ARCHIEF

JANUARI 2008 - FEBRUARI 2008 - MAART 2008 - APRIL 2008

MEI 2008 - JUNI 2008 - JULI 2008 - AUGUSTUS 2008 - SEPTEMBER 2008


EACH MONTH MORE THAN 100 REVIEWS FOR YOUR ROOTS LOVIN' EARS!


KATE CAMPBELL - SAVE THE DAY

OH SUSANNA - SHORT STORIES

LUKE DOUCET AND THE WHITE FALCON - BLOOD'S TOO RICH

ERIK BRANDT & THE URBAN HILLBILLY QUARTET - BRING IN THE SAILS

PETER GALLWAY - FREEDOM IS

CAROLYN WONDERLAND - MISS UNDERSTOOD

ANDREW FOSTER - MEDIA GHOST

BRETHEREN SOL - DEVIL'S ROPE

FAYSSOUX - EARLY

KATE STEELE - CURVE OF THE EARTH


 

KATE CAMPBELL
SAVE THE DAY
Website Myspace Contact
Info: Lotos Nile Media
Label : Large River Music
Distr. : Hemifran

 

“Save The Day” is een nieuwe themaplaat uit het langjarige repertoire van zangeres en Baptistische domineesdochter Kate Campbell uit Nashville, Tennessee. Geïnspireerd op onder andere het literaire werk van dichter-schrijver-theoloog Frederick Buechner en een reeks andere schrijvers, foto’s en beelden componeerde deze muzikante 12 liedjes die ze op dit recente album samenbracht als een samenhangend geheel. Op het hoesje staat een quote van Buechner die luidt: ”It is no wonder that just the touch of another human being at a dark time can be enough to save the day”. Op basis van o.a. deze waarheid schreef Kate Campbell de liedjes en zette de teksten op muziek in diverse stijlen zoals folk, country, bluegrass, gospel, blues en pop. Haar fascinatie voor het vertellen van een echt verhaal komt ten volle tot uiting in liedjes als “Save the Day”, “Fordlandia” over de poging van Henry Ford om een bandenfabriek te bouwen midden in het Amazonewoud met meezingwerk van Nanci Griffith, een uitgesproken liefdesverklaring in “More Than One More Day” en het folky nummer “Falling Out Of Heaven” met harmony vocals van Mac McAnally. In enkele songs vinden wij dat ze wat teveel op de religieuze toer gaat. Zo zijn “Looking For Jesus” in duet met John Prine, “Everybody Knows Elvis” (over het leven in isolement van zowel de King of Rock’n’Roll als Jezus Christus) en de hymne “Sorrowfree” met op keyboards Spooner Oldham naar onze smaak minder geschikt voor een moderne popplaat maar eerder voor een kerkkoor bij één of andere eredienst. Allicht te Amerikaans, maar dat is natuurlijk ook dé markt voor de platen van Kate Campbell. Anderzijds kan ze ons wel bekoren met liedjes als “Welcome To Ray”, “Back To The Moon” en “Dark Night Of The Soul” waaruit blijkt dat zij over een mooie stem beschikt om dergelijke ballads met de nodige emotie te brengen. Als vrouwelijke singer-songwriter verdient Kate Campbell met haar verhalende stijl een plaats in de gallerij der besten.
(valsam)


AMERICANA TREASURES VI
Oh Susanna & Luke Doucet

special guest Melissa McClelland, m.m.v. contrabassist Rich Leveque

Americana Treasures VI toont een uitgelezen trio van Canadese singer-songwriters die garant staan voor absolute kwaliteit en luisterrijke veelzijdigheid: Oh Susanna, Luke Doucet en Melissa McClelland. Na succesvolle theatertournees met Dar Williams, Caroline Herring, Jeffrey Foucault en Chip Taylor zullen wederom een aantal gevestigde namen uit de Americana zich samen met jonge talenten presenteren in gevarieerde akoestische shows. Tournee start op 1 oktober in Goudse Schouwburg en eindig 19 oktober in Cultureel podium De Roepaen in Ottersum.

