ARCHIEF

OKTOBER 2007 - NOVEMBER 2007 - DECEMBER 2007 - JANUARI 2008

FEBRUARI 2008 - MAART 2008 - APRIL 2008 - MEI 2008 - JUNI 2008


 

BEANSPROUTS - HAPPY GO LUCKY

TOM SAVAGE TRIO - THE COUNTY LINE

ANAÏS MITCHELL - THE BRIGHTNESS - HYMNS FOR THE EXILED

RENE EVALD - COPENHAGEN TIME

MARC MONSTER AND THE OLIVES - MARC MONSTER AND THE OLIVES

ROSE GERBER - SISYPHUS

VARIOUS ARTISTS - 10 YEARS OF EUROPEAN WORLD OF BLUEGRASS

ALFIE SMITH - BRASS & STEEL

RACHEL HARRINGTON - CITY OF REFUGE

CROOKED STILL - STILL CROOKED



 

BEANSPROUTS
HAPPY GO LUCKY
Website Myspace Contact
Label : Eigen Beheer
Distr. : Sonic Rendezvous

 

 

Wij verwelkomen met plezier nog eens enkele Noorderburen bij Rootstime. Te zelden bereikt ons muziek van Nederlandse origine. Maar Beansprouts slaagt zelfs in het opzet om originaliteit af te leveren. Beansprouts is een echtpaar/duo uit Nijmegen dat bestaat uit Liesbeth Kemerlings en Martijn de Kleer. Martijns’ roots liggen bij de Britse formatie The Legendary Pinkdots en hij speelt ook nog steeds in de bluegrassformatie Chicken Pie. Liesbeth stamt uit de folkmuziek waarbij ze al tien jaar het beste van zichzelf geeft in de groep Daisy Chain. Beiden hebben ze ook een solocarrière lopen als singer-songwriter en onder de naam Beansprouts lanceren ze met “Happy Go Lucky” hun debuutalbum als duo. Dit ondanks het feit dat ze al sinds vijf jaar als duo optreden in voornamelijk akoestische concerten onder deze groepsnaam. Er werd voor deze gelegenheid een heuse begeleidingsgroep bij elkaar getrommeld om in de Utrechtse Silvester-studio twaalf eigen nummers op plaat te komen vereeuwigen voor het nageslacht. In de muziek van Beansprouts duiken veelvuldig instrumenten op als viool, banjo, mandoline, accordeon en vooral ook pedal steel. Daaruit kan je wellicht al zelf afleiden dat we hier voornamelijk folk- en countrymuziek zullen aangeboden krijgen: echte rootsmuziek, dus. Opvallend hierbij is dat je regelmatig de indruk krijgt dat de oorsprong van de gebrachte songs ergens in de eerste helft van de vorige eeuw ligt. Een absolute sterkte voor Beansprouts is dat er afwisselend wordt gezongen door Liesbeth en Martijn, meestal door de vocalist(e) die zich het best met de gebrachte tekst kan identificeren. Als special guest voor dit album konden ze een beroep doen op de uit Austin, Texas stammende Gurf Morlix op pedal steel die zijn kunstjes vroeger ook al vertoonde op platen van Lucinda Williams en Mary Gauthier. Maar ook de accordeonbijdragen van JW Roy-muzikant Roel Spanjers mag even in het zonnetje gezet worden. Martijn mag beginnen zingen met “True”, een typische bluegrass-song met viool en banjo. Daarna is het de beurt aan Liesbeth in een countryballad “Shine” waarin je de geschiktheid van haar stem voor dit genre kan ervaren. Met “Desperate Man” toont ook Martijn aan dat hij best zijn plan kan trekken in het countrygenre. Liesbeth Kemerlings zorgt in deze song met haar harmony vocals voor een “Gram Parsons & Emmylou Harris”-effect. Martijns’ vocale prestaties worden nadien ook nog ten gehore gebracht in de songs “Under The Weather”, een swingend countryrockertje, in “Ghosts” dat zwemt in een vijver van pedal steel klanken en in de banjofolksong “Bittersweet”. Liesbeth neemt de vrouwelijke zanghonneurs dan weer waar in het folky “Chilli Bean Baby” en in de naar onze smaak beste song op deze plaat: “Close”. Als duo brengen ze een positieve boodschap in het emotionele “Happy Go Lucky” waarin erg mooi accordeonspel van Roel Spanjers de muzikale bovenhand krijgt. Harmony vocals zijn er ook in de cd-afsluiter: het met akoestische gitaar begeleide “Nature’s Call”, een song die klinkt als een oude en vergeten Woody Guthrie of Hank Williams-klassieker uit de jaren vijftig. Maar de nieuwe Beansprouts-cd “Happy Go Lucky” is wel degelijk muziek uit 2008 van een duo dat misschien ook wel vijftig jaar geleden liedjes had kunnen zingen, ware het niet dat ze toen nog mochten geboren worden. Mooie plaat, toch.
(valsam)

