ARCHIEF

JANUARI 2008 - FEBRUARI 2008 - MAART 2008 - APRIL 2008

MEI 2008 - JUNI 2008 - JULI 2008 - AUGUSTUS 2008 - SEPTEMBER 2008


EACH MONTH MORE THAN 100 REVIEWS FOR YOUR ROOTS LOVIN' EARS!


 

JOSIAH ALTSCHULER - MURDER BALLADS AND LOVE SONGS FOR CELLO AND VOICE

PATRICK JERED - TYKHANA

TYLER BURKUM - DARLING, MAYBE SOMEDAY

WILLIE J. LAWS - RUNNING OUT OF LIES

CHRISTINA CROFTS - MIDNIGHT TRAIN

BILLY HANCOCK - OUT OF THE DARKNESS

KNIKI - JUST....

WINSTON MONTGOMERY - MOZART ON THE ROAD

JJ SOUL BAND - BRIGHT LIGHTS

STEVIE ANN - CLOSER TO THE HEART

 


 

 

 

JOSIAH ALTSCHULER
MURDER BALLADS AND LOVE SONGS FOR CELLO AND VOICE
Myspace CDBaby

 

Grotere tegenstelling bestaat er ogenschijnlijk niet. Een bio-informaticus/programmeur waarbij doorgaans alles exact en secuur moet passen, waagt zich aan Murder en Love songs, waarin emoties en passies hoog oplaaien. In een EP van amper 21 minuten raakt Josiah uit Boston nochtans alle zenuwvezels en hartkamers door zijn gevoelvolle mysterieuze zang en die onbestemde celloklanken die hij verkrijgt door zijn instrument onorthodox aan te wenden alsof hij met een gigantische gitaar aan het musiceren is. Dat geeft bevreemdende effecten wanneer hij bijvoorbeeld ‘Crow Jane’ van Skip James speelt of nog de traditional ‘Country Blues’, door Fairport Convention ooit als ‘Matty Groves’ vereeuwigd. Ook in de wijze waarop hij Johnny Cash’s ‘I Still Miss Someone’ zingt lijkt deze in niets op die van de oorspronkelijke schepper. Voor alles blijft Josiah origineel ondanks het coveren. Aan alle zeven songs geeft hij iets onwerelds door die zware baslijnen die hij aan zijn cello weet te ontlokken. Op drie songs speelt zijn broer violist Emil mee. In ‘Over the Falls’ gaan beiden a.h.w. ondergronds, onheilspellend en ‘creepy’. Josiah kent niet alleen countryfolk en Deltablues, maar voelt ook verre verwantschap met Gothic muziek. Occasioneel speelde hij trouwens in een Doom Folk Bandje. De wijze waarop hij al tokkelend en fingerpickend rond zijn cello danst verraadt ook Appalachian invloeden. Na het laatste grimmige ‘One Cup of Coffee’ heb je spijt dat het balladeplaatje zich sluit. Het had een full Cd mogen worden. Daar staat tegenover dat alle songs dof blinken met de geheimzinnige gloed van zwarte parels en dat het bloedstollend mooie ‘Fourteen Rivers Fourteen Moods’ je meesleept in een verontrustende melodische onderstroom waarin het toch verrukkelijk toeven is.
Marcie

 


 

 

PATRICK JERED
TYKHANA
Website Myspace Contact
Label : Elephant’s Ear Music
CD-Baby

 