Oh Susanna (het veelbelovende pseudoniem van singer-songwriter Suzie Ungerleider) is een Canadees-Amerikaanse zangeres die met haar schrijftalent, gitaar, indringende stem en sprookjesachtige teksten zorgt voor liedjes van een desperate schoonheid. Ze zingt over de kleine en grote dingen uit haar leven. Haar in 2007 verschenen vierde folkroots album 'Short Stories' laat elf lekker in het gehoor liggende liedjes horen uit de hoek van de traditionele country, folk en blues. "A beautifully rounded collection of songs", schreef Rolling Stone, waaraan wij graag toevoegen dat ze daarmee dan op het toneel ook steevast haar publiek weet te ontroeren.
Luke Doucet was een van dé smaakmakers, zowel op het laatste Take Root-festival als op de Groninger R&B Night en toonde zich ook op albums als 'Broken (And Other Rogue States)' (2005) en het in maart verschenen 'Blood's Too Rich' een meer dan uitstekend liedjesschrijver. Ron Sexsmith, Elliott Smith, Ryan Adams; zoek het in die prachtige hoek. Maar Doucet beweegt zich in veel meer hoekjes, waardoor hij en zijn fraaie albums tot nu toe niet de waardering van een breed publiek oogstten die ze verdienen. En wie hem ooit live heeft mogen beleven, solo of met band, weet dat elke vergelijking eigenlijk mank gaat voor deze unieke podiumpersoonlijkheid.
Als 'special guest' komt Melissa McClelland mee, een uiterst getalenteerde singer-songwriter die onder andere met Sarah McLachlan werkte. In Canada een grootheid en hopelijk gaat dat vanaf nu ook hier gelden als, middels deze tournee en haar aankomende CD (Six Shooter, voorjaar 2009) voor het eerst aan het Europese publiek voorgesteld gaat worden.
Begeleid door bassist Rich Levesque zullen Suzie, Luke en Melissa tijdens deze theater tour in verschillende combinaties het toneel delen.

AMERICANA TREASURES VI :
Wo 1 Okt Gouda , Goudse Schouwburg
Vr 3 Okt. Zwolle, Theater Odeon
Zo. 5 Okt. Utrecht, Muziekcentrum Vredenburg
Do. 9 Okt. Breda, Chasse Theater
Vr 10 Okt. Zoetermeer, Stadstheater
Za 11 Okt. Leopoldsburg, CC Leopoldsburg
Zo 12 Okt. Winterswijk, Theater de Storm
Wo. 15 Okt. Leeuwarden, De Harmonie
Vr 17 Okt. Arnhem, Musis Sacrum
Za. 18 Okt Heerlen, Parkstad Limburg
Zo. 19 Okt. Ottersum, Roepaen

INFO: www.americanatreasures.nl / www.vivesco.nl

Zie hier de laatste recensies van Oh Susanna en Luke Doucet. We vinden deze Americana Treasures VI in één woord geweldig, twee grote favorieten van Rootstime bij elkaar op één avond!

 

 

 

 

OH SUSANNA
SHORT STORIES
Website Myspace
Label: Rounder / Munich

 

Suzie Ungerleider heet ze eigenlijk, maar met gevoel voor humor en traditie besloot ze dat de naam Oh Susanna meer kans van slagen had. De van oorsprong Amerikaanse Suzie gaf haar baan in Vancouver als bibliothecaresse op en stortte zich volledig op het schrijven en voordragen van muziek. Inmiddels is haar ster rijzende, en zeker niet alleen door persoonlijk aanbeveling van medemuzikanten als Jim White en Ryan Adams. Want als Oh Susanna achter haar gitaar kruipt en begint te zingen, wordt de luisteraar meegesleurd in een wereld vol hartstocht, melancholie, intimiteit en ontroerende schoonheid. Op haar debuut "Johnstown" (99), een conceptalbum vol indringende songs gebaseerd op historische feiten, in feite een soort toneelstuk op muziek, liet zij alle US rootsstijlen tussen honky-tonk en country-blues moeiteloos samensmelten en de plaat sloeg dan ook in als een bom. De opvolger "Sleepy Little Sailor" (2001) is meer ingetogen en veel persoonlijker, heeft een meer mainstream geluid, ergens tussen folk en Americana in, en was daardoor meer lichtvoetiger en een stuk toegankelijker. Op "Oh Susanna" (2003) wordt de lijn die al op "Sleepy Little Sailor" werd ingezet verder doorgetrokken. Traditionele country en blues hebben voor een belangrijk deel plaatsgemaakt voor toegankelijke popsongs met hier en daar wat country-, folk- en blues-invloeden. Ondanks het feit dat deze cd’s van hoge kwaliteit waren en konden rekenen op positieve recensies in de buitenlandse muziekbladen, bleef Oh Susanna in onze Lage Landen helaas vrijwel onopgemerkt. Het is te hopen dat dit gaat veranderen met de alweer vierde cd, "Short Stories", want ook deze is weer zeer de moeite waard. Wat is gebleven is de krachtige en soulvolle stem van Oh Susanna, een stem die de indringende songs, vol hartstocht en melancholie, net dat beetje extra geeft. We hebben er wel even op moeten wachten, maar dat wachten is zeker de moeite waard geweest. "Short Stories" is namelijk een heel mooi album geworden waarop Oh Susanna regelmatig aan Patty Griffin doet denken, en waarop ze onder andere begeleid wordt door Justin Rutledge (banjo), David Baxter (slidegitaar), Luke Doucet (gitaar), Bob Packwood (piano), Bazil Donovan (bas), Cam Giroux (grums) en Burke Carroll (pedal steel). De plaat bevat tien, door Suzie zelf geschreven korte verhaaltjes en een zeer geslaagde cover van Dylan's "Billy 4", allemaal songs die het midden houden tussen folk en country, gewoon Americana op zijn best! De opbouw van "Short Stories" verdient een compliment, en bij het horen van songs als het indringende "Bullies", het van pedal steel voorziene "Beauty Queen" of het old-time getinte "Pretty Penny", vragen we ons af waarom dat iemand die zulke mooie liedjes kan schrijven, niet veel bekender is. Oh Susanna heeft met "Short Stories" haar beste werk tot nu toe afgeleverd en moet nu ook bij ons maar eens potten gaan breken.

