ARCHIEF

JANUARI 2008 - FEBRUARI 2008 - MAART 2008 - APRIL 2008

MEI 2008 - JUNI 2008 - JULI 2008 - AUGUSTUS 2008

HARRY MANX & FRIENDS - LIVE AT THE GLENN GOULD STUDIO

MARYBETH D’AMICO - HEAVEN, HELL, SIN & REDEMPTION

JOHNNY RAWLS - RED CADILLAC

DIGNEY FIGNUS - TALK OF THE TOWN

CHRISTENE LEDOUX - DUST ‘N’ BRANCHES – Songs From A Wanderer

T.J SULLIVAN - THELONIUS JAMES PRESENTS THE SUNLAND CHRONICLES

BRIAN McDERMOTT - DEEP

GIANT SAND - proVISIONS

BILLY T BAND - A LITTLE MIXED UP

BAD NEWS BLUES BAND - LIVE AT HOT LICKS

HARRY MANX & FRIENDS
LIVE AT THE GLENN GOULD STUDIO
Website Myspace
Label: Dog My Cat
CDBaby

Voor de avontuurlijke en leergierige Harry Manx was Canada al vlug te klein. Geboren op het eiland ‘Man’, maar opgegroeid in Canada, verlegde hij zijn horizonten naar Japan, Brazilië en naar India. Vooral de cultuur en de mystieke muziek van India trokken hem aan. In India koos hij musicus Vishwa Mohan Bhatt een tijdlang als zijn leermeester, waarna hij zich geroepen voelde om in zijn nieuwe albums de Oosterse muziek in de Westerse te integreren. Uitgerust met het zelfgebouwde instrument Mohan Veena, een exotische combinatie van gitaar en sitar, leunden zijn composities meer aan bij het fusiegenre, waar Westerse invloeden elkaar met Indische raga vermengen. Ook in deze Live opname, opgenomen in ‘The Glenn Gould’ Studio, bouwt Harry Manx met warme stem een feeërieke brug tussen West en Oost. Zijn Amerikaanse roots bleef hij trouw, want het bluesy geheel van harmonica, banjo en gitaren vormt de vage structuur waarin hij de uitheemse invloeden verwerkt. Op vier van de acht songs zingt Samidha Joglekar haar etherische zanglijnen, bij wijlen als een mantra. Zij wordt daarbij ondersteund door de tablas van Ravi Naimpally. Voor de westerse invalshoek zorgen enkele gereputeerde instrumentalisten die met gitaar, harmonica, mandoline of contrabas een aparte sfeer creëren. Steve Marriner voegt met zijn harmonica een extradimensie toe aan de oeroude traditional ‘Take This Hammer’. Veelzijdig gitarist Kevin Breit begeleidt afwisselend met gitaar en mandoline en de allround bassist George Koller voelt de stemming goed aan en stemt zich daar briljant op af. De spanningsboog tussen Oost en West wordt echter gedragen door Harry Manx zelf, die met inventieve arrangementen, zes-snarige gitaar, banjo en ‘Mohan veena’ die unieke sound weet te ontlokken, die inmiddels al de ‘Manx’ school mag worden genoemd. Want waar andere bluesmannen het mondiale meer in Afrika gaan zoeken, doet Manx dat in het spirituele India. Of Manx nu een song van Jimi Hendrix of van Muddy Waters uitkiest, hij transformeert deze tot iets geheel eigens. Zelf schrijft hij ook visuele bluesy songs, want in het nostalgische ‘Single Spark’ gaat de beeldtaal harmonisch op in de melodie. In het allermooiste tot het laatst bewaarde ‘Tijuana’ van J.J Cale stroomt alle energie naar een synthese toe, waarbij vooral de opzwepende strijkstok met driftige baslijnen van George Koller aanstekelijk werkt. Ook het applaudisserend publiek in de Studio weet dit blijkbaar te waarderen. Wanneer Samidha’s invallende sensuele zang zich verstrengelt met de gepassioneerde zang van Harry groeit dit uit in een climax. Dit nieuw album is niet direct te rubriceren onder wereldmuziek, maar als een multiculturele mengvorm waarin Westerse innovatieve blues en Indische muzikale traditie elkaar met open geest omhelzen.
Marcie