Gelukkig maar dat we op het cd-hoesje een verklaring krijgen over de betekenis van het woord “Tykhana”. Het betreft een koele, donkere ruimte in de kelder van een Indisch herenhuis die dienst doet als toevluchtsoord tijdens de drukkend hete zomers in Indië. Multi-instrumentalist Patrick Jered heeft deze cd-titel gekozen omdat hij de liedjes voor deze plaat heeft opgenomen in de living van zijn Amsterdamse huis tijdens de warme zomerdagen van 2007 en dat na een intensieve reisperiode doorheen Indië en het Midden-Oosten. Patrick Jered speelt alle instrumenten die op deze plaat voorkomen zelf in. En dat zijn er heel wat: gitaren, mandoline, mellotron, farfisa orgel, synthesizer, piano, banjo, cello, fluit, drums, enz. Daarenboven creëerde hij ook nog een reeks samples die in de 16 liedjes op “Tykhana” verwerkt zijn terug te vinden. Songs die balanceren tussen folk, elektronica en wereldmuziek. Door die wereld wordt ook in de voornamelijk intimistische nummers zelf zowat helemaal gezworven. Hij vertrekt in Byzantium met de song “The Scented Garden Of Byzantium”, komt daarna in Brussel door de nachten dwalen in “Bruxelles Nuit”, bezingt de herfst in “Autumn In Amsterdam”, bezoekt Spanje in “El Viajero”, Japans in “Hikikomori” en eindigt sterk in het franstalig ingezongen “Chanson De La Plus Haute Tour” met een tekst van de Franse auteur Rimbaud. Van de song “Ballad Of Brad Tchaikovsky” krijgen we een heuse trilogie aangeboden in Part 1,2 en 3. En tussendoor zijn er ook een paar gewoon mooie en goede songs als “For Whom The Phone Rings”, “The Temple Bell”, “Take Your Time” en “Moonchild”. De rode draad doorheen zowat alle liedjes op “Tykhana” zijn de experimentele geluidjes die subtiel aan de basismuziek werden toegevoegd. Als fan van storytellers als Leonard Cohen en Joni Mitchell wilde Patrick Jered met deze liedjes ook een verhaal brengen dat de luisteraars zou kunnen ontroeren en boeien. Met zijn eerder verschenen ep-tje “Prozac Poetry” probeerde hij dat concept al een eerste keer uit op de muziekliefhebbers. Met succes, waardoor hij vol vertrouwen zijn eerste akoestisch gebrachte full-cd “The Idle Singer Of An Empty Day” kon lanceren, toen weliswaar onder de naam Pat Crowley. De nieuwe plaat “Tykhana” is een haast natuurlijk vervolg op zijn vorig werk. Het sfeervolle en intieme album groeit bij elke nieuwe beluistering. Heel verdienstelijk werk wat deze Nederlandse doe-het-zelver heeft klaargestoomd.
(valsam)


 

 

 

TYLER BURKUM
DARLING, MAYBE SOMEDAY
Website Myspace
Contact CD-Baby

 

Eenvoudige liedjes zijn vaak de mooiste. Ze schrijven is een gave die niet echt velen gegeven is. Vaak glijden ze af naar sentimenteel gedoe dat bewust commercieel gehouden wordt om de verkoop van de platen te stimuleren. De cd “Darling, Maybe Someday” van de uit Minneapolis, Minnesota stammende Tyler Burkum behoort gelukkig niet tot deze categorie. Deze plaat is een welkome verrassing voor de liefhebbers van emotioneel oprechte ballads, gevoelige en subtiel gebrachte akoestische liedjes door een zanger met een boterkoeken stem. Knappe popliedjes die via een minimalistisch doch modern arrangement opvallen in de grote vijver van cd’s die ons hier wekelijks toegestuurd worden. Tyler Burkum zingt in zijn songs over de dingen uit zijn dagelijkse leven, zijn familie, zijn thuis, zijn vrienden en zijn liefde. Na meerdere jaren als groepslid van de in Amerika succesvolle groep ‘Audio Adrenaline’ te hebben doorgebracht is hij nu voornamelijk professioneel actief als lead gitarist bij de begeleidingsgroep van Mat Kearney. Tyler Burkum schrijft zijn eigen nummers meestal gedurende de lange, vervelende of eenzame trips ‘on the road’. “Darling, Maybe Someday” is een verzameling van elf liedjes die op deze wijze tot stand gekomen zijn. De cd werd opgenomen in Nashville waar hij in de studio met een reeks muzikale vrienden de songs polijstte tot ze de pareltjes werden die je kan beluisteren op deze plaat. Uitschieters hierbij zijn het hitgevoelige “Blue As the Sky”, “California”, “Hurricane” en de liefdesliedjes “I Need Your Love” en “Carry You With Me”. Knappe orkestraties vallen te beluisteren in o.a. “Everything You Said” en heel intimistisch wordt het in “You’re On My Mind” waarin Tyler Burkum laat horen dat hij over een breed stemspectrum beschikt. Ook de heerlijke cd-afsluiter “End Of The Road” weet ons respect te verwerven voor het talent van deze aangenaam verrassende singer-songwriter waarvan we graag snel meer willen horen.
(valsam)


