ARCHIEF

OKTOBER 2007 - NOVEMBER 2007 - DECEMBER 2007

JANUARI 2008 - FEBRUARI 2008


ESSRA MOHAWK - ESSIE MAE HAWK MEETS THE KILLER GROOVE BAND

REBECCA PRONSKY - DEPARTURES & ARRIVALS

BRET MOSLEY - LIGHT & BLOOD

PAUL CRESEY - PIECE THE PICTURE

JD PRIEST - FALLING FORWARD

DANI WILDE - HEAL MY BLUES

B.B. & THE BLUES SHACKS - UNIQUE TASTE

YAEL NAIM - YAEL NAIM

DIRTY DALE - SAME

RACHEL SAGE - THE BLISTERING SUN



 

ESSRA MOHAWK
ESSIE MAE HAWK MEETS THE KILLER GROOVE BAND
Website - Contact
Label: Axial Music / Mummypunp Productions

 

Af en toe grijpen we uit nostalgische overwegingen terug naar een periode uit de muziek die we het meest koesteren, meestal zijn dat voor mij persoonlijk de jaren 1970 tot 1975. Een van de albums waar ik recentelijk tegen aan gelopen ben, is "Essie Mae Hawk Meets The Killer Groove Band", een plaat uit 1999, dus niet bepaald uit die innovatieve jaren, maar zeker een plaat om wederom in de belangstelling te brengen, gewoon omdat Essra Mohawk vaak aanwezig was daar waar rockgeschiedenis werd geschreven. Mohawk is geboren als Sandra Elayne Hurvitz in Philadelphia, waar ze ook haar studies heeft gedaan aan het Philadelphia College of Art. Mohawk's eerste plaat was een single: "The Boy With the Way " in het jaar 1964. Tot mijn stomme verbazing las ik in haar biografie dat ze kortstondig deel heeft uitgemaakt van "The Mothers of Invention", en dat Zappa een hand had in haar debuut LP: "Sandy's Album is Here At last" (1969). Tevens zat ze in het voorprogramma van grote namen zoals Cream, Procol Harum, Albert King, Grateful Dead en Jimi Hendrix. Als songwriter scoorde ze het beste met de hit van Cyndi Lauper: "Change of Heart" (1986) en wat later nam Tina Turner het nummer "Stronger Than The Wind" op en dit was weer een compositie van Essra. Geen van haar albums is op hetzelfde label verschenen, maar de eerste 3 titels verschenen onder illustere namen als Bizarre/Verve, Reprise & Asylum. Indertijd werd Mohawk, nagenoeg volledig over het hoofd gezien. Wij vinden echter het werk van Essra zo kwalitatief dat wij één van haar vroegere cd's, het reeds vernoemde "Essie Mae Hawk Meets The Killer Groove Band", even terug onder de loup willen leggen. Bij beluistering valt dit enigszins te begrijpen, want dit is een swampy rootsplaat waarbij de legendarische bassist Tim Drummond (James Brown, Bob Dylan) niet enkel sommige nummers samen met Mohawk schreef, maar ook optrad als co-producer. Voor de fijnproevers, en binnen die categorie rangschik ik mezelf, is er werkelijk veel om van te smullen bij dit kunstwerk uit het verleden. Een licht vergelijking met Laura Nyro durf ik beslist te maken, want veel van Essra’s muziek is piano gedreven, en ook een zelfde intensiteit en eerlijkheid valt te bespeuren in haar stemgeluid. Hoogtepunten zijn "Money Gets in the Way of Love" en het afsluitende "Endtime Blues", maar ook de andere tien songs zijn allemaal sterke songs gebracht door een grote dame met een krachtige soulvolle stem.



 

REBECCA PRONSKY
DEPARTURES & ARRIVALS
Website - Myspace
Label : Nine Mile Records

 