MARYBETH D’AMICO
HEAVEN, HELL, SIN & REDEMPTION
Website Myspace Contact CD-Baby

“Een zangeres die niet lang meer onopgemerkt kan blijven in de Americana-scène” schreef Rootstime naar aanleiding van het verschijnen van de vorige plaat - de ep getiteld “Waiting To Fly” - van de in München, Duitsland woonachtige Amerikaanse singer-songwriter Marybeth D’Amico. Vele positieve recensies later verscheen nu een eerste full-cd van deze getalenteerde dame onder de titel “Heaven, Hell, Sin & Redemption”. In 2002 was zij nog een journaliste die net haar job als uitgeefster verloren had bij een in Nederland gevestigde magazine. Als moeder van twee kinderen werd ze plots huisvrouw en vond ze wat tijd om zich toe te leggen op haar hobby als liedjesschrijfster. Op haar eerste volledige album staan tien helemaal zelfgepende liedjes in een mix van modieuze pop, country en folk. Zij heeft zich als nobel streefdoel gesteld om songs te brengen in de stijl van Patty Griffin, Shawn Colvin en Lucinda Williams en slaagt daar wonderwel vrij goed in. Nummers als “Back On My Feet” en “A Love Story” sluiten perfect aan bij het werk dat we van deze vermelde artiesten kennen. De liedjes gaan over de meest uiteenlopende onderwerpen zoals liefde, ontrouw, lust en hoop maar ze hebben meestal toch steeds een positieve ondertoon. De vlotte popmelodieën zijn de laatste schakel in de ketting die er voor zorgen dat je gemakkelijk kan gaan mee neuriën met de liedjes op deze cd. Enkele door ons geselecteerde favorieten ter afsluiting: “Nothing Without You”, ”A Love Story”, “Ohio”, “Broken Dreams”, het rustige “Every Week”, het folky “The Journey” met prachtig vioolwerk door Richard Bowden en “Where I Lay My Baby Down”. Marybeth D’Amico brengt op haar eerste full-album melodieuze melancholie zoals je tegenwoordig veel te weinig hoort op de radio.
(valsam)

JOHNNY RAWLS
RED CADILLAC
Website Contact
Label: Deep South Soul

Johnny Rawls maakt echte soul-blues, geen nieuw genre, velen deden het hem al voor natuurlijk. Hij is en blijft echter een van de top artiesten van dit zijstraatje van de blues. Hij leerde het vak dan ook bij de allergrootsten. Zo was hij van 1974 tot 1980, het jaar van diens dood, de gitarist van O.V Wright, die volgens mij, samen met Otis Redding, de beste soulzanger aller tijden was, men noemt hem wel eens “The man with the tear in his voice”. Johnny was niet alleen zijn gitarist, maar ook zijn beste vriend. Hij leerde veel van hem. Johnny toerde ook met Z.Z Hill, Joe Tex en Little Johnny Taylor. Hij had dus de allerbeste leerschool wat betreft soul vocals. En dat hoor je natuurlijk. Je zou zijn stem het best kunnen vergelijken met die van Swamp Dog. Op zijn nieuwste “Red Cadillac” demonstreert hij zijn kunnen opnieuw. De titelsong waarmee de cd ook opent is meteen een schot in de roos Met zijn soulvolle stem en de sterke backing van zijn band “The Rays” levert hij emotioneel intense songs af. Soms met voor zijn genre verrassende elementen , zoals in het wat zydeco getinte “Mississippi Barbecue” voorzien van zuiderse accordeon. Het heerlijke “Can I Get It” heeft trekjes van de echte soulgroten als Otis Clay en Deadric Malone. De shuffle “American Blues” of “I Wan’t To Thank You” een sterke, van blazers voorziene love-ballad, Johnny Rawls kan het allemaal aan. Hij is een van die zangers waarbij de ”soul” zo van de stembanden druipt. Vooral in de gevoelige, langzame songs, zoals in “Sure Must Be Love” komt dit tot uiting. Hij zet de traditie van Southern soul grootheden als Eddie Floyd en Rufus Thomas verder en geeft ze een nieuwe injectie met wat puurdere blues elementen. Na “No Boundaries” levert hij met deze “Red Cadillac” weer topkwaliteit, en verstevigd zijn naam als een van de meest soulvolle stemmen in de huidige bluesscène.
(RON)