 

 

 

WILLIE J. LAWS
RUNNING OUT OF LIES
Myspace
CDBaby
Label : King William Sound Inc

 

Enkele jaren geleden wou ik mij verdiepen in Texasblues. Door te googelen kwam ik bij een zeker Willie Jaye uit. Eind jaren 90 kwam deze gitarist geregeld naar Europa. In die periode had hij de bijnaam ‘The Texas Hurricane’. Zijn album ‘Before The Storm’ kon ik terugvinden via Ebay. Willie haalt het beste uit de Texasblues en voegt er soul aan toe zonder melig te klinken. Freddie King, Albert Collins en Jimi Hendrix zijn duidelijke inspiratiebronnen. Willie werd in 1962 geboren in Sinton, Texas. Sedert zijn 24ste is hij professioneel muzikant en toerde hij o.a. met Philip Walker, Koko Taylor, BB King, Warren Zevon en The Neville Brothers. In zijn al meer dan 20 jarige carrière heeft hij al heel wat watertjes doorzwommen. Van 1986 tot 1990 verbleef hij in Texas. Van 1990 tot 1995 had hij een vaste stek in California. De volgende bluesregio waar hij naar verhuisde was Louisiana. Daar verbleef hij drie jaar (tot 1998). Van 1999 tot 2002 werd zijn groep the huisband van The House of Blues club in Las Vegas. In 2003 keerde hij terug naar zijn hometown Texas. Over zijn platenwerk is zeer weinig informatie te vinden. Zijn debuut heet de ‘The Texas Hurricane’. Zijn tweede album ‘Before The Storm’ werd in 1996 genomineerd als beste album bij het toonaangevende Living Bluesmagazine. Het eerst volgende album dat ik bezit is ‘Blues’ uit 2003. Over dit album is helemaal niets te vinden op het internet of in zijn bio’s. Het verscheen op het kleine Californische label Video Uptown Records. Ik had mijn zoektocht opgegeven naar deze boeiende gitarist. Onlangs kwam ik tijdens het surfen een zeker Willie J. Laws tegen. Dit bleek de artiest te zijn die eerder bekend was als Willie Jaye. Eind 2006 verscheen deze ‘Running Out Of Lies’. De eerste persing was al snel uitverkocht, zodat mijn chef nog maar onlangs een exemplaar ontving. Waarom Willie van naam veranderde is onduidelijk. Zijn muziek heeft ook een verandering ondergaan. Vroeger was hij een echte gitaarslinger die stevige Texasblues bracht. Nu is het gitaarwerk gedoseerder en is er plaats voor een blazersectie, achtergrondkoortje en keyboards. Opener ‘If The Blues Had Wings’ klinkt heerlijk Hendrix met de wah-wahpedaal. Op Joe Simons’ klassieker ‘Your Time To Cry’ en ‘Running Out Of Lies’ gaat hij de southern soultour op, met een blazersectie en een achtergrondkoortje. In ‘Nobody Wants You’ krijgen de 2 trompettisten en saxofonist vrij spel. Bob Dylans’ ‘All Along The Watch Tower’ was onsterfelijk gemaakt door Jimi Hendrix, maar Willie brengt ook een mooie versie, met knap gitaarwerk. Eveneens gedurfd is Stones’klassieker ‘Angie’ in een slowblueskleedje steken. Funky klinken doet hij met zijn band op ‘Blind, Cripple And Crazy’ en ‘Slippin’ Into Darkness’. Het nummer ‘Stranded’ wordt tex-mex door de accordeon van de legende Flaco Jimenez. Kortom, de nieuwe Willie J. Laws is gevarieerder geworden, met meer aandacht voor het soulrepertoire. Op diverse concertreviews blijkt hij ook live sterk uit de hoek te komen. Soortgelijke artiesten opnoemen is moeilijk. Er zijn weinig zwarte Texaanse gitaristen die soul kunnen doseren in hun muziek. Misschien is Willie een ruwere versie van WC Clarke, of klinkt hij zoals Wild T & The Spirit, maar dan zonder de langdradige psychedelische uitspattingen. Hopelijk maakt Willie J. Laws nog eens de overstap naar Europa, want deze muziek zou op vele festivals potten kunnen breken.
Bootsy Lester