 

 

LUKE DOUCET AND THE WHITE FALCON
BLOOD'S TOO RICH
Website - Myspace
Label: Six Shooter
Label: TeleSoul Records
Distr.: Rounder / Munich http://www.continental.nl/
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

 

Luke Doucet is hier nog een grote onbekende, maar geniet in thuisland Canada een flinke reputatie als songschrijver, gitarist en producer. Tal van acts maken gebruik van zijn diensten. Naast producer van o.a. NQ Arbuckle en Justin Rutledge, ook Canadese singer-songwriters van het hetzelfde six shooter label, is hij ook een uitstekende liedjesschrijver en muzikant. "Aloha, Manitoba" (2001) was Doucets debuut nadat hij zijn band Veal had opgeheven. Het is een rustige, ietwat onderkoelde singer-songschrijverplaat met akoestische klankkleur waarin hier en daar subtiele orgeltjes zijn verwerkt en Doucet onnadrukkelijk excelleert als gitarist. Met de opvolger "Outlaws" uit 2004 heeft Doucet de versterker van zijn gitaar wat meer opengedraaid en dan hoor je pas welke felle twang hij in zijn vingers heeft. Op deze liveplaat gaat het wat vlotter en energieker aan toe dan zijn debuut. Op zijn derde solo cd "Broken (And Other Rogue States)" (2005) bezingt hij op fraaie wijze het leed dat komt kijken bij een gebroken hart. De songs vol wanhoop en ellende zijn voorzien van een afwisselend muzikaal palet. Alt-country, blues, Beatlesque pop, folk en een beetje jazz, worden op knappe wijze samengesmeed tot een uniek geluid. Drie cd's die ons stuk voor stuk wisten te vermaken, maar met zijn laatste album "Broken" konden we terecht spreken van een meesterwerk. Nu zijn we met zijn nieuwe album "Blood’s Too Rich" beland, een cd die misschien wat meer tijd nodig heeft om te overtuigen, maar na een tweede beluistering is ook dit een cd die je maar moeilijk los laat. Waar "Broken" de luisteraar direct bij de strot greep dankzij de indringende thematiek: relatieperikelen, leed dat je niemand toewenst, maar dat in de muziekgeschiedenis al talloze keren garant heeft gestaan voor indrukwekkende muziek, schiet zijn muziek deze keer alle kanten op. Muziek waarin zijn band The White Falcon nadrukkelijker aanwezig is dan op "Broken", muziek gewoon verpakt in een veelzijdig rootspop jasje. "Blood’s Too Rich" sluit aan bij de platen van Justin Rutledge, Ryan Adams, maar een nummer als "It’s Only Tuesday" klinkt ook erg Neil Young-achtig en in sommige nummers horen we solo’s waar de meester zelf zich niet voor zou hoeven te schamen. Luister maar even naar het nummer "Cleveland", gewoon prachtig. Vergelijkingen maken is eigenlijk zinloos, want hij verkent ook andere stijlen, want zo is "The Day Rick Danko Died", een kippenvel bezorgende blues over de dag dat Danko stierf. Sommige nummers pakken je meteen, zoals de swingende titeltrack, "The Comandante" of het prachtige "Motorbike", songs die lekker in het gehoor liggen, maar die ook iets ongrijpbaars hebben en je hierdoor iedere keer weer op een andere manier weten te raken. "Blood’s Too Rich" is stevig en zelfverzekerd, maar met veel subtiliteit en gelaagdheid - een heerlijke plaat. Wat ons betreft één van de betere singer-songwriter platen van het jaar.