DIGNEY FIGNUS
TALK OF THE TOWN
Website Contact CDBaby

Johnnie Boudreaux," the man too good looking for his own good" leerden we kennen op de debuutcd: "Trouble On The Levee". Zijn verhaal gaat verder op deze "Talk Of The Town". Hij gaat naar New Orleans of zijn zoon te redden van de dood met de strop. De voorganger "Trouble on the Levee" ging over een fictieve ramp die lange tijd voor Katrina plaatshad in New Orleans, namelijk in 1927 al, en vertelt het verhaal dat de dijken braken. De cd werd opgenomen in 2004 en verscheen in mei 2005, maar enkele maanden later werd de fictie spijtig genoeg realiteit. Zoals op die voorganger heeft Digney Fignus, singer songwriter uit Boston opnieuw hulp van wereldberoemde drummer Dave Mattacks (Fairport Convention, Jethro Tull, Paul McCartney). Net als in deel één is het tweede cedeetje voorzien van een 12 bladzijden lang verhaal in een bijbehorend boekje. Ook de cover-art, een schilderij van een vriend is mooi. Maar we zitten hier natuurlijk om de muziek te beoordelen, en die is mooi. Fignus brengt een twaalftal songs die gedrenkt zijn in een heerlijk New Orleans sausje met extra veel mandoline, gespeeld door Digney zelf. "No Worry For The Berry" is een vrolijk aandoend nummer met veel cajun invloeden, dat je bijna aanzet tot meezingen met het simpele refrein. De pedal steelgitaar en het pure country ritme van "What Kind Of Fool" roepen herinneringen op aan George Jones, Jimmy Buffett en vroege Elvis nummers. Raar als je bedenkt dat Digney uit het New Wave milieu afkomstig is vooralleer hij het roer volledig omgooide en de roots/americana richting uitging. "Do The Walk" is het nummer wat mij het meest bevalt, met een relaxte slide gitaar en een ouderwets klinkend vox orgeltje komen herinneringen aan Augie Myers en Doug Sahm voor de geest. Heerlijke song. Het folky singer songwriter stijltje in "Talk Of The Town" of de echte New Orleans ritmes van "Party Down In Hell", elke song brengt wat anders. Die diversiteit zorgt ervoor dat het geheel boeiend blijft. Het rustige, gevoelige en van een mooie mandolinepassage voorziene nummer "All For Love" is reeds vanaf de tweede beluistering een song die zich van je meester maakt, want Digney is iemand die zijn songs via sterke "hooks" in je geheugen plant. Bovendien beschikt hij over een prachtstem, die de vele genres die hij binnen deze cd aanpakt perfect aankan. Het grappige "The Girls Gone Ga-Ga" en de rustige ballade "You And I" zijn daar nog eens een paar voorbeelden van. Digney Fignus heeft met deze "Talk Of The Town" chapter two van zijn "Cajun Opera" uitgebracht. We wachten al op chapter three!
(RON)

CHRISTENE LEDOUX
DUST ‘N’ BRANCHES – Songs From A Wanderer
Website Myspace Contact
Label : Little Pumpkin Music
Distr. : Hemifran
CD-Baby