 

 

 

CHRISTINA CROFTS
MIDNIGHT TRAIN
Myspace CDBaby

 

Ruim twee jaar geleden schreven we over "Croftstown" de band van deze Australische Christina Crofts onder meer "..rauwe en vlijmscherpe gitaarpartijen...onvervalste bluesrock... een prachtig debuut.." Een meid die reeds vroeg met gitaarspelen begon via zelfstudie, later haar man de gitarist Steve Crofts ontmoette, die haar verder vormde en samen met haar dus "Croftstown" vormde. Toen Christina ons nu een cd onder haar eigen naam toestuurde waren we dan ook benieuwd naar het resultaat. Zouden die heavy gitaarriffs, die humor in haar muziek en die roekeloze rauwe manier van spelen die ze ten toon spreidde op "Unboogie" aan kracht ingeboet hebben? Integendeel, met dezelfde jeugdige overmoed gaat ze ons op "Midnight Train" te lijf. Gewapend met een aantal verminkte "vintage" strats, waar Gallagher trots zou kunnen op zijn, een "gemene" Vox A 30, die haar gitaar soms doet klinken als een meute jankende bloedhonden en haar eigen zelf gemaakte bottleneck slide, vervaardigd uit een Tia Maria flessenhals overgiet ze ons met haar volle "jaren 80" heavy gitaargeluid. Soms denk je dat de vroegere legendarische one man band "Boston" herboren is, een bluesy reïncarnatie van dat geluid is inderdaad waar je regelmatig aan herinnerd wordt. Een prima voorbeeld daarvan is vooral het instrumentale "Angel Dust" waar Christina alle registers open trekt. In "Midnight Train" vertelt ze het verhaal over een man die op een vrachttrein springt om zijn zorgen te ontvluchten. Ze brengt dit op haar ruige rockende bluesmanier met extra veel slide en wah-wah gitaartonen. Haar "krolse" stem is prima geschikt voor dit soort sound en in het sterke "I Wanna Take You Home" slaagt ze er zelfs in een prima Lucinda Willams op haar ruigst neer te zetten. In het daarop volgende "Time Machine" zit die typische zangwijze eveneens. Dit is bluesrock van een hoog gehalte in op zijn puurst en snedigst. Christina hanteert de slide en zingt met zoveel verve, overtuiging en voldoening dat je wel moet zwichten voor deze "Sassy" lady! Lucinda Williams meets Rory Gallagher down under.
(RON)


 

 

 

BILLY HANCOCK
OUT OF THE DARKNESS
Website
CDBaby
Label: Turkey Mountain Records

 