BEANSPROUTS LIVE

Jul 11 2008 8:00P - Festival Folk Americana de Goudargues - Goudargues
Jul 18 2008 8:00P - Valkhofaffaire 4-daagse - Nijmegen
Aug 5 2008 8:00P - Boet’n deure festival - Odoorn
Aug 16 2008 8:00P - Zebra Festival - Gemert



 

TOM SAVAGE TRIO
THE COUNTY LINE
Website Myspace
Label : Eigen Beheer
CD-Baby

 

 

Tom Savage is een Canadese singer-songwriter uit Kingston, Ontario die met “The County Line” zijn vierde studioalbum heeft uitgebracht. Zijn vorige cd’s “Day-To-Day Truths” uit 1999, “Brand Of Sympathy” uit 2001 en “Never Shed No Tears” uit 2006 gingen vrij onopgemerkt aan onze aandacht voorbij. Met de nieuwe plaat wordt het concept ook wat aangepast in vergelijking met de vorige drie cd’s. Voor het eerst wordt er naar buiten getreden onder de naam “Tom Savage Trio” waarmee ook het belang van bassist Geoff Chown en drummer Sandy MacKenzie voor de geproduceerde muziek wordt benadrukt. Bovendien werd de akoestische gitaar ook ingeruild voor een elektrisch exemplaar. De sound van de groep is mettertijd ook gegroeid naar meer volwassenheid en het geluid werd voller, hetgeen iets is wat rock and rollmuziek altijd ten goede komt. Tom Savage zelf speelt gitaar en mandoline en zorgt voor alle vocale prestaties op de negen zelfgeschreven nummers. Er wordt meteen potig en stevig binnengekomen met de rocker “Leaving In A Hurry” waar we flarden Springsteen en Steve Young in menen te mogen horen. Wij zijn er van overtuigd dat die vergelijkingen zeker niet voor het eerst zullen opduiken in cd-recensies gezien de haast identieke stemkleur. Countryrock- en rootsrocksongs op een meestal drijvend ritme is het handelsmerk van Tom Savage Trio. Savage is ook een begenadigde gitarist en laat de snaren aan een hels ritme klanken produceren die gelukkig steeds samenvloeien in een natuurlijk samenhorend geheel. “Old Rock’N’Rollers Never Die” verklaart hij aan de buitenwereld in de derde song op deze plaat. Daarmee raakt hij onze gevoelige snaar want wij denken er net zo over. In die song klinkt de sound van andere artiesten zoals Tom Petty en John ‘Cougar’ Mellencamp door. Elke song werd opgebouwd rond één specifieke gitaarriff en een bijhorende ritmische melodie. “The One” en “When You Were Mine” zijn volkomen illustratief voor wat we hiermee bedoelen. Via het nummer “No-Win Situation” wordt er wat gas teruggenomen om daarna verder over te gaan naar een ballad die opvalt tussen al het stevige rockgeweld. “Tired Old Cliché” is een welkome afwisseling en zorgt ervoor dat de cd niet in één vakje als rockplaat geklasseerd kan worden. Met wat goede wil kan je er zelfs een vleugje emotionaliteit in herkennen. ’48 Hours” schudt je daarna wel weer meteen wakker en swingt als vanouds. Als afsluiter krijgen we Tom Savage Trio aangeboden zoals ik ze het liefst hoor: niet echt rockend en ook niet echt sentimenteel. De song “Arizona” heeft een leuk en vlot ritme met een betekenisvolle tekst en het beste zangwerk dat wij op “The County Line” konden terugvinden. Het repetitieve zangwerk op het einde van het nummer werkt aanstekelijk en zorgt ervoor dat wij dit trio best wel nog wat krediet willen geven voor de toekomst.
(valsam)




ANAÏS MITCHELL
THE BRIGHTNESS
HYMNS FOR THE EXILED
Website
Label: Righteous Babe Records
Distr.: Rough Trade Records
VIDEO 1 VIDEO 2

 

 

 

