Broussard, een 26-jarige Amerikaan, afkomstig uit Louisiana, die de reïncarnatie van Otis Redding lijkt, maar ook als geen ander de rauwe werkelijkheid van de Missisippi-Delta in zijn zang en met zijn stem weet te vertolken. Broussard gaat meteen ook voor een hoogtepunt zorgen in Blues Peer, want het is een zeer verstandige zet van Wim Vermeijen om deze blanke soulzanger ook te programmeren tijdens dit driedaagse festival. Hij debuteerde op 20-jarige leeftijd met "Momentary Setback" en met de opvolger "Carencro" (2004) refereert hij naar zijn geboorteplaats in Louisiana. Je hoort op deze plaat wel duidelijk waar Marc vandaan komt door de country invloeden die eveneens het album sieren. De tracks zijn een mengelmoes van soul, country en pop verweven tot een opgewekt en dynamisch geheel. Rustige nummers wisselen elkaar af met nummers waarop je zou willen dansen. Ondanks lovende kritieken in eigen land, kregen deze twee albums bij ons geen officiële release. Dankzij het inmiddels ruim vijftig jaar oude Vanguard Records kunnen we nu dan wel kennis maken met de van een geweldige strot voorziene Broussard. Gedeeltelijk tenminste, want in tegenstelling tot "Momentary Setback" en "Carencro", bestaat het grootste deel van "S.O.S.: Save Our Soul" uit covers, die hij zich voor dit album zo eigen weten te maken dat alles op zijn plek valt. Vriend Calvin Turner werd aangesteld als producer en arrangeur, met als resultaat: een verzameling van soul- en r&b-klassiekers, geschreven voor mensen als Stevie Wonder, Staple Singers, Otis Redding en Marvin Gaye. Nummers dus waarvan allang een definitieve uitvoering bestaat, maar als je "Inner City Blues ('Make Me Wanna Holler')" van Marvin Gaye of "I've Been Loving You Too Long" van Otis Redding gaat opnemen, kan je deze keuze wel gewaagd noemen. Zijn versie van "I Love You More Than You'll Ever Know", geschreven door Al Kooper en bekend gemaakt door Donny Hathaway, is een prachtige versie vol emotie die er flink inhakt. Maar eerder op het album heeft Broussard je al helemaal om met een geweldig geïnspireerde uitvoering van Bobby Womack's "Harry Hippie". Ook het van de Pointer Sisters bekende "Yes We Can Can" en het Tammi Terell en Marvin Gaye duet "If I Could Build My Whole World Around You" krijgt een prima Broussard behandeling mee. Het zelfgeschreven "Come In From The Cold" ligt volledig in de lijn met die eerder gezongen covers en is verrassend genoeg één van de hoogtepunten van het album, meteen ook de perfecte afsluiter van het album. Dat Broussard erin slaagt om deze songs met succes naar zich toe te trekken heeft puur te maken met klasse, enthousiasme en volledige overtuigingskracht. De elf songs worden allen met zeer veel passie en respect vertolkt, mede door Broussards fantastische stemgeluid en muziek die een kruising is van soul, funk, pop en rock. "S.O.S.: Save Our Soul" is gewoon een heerlijk eerbetoon aan de gouden jaren van de zwarte soul! Marc Broussard tourde al als voorprogramma van onder meer Maroon 5, Willie Nelson & Bonnie Raitt, en Gavin De Graw, maar wie deze rasartiest aan het werk wil zien krijgt nu de kans. Hij komt exclusief naar Blues Peer!

zondag 13 juli - 17.45 h – 18.45 h : Thorbjorn Risager (DEN)

THORBJORN RISAGER
HERE I AM
Website Contact
Booking: Annika Westman
annika.westman@bredband.net
Label: Cope Records