Billy Hancock is een rock’n roll outlaw die een legendarisch status in het rockabillycircuit heeft bereikt. Eind jaren 60 en begin jaren 70 zat hij in diverse typisch Amerikaanse barbands. In 1975 was hij zanger (en bassist) op het album ‘American Music’ van Danny and The Fat Boys. Deze Danny was de enige echte topgitarist Danny Gatton. In 1978 begint Billy Hancock aan een eigen solocarrière met de focus op rockabilly. Buiten zanger, is hij gitarist, bassist, muziekleraar, producer en acteur. Hij heeft zelfs een wekelijkse tv-show die ‘The American Music Show’ heet. In dat programma zet hij muzikanten in de spots met wie in zijn 40 jarige carrière heeft samengespeeld. Een soort Jools Holland avant la lettre zou je kunnen zeggen. In zijn carrière heeft hij een indrukwekkende lijst van artiesten kunnen opbouwen waarmee hij speelde: Fats Domino, GeneVincent, Roy Buchanan, Charlie Feathers, The Clovers, Amos Milburn zijn nog maar enkele namen. Zijn nieuwste plaat ‘Out Of The Darkness’ is echter geen rockabilly album geworden. Billy zat met de blues en maakte deze plaat. Van de 10 nummers schreef hij er 8 zelf. Er wordt geopend met de shuffle ‘A Real Mutha Fuh Ya’ waar de pianist een opzwepende cadans neerzet. De stem van Billy Hancock is een doorleefde stem waar je 40 jaar zwaar leven in hoort. ‘Blue Train’ heeft een country inslag en is duidelijk geïnspireerd op ‘Mystery Train’. ‘A Fool And His Money’ had van één van zijn voorbeelden Fats Domino kunnen zijn. Zijn partner in crime Dave Chappell blinkt uit op zijn elektrische gitaar tijdens ‘Going Down Slow’. Deze Dave heeft een aangename telecaster gitaarsound. ‘I Need You’ is zoals de titel doet vermoeden een mooie sleper. ‘Lay Down A Blanket On The Floor’ en ‘Tear Fors New Orleans’ bezitten een Dixie groove. Het mooiste nummer wordt als laatste bewaard met ‘Out Of The Darkness’. Een soulballad, maar dan op een Willy Deville wijze gezongen. Misschien dat bluesmuziek niet zijn corebusiness is, maar hij heeft een verdraaid aangenaam plaatje gemaakt, dat 40 jaar muziekgeschiedenis uitademt.
Bootsy Lester


 

 

 

KNIKI
JUST....
Website Myspace
CDBaby
VIDEO 1 VIDEO 2

Na haar debuut "Stained" keert de Australische KNIKI terug naar de blues, haar eerste liefde om het zo te zeggen. Kniki komt uit Perth en werkte dit maal samen met de legendarische John Meyers ( Rose Tattoo and Chain) voor dit blues album. Was "Stained" nog vooral een pop cd met zelfs wat dance invloeden hier en daar, voor deze opvolger "Just..." kiest ze voor een meer rootsy aanpak, en natuurlijk ligt ons dat veel beter. Al van bij de openingstrack "Wax 'N' Wane" (zie clip) hoor je de ommekeer, ze gaat dit keer resoluut voor de blues. Wanneer je haar live bezig ziet en hoort in de Perth Blues club (zie clip 2) weet je het wel zeker, haar debuut was niet echt dat waar ze volledig achter stond…. denken we. Deze muziek integendeel is haar op het lijf geschreven. Ze mag er dan uitzien als een jonge Dana Winner, met nummers als "Addicted" zou ze wel eens een echte winner kunnen worden. "A Year and One day" is dan misschien geen pure blues, het heeft wel die "feel". Soms gaat ze ook even de jazzy tour op, maar steeds met een bluesy ondertoon. Zo Is "Where Can I Run" een knap gebrachte swing met rustig jazzy gitaarwerk en het knap gebrachte "Dry Your Eyes". Op zijn best is ze echter in "Gotta Go" een relaxe shuffle, waar John Meyer weer een heerlijke solo neerzet. Ook een portie bluesrock zit tussen deze twaalf songs tellende cd verwerkt. KNIKI rockt er stevig op los in songs als de afsluiter "Hey Baby". Geen echte hoogvlieger, maar toch wel een behoorlijk sterke tweede plaat van deze dame die duidelijk nog meer in haar mars heeft.
(RON)


 

 

WINSTON MONTGOMERY
MOZART ON THE ROAD
Website Myspace
Label : Duvateen Records
Distr. : Hemifran

 

 