Deze uit Montpelier, Vermont afkomstige 25-jarige zangeres werd door AniDiFranco uitgenodigd om op haar label deze CD "The Brightness" (2007) op te nemen. Eerdere schijfjes waren "The Song They Sang When Rome Fell" (uit 2002) en "Hymns For The Exiled" (uit 2004). Eind 2006 was er ook al de première van een folkopera "Hadestown" die Anaïs Mitchell had geschreven en geproduced. Zij groeide op in een schapenboerderij waar er hard moest worden gewerkt. Eerst wou ze journaliste worden maar op 17-jarige leeftijd nam ze 's avonds de gitaar ter hand om simpele folksongs te schrijven waar ze een betekenisvolle tekst probeerde bij te schrijven. Ze heeft een intrigerende, liefelijke en soms kinderachtige stem die meteen aan Joanna Newsom doet denken en die haar nummers een speciaal cachet geeft. Ze grijpt naar het hoofd en naar het hart van de luisteraar met sterke songs waarop ze zichzelf begeleidt met haar akoestische gitaar. Ondanks haar jonge leeftijd heeft ze al de hele wereld doorgereisd om als een troubadour voor haar publiek te zingen, o.a. in het Midden-Oosten, Europa en Latijns Amerika. Die ervaringen heeft ze in de teksten van haar nummers gestopt door de meerdere verwijzingen naar literatuur, naar de plaatsen waar ze was en met politieke thema's naar het voorbeeld van haar nieuwe platenbaas Ani DiFranco. Tijdens de opnames van "The Brightness" woonde Anaïs Mitchell boven de studio die zich in een oude gerstmolen in Vermont bevond. Hierdoor kon ze 's morgens al in haar pyjama intimistische liedjes gaan inzingen met wereldse metaforen, intense emoties en grote waardering voor de kunst van het songschrijven. De CD heeft hierdoor een mooie uitstraling gekregen. Enkele songs zouden ook op werk van Shawn Colvin of Joanna Newsom kunnen staan, zoals "Shenandoah" (over verloren liefde en met heerlijke banjo), "Santa Fe Dream" en "Old Fashioned Hat". Heel mooi is ook openingstrack "Your Fonder Heart" met mooie harmony vocals in het refreintje en deze zin "way over yonder I'm waiting and wondering, whether your fonder heart lies." . "Of A Friday Night" is een ballade waarin een nostalgisch beeld gecreërd wordt van een afgeleefd dorpje waarin de dorpsdichter de rijkdom van het verleden beschrijft in "out of the brightness of a Friday night" waarnaar deze CD genoemd werd. Na beluistering is het overduidelijk : "The Brightness" is met veel liefde gemaakt door deze getalenteerde zangeres die we toewensen dat ze met dit derde album wat ruimere bekendheid mag verwerven zodat we binnen afzienbare tijd nummer 4 mogen verwelkomen.

Nummer vier is het nog niet echt geworden, want haar eerder opgenomen album "Hymns For The Exiled" uit 2004 krijgt nu een re-release via Righteous Babe Records, het label waar haar laatste CD "The Brightness" veel succes oogstte. Reden genoeg om ook haar mooie folksongs van dit album wederom onder de aandacht te brengen. Op "Hymns For The Exiled" creëerde ze haar teksten vanuit de optiek van onder anderen een Arabische vrouw, een Amerikaans kind dat gevangen zit tussen beangstigende waarheid en anti-terrorisme retoriek en over de dood van drummer uit Austin en de jurk van haar oma. Altijd met een levensechte, beschouwelijke ondertoon en vormgegeven via fraaie melodietjes. Een CD waarvan we in 2004 het volgende schreven:
Anaïs Mitchell is afkomstig is uit de Amerikaanse staat New England, een staat die bekend staat om haar vele vrouwelijke singer-songwriters in het folkgenre. Het was dan ook niet makkelijk voor Anaïs Mitchell om een plekje te veroveren in de muziek-scene, maar uiteindelijk is dat wel gelukt. Dat is niet zo vreemd, want hetgeen dat Mitchell ons op haar tweede album "Hymns For The Exiled" voorschotelt is van zeer hoge kwaliteit. Op het gerenommeerde "Kerrville Folk Festival" won ze vorig jaar de "New Folk Award". De muziek van Mitchell bevat elementen uit folk en een weinig country, waardoor ze zeker niet een ééntonig album heeft afgeleverd. "Hymns For The Exiled" bevat ingetogen folksongs met teksten die persoonlijk als politiek getint kunnen zijn . De steeds weer verrassende arrangementen zijn de ene keer sober en de andere keer juist zeer uitbundig. Het enige dat gelijk blijft is de hoge kwaliteit van de songs van Anaïs songs waarvan de teksten trouwens beschikbaar zijn op haar homepage. Dit is zo'n cd waar je niet te snel over moet oordelen. Luister even snel naar een of twee nummers en de kans is groot dat je het wat te gewoontjes of te braaf vindt. Na een tijdje kroop deze cd onder onze huid en inmiddels zijn we er stiekem aan verknocht. Moeilijk te zeggen waar dat nou aan ligt. Mitchell zingt op een hele bijzondere manier en haar liedjes hebben iets ouderwets. Tijdloos is misschien een beter woord. Mitchell draai je laat op de avond en ontspant, maar tegelijkertijd is het toch ook een spannende plaat. Geef je over aan deze cd en je vindt het prachtig of je vindt het helemaal niks. In het eerste geval heb je een CD om de herfst en winter mee door te komen, in het tweede geval vindt je vast wel iemand die je er heel blij mee kunt maken. Voor ons is "Hymns For The Exiled" een uitstekende CD waarmee Anaïs Mitchell zich in een keer tot de top van de hedendaagse singer-songwriters mag rekenen.