Precies één jaar geleden verscheen de vorige CD van de Deense blueszanger Thorbjorn Risager, en dat was meteen een schot in de roos. Risager heeft een stem die de combinatie is van een beetje Ray Charles, wat Joe Cocker en Delbert McClinton en voeg daar nog wat van het warme bluesgeluid van onze eigen betreurde Luke Walter Jr. aan toe, dan weet je dat je met een echte zanger in hart en nieren te doen hebt. Bijgestaan door een band die het klappen van de zweep kent, met een prima blazersectie (Wagner/Kehl), de gitaren van Svein Eric Martinsen en Tjorborn zelf, de prima pianist en orgelist Emil Balsgaard en het ritme duo Bojgaard/ Seidelin. De strakke blazers in "Here I Am" afgewisseld met slide akkoorden vormen al dadelijk een goeie start, voor wat belooft een uitstekende opvolger voor "From The Heart" te worden. En dat wordt 't ook. "All I Want" en "Heart Of The Night", de soul ballade met Otis Redding allures zijn absolute meesterwerkjes, die de Joe Cocker elementen bovenhalen in Thorbjorn's stem, maar die stem van hem is mooier naar mijn mening. Als dit nummer aan het einde nog wat prima gitaar bevat, B.B. King waardig, dan is verdere aanbeveling overbodig. Funky New Orleans ritmes, met pianist Emil voluit, bijgestaan door die uitstekende blazers, dat is "From Now On". Prima Big Band Swing, klinkend als "Roomful Of Blues" zelf, met Sugar Ray Norcia op zang, precies zo klinkt "You Better Pay Attention". Meer B.B. King gitaarwerk in "Down Home Blues" waarbij het contrast met de pittige blazers nogmaals voor die extra soulsfeer zorgen. Eén van de hoogtepunten is het uitstekend gezongen "Johnny Called The Whole Thing Off", waarbij ook weer het slide gitaarwerk het vermelden waard is. Grote klasse! Niet één zwakkere song op deze "Here I Am", want ook "Good Thing" met Nawlins invloeden is om vingers en duimen af te likken. De grote kracht van Thorbjorn is de combinatie van het stemgeluid van al die topzangers. In de ene passage is het Ray Charles ten top, terwijl je even verder denkt naar Cocker te luisteren, en dat binnen dezelfde song. Dit betekent echter niet dat Risager probeert deze stemmen en stijlen te imiteren, integendeel, hij heeft alleen het geluk al deze kwaliteiten in één stem te mogen bezitten. De afsluiter "Won't Let You Down" is een buitenbeentje, heel ingetogen zingt Thorbjorn deze melancholische korte song, en zet als het ware een rustig eindpunt na een ganse cd vol vocale krachtpatserij, want ondanks de superbe begeleidingsband blijft Thorbjorn toch zonder moeite de ster van de show. Wat een stem, wat een gevoel! Kwaliteit uit Denemarken: vroeger dacht je dan aan Tuborg, maar vanaf nu denk ik dadelijk aan Thorbjorn. Aanrader!
(RON)

zondag 13 juli - 19.15 h – 20.15 h : Ian Siegal Band (UK)