Americana, folk, country en rootsmuziek van een dame met een Franse naam Christine LeDoux, opgenomen in het Oostenrijkse Tirolerdorp Innsbruck waar ze momenteel woont met haar man Helmut en in het mekka van de Americana Austin, Texas. Het album “Dust ‘n’ Branches – Songs From A Wanderer” is de opvolger voor de cd “Little Lighthouse” uit 2003 van deze dame met een stem als een klok. Persvergelijkingen met Eva Cassidy, Olivia Newton-John, Nanci Griffith, Shawn Colvin en Aimee Mann zijn allemaal aanvaardbaar maar bovenal is Christene LeDoux zichzelf en beschikt ze over een herkenbaar eigen geluid en een warm en parelzuiver stemgeluid. De nieuwste plaat werd opgebouwd rond tien eigen nummers en een uittekende coverversie van “Honey’d Out” dat we kennen van Kris Delmhorst. Troubadourachtige verhalen gezongen op typisch Texaanse melodieën met de akoestische gitaar als voornaamste instrument maar met subtiel toegevoegde accordeonklanken in “Wanderin’”. Christine LeDoux schrijft ook knappe teksten waarin ze beelden schildert en haar overpeinzingen ventileert. Liedjes als “For My Roses” en “Dear Mr. President” nodigen de luisteraar uit tot nadenken over de dingen des levens. Zelf is ze zeer sociaal geëngageerd en strijdt ze voor diverse goede doelen. Samen met producer Mark Hallman - die ook met o.a. Shawn Colvin, Carole King en Ani DiFranco samenwerkte en voor dit album zowat alle instrumenten inspeelde - trok Christine LeDoux in Texas gedurende amper zes dagen de studio in om dit album af te werken. Toch kunnen wij ons niet van de indruk ontdoen dat er een veel langere periode is heengegaan over het schrijven en het op dit kwaliteitsniveau brengen van de liedjes op dit album. De maturiteit die uit de arrangementen en de teksten voort vloeit getuigt van de oprechtheid die de zangeres in haar nummers wil laten reflecteren. Voor de song “Dear Mr. President” zorgt die andere artieste uit Austin Eliza Gilkyson voor extra vocale ondersteuning. George W. Bush zal niet zo vereerd zijn met de woorden in deze song: “please don’t speak in my name, don’t use my face in the picture you paint of America”. En dat zij haar vrienden wel in het goede milieu weet te vinden bewijst het feit dat de bekende Texaanse artiest en muzikant Tom Russell het schilderij op de cd-cover voor zijn rekening nam. Nog enkele andere favoriete tracks op dit album ter afsluiting: “Tumbleweed”, “Angel You’ve Come Too Soon”, “Whiskey Night”, de countryballad “Open Wound” en cd-afsluiter “Just When You Think”, een uiterst intiem en gevoelig duet met co-auteur Henning Kvitnes. Eenvoud maakt pracht. “Dust ‘n’ Branches” is vooral aan te bevelen bij de liefhebbers van goede “female Americana”.
(valsam)

T.J SULLIVAN
THELONIUS JAMES PRESENTS THE SUNLAND CHRONICLES
Website Myspace CDBaby VIDEO 1 VIDEO 2

Sunland California, daar een cd kunnen opnemen, de naam alleen al.. Heel wat anders dan hier onder die Belgische grijze wolken. Thelonius James woont in Burbank en nam in Echo Park, Californië deze cd op. Ze staat vol met songs over geluk en wanhoop, en gaan over vrienden en buren, aldus Thelonius zelf. De cd opent met "Step On The Gas" een nummer dat zo uit de cd "Jimmy Reed's Highway" van Jimmy Vaughan en Omar Dykes kon geplukt zijn, want deze song heeft een zeer hoog Jimmy Reed gehalte. Gastgitarist Johnny Williamson (samen met Sullivan ooit in de Superstitions) speelt er de hoofdrol in en maakt er dadelijk een voltreffer van, een van beste songs uit deze 16 nummers lange cd, boordevol gestouwd met heerlijk blues en jazz tunes met een heerlijk nostalgisch geluid. Die prachtig ouderwetse sound en de romige stem vol gevoel heeft T.J gemeen met iemand waarvan we nog maar pas ook een nieuw werkstuk mochten beoordelen, namelijk Duke Robillard. T.J' s manier om zijn jazzy blues te brengen vertoont hiermee veel gelijkenis. Neem nu het humorvolle "Chicken Pie", een lofsong over zijn vriendin, met lachende wah wah trompetjes, die het geheel ‘n jaren veertig gevoel meegeven. Hijzelf zegt dat het nummer geïnspireerd werd door "The swing in my baby's backyard..." Heb je 'm? "More Than A Fool" een rockin' blues à la Thunderbirds zou dan weer gaan over een buurman, je merkt het, T.J houdt van een grapje. Het vintage gevoel zit overal, want "You Give Me Hope" is een lekker ouderwetse love ballad met hulp van Terry Evans op backing vocals, een prachtnummer. De wah wah trompetjes komen terug voor "With You" en "Nothin' Matters" met opnieuw grote overeenkomsten met de sound van Duke Robillard. Het swingende "The Blues Is Like A Ballgame" is alweer een volgend hoogtepunt: een super Hammond orgeltje, weer die soepele, authentiek klinkende jaren vijftig stem..heerlijk. Super ontspannen klinkt daarna "Stuck In The Mud Blues", die Dobro Duolin, die stem.. genieten geblazen. "Charlies Wild Ride" wat een aanvankelijk beheerste gitaarinstrumental lijkt heeft echter zijn naam niet gestolen, want halverwege ontspoort 't ding en eindigt in complete chaos met fuzz en feedback. Nog wat jazzy swing in "(Wish I Could Say) It Was Fun" met een knappe ingetogen gitaarsolo halverwege.. daarna wat Delta blues in "Just To Get To You Tonight", vooraleer "Extra Jimmies" de gitaar instrumental bekend van Jimmy Vaughan de gitaren van T.J en Johnny Williamson laat duelleren. Afsluiten doet T.J Sullivan met een korte reprise op accordeon van "With You". Deze "SunLand Chronicles" hebben hier dan toch ten minste voor een uurtje het zonnetje laten schijnen, ondanks die verdomde grijze wolken. Dank je, T.J!
(RON)