Vorig jaar bespraken we de cd “Child Is Father To The Man” van de Americana-zanger Winston Montgomery uit San Francisco. Die plaat was toen zijn debuutalbum dat uiteindelijk na 30 jaar van planning en vele goede voornemens het levenslicht mocht zien. Deze sympathieke muzikant mixt muziekstijlen als folk, blues, country en rock door elkaar in de liedjes die hij zelf schrijft en waarin hij ook ernst en humor subtiel verwerkt. Dat doet hij ook nu weer op de opvolger voor zijn debuutplaat. “Mozart On The Road” is een studioalbum met tien liedjes die door Winston Montgomery zelf geschreven werden en waarvoor hij bij de opnamen op de hulp van een reeks muzikale vrienden mocht rekenen. De stem van de zanger is nog steeds vrij middelmatig maar dat kan je zeker niet zeggen over zijn teksten. Weldoordachte literaire boodschappen die de luisteraar proberen aan te zetten om even te reflecteren over wat er gezongen wordt. Grappige liedjes krijgen ook een plaats op deze nieuwe plaat. Tot die categorie behoren zeker de songs “I Like Lunch” en “Momma’s Tattoo” (“she had a secret that would make a Hells Angel blush”). Wellicht door dergelijke liedjes wordt Winston Montgomery in de pers soms niet onterecht vergeleken met artiesten als Pete Seeger en John Prine. Zijn liefde voor countrysongs steekt hij ook niet onder stoelen of banken. Zo zijn “Why Do Mothers Cry?” en “Brave Little Billy Brewster” liedjes die ook op het repertoire van iemand als Willie Nelson zouden kunnen voor komen. Tussendoor experimenteert hij ook met de blues in “It’s So Nice To See” en in “You Can’t Take It With You (So You’d Better Have It Here)” waarin hij grappig een ingebeelde conversatie met de door hem om haar schoonheid bewonderde Angelina Jolie verhaalt. Onze voorkeur tenslotte gaat toch eerder uit naar de knappe ballad “Sunset Girl” met Beach Boysachtige ‘oooh oooh’ en ‘aaah aaah’s’. In de titeltrack “Mozart On The Road” helemaal op het einde van deze cd komt Winston Montgomery nog één keer op komische wijze uit de hoek met een volledig gesproken verhaal over hoe Mozart zich op Europese tournee gedroeg. Zelfs een vergelijking met Jimi Hendrix dringt zich op als hij vertelt dat Mozart ook met zijn viool rond gooide tijdens optredens, net als Jimi met zijn gitaar deed. Later in de song passeren ook nog de Beatles, The Stones en vele anderen de revue. Met vele korrels zout te nemen, maar een echt grappig nummer. Met dit album is Winston Montgomery er weer in geslaagd om zijn muzikale visitekaartje door middel van de tien nummers af te geven. Voor dit soort muziek heb je zowel liefhebbers als haters. Er tussenin is er meestal geen ruimte. Ons mag je tot nader order in de rij fans laten plaatsnemen.
(valsam)


 

 

 

 

JJ SOUL BAND
BRIGHT LIGHTS
Website Contact VIDEO

 