IAN SIEGAL
SWAGGER
Website
Label : Nugene Records
Dist.: Bertus

Meer en meer bluesartiesten uit Groot Brittannië steken de grote plas over naar Nederland om hun CD op te nemen. Na Matt Shofield volgt nu ook goede vriend van Matt, Ian Siegal hem naar daar. Het gevolg is deze nieuwe CD genaamd "Swagger", opgenomen en gemixt in de New Road Studios in samenwerking met Rob Van Boeckel en Matt Shofield. Verder kreeg Ian Siegal muzikaal hulp van natuurlijk Matt Shofield en verder "Big" Pete Van Der Pluym, Martin Lewis, Johnny "Laptop" Henderson en Shoarmonica Slim, Eagle & The Dog-faced Boy. Deze CD kan je praktisch niet vergelijken met Ian’s vorige "Meat & Potatoes" of "Standing In The Morning". Op "Swagger" grijpt Ian Siegal meer terug naar de roots van de blues en de meeste songs klinken dan ook vertrouwd in het oor alhoewel je nergens kan spreken van plagiaat. Geopend wordt er met de titeltrack "Swagger", een rasechte Mississippi blues, een song die zich dadelijk nestelt onder je hersenpan en daar blijft sluimeren. De cover "Groundhog Blues" van wijlen J.L. Hooker is eigelijk onstaand tijdens een soundcheck voor een gig en klinkt inderdaad te goed om niet op een cd te prijken. "Horse Dream" staat tweemaal op de cd en de eerste versie, in een westernkleedje gegoten, klinkt geweldig en doet je meeleven met het leed wat een paard wordt aangedaan. Als je dan versie 2 hoort, een meer swampachtige versie, valt het op waarom deze als 2de verder op staat. Het klinkt als een compleet nieuwe song met uitzondering van de tekst maar grooved veel lekkerder en is volgens mij ideaal om live te brengen. Lekkere slideguitar vind je dan weer terug op het nummer "Catch 22", een song die je voet automatisch doet mee stampen. Alhoewel Ian Siegal op deze cd meer terug grijpt naar de roots van de blues verveelt de CD op geen enkel moment en is elk van de 13 songs uniek en sterk genoeg om je aandacht vast te houden. Het ingetogen "Mortal Coil Shuffle" mag dan dik 7 minuten duren, toch is het een klasse 12 maten blues die voldoende inhoud heeft om volop van te genieten. Buitenbeetje op deze CD is zonder twijfel de tearjerker "I Can’t Believe You Wanna Leave", een song die zo vertrouwt klinkt dat je haast denkt naar een hit te luisteren. Ik durf gerust te stellen dat Ian Siegal met deze nieuwe CD nog meer bewijst een alround artiest te zijn die als geen ander weet hoe een song te schrijven. Met "Swagger" bewijst Siegal dat hij nog beter kan dan wat hij al deed op "Meat & Potatoes", nml. blijven verrassen en groeien, deze "Swagger" zal zeker weer vlot over de toonbank gaan. Ian Siegal mag gerust vernoemd worden met al die andere groten uit de blueswereld. Ik voorspel weer veel optredens voor Ian Siegal in 2008.
Blueswalker.

zondag 13 juli - 20.45 h – 22.15 h : Jools Holland & his Rhythm & Blues Orchestra (UK)

JOOLS HOLLAND and his Rhythm & Blues Orchestra featuring GILSON LAVIS with special guest MARC ALMOND and guest vocalists RUBY TURNER & LOUISE MARSHALL (UK)

Tien jaar geleden is het alweer dat deze Engelse gentleman-presentator en bandleader nog op dit podium stond. Ooit stond hij mee aan de wieg van Squeeze, met Chris Difford en Glenn Tilbrook, waarmee hij scoorde over de hele wereld. De jongste twintig jaar doet hij, naast zijn veelgeprezen televisiewerk in ‘Later with Jools’, vooral wat hij graag doet: rhythm en blues spelen. Je moet de linkerhand van Jools ooit bezig gezien hebben om het te geloven. Het lijkt wel alsof die nooit stopt met spelen, zei BB King ooit. Voorwaar geen klein compliment uit de mond van zo’n reus. Allemaal staan ze zich te verdringen, de grote muzikanten, om bij Jools op het podium te mogen. Van Eric Clapton tot Tom Jones, van Robert Plant tot Sting. Zijn Rhythm & Blues Orchestra is voor velen al de springplank geweest naar een eigen carrière, want Jools kan het zich permitteren alleen de beste zangers en muzikanten mee te nemen. Als er al één ding is waar we vooraf gif durven op innemen, dan is het wel dat u straks goedgemutst de festivalweide verlaat. Want Jools Holland, dat is: féést!
(bron: www.brbf.be)

zondag 13 juli - 23.00 h – 00.30 h : Solomon Burke (USA)