 

 

 

 

ERIK BRANDT & THE URBAN HILLBILLY QUARTET
BRING IN THE SAILS
Website Myspace
Contact
Label: House Of Mercy recordings

 

Ze werden reeds vergeleken met REM, 16 Horsepower en zelfs The Grateful Dead, maar zelf noemen ze als voorbeelden The Jayhawks , Uncle Tupelo, en de Canadees Bruce Cockburn. Dat zit als je 't ons vraagt al wat dichter in de buurt vinden we. Het verhaal over het ontstaan van deze 6 song E.P is wat raar, want ze deden maar 6 uurtjes over de opnames, maar het mixen duurde een gans jaar. "Ze" zijn Erik Brandt (gitaar en keyboards) tweede gitarist Jeremy Szopinski, Greg Tipett op bas, drummer Noah Riemer, Dave Stahan (gitarist en background vocals) en Milo Mietzer (washboard). Normaal zou je al van de UHQ moeten gehoord hebben, want dit is reeds hun achtste release. Op deze EP krijgen we 3 gloednieuwe songs, twee covers die een stevige live reputatie opgebouwd hebben en een herwerking van een van hun klassiekers. Ze begonnen ooit in 1997 als echte bluegrass band, vandaar hun naam, maar zijn ondertussen geëvolueerd naar een volwaardige rootsrock en Americana band. Ze brengen een mix van stijlen tijdens hun live shows, die varieert van hardere rocksongs tot alternatieve country en bluegrass elementen. De cd opent zeer sterk met "Revelation Blues" een wat dreigende country rocksong. "Escape" wat dan volgt is wat schatplichtig aan "Riders On The Storm" van de Doors, waaraan het vooral in zijn intro herinnert. Het rustige country getinte "I Knew" zet de deur open voor de cover van de country rocker "Truck Driving Man" van Ole Jimmy Martin. Ook de cover van country rocksong "Sneaky Radar krijgt hier een eerder luchtige bewerking, sterk contrasterend met de titelsong en afsluiter "Bring In The Sails", een wat langere donkere rockgetinte song met feedback gitaren. Mochten organisatoren dit lezen en interesse krijgen: Erik en zijn jongens zitten te wachten om de Europese podia met hun muziek te vullen. Lijkt me zeer de moeite waard.
(RON)


 

 

PETER GALLWAY
FREEDOM IS
Website Myspace Contact
Label : Crooked Cove Records
Distr. : Hemifran CD-Baby

 

We hebben hier weer een ijzersterke plaat binnengekregen via Peter Holmstedt van Hemifran. Zijn getrainde neus voor talent bracht hem in contact met singer-songwriter Peter Gallway uit Santa Barbara, Californië. Deze uitstekende muzikant en producer schreef in het verleden naast filmmuziek ook liedjes voor o.a. Kenny Rogers en Bette Midler. Hij bracht net zijn nieuwste soloplaat “Freedom Is” uit. Voor het schrijverswerk van de nummers op dit album trok hij in November 2007 naar Puerto Vallarta in Mexico. Aan de andere kant van de Texaans-Mexicaanse grens vond hij de gepaste sfeer van eeuwenoude cultuur, traditionele familiewaarden en een vriendelijke samenleving om zijn gevoelsgeladen songs neer te pennen. Terug in Amerika trok hij met vriend Jeff Pevar de studio in om deze liedjes voor de eeuwigheid op te nemen en ze zorgvuldig te selecteren voor deze nieuwe plaat “Freedom Is”. De nummers gaan over uiteenlopende onderwerpen maar de liefde, de passie en de menselijkheid zitten in de meeste songteksten verweven. Vertrekkend vanuit akoestische gitaarmuziek werd er nadien zorgvuldig omgesprongen met toevoeging van extra instrumenten, sober en subtiel maar zeer geslaagd. Al van bij “Mercy On The Malecon” - de eerste song op de cd - kon ik niet meer loskomen van de vergelijking van deze songs en deze stem met artiesten als de Canadese songsmid Ron Sexsmith en de inmiddels al enkele jaartjes geleden overleden Warren Zevon. Eenzelfde knappe vertelstijl en vocaal zelfs haast identiek. Maar laat dat vooral een groot compliment voor Peter Gallway zijn. Muzikaal opereert hij op diverse terreinen zoals folk, jazz, blues en country. Vooral de kracht van de teksten valt op in songs als “He Who Travels Alone” en “JT & The Stranger”. De herinnering aan Warren Zevon komt weer naar boven bij het aanhoren van “I Wish You Everything”, “Stealing Life” en de titeltrack “Freedom Is”. Tussendoor willen we toch ook even een pluim steken op de hoed van de diverse vrouwelijke backing vocalisten die zeer sterk uit de hoek komen in enkele songs op deze plaat. Eén van onze favoriete tracks is het akoestisch gebrachte en emotioneel romantische nummer “Zona Romantica” dat volgens ons een plaatsje op de volgende plaat van Ron Sexsmith zou moeten krijgen. Hetzelfde zouden we kunnen zeggen van die andere song “River To The Sea”. Jazz en blues zitten in elkaar verweven in het nummer “I Don’t Take The Bait”. Maar naar onze bescheiden mening is Peter Gallway op zijn sterkst in de romantische ballads zoals bij “Nobody Lies”, “Beautiful Bride” - met knap meezingwerk van Kate Wallace - en in het afsluitende “Last Look”. Twaalf sterke songs op één schijfje dat ons zeer kon bekoren. Het was alweer even geleden dat we dat nog konden zeggen.
(valsam)