 

RENE EVALD
COPENHAGEN TIME
Website Myspace
Label: BackUp Music
CDBaby

 

 

De Deen René Evald heeft er een handje van weg om eigen songs onopvallend en elegant in te lassen tussen covers van John Hiatt, Bob Dylan en Randy Newman om de bekendste op te noemen. Zijn arrangement van de traditional ‘Deep River Blues’ is daar een goed voorbeeld van, zoals trouwens ook het titelnummer ‘Copenhagen Time’. Als hij daarin zingt dat de wateren hem weer naar huis toe leiden, dan geldt dit ook voor dit folk/countryblues album, waarin hij terugkeert naar een oude liefde, die hij eigenlijk nooit echt verlaten heeft. Als tiener was René al een professioneel muzikant, toen hij in het soulbandje ‘Tripping Souls’ speelde. Daarna volgde countrymuziek waarmee hij in de band ‘Buffalo’ van 1971 tot 1977 op de podia stond, duidelijk geïnspireerd door Hank Williams en Merle Haggard, om uiteindelijk in de band ‘Big Mama’ voor elektrische blues te kiezen. Deze band bracht enkele albums uit, gevolgd door andere vanuit de bandformatie ‘Evald & Littauer’. Pas in 2006 kwam Evald met een eerste soloalbum voor de dag, het instrumentale ‘Bellevue’. Met zijn soloproject ‘Copenhagen Time’ keert hij terug naar de rootsmuziek zoals Woody Guthrie, James Taylor, Brendan Croker of de jonge Ry Cooder hem dit voordeden. Bij vele van zijn liefdessongs zingt Louise Støjberg mee op de achtergrond, wat een mooi reliëf geeft aan de meer intimistische songs. Alleen het ludieke ‘My Old Kentucky Home’ verbreekt enigszins die relaxte sfeer, die doet denken aan muziek bij zonsondergang of aan opdrogend gras na een verfrissende regenbui. De wijze waarop Evald met zijn zoetgevooisde stem en zijn Kehlet gitaren een droomdimensie toevoegt aan zijn melodische songs doet rustgevend aan. De dobro en pedaalsteel van Lynge Wagner en de piano of accordeon van muziekmaat Henrik Littauer dragen er echter toe bij om dit album een Amerikaanse uitstraling te geven, maar dan innovatief en met Deense spirit. Van bij het eerste sprankelende ‘Not Fade Away’, dat aan Eric Bibb herinnert, hoor je de persoonlijke betrokkenheid van de zanger die al zijn soul in zijn ‘real love’ voor deze muziek weet te leggen.
Marcie



 

 

 

MARC MONSTER AND THE OLIVES
Website Contact
Label : Monster Music Ltd. CD Baby

 

 

Met elf liedjes van minder dan 3 minuten probeert Marco Olivera ons van zijn talent te overtuigen op de debuutplaat “Marc Monster And the Olives”. Dit is muziek die ons bereikt vanuit het wel erg verre Zuid-Amerikaanse Distrito Federal in Mexico. Toen er met de opnames van dit album werd begonnen kwamen er steeds meer muzikanten zich vervoegen bij de groep die oorspronkelijk uit vijf kernleden bestond. Nu gaan ze met zeven muzikanten uitgebreid op tournee in Mexico en maken ze het behoorlijk bont op diverse podia met hun muzikale mix van folk, country en blues. De eerste song op deze plaat is “Secret Man”, een klassiek laidback-nummer met bluesy invloeden. Daarna volgt het swingende rock’n’roll-meezingertje “Meet Me Up” met obligate handclaps en veel elektrische gitaren. “Always New” is een trage ballad waarin het Hammondorgel een vooraanstaande rol heeft gekregen. Zanger Marco Olivera heeft een mooie stem maar kan hier toch niet helemaal verbergen dat het Engels zijn moedertaal niet is. De Spaanse klanken en dito tongval duiken af en toe nogal opvallend op in de vocale prestaties, echter zonder teveel te storen. Integendeels, dit geeft af en toe een ondeugend en sexy tintje aan het zangwerk. Met “Olga” gaan we even de vrolijke toer op en wordt lekker meegezongen met zinnen als “Hello! I love you so much”. Zoals meestal behouden we ons ook hier het recht voor om enkele favoriete tracks te selecteren uit deze cd. Wij genieten vooral van de rockende songs “ Meet Me Up” en “All My Love” en de complexloze liedjes “Nearby A Tree” en het calypsodeuntje “NY Is In Cuba” waarbij er in de tekst niet op één grapje wordt gekeken. Heel veel weten we niet over deze groep maar we zijn er van overtuigd dat hun optredens een oase van plezier veroorzaken voor het publiek en dat de groepsleden lekker meegenieten. Fun, fun, fun …from Mexico. Olé.
(valsam)