SOLOMON BURKE
LIKE A FIRE
Label: Shout! Factory
Distr.: Bertus

BIO
Solomon Burke (Philadelphia, Pennsylvania, 21 mei 1940) is een Amerikaans soulzanger. Hij is een van de muzikanten die begin jaren zestig aan de wieg stond van de soulmuziek. Alhoewel hij nooit grote pophits heeft gehad, zijn een aantal van zijn nummers uitgegroeid tot klassiekers, die meerdere malen zijn uitgevoerd door andere artiesten. "Everybody Needs Somebody to Love") is hiervan waarschijnlijk de bekendste. Burkes wortels liggen in de gospel. Hij zingt in een kerkkoor, preekt op jonge leeftijd al in zijn kerk in Philadelphia en presenteert een gospelprogramma op de radio. Tussen 1954 en 1958 neemt hij enkele gospelnummers op voor het label Apollo. In 1960 wordt hij ontdekt door producer Jerry Wexler en tekent hij een contract bij Atlantic Records. Zijn eerste singles zijn covers van countryliedjes als "Just Out of Reach". Door gospel te mengen met de toen populaire muziekstijl R&B legt hij de basis voor soulmuziek. Hij heeft in de jaren zestig wel enkele grote R&B-hits, maar weet niet door te breken tot het grotere poppubliek, wat andere soulzangers (Aretha Franklin, Otis Redding, Sam Cooke) wel lukt. Enkele R&B-hits uit die tijd zijn onder andere "Cry To Me", "If You Need Me", "Got To Get You Off My Mind" en "Tonight's The Night". "Everybody Needs Somebody to Love" uit 1964 is mogelijk zijn bekendste nummer: het wordt datzelfde jaar nog gecoverd door de Rolling Stones op een van hun eerste albums, en krijgt ook bekendheid in de versies van Wilson Pickett en the Blues Brothers. In '64 wordt hij ook door een diskjockey uitgeroepen tot de "King of Rock and Soul", een titel die hij nog steeds met trots draagt. In 1969 scoort hij zijn grootste hit met een cover van "Proud Mary" van Creedence Clearwater Revival. Eind jaren zestig verlaat Burke Atlantic. In de jaren zeventig, tachtig en negentig brengt hij onregelmatig muziekalbums uit. Deze albums worden echter enkel goed ontvangen bij enkele muziekliefhebbers, en niet bij het grote publiek. Regelmatig geeft hij dan ook in deze tijd aan de muziekindustrie vaarwel te zeggen. Wel heeft hij in 1986 een kleine hit met "A Change is Gonna Come", oorspronkelijk van Sam Cooke. Dit nummer wordt ook in Nederland een kleine hit. Ook is hij te zien in de film The Big Easy uit 1987. In 2002 maakt Solomon Burke een comeback mee. Andy Kaulkin, de eigenaar van Fat Possum Records, haalt hem over om een album op te nemen met nummers geschreven door enkele bewonderaars. Met het resulterende album Don't Give Up On Me, weet hij een nieuw publiek te bereiken. Enkele van de artiesten die een nummer hebben geschreven voor het album zijn Bob Dylan, Elvis Costello, Tom Waits, Van Morrison, Nick Lowe, Brian Wilson en Dan Penn. Het album is geproduceerd door Joe Henrey. Don't Give Up On Me wint een Grammy Award voor beste bluesalbum en wordt door verscheidene muziektijdschriften (onder andere Mojo, OOR, Rolling Stone) beschouwd als een van de beste albums van het jaar. In 2003 treedt Burke op op zowel Pinkpop als North Sea Jazz en neemt hij het nummer "Catch Up To My Step" op met Junkie XL, en in 2004 volgt het duet "Devil in me", met de Italiaanse zanger Zucchero op diens duetalbum "ZU & Co". Solomon Burke staat aan het hoofd van een zeer grote familie. In 2002 had hij 21 kinderen, 64 kleinkinderen en 8 achterkleinkinderen. Behalve zanger is hij ook werkzaam als predikant en is hij eigenaar van onder andere een eigen kerk en een keten van begrafenisondernemingen.