 

 

CAROLYN WONDERLAND
MISS UNDERSTOOD
Website Myspace
Label: Ruf Records
Distr.: Munich Records
VIDEO1 VIDEO2 VIDEO3
VIDEO4 VIDEO5 VIDEO6

 

Deze Texaanse schone maakt muziek die bestaat uit zowat de volgende ingrediënten: een scheutje whisky stemgeluid van Janis Joplin, een snuifje gitaar van Stevie Ray en een heleboel soulvolle individualiteit. Ray Benson, de grote man bij Asleep At The Wheel, wou deze zevende cd van haar graag producen en heeft er mooi werk mee afgeleverd op zijn huislabel Bismeaux. Natuurlijk, als je deze man als producer naast je hebt, dan stuurt hij je wel wat in de richting van het betere bluesy countrywerk, of is het nu toch eerder contrygetinte blues? Eerder dat laatste zou ik zeggen, met covers van J.J Cale, Rick Derringer, Bruce Robeson en Terri Hendrix aangevuld met sterk eigen werk, want Carolyn blijkt een uitstekende songschrijfster te zijn en ze overtuigt ons met deze cd compleet. Haar vorige "Bloodless Revolution" was ook al overtuigend, maar ondertussen is Carolyn nog heel wat gegroeid. Haar sterk soulvolle stem voelt zich zowel thuis is rocksongs, jazzy ballads en pure bluessongs. Voeg daarbij haar kwaliteiten op gitaar en je weet dat er zich opnieuw een dame aangemeld heeft waarmee we rekening moeten mee houden. Dylan is een hele grote fan van haar en toen Ray Benson dit hoorde had hij geen verdere aanbevelingen meer nodig, hij ging Carolyn even belijken tijdens één van haar live shows en was ook gewonnen. De cd werd in Austin opgenomen, en onder meer Clapton's sideman en drummer Jamie Oldaker en Lloyd Maines doen mee. Toen Benson na een Dylan concert in Austin backstage "Bawb" ontmoette, drong deze aan om Carolyn te kunnen spreken. Ray belde Carolyn, die onmiddelijk in haar wagen sprong en wat later apentrots Dylans complimenten mocht aanhoren. De cd opent meteen met de titelsong "Miss Understood", een up- tempo blues met knappe slidegitaar van Carolyn en wat herinnerend aan Bonnie Raitt's songs uit haar beginperiode. Carolyn heeft iets met leeuwen want twee sterke songs op deze cd's gaan er over, eerst "I Found The Lions", een cover van Terri Hendrix en Lloyd Maines, en als laatste song "Feed Me To The Lions" een prachtig eigen compositie, een langzame song met Carolyn aan de piano en sfeervolle strijkers op de achtergrond, een sobere afsluiter, overladen met sfeer en gevoel. Een ander hoogtepunt is "The Farmer song" met Cindy Cashdollar op dobro en Glenn Fukunaga op bas en het ongelofelijk aanstekelijke "Walk On" waar Guy Forsyth op mondharmonica zijn bijdrage doet en Carolyn haar beste gitaarsolo van de ganse cd brengt. Verder is er "Stiil Alive and Well" een nummer dat Rick Derringer ooit schreef voor de man die ik toevallig twee dagen geleden eindelijk kon interviewen, Johnny Winter. De laatste song die ik nog een eervolle vermelding wil geven is het jazzy, ontspannen "I Don’t Want To Fall For You" waar Carolyn duidelijk maakt dat ze niet in één bepaald hokje wil geduwd worden. Ze blijkt als de beste het jazz genre aan te kunnen, zowel vocaal als op gitaar, maar wel met dat bluesy sausje subtiel er overheen. Carolyn Wonderland, nu nog tamelijk onbekend, binnenkort "BIG" geloof me!