 

ROSE GERBER
SISYPHUS
Website Myspace Contact
Label : Eigen Beheer
CD-Baby

 

 

Sisyphus was een koning uit de Griekse mythologie die in Tartarus gestraft en veroordeeld werd tot het omhoog rollen van een grote steen van aan de voet tot aan de top van een heuvel waar hij die steen dan terug naar beneden moest laten rollen. Dat moest hij tot in de eeuwigheid blijven herhalen. Tegenwoordig wordt de uitdrukking ‘sisyphiaans’ ook als adjectief gebruikt om een steeds terugkerende activiteit te omschrijven waaraan geen einde lijkt te komen en die volkomen nutteloos is en onbeloond blijft. Waarom Rose Gerber - een zangeres uit Colrain, Massachusetts - die titel voor haar plaat heeft gekozen wordt nergens verduidelijkt. Haar prestatie in de negen liedjes op deze cd lijkt alleszins niet op een straf uit te zullen gaan draaien. Zij heeft een zeer aangename stem die bijna continu herinneringen oproept aan andere vocaal sterke dames als Carly Simon en Natalie Merchant. 8 van de 9 liedjes werden door Rose Gerber zelf geschreven en kunnen stuk voor stuk als sterke en mooie songs omschreven worden. Vaak herken je de invloeden van bands als 10.000 Maniacs, niet alleen in de krachtige zangprestatie à la Natalie Merchant, maar ook in de opbouw en de structuur van de songs. Oorspronkelijk groeide Rose Gerber op in Boston en sinds een tiental jaren treedt zij regelmatig op in Amerikaanse zalen en clubs. Daarbij deelde ze het podium o.a. met artiesten als Shawn Colvin, Chris Smither en Bill Morrissey. Haar eerste soloplaat was “Reaching Back” in 1999 en in 2002 verscheen een tweede soloalbum onder de titel “Vicious Creatures”. Haar soulvolle stem staat centraal en overheerst de muziek op deze nieuwe plaat. Nummers als “Comfortable”, “Head Banging”, “Silence”, “Mercury” en “Lie Awake” zijn uiterst hitgevoelige liedjes met bovendien ook heel mooie songteksten. Dat zijn vaak hele verhalen die gebaseerd zijn op uit het dagelijkse leven gegrepen onderwerpen. Zelf zegt Rose Gerber muzikaal beïnvloed te zijn door artiesten als David Gray, Tracey Chapman, Elliot Smith en Sarah McLachlan. Naast haar solowerk maakt ze ook nog deel uit van de groep Relative Strangers waarmee ze een gelijknamige cd heeft uitgebracht. Rose Gerber is een authentieke singer-songwriter met een sterke stem en bakken vol potentieel om een langdurige carrière in deze showbusiness uit te kunnen werken. In die muzikale wereld hoort zij zeker thuis, naast enkele grote stemmen der aarde. “Sisyphus” krijgt van ons dan ook het label ’ijzersterke plaat’.
(valsam)



VARIOUS ARTISTS
10 YEARS OF EUROPEAN WORLD OF BLUEGRASS

Website ewob.eu Contact
Label: Strictly Country Records
CD-Baby

 