BRIAN McDERMOTT
DEEP
Website Myspace CDBaby

Een goede motivatie voor vele knapen om gitaar te leren spelen is ongetwijfeld om indruk te maken op de meisjes. Bij Brian McDermott lag dat even anders. Hij was drummer van origine en speelde in verschillende bands in Chicago vooraleer hij naar de gitaar greep die hij gekocht had voor zijn ex-vriendin. Hij voelde dadelijk een band met dit instrument en na intensief oefenen begon hij eigen nummers te schrijven waarvan we vandaag het resultaat mogen beluisteren op zijn eerste album Deep. Het is een veelzijdige plaat geworden met een mix van singer-songwriter materiaal, blues, americana en zelfs rock en soul. Voor wie een fan is van het uitpluizen van lyrics is het wel geen sinecure om de teksten van de verschillende songs, waarvan de woorden allemaal in alfabetische volgorde aan elkaar op één blad geschreven zijn, uit te vlooien. Misschien een origineel idee, maar het doel hiervan ontgaat me volledig, tenzij het als grap bedoeld is. Zin voor humor heeft McDermott wel, want naast de mooie cover art van Reed Rische, prijkt een foto van hem en zijn zoontje die samen een plasje maken in de vrije natuur, naast een toiletcabine. Een mooie herinnering voor later. Brian McDermott kan wel uit de voeten op gitaar, maar voor de moeilijke stukken heeft hij de hulp gekregen van gitarist David Nekola. Die mag al dadelijk in de opener zijn kunsten bewijzen in de weemoedige bluesode aan “Suzanna”, waar Brian heen en weer wordt gesleurd door gevoelens van liefde en medelijden met een meisje dat veel te goed is voor hem. In “The Things I Wouldn’t Do For You” wordt het vlug zoeken naar onze Stetson en cowboyboots om dan tafels en stoelen aan de kant te schuiven voor een dansje op deze opgewekte countrytonen. Voor nummer drie “Deep Sleep” wordt de electrische gitaar omgegord en kan Brian dan weer doorgaan voor een rockende Jack Johnson met een song doorweven van moderne arrangementen. Alsof hij wil bewijzen dat hij alle stijlen aankan komt de singer-songwriter in McDermott boven in het aangrijpende “Let It Go”. Zijn sterkste nummers zijn echter “Goin’ Down” en “Walk With Me”die zo van de Graceland cd van Paul Simon zouden geplukt kunnen zijn en voorzien zijn van datzelfde opgewekte afro-ritme met volop percussie en een geniale gitaarbegeleiding van David Nekola. “The Run Around” heeft dan weer een heel jazzy en funky tune, met mooie gitaar- en harmonische zangpartijen. Een man als een Brian McDermott heeft zeker een toekomst, maar hij is duidelijk nog op zoek naar de muzikale richting die hij uitwil. Dit schijfje biedt een mix van degelijke nummers in heel uiteenlopende stijlen. Het zullen wel songs zijn die de talentvolle McDermott door de jaren heen in verschillende periodes geschreven heeft. We zijn benieuwd naar de opvolger, maar ik raad hem toch aan zich meer toe te leggen op één bepaalde muzikale richting. Deze man moet dat kunnen na wat hij op zijn debuut aan kwaliteiten heeft getoond : een tof en zeer afwisselend album.
Blowfish

GIANT SAND
proVISIONS
Website Myspace Contact
Label : Yep Roc Records
Distr. : Munich Records