P.S Video 4, die stamt uit 1993, toont de jonge Carolyn Wonderland op een hoorzitting van de stadsraad in Houston. In plaats van een speech te houden over haar bezwaren tegen het sluiten van een aantal cafés waar live muziek gespeeld wordt, brengt ze, tot grote verwondering van de raadsleden, een bluesnummer erover, midden in de vergadering. Leuk is ook de dame die voor de doven het geheel op passende, ritmische wijze "vertaalt". Grandioos stukje TV. Ook Video 5 is wat verrassend, een huisconcert in het Nederlandse Hoorn, gevolgd door een kort interview.
(RON)


 

 

ANDREW FOSTER
MEDIA GHOST
Website Myspace Contact
Label : Greenfish Records
CD-Baby

 

Andrew Foster is een Britse singer-songwriter uit Portsmouth, een oord dat ons ook Joe Jackson heeft afgeleverd. Deze jongeman heeft zich als doel gesteld om goede nummers te schrijven die gebaseerd zijn op de muziekstijlen waardoor hij in zijn leven beïnvloed werd. Jarenlang luisteren naar liedjes van Neil Young en Ryan Adams heeft ertoe geleid dat hij nu zijn eerste soloalbum aan de wereld kan presenteren met eigen verhalen die verteld worden via twaalf songs. Vorig jaar nog hadden we bij Rootstime het talent van deze jongeman al opgemerkt toen we zijn twee destijds uitgegeven ep-tjes “Behind Closed Doors” en “Watching Clocks” van een zeer positieve recensie voorzagen. In zijn songteksten slaagt Andrew Foster erin om zijn eigen emoties en gevoelens te ventileren op een wijze die de luisteraar het gevoel van persoonlijke betrokkenheid weet te bezorgen. Zijn veelal sober geïnstrumentaliseerde liedjes steunen voornamelijk op de mooie zang die Andrew Foster er bij weet te verzorgen. “Media Ghost” is een zeer mooi verzorgde plaat geworden die door Foster zelf opgenomen en geproduceerd werd. Meteen al in de openingtrack “Personal Legend” brengt hij een mysterieuze sound gebaseerd op scherpe elektrische gitaarklanken. Daarna gaat hij meer de Ryan Adams-richting uit in de songs “Watching Clocks” en “Your’re Not The Only One”. Zeer verzorgde en zorgvuldig tot stand gebrachte melodieën en doordachte songteksten horen we vervolgens in het Beatles-schatplichtige “Ten Green Bottles” en in de intimistische ballads “The Alchemist” en “For You”. In de akoestische folkrocksong “The Golden Hour” gaat het er allemaal wat swingender aan toe en dat is een aangename verademing tussen de overige wat donkerdere songs. “Silence” en “Déjà Vu” leunen muzikaal sterk aan bij het werk van de jonge Neil Young, sobere liedjes op akoestische gitaar waarin hij zijn vocale capaciteiten en zijn mooie stem volledig tot uiting kan laten komen. De cd-afsluiter “Something To Believe In” is een perfecte samenvatting van alle sterke elementen waarover Andrew Foster beschikt om een groot en getalenteerd liedjesschrijver te worden. “Media Ghost” bevat enkele van de songs die we eerder ook op zijn ep’s terug konden vinden en is wellicht bedoeld om het grotere publiek met deze artiest kennis te laten maken. Als hij zulke mooie liedjes blijft schrijven verwachten we dat er snel een opvolger zal komen naar het voorbeeld van veelschrijver en muzikale toonbeeld Ryan Adams.
(valsam)


 

 

BRETHEREN SOL
DEVIL'S ROPE
Website Myspace
CDBaby VIDEO

 