Van 1 tot en met 4 mei 2008 vond in Nederlandse Voorthuizen het 11de European world of Bluegrass festival plaats. Dit unieke gebeuren is niet alleen the place to be voor alle fans van deze muziek, maar daarnaast een van de voornaamste ontmoetingsplaatsen voor bluegrassmuzikanten (optredens, stages en jams), promotoren (tradeshow) en organisatoren in Europa. Alles “strickly bluegrass” wel te verstaan. Het weer en de sfeer waren best perfect en ’t Trefpunt in Voorthuizen wordt stilaan te klein om aan de jaarlijks groter wordende interesse te blijven voldoen. De hoogtepunten van de voorgaande 10 edities zijn nu uitgebracht op een dubbele CD met de voor de hand liggende titel “10 Years Of European World of Bluegrass”. Niet minder dan 48 topbands uit 15 verschillende landen, inclusief een selectie uit de States (Dan Paisley and the Southern Grass and John Reischman and the Jaybirds ea.), passeren gedurende meer dan 2 uur de revue. Zowel de liefhebber van old-time country als de aanhanger van 21st century bluegrass vinden hun gading op dit album. De muzikale virtuositeit en de creativiteit om zich met een eigen geluid te profileren en meer te zijn dan een loutere imitatie van hun grote Amerikaanse voorbeelden, vallen duidelijk in positieve zin op. De kwaliteitskloof tussen het Europese en Amerikaans gebeuren zowel op gebied van de songwriters als bij de muzikanten zelf wordt, met het verstrijken van de jaren, steeds kleiner en kleiner. Dat hoor je al van bij de start van één van mijn favoriete nummers op de CD van de groep Fragments (Slovakije/ Tsjechië) “Fields Of Gold”. Deze groep die in 2005 uitgeroepen werd als beste Europese Bluegrassband brengt een heel eigentijdse vorm van bluegrass waarbij het arrangement en de instrumentenkeuze toch de sfeer van traditionele bluegrass blijft uitademen. Daarnaast vormen het prachtig a capella gezongen “Calm The Storm” van de groep Relief en het Mideando String Quartets “Talk About Suffering” met hun gospelinvloeden en de traditional “Goin’ Down The Road Feeling Blue” van Sally Jones & The Sidewinders (USA) een welgekomen rustpunt tussen al de uptemponummers in. Diversiteit troef dus op deze CD. Heel sterk zijn de instrumentale nummers die zonder uitzondering tegen een duizelingwekkend tempo gespeeld worden. Tussen al dat Oost-Europees en Scandinavisch geweld vallen ook onze Belgen zeker niet uit de toon. De Louvat Brothers met hun versie van de traditional “St. Anne’s Reel” scoren technisch gezien zeer hoog en de versie van Norah Jones’ “Sunrise” van Blue Cartel met Sandra Plys, Yves Aerts, Jef van Peer en wederom Jefferson Louvat bewijzen dat bluegrass ook hier te lande in de lift zit. Het in 1998 opgenomen grappige, maar fenomenaal strak gespeelde “The Typewriter” van Rawhide verwacht je nu niet dadelijk op een bluegrasscompilatie, maar het nummer boeit je wel vanaf de eerste noot. Met de jaren hoor je ook het live geluid evolueren. De technische mogelijkheden op gebied van de audio- en opnameapparatuur hebben een positieve invloed op de kwaliteit van het livegeluid. 10 Years of European World of Bluegrass biedt een mooie staalkaart van getalenteerde groepen die mee het mooie (bluegrass) weer in Europa maken. Dat de samenstellers voor muzikale diversiteit gekozen hebben pleit zeker in hun voordeel. Een plezierige CD weg van de platgetreden paden van de bluegrass. Zeker eens ontdekken.
Blueville



ALFIE SMITH
BRASS & STEEL
Myspace Contact
Label: Busted Flat Records Myspace
CDBaby
VIDEO 1 VIDEO 2

 

 

De in Hamilton, Ontario levende Canadese multi-instrumentalist Alfie Smith heeft een nieuwe cd uitgebracht met als titel “Brass & Steel”. Een titel die volledig op hem van toepassing is, getuige ook deze muziekdrager. Hij is feitelijk een podiumbeest dat maar niet van ophouden wil weten, maar is met deze cd reeds aan zijn vijfde toe, maar wel zijn eerste bij Busted Flat Records. Dit multi talent kun je ieder muziekinstrument in de hand stoppen en hij speelt er mee alsof hij nooit anders heeft gedaan. Geef hem diverse gitaren, slide, lap steel of een banjoin zijn handen of laat hem zingen, geen probleem alles is gewoon top van deze muzikant. Hetzelfde geldt ongetwijfeld voor “Brass & Steel” dat vol staat met werkelijk een keur uit prachtige songs, waarvan zijn eigen nummers, net als enkele covers van superbe klasse zijn. Samen met de muzikale bondgenoten, lees vrienden, Bob Doidge (trompet & bas) en James Richards (drums), die samen door het leven gaan als The Hard Cases heeft hij deze cd volgespeeld. Al is dit duo maar slechts te horen op zes van de vijftien tracks, waarbij als toemaatje nog eens zes akoestische bonus tracks zijn bijgevoegd die zoals de opener van deze cd begint met "Silver Spoon". Over het algemeen beperkt Smith zich hier op de zangpartijen en pittige gitaarpartijen, maar de toevoeging van Dan Walsh (dobro), Shawn Trotter (mandolin) en Amy King (piano) geeft wel een meerwaarde aan de songs. Het is een goed klinkende cd geworden waarop ik geen enkele voorkeur voor een bepaald nummer kan noemen, gewoonweg omdat ieder nummer erg sterk is. Mede ook door de kwaliteiten van de muzikanten maar zeer zeker ook door de goed in elkaar gestoken composities. Zelfs Jimi Hendrix's "The Wind Cries Mary" wordt prima wijze vertolkt. Niet gekopieerd, maar gewoonweg op Smith’s eigen manier, die ook een uitstekende versie laat horen van Robert Lighthouse's "Kindhearted Woman Blues". Kenmerkend is het stemgeluid van Smith, een stem die zijn muziekstijl benadrukt waardoor je al snel een eigen sound kunt creëren, hetgeen hij zelf omschrijft als “Outlaw Blues". En daar is niets mee mis omdat hij over een perfecte stem beschikt. “Brass & Steel” is een cd met 21 prachtige bluessongs waarmee Alfie Smith zijn kwaliteiten weer eens duidelijk onderstreept, gevarieerd, niet complex maar recht voor zijn raap blues. Bovenal een erg goede samenwerking met de genoemde muzikanten die zich kenbaar maakt in deze prima productie. Op “Brass & Steel” toont Alfie Smith dat hij de blues tot in de finesses beheerst en in staat is er ook een eigen stempel op te drukken.