Ijslanders, ze komen wel meer in het nieuws de laatste tijd, zei het niet altijd in positieve zin, sinds de Kaupthing bank bijna het loodje legde. Laat ons daar wat aan doen en Ijsland op zijn best bekijken, of liever beluisteren. Sinds Mezzoforte hebben alleen nog Bjork en Sigur Ross hier wat rimpels op het muzikale vijvertje kunnen veroorzaken. Dat JJ Soul dat ook gaat doen betwijfelen we, daarvoor is hun muziek niet commercieel genoeg, maar goed zijn ze wel. Hun wat jazzy, gesofisticeerde sound leunt nog het dichts aan bij wat Steely Dan en hun frontman Donald Fagen brengt of brachten. Een soort jazzy pop met een ultra cleane perfecte geluidskwaliteit, dezelfde keyboards, dezelfde koortjes, bijna identiek klinkende saxofoonpartijen en gitaren. Alleen heeft JJ Soul zelf een wat ruigere stem en dat typische Britse accent want hij is van Oxford, en klinkt gelukkig minder steriel en veel meer soulful. Hij verhuisde naar Ijsland waar hij songschrijver Ingvi Thor Kormaksson ontmoette, en samen met een vijftal andere Ijslanders waarvan ik U de onuitspreekbare namen van ga besparen, richtten ze JJ Soul Band op in 1994, ondertussen is dit hun vierde cd. Hij heet "Bright Lights". Zoals ik in mijn inleiding reeds vertelde is de Steely Dan sound rijkelijk aanwezig, maar wat hen onderscheidt zijn de jazz en bluesinvloeden die ze in die sound verwerken. Zo is "I've Been Had Again" een puur jazznummer maar in een topnotch arrangement gestoken en perfect geproduced. Ik val in herhaling maar bij de intro van "Bright Lights" denk je even te doen te hebben met een nieuwe song van hoger vernoemde "master of perfection". Het Latin ritme in "Jazz en Tarentella" is aanstekelijk, samba tussen de gletsjers en de geisers. Het funky "Night Companions" is één van mijn favoriete nummers en de jazzy afsluiter "Washed Away" laat ons op een rustige wijze afscheid nemen van dit groepje Ijslandse muzikanten met een voorliefde voor sophisticated jazzy pop met een bluesy twist. Een plaat waar ook vooral de liefhebbers van het betere audio en hifi werk van zullen smullen.
(RON)


 

 

 

 

 

 

 

 

 

STEVIE ANN
CLOSER TO THE HEART
Website Myspace
Label: CNR Entertainment
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

 

Dit jaar betrad de 22-jarige Roggelse singer/songwriter Stevie Ann het podium van Bospop waar zij ondermeer "You Versus Me" en "Get Away" ten gehore bracht. Ook speelde ze covers van Depeche Mode en Queen ("One Year of Love"). Wie haar opnieuw van dichtbij wil bekijken, kan dit grote talent op het podium zien op 6 en 8 november, voor haar twee laatste concerten van dit jaar, respectievelijk in Tilburg en Amsterdam. Al vanaf de eerste noten van haar indrukwekkende debuutalbum "Away From Here" (2005) wordt duidelijk dat Stevie Ann niet zomaar een zangeres is, maar een getalenteerde muzikant en componist. Al op jonge leeftijd speelde Stevie Ann piano, die ze op haar 14e verruilde voor een gitaar en een blocnote waarin ze verwoed haar eigen liedjes begon te schrijven. Geïnspireerd door 90's iconen Sheryl Crow en Alanis Morrissette, maar ook door 60's singer/songwriters als Bonnie Raitt, Joni Mitchell en Ricky Lee Jones, pende Stevie Ann op eigen kracht in drie jaar tijd een heel debuutalbum bij elkaar. De invloed van deze artiesten is niet alleen muzikaal hoorbaar, maar klinkt ook door in de puurheid van haar muziek. Het debuutalbum van Stevie Ann werd geproduceerd door niemand minder dan Tren van Enckevort (Rowwen Hèze), bijgestaan door o.a. Martijn Bosman, Leendert Haaksma en Cor Mutsers. Het succes van deze plaat, heeft de druk op de altijd moeilijke tweede plaat waarschijnlijk flink opgevoerd, maar met "Closer To The Heart" (2007) bewijst Stevie Ann dat ze deze druk aan kan. Op deze plaat staan twaalf intieme en soms bijna verstilde popliedjes die op intense en emotievolle wijze worden vertolkt. Popliedjes die zo mooi zijn dat ze je in je ziel weten te raken. Liefhebbers van vrouwelijke singer songwriters die de beste plaat van het moment in huis willen halen, kiezen dan ook zonder schroom voor Stevie Ann's "Closer To The Heart", een plaat af die het zo bewierookte debuut op alle fronten overtreft. "Closer To The Heart" is gewoon een plaat met wonderschone popliedjes vol invloeden uit de folk, de blues, de rock, de country en de jazz.