Ze komen uit het warme Arizona, uit Awhatukee in de Sonora Desert om precies te zijn. Of beter "hij komt" want Bretheren Sol is geen echte band maar enkel Eric Malmstrom, de multi-instrumentalist die alle nummers schreef, producete en uitvoerde. Enkel drummer Gary Smith en Neil Malmstrom (op gitaar in één song) hielpen even op deze cd, maar live vormen ze wel zijn band. De titel "Devil's Rope" verwijst naar de rollen prikkeldraad die de grensafsluitingen vormen. De muziek van Bretheren Sol kenmerkt zich door songs met sterke hooks die tot ritmisch hoofdschudden aanzetten, hoofdzakelijk Americana en alt.country songs. De cd opent toepasselijk met "Across The Desert", een rustige Americana song als soundtrack voor de hete broeierige woestijn, bezaaid met cactussen, rode rotsen en stof. Dromen van verkoelende Mexicaanse stranden, cantinas met bruinogige latinas, tequila's en bier. In het reggaegetinte "Stuck In The Middle" hekelt.Eric de Amerikaanse politiek die ontspoord is tot oorlogszucht en vermengt dit tekstueel met de folklore van het woestijnleven, een Sonora Outlaw. Erik Malmstrom was 15 jaar succesvol roadmanager van onder meer Gin Blossoms en Fishbone, tot een dubbele hernia hier een eind aan maakte. Hij raakte ook bekend als mixer van enkele cd's van bekende bands, zo mixte hij onder meer No Doubt’s "Tragic Kingdom" en Gin Blossoms’ "New Miserable Experience". Eric kon rustig aan zijn eigen opnames werken, want hij bezit bovendien zijn eigen studio. Zijn muziek roept beelden op van een lange rit over desolate highways in de droge hitte van de Southwest. De meest spraakmakende song op deze cd is een rechtstreekse aanval op de nefaste Bush politiek "Rescue Me" (Dear Mr. President) die al heel wat opschudding veroorzaakte. (Zie clip). "I Can’t Wait" bevalt me erg, want dit is een song die tussen het beste werk van J.J Cale mag plaatsnemen, dat luie relaxte soundje, die Tulsa-stijl gitaar. Een aantal andere knappe songs op deze Southwest Americana schijf zijn: "Grab A Hold", "Heroes and Villians" en de afsluiter "Already Gone". Ze vormen een paar van mijn favoriete uitschieters op deze boeiende, intrigerende productie. Of hoe een man die de platenwereld vanuit alle invalshoeken mocht ontdekken, uiteindelijk zijn plaats aan de bron, als creatief artiest, gevonden heeft. Met succes, zo te horen.
(RON)


 

 

FAYSSOUX
EARLY
Website Myspace Contact
Label : Red Beet Records
Distr. : Hemifran CD-Baby

 

Fayssoux McLean is niet meer van de allerjongsten maar ze was in vervlogen tijden toch één van de gekendste backing vocalisten bij grote sterren als Rodney Crowell en Emmylou Harris. Vooral op diens eerste vier soloplaten “Elite Hotel”, “Quarter Moon In A Ten Cent Town”, “Pieces Of The Sky” en bestseller “Luxury Liner” speelde Fayssoux een vooraanstaande rol, toen nog als Fayssoux Starling omwille van haar toenmalige huwelijk met John Starling (leadzanger van de formatie ‘Seldom Scene’). We weten ondertussen allemaal dat Emmylou Harris zelf één der beste en meest gevraagde backing vocalisten ter wereld is. Haar keuze voor Fayssoux kan dus als een hele eer gezien worden. De dames zijn ook zeer goede vrienden, zo moge blijken uit de drie nummers op dit debuutalbum “Early” waarop Emmylou Harris - o ironie – nu zelf de tweede stem voor haar rekening neemt. Deze eerste full-cd onder eigen naam is een brede mix van zorgvuldig gekozen traditionals, covers en een aantal zelfgepende liedjes. “The Blackest Crow” waarmee de plaat start is zo’n traditionale folksong over de pijn bij het verlies van een geliefde. Hierop zorgt naast Mrs. Harris ook Peter Cooper voor harmony vocals. Het was deze journalist-muzikant die Fayssoux overtuigde om na meer dan twintig jaar op muzikaal non-actief te hebben gestaan en een nieuwe loopbaan als lerares terug in de muziekwereld te stappen en een eerste soloplaat uit te brengen. Peter Cooper nam zelf plaats in de producerstoel voor dit album. De zelfgeschreven titeltrack “Early” is een typische countryballad waarin Fayssoux en Emmylou in perfecte harmonie samen voor hemelse engelenzang zorgen. Dan wordt de snelheid wat opgedreven in de countryrocker “Save It! Save It!”. Deze zangeres schrijft ook heel mooie liedjes, getuige daarvan de gracieuze pedal steel tearjerker “I Know It’s Over” waarin Emmylou’s klagende stem voor een extra traantje helpt te zorgen. De legendarische Lloyd Green is de man die de pedal steel op dit nummer inspeelt. Een ander hoogtepunt op deze uitstekende countryplaat is de song “California Earthquake” geschreven door Rodney Crowell en heel aangrijpend gezongen door Fayssoux. Iets minder naar onze smaak zijn de religieus geïnspireerde traditionals en gospelcovers “Amen Children” en de cd-afsluiter “Weepin’ Mary”, beiden tracks met Ricky Skaggs op mandoline. Gelukkig zitten daartussen nog enkele songs over de hartenpijn en het grote liefdesverdriet in “Walking Home In The Rain”, “I Know How It Feels To Love” en “Miss The Mississippi And You” waarin Fayssoux zelfs even laat horen dat ze ook de kunst van het jodelen onder de knie heeft. Laat alle positieve perskritieken op deze debuutplaat vooral een stimulans zijn voor Fayssoux McLean om nog een tijdje verder te gaan met de muziek en met het zingen. Want deze plaat is een echte verademing tussen alle lawaai dat we in deze tijd op de radio noodgedwongen moeten aanhoren.
(valsam)