RACHEL HARRINGTON
CITY OF REFUGE
Website
Myspace
Booking: Theo Looijmans
Label: SkinnyDennis Records
Info: smartchoicemusic.com

 

Dit nieuwe album van Rachel Harrington is echt een juweeltje. Zij lijkt mij immers een artieste die tot grootse dingen voorbestemd is en ze heeft dan ook echt alles mee. Rachel ziet er niet alleen fantastisch uit, ze beschikt daarnaast ook over een bijzonder passionele stem, schrijft ijzersterke liedjes, zowel tekstueel als muzikaal gezien, en aan getalenteerde vrienden heeft ze bepaald geen gebrek. Als ik beweer dat "City Of Refuge" op z’n zachtst gezegd een regelrechte openbaring is, overdrijf ik echter geenszins. Er is dus al een EP "Halloween Leaves" (2004) van deze dame in omloop, en ook haar officiële debuut, "The Bootlegger's Daughter" (2007), maar met dit voornamelijk door Evan Brubaker (Holly Figueroa, Edie Carey) geproduceerde album schaart zij zich moeiteloos in het rijtje dames, welke dit jaar al geschitterd hebben.

Rachel Harrington groeide op in een klein dorpje, Eugene in Oregon. En zoals vele blues- en soulzangeressen leerden zingen in de kerk was dat ook zo bij Rachel. Buiten al de gospels waarmee ze in contact kwam, was er ook de verzameling Stax- en Motownplaten van haar vader, met het gevolg dat ze naast vele gospelgroepen ook fan was van Otis Redding en Sam Cooke. Wat later komt via haar tante die in Montana een paardenfokkerij runde haar interesse in country music, en waren voornamelijk Hank Williams en George Jones die grote indruk op haar maakten. Later vertrok ze met haar moeder naar Texas waardoor die country-invloed nog groter werd. Als alleenstaande moeder had ze aanvankelijk niet veel tijd om songs te schrijven, maar muziek maken bleef haar grote wens. Een wens die in vervulling ging, een vijftal jaartjes geleden, met het verschijnen van haar demo-cd. Al snel trad ze op in voorprogramma’s van haar voormalige helden (o.a. Guy Clark, Eliza Gilkyson, Be Good Tanyas, Jim Lauderdale, Shawn Colvin, Todd Snider, Lucy Kaplansky) en maakte in 2007 dat bloedmooie "The Bootleggers’s Daughter" -album. "City Of Refuge" is een bij momenten even beklemmende als intrigerende hybride van elementen uit folk, roots, bluegrass en country waarbij ze zich omringt door een stel zeer competente musici: Zak Borden (mandolin), Mike Grigoni (pedal steel, dobro), Jon Hamar (staande bas), Dayan Kai (clarinet), Tim O'Brien (viool, backing vocals) en de backing vocals van Holly O'Reilly en Pieta Brown. Zij hielpen deze plaat omtoveren tot ongemeen soulvolle melancholische Americana. Rootsmuziek met een folky inslag, zo laten de tien songs zich het best omschrijven. Naast de songs van eigen hand vinden we Bobbie Gentry's "Ode To Billy Joe", twee traditionals, "Old Time Religion / Working On A Building" en "I Don't Want To Get Adjusted To This World", het prachtige "Truman" in coöperatie gepend met trouwe bondgenoot Zak Borden, allemaal door haar zeer mooi gebracht, waarbij de rootsinstrumenten zorgen voor een country- en folksfeer en alles bijeen levert dat rustgevende muziek op. De songs zijn vaak ingetogen of maximaal midtempo, maar nimmer uitgelaten. Het geeft het geheel een bepaalde somberte, die past bij de titel van deze plaat. Het gaat te ver om alle songs, allemaal van niveau, te noemen. Songs die handelen over persoonlijke en mythische verhalen van het Amerikaanse Westen, liedjes rond verhalen die ze hoorde van prostituees gedurende de goudkoorts in Alaska, de norse Harry Truman van Mt. St. Helens en over de schrijver Raymond Carver. Niet direct de meest onderscheidende thema’s, maar Rachel maakt er wél degelijk ééntje van een uitzonderlijk niveau. Er staan gewoon geen slechte songs op "City Of Refuge", daarvoor weet Rachel Harrington veel te goed waar zij mee bezig is. De muziek valt misschien het beste te omschrijven als minimalistische en tijdloze luistercountry, ontdaan van alle denkbare pretenties en verhullingen. Haar stem is aantrekkelijk, een stem die je vanaf het eerste moment pakt en die prachtig op de voorgrond geplaatst is, waardoor de liedjes een kalmerende werking hebben. "The Bootlegger's Daughter" was één van de beste Americana-albums van vorig jaar. "City Of Refuge" straalt niet alleen het rustieke uit van de schilderij van de cover maar is zowel letterlijk als figuurlijk ook een echte droomplaat!