LIKE A FIRE
In 2002 had hij 21 kinderen, 64 kleinkinderen en 8 achterkleinkinderen en nu zes jaar later... Joost mag het weten! Maar wat we wel weten is dat zes jaar na zijn uiterst succesvolle met een Grammy beloonde comeback-album "Don’t Give Up On Me" (2002), een ingetogen werkstuk waarop hij flonkert in bezonken vertolkingen van nummers die onder meer Van Morrison, Tom Waits, Bob Dylan en Brian Wilson voor hem schreven, en drie jaar na de door Don Was geproduceerde "Make Do With What You Got" (2005), waarin Burke vooral stevige nummers uit de beschikbare liedjescatalogi griste, en na zijn country avontuur met het succesvolle "Nashville" album in 2006, houdt de King of Rock and Soul het nu stripped down en laidback. Hetgeen hij nu ons presenteert op zijn nieuwste plaat, het pas verschenen "Like A Fire", en dit een goeie maand voor zijn optreden tijdens het Blues Peer festival. Aretha Franklin, Sam Cooke, James Brown, ze leerden net als Burke het metier in de kerk. De kunst om met ongekunstelde rauwe zang je ziel te raken. En bij het beluisteren van deze plaat zijn we er zeker van dat hij ook in Peer de sterren van de hemel gaat zingen. "Like A Fire", uitgebracht op het Shout! Factory label (Bertus) is geproduceerd door Grammy-winnende meester drummer Steve Jordan (producer van o.a. Bob Dylan, Keith Richards, Stevie Wonder, John Mayer) en bevat songs speciaal geschreven voor het album door een all-star team van songwriters waaronder Eric Clapton, Ben Harper, Jesse Harris, en Keb ‘Mo’. De charismatische zanger vertolkt (semi-) akoestische songs van deze hedendaagse songschrijvers, liedjes waarin Solomon reflecteert over het leven en de huidige staat van de wereld, alsof voor hem de tijd voor rust en bezinning is aangekomen. In zijn eigen woorden: "Songs that take a message directly to your heart". De openende titeltrack werd geschreven door Eric Clapton, "We Don’t Need It" komt uit de pen van Keb Mo’, die zelf ook meezingt en akoestische gitaar speelt op deze song, en twee nummers "What Makes Me Think I Was Right" en "You And Me" werden geschreven door Jesse Harris, die ook akoestische gitaar speelt in beide nummers. Het vlammende "A Minute To Rest And A Second To Prey" van Ben Harper krijgt een gloedvolle uitvoering. De begeleidingsband bestaat louter uit topmuzikanten: gitarist Danny Kortchmar, bassist Larry Taylor en natuurlijk drummer Steve Jordan, zij zorgen in elk nummer voor de juiste stemming. Het door deze laatste geschreven ironische "Ain’t That Something" wordt lekker los gespeeld. Centraal in elk nummer staat de stem van de meester, die ook nu weer telkens de juiste toon raakt. Het laatste nummer is het enige nummer wat al eerder is verschenen. "If I Give My Heart To You" is namelijk geschreven door Jimmy Brewster, Jimmie Crane en Al Jacobs, en was een grote hit voor Doris Day in 1954. Slechts begeleid door piano en drums geeft Solomon er een intieme, persoonlijke draai aan waardoor het nummer een prachtige uitvoering krijgt. Solomon Burke is aan een artistieke opleving begonnen met zijn comeback album "Don’t Give Up On Me", speelde zelfs al een jaar later in Peer (2003), en dat deze opleving nog steeds aanhoudt getuige dit nieuwe project, "Like A Fire", een emotioneel en prachtig gezongen album van grote klasse! Niet overtuigd, kom dan zondag 13 juli naar Peer want Solomon Burke & band zullen zeker en vast voor een stomende soulvolle show zorgen ... zorg dat jij er bij bent! Niet te missen!

Tracks:
1. Like A Fire (Eric Clapton)
2. We Don’t Need It (Keb’ Mo’)
3. The Fall (Steve Jordan/Danny Kortchmar/Meegan Voss)
4. A Minute To Rest And A Second To Pray—Featuring Ben Harper (Ben Harper)
5. Ain’t That Something (Steve Jordan)
6. What Makes Me Think I Was Right (Jesse Harris)
7. Understanding (Steve Jordan/Meegan Voss)
8. You And Me (Jesse Harris)
9. Thank You (Eric Clapton/Solomon Burke)
10. If I Give My Heart To You (Jimmy Brewster/Jimmie Crane/Al Jacobs)

DISCOGRAPHY
Solomon Burke (62)
If you need me (63)
Rock’n’soul (64)
King Solomon (67)
I wish I knew (68)
Proud Mary (69)
Back to my roots (76)
Sidewalks, fences & walls (79)
Take me shake me (83)
Soul alive (85)
A change is gonna come (86)
Soul of the blues (93)
Live at the House of Blues (94)
The definition of soul (96)
The Very Best of Solomon Burke (98)
Don’t give up on me (02)
Make do what you got (05)
Nashville (06)
Like a fire (08)