 

 

 

KATE STEELE
CURVE OF THE EARTH
Website Myspace Contact
CD-Baby

 

“Ze heeft een echt mooie stem en ze brengt haar liedjes op een zeer natuurlijke wijze”. Dat is een quote van de Canadese songschrijver Ron Sexsmith over zijn landgenote Kate Steele uit Victoria, Brits Columbia. Elders wordt haar vocale prestatie gelijk gesteld met die van Margo Timmins van Cowboy Junkies. Loepzuivere stembanden is alvast iets waarover de nu 27-jarige en recent moeder geworden Kate Steele overduidelijk beschikt. Op haar debuutplaat “Curve Of the Earth” brengt ze elf zelfgepende liedjes die ons overtuigen dat ze een langjarige carrière tegemoet mag zien. Want in dit genre zijn vrouwelijke singer-songwriters weliswaar talrijk aanwezig, echter niet altijd zo evenredig getalenteerd. In haar voornamelijk op akoestische gitaar gebrachte folkliedjes valt de eerlijke en emotionele stem van Kate Steele op boven de sober gearrangeerde songs. Al meteen in de eerste song “Time Out Of Mind” valt op hoe kristalhelder haar zangstem is. De ingetogenheid van de liedjes wordt nadien gewoon verdergezet in liedjes als “Bus Stop”, het prachtige cd-hoogtepunt “Why Do We Suffer” en het intieme “Lonely Moon”. Met knap geschreven verhalen over lief en leed en naar wij vermoeden sommige autobiografische teksten boeit Kate Steele de luisteraar op inderdaad dezelfde intimistische wijze als Cowboy Junkies en Natalie Merchant. Nergens wordt er geschreeuwd of te hard gezongen. Het is duidelijk de bedoeling om de muziekliefhebber een relaxte gevoel te bezorgen als hij of zij naar deze cd zit te luisteren. Soms worden er wat countryinvloeden verwerkt in de liedjes, bijvoorbeeld in “First To Lose” maar het allerbelangrijkste instrument op deze plaat blijkt toch de betoverend mooie en melancholische stem van Kate Steele zelf te zijn. Enkele liedjes worden op het vlak van sfeerzetting door knap vioolspel van Jonti Jervis Parker begeleid. Zo is de sound van “Railway Breeze” sterk door dit instrument beïnvloed. Voor “Talking To Him” waarin een vrouw haar ex-lief vertelt dat ze aan Bob Dylan dacht als ze zei dat ze hem graag zag werd dan weer gekozen voor een swingende zydeco-sound met knap accordeonspel van Bill Winter. Een uit het leven gegrepen liedje als “Trouble” verhaalt over iemand die heel verward door het leven gaat en denkt dat hij gek aan het worden is. Als vrouwelijke singer-songwriter wordt Kate Steele muzikaal beïnvloed door gelijkgezinden als Gillian Welch en Joni Mitchell maar qua poëtische teksten gaat een vergelijking met de eerder genoemde Ron Sexsmith of Bob Dylan veel eerder op. “Curve Of The Earth” is een heel mooie debuutplaat van een talentrijke zangeres en liedjesschrijfster. Knap werk!
(valsam)