 

Deze CD komt ze in juli promoten in Belgie en Nederland. Ze wordt begeleid door Zak Borden op mandoline en gitaar.

Jul 7 2008 - Muzikant - Neerkant, The Netherlands
Jul 8 2008 - Live on Dutch National Radio with Paul Harvey Hilversum, NL
Jul 8 2008 - In The Woods - Lage Vuursche, NL
Jul 9 2008 - ’t Zielhoes - Noordpolderzijl, NL
Jul 10 2008- De Bunker - Gemert, NL
Jul 11 2008- Pebbles -Hamont - Belgium
Jul 12 2008- Spoelder’s Garden - Hoorn, NL
Jul 13 2008- The Stad - Utrecht, NL



CROOKED STILL
STILL CROOKED
Website Myspace Contact
Info: Lotus Nile
Label : Signature Sounds Recordings
Distr.: Rounder/ Munich
CD-Baby

 

 

Aoife O’Donovan, Greg Liszt en Corey DiMario zijn niet alledaagse namen die op de juiste manier uitgesproken een behoorlijk liederlijke weerklank krijgen. Maar het zijn ook de namen van de drie stichtende leden van de nog vrij jonge vijfmansformatie Crooked Still uit Boston, Massachusetts. De twee recent aangeworven groepsleden Brittany Haas (op 5-snarige viool) en Tristan Clarridge (op cello en viool) completeren deze band die zijn bestaansreden heeft gevonden in het opnemen van traditionele bluegrassmuziek waarmee ze in hun jeugd zijn opgegroeid. Zelf schrijven ze ook muziek in deze stijl zoals te horen valt op de nummers “Low Down And Dirty” en “Oh, Agamemnon”. “Still Crooked” is het derde album van Crooked Still en zal uitvoerig gepromoot worden via een uitgebreide wereldtournee. In de typische bluegrass-sound met veel banjo en viool werden hier ook folkinvloeden en wereldmuziek in verwerkt wat de sound een modern tintje geeft. Bij elk nummer schrijft de band in het bijhorende songboekje van wie ze het liedje voor het eerst hebben gehoord. Vaak is dat één of andere onbekende straatzanger of iemand uit hun dorp die het liedje op een feestje zong. Crooked Still werd opgericht in 2003. Toen voormalig groepslid Rushad Eggleston de band verliet moest men noodgedwongen op zoek naar andere muzikanten en dat heeft geleid tot een lichte aanpassing van de sound die ze heden ten dage brengen. De nieuwe klankkleur is meer energiek en ook wat ruwer. Deze plaat werd live opgenomen in een grote kamer en er valt op de twaalf liedjes geen enkel elektronisch instrument te bespeuren, hetgeen toch vrij uniek is in deze tijd van elektronica en door computers gestuurde geluidstechniek. De originele muzikale roots van de liedjes werd zoveel mogelijk gerespecteerd en de uiteindelijke opnames van deze plaat namen precies één dag in beslag. Centraal op alle nummers is de subtiel maar wel duidelijk aanwezige stem van Aoife O’Donovan, een dame wier stem vrij uniek en daardoor ook zeer herkenbaar is. Het ritme van de songs varieert nogal van ingetogen tot meezingers en liedjes als “Undone In Sorrow”, “Captain, Captain”, “Pharaoh”, “Did You Sleep Well”, “Wading Deep Waters” en “Baby, What’s Wrong With You” zijn in dit bluegrassgenre potentiële klassiekers. En dit ondanks het feit dat enkele liedjes al meerdere honderden jaren oud zijn. De verdienste van Crooked Still is dat zij deze songs uit de rijke Amerikaanse muziekgeschiedenis weten te brengen in een modern 21e eeuws kleedje. Een probleem voor de luisteraars in onze contreien zou wel eens kunnen zijn dat wij hier geen emotionele of historische binding hebben met die Amerikaanse tradities. Maar voor wie van bluegrass houdt is dit toch een niet te missen aanrader.
(valsam)