We zagen Howe Gelb onlangs nog in het voorprogramma van Willard Grant Conspiracy in Gent. De man leek ons toen een beetje over zijn hoogtepunt heen te zijn. We wisten toen echter nog niet dat hij in het Hoge Noorden hard werkte aan een nieuwe cd, een waardige opvolger voor de zeer bejubelde en succesrijke gospelplaat “Giant Sand Is All Over …The Map”. Het resultaat van deze noeste arbeid ligt nu in onze cd-speler en heet “proVISIONS”. De in Tucson, Arizona residerende Howe Gelb heeft vier jaar na de vorige plaat opnieuw een knap meesterwerkje afgeleverd met 13 typische Giant Sand-songs. Voor het zangwerk heeft hij voor wat afwisseling gezorgd door naast zijn eigen grommende stem ook het engelengezang van Isobel Campbell, Neko Case en M. Ward op deze plaat te zetten. Hierdoor is de variatie tussen de nummers wat groter en gaat deze cd nergens aanleiding geven tot verveling of eentonigheid. Giant Sand (oorspronkelijk ‘Giant Sandworms’ geheten) is door de voorbije decennia heen de kweekvijver geweest voor meerdere succesvolle bands als Calexico, The Band Of Blacky Ranchette, OP8 en The Friends Of Dean Martinez die allen in hetzelfde genre mettertijd hun eigen weg hebben ontwikkeld. Met drie Deense muzikanten (Thoger T. Lund, Peter Dombernowsky en Anders Pedersen) speelde Howe Gelb de nummers eerst in een Deense studio in waarna hij de finale afwerking in Tucson deed en er ook de zangpartijen aan toevoegde. Deze zweverige en lome lo-fi spaghetti-westernmuziek geënt op countryklanken met bijna ingesproken en soms cynische songteksten is het handelsmerk van deze sympathieke en grappige gozer die zijn publiek bijzonder aangenaam weet te vermaken bij live optredens. Het album “proVISIONS” start met een schitterende ballad “Stranded Pearl” die door Isobel Campbell en Howe Gelb op prachtige wijze gezongen wordt. De muzikale basis van de meeste songs bestaat uit gitaar- of pianoklanken en monotone, jazzy drumbeats. Muzikaal wonderkind M. Ward draagt zijn steentje bij aan de song “Can Do” en Neko Case helpt Howe Gelb vocaal op schitterende wijze in het nummer “Without A Word”. Verder nog lekkere laid back-tunes waar je als luisteraar enkel maar vrolijk kan bij worden. Als sfeermakers kunnen songs als “Out There”, “The Desperate Kingdom Of Love” (een song van PJ Harvey), “Increment Of Love” en het o zo gevoelige “Spiral” vele malen door de speakers gestuurd worden. In die laatste song krijgen we een filosofische Howe Gelb te horen die een tekst zingt als “there’s a lot of people out there having a hard time tonight, among the whispers of revolution and shouts of hang on tight, a lot of crippled hearts out there, some will never mend”. Mooie en pijnlijke momenten in het liefdesleven kunnen beiden aan bod komen in de songs van Giant Sand en vrolijkheid wordt constant afgewisseld met somberheid, verdriet en pijn. “Pitch And Sway” krijgt zelf een politiek tintje mee en cd-afsluiter “Well Enough Alone” adviseert de luisteraar om attent te blijven voor het dreigende gevaar in deze maatschappij. Twee songs hadden beter niet op deze cd gestaan wegens te afwijkend van de rest en te experimenteel: “Saturated Beyond Repair” en het lawaaierige “World’s End State Park (Wordless)”. Maar elke cd-speler heeft tegenwoordig ook een skip-toets, dus “proVISIONS” kan je toch zo kopen.
(valsam)

Giant Sand LIVE

HANDELSBEURS GENT - 06 december 2008

BILLY T BAND
A LITTLE MIXED UP
Website
Label: BIG H records
CDBaby

Bill Troiani komt uit New York, maar woont nu in Oslo en toert regelmatig met de gitaarkoning uit Noorwegen, Vidar Busk en met Rick Holmstrom en Alex Shultz als hun bassist. Hij heeft echter ook zijn eigen uitstekende band, the Billy T. Band. Op zijn nieuwe cd covert hij weinig bekende juweeltjes van de Amerikaanse muziekgeschiedenis. "Groovin" van Felix Cavalieri (Young Rascals) is er zowat het bekendste van, en het werd meteen een zeer mooie cover van dit nummer. Tommy Ridgley's "My Ordinary Girl" in New Orleans ritmes is ook een prachtsong . De oude rockabilly song "Buzz, Buzz, Buzz" is dan weer heel andere koek, uiterst authentiek gebracht in jaren vijftig stijl, net als die andere rocker "Lipstick, Powder & Paint" van Jess Stone, bij ons bekend gemaakt door Shakin Stevens, deze versie brengt ons echter zoveel meer. Sonny Burgess "Lover's Rock" heeft bijna dezelfde impact dan de versie van de Paladins op hun debuut. De mooie gitaarsolo geeft deze versie ook wat extra kracht. Billy Troiani is een uitstekende basgitarist en kan op vocaal gebied ook best zijn mannetje staan. Deze sterke cd met een mooi uitgebalanceerde mix van rock, blues en zelf wat jazzy songs (vandaar dus de titel) is de aanschaf daardoor meer dan waard. De afsluiter "Oscar's Bounce" is een van die jazzy momenten. Een mooie hammondpartij van Iver Olav Erstad gecombineerd met unisono gitaarwerk maken van deze compositie van gitarist Fredrick Johannessen een aparte, aangename instrumental in een wat Booker-T achtige stijl. Hoogtepunt van de cd blijkt echter een eigen compositie van Troiani te zijn, namelijk de rockende bluessong "Can't Be Good". Covers van Doc Pomus "Boogie Woogie Country Girl" en Sir Mack Rice "Love Sickness" dikken het bluesgehalte van deze release nog extra aan. Neen, er valt weinig op aan te merken, op deze "A Little Mixed Up" van Billy T.Band. He mixed it up the right way!
(RON)

BAD NEWS BLUES BAND
LIVE AT HOT LICKS
Website Myspace Contact CDBaby

Voor hun vijfde cd kozen de Bad News Blues Band voor een live cd en dan nog meteen voor een dubbele. Oprichter en gitarist van deze band is Johnny "Guitar" Blommer uit Tucson Arizona, die tevens voor de productie zorgde. Natuurlijk passeren enkele hoogtepunten van hun vorige cd's ."Cruisin For A Bluesin", Still Cadillacin", "Bad News Indeed" en "Knockout" de revue, maar een cd van deze dubbele live opname bevat nieuw materiaal. Dankzij de blazers Alex Flores en Carla Brownlee op sax heeft de Bad News Blues Band een funk en soulinslag bovenop zijn bluesy basis. Maar ook een Mexicaanse traditional als " Para Donda Vas" schuwen ze niet zodat je je even op een Los Lobos concert waant. Hoofdzaak blijft echter de pure blues in al zijn gedaantes, of het nu een gevoelige slow blues als "Got A Lot Of Drinkin' To Do" prachtig gezongen door saxofoniste Carla of de shuffle "Days Of Old", steeds klinkt het professioneel en afgewerkt. Dit is een band die het klappen van de zweep kent, dit draait niet vierkant zoals we wel eens meemaken, maar rond, als een goed geoliede muziekmachine. Een song als "Don't Look Up" heeft met zijn blazers, dat echte Muscle Shoals/Stax geluid in zich en zorgt zo voor de nodige afwisseling, die zulke live bluesrecordings wel nodig hebben om boeiend te blijven. Johnny's stemgeluid is bovendien uitstekend voor dit soulvolle werk. Uiterst origineel is de korte versie van "Walk The Dog" met een echte ritmisch meeblaffende hond Mikey, het nummer kreeg de naam "Mikey For Mayor". Op de tweede cd die de oudere songs bevat, onthouden we vooral de lekkere shuffle "Nobody Understands Me", met sterke ondersteuning van beide saxofonisten. Johnny Guitar Blommer kon natuurlijk niet anders dan naamgenoot Watson's "Ganster Of Love" coveren, en dit is wel een erg sterke versie, de studioversie stond op hun cd "Still Cadillacin". Verder zijn "Make up your Mind" en de Texaanse boogie "Austin Bound" meer dan de moeite. Ouderwets klinkende swing horen we dan weer in "Hard Liquor" of de pure blues in "Mean Old Life". Hun voorliefde voor de Texaanse blues komt daarna nog een keer boven in "Texas", een waar loflied aan de Lone Star State. Ze waren dan ook lang de Texaanse meestergitarist Long John Hunter's begeleidingsband. De slide liefhebbers krijgen dan in de afsluiter "Johnny's Boogie" nog even te horen dat ook hierin Johnny "Guitar" Blommer van wanten weet, een snelle instrumentale boogie laat de gensters uit de snaren slaan. "Live At Hot Licks" toont ons wat voor een prima live band deze jongens (en meisje) wel zijn. So, it's good news when the Bad News Blues Band comes to town!
(RON)