Het kan soms serieus ambetant zijn als je een stem hoort op een nieuwe plaat en denkt dat dit heel herkenbaar is want het lijkt op iets dat je al eerder gehoord hebt. Maar op wie of wat? Na vele beluisteringen ben ik er dan toch uit, denk ik. De hartveroverende, jazzy stem van de uit Brooklyn, New York, afkomstige Rebecca Pronsky lijkt heel fel op die van Paula Frazer, de voormalige zangeres van de cultgroep Tarnation. En ook op die van de Canadese zangeres Neko Case. “Departures & Arrivals” is al de derde full-cd van deze artieste na “Milestone” uit 2002 en “The Early Hours” uit 2004. Voor ons is het echter een eerste kennismaking en - het dient gezegd - een heel aangename. Rebecca Pronsky zingt al professioneel sinds haar achtste levensjaar en ze studeerde stemtechniek bij een New Yorkse rockzanger, die haar al vroeg op het podium liet staan om haar zangtalent te etaleren. Tijdens haar jeugdjaren leerde ze gitaar spelen en begon ze ook haar eigen liedjes te schrijven. Haar universitaire studies waren ook al aan de muziek gewijd door haar keuze voor ethnomusicologie. Tegelijkertijd verfijnde ze haar stemkwaliteiten via een studie jazz-stemtechniek. Daarna ging ze aan de slag als kantoorbediende, maar ze wist al snel dat ze haar toekomst niet daar maar in de muziek wilde uitbouwen en dat ze doorheen Amerika wilde toeren om op zoveel mogelijk podia te staan. Haar twee eerdere albums kregen lokaal heel lovende kritieken en dat stimuleerde haar om onvoorwaardelijk voort te doen op de ingeslagen weg. Nu draait hier de derde cd “Departures & Arrivals” die ze met vriendje Rich Bennett en zijn begeleidingsgroep The Textures opnam. Het schijfje verrast ons zeer positief. De eerste song op de plaat heet “Birds”, een muzikaal hoogstandje waarin ze vooral haar visitekaartje als zangeres meteen afgeeft. Een erg catchy gitaarriff en een vlotte melodie die blijft hangen, zelfs nog als je enkele uren later ergens iets heel anders aan het doen bent. “New Haven” leunt meer aan bij jazzy laidback en “Million Days” stuwt voort op een rockende drum- en gitaarbeat. Maar dan toont Rebecca Pronsky ons van haar allersterkste kant in de twee volgende songs. Sterke ballads met uitstekend vocaal werk en met een hoogstaand tekstueel verhaal. Het jazzy “Oscar Song” verhaalt op filmische wijze over haar relatie en de beeldspraak beschrijft hoe ze een Oscarbeeldje uitreikt voor de liefde en de vriendschap die ze mag ervaren van haar geliefde. In het tragische en melodramatische “Digging Graves” hoor ik zangwerk zoals dat meestal gebracht wordt door The Innocence Mission en door Neko Case. Met “Departures & Arrivals” slaagt Rebecca Pronsky er wonderwel in een brug te bouwen tussen folk, country, jazz, Americana en indie popmuziek. Een grote verdienste, zonder meer. Zij weet de luisteraar te boeien door de variëteit in de songs die zich steeds langsheen de grenzen van de eerdere vermelde genres bewegen. “Pensacola” is ook zo’n softrocksong die op een onweerstaanbare beat drijft. Na een eervolle vermelding voor de liedjes “Orchids” en “Gone” kunnen we ook nog even aangeven dat het hoogtepunt van deze plaat - zoals wel vaker gebeurt - voor het laatst bewaard werd. “Big City Lights” is een song die zo in de archieven van de all time hitklassiekers kan worden toegevoegd. Een ronduit prachtig nummer en schitterend gezongen. Wacht eens, ik denk dat ik hier maar ga stoppen en snel dat liedje nog eens opzetten.
(valsam)



 

 

BRET MOSLEY
LIGHT & BLOOD
Website - Myspace - Contact
Label : Woodstock MusicWorks
Cdbaby

 

Wie zich waagt aan Son House’s ‘Preachin’ Blues’ moet ofwel lef hebben, oftewel talent en goede smaak. Texaan Bret Mosley heeft deze alle drie. Ten eerste waagt hij zich, naast de drie covers, aan tien eigen nummers, die qua sfeer nauw aansluiten bij zowel bluesy als folky standaards. Bovendien combineert hij talent met een goede neus voor authentiek klinkende songs, maar eigentijds omgebogen. Als je bijvoorbeeld het gospelachtige ‘Deliver Me’ hoort of het folkbluesachtige ‘Run It Again’ dan zit je in de aura van respectievelijk Blind Willie Johnson en Phil Ochs. Op ‘Run It Again’ haakt Chris Zaloom in met subliem gitaarspel. Op de anders songs begeleidt Chris met pedaalsteelgitaar, terwijl Jason Novak aanvult met harmonicabegeleiding en John Luther met bas. Bret Mosley, die zelf de dobro hanteert, is dus in goed muzikaal gezelschap. Dat moet wel, want dit album werd Live opgenomen op twee dagen tijd in de Flymax Studio in Woodstock, al gingen er wel jaren voorbereiding aan vooraf. Wat op dit album ook opvalt, is de aparte stem van Bret, die heel soulvol alle gevoelsschakeringen in de songs weet te nuanceren. Zijn stem wordt vergeleken met die van Chris Whitley, waarin wat vonken Kevn Kinney of David Gray oplichten. Zelf vind ik zijn stem uniek, want in het aangrijpende ‘Raindrop’ of ‘Climbing The Floor’ hoor ik vooral een zanger die origineel en intens met muziek bezig is. Hij heeft natuurlijk de ervaring van het rondzwervend ‘busken’ op perrons, bushaltes of metro’s of waar door de muziek besmette artiesten maar aan de slag kunnen, meestal op plaatsen waar voorbijgangers pas stilstaan als de sound hen raakt. Bij Bret Mosley moeten er dan toch opstoppingen geweest zijn, want zijn lichthese stem trekt aan zoals een magneet het ijzervijlsel. Bovendien komt Bret uit een muzikale familie, waar de Tv moest wijken voor het draaien van old-time western- en countryplaten. Bret zelf noemt die muziek van zijn ouders ‘Oh Brother, Where Art Thou’ stuff, waarvan hij alleszins de authenticiteit heeft overgenomen. Af en toe voegt hij er wat funky ritmes aan toe, waardoor dit album wat moderne zwier meekrijgt. Op grond van ‘Light & Blood’ moet je wel denken dat bij Bret de muziek als fluor door zijn aders vloeit, want deze pure cd heeft alles om, zoals verborgen schatten, door een musicoloog/archeoloog ontdekt te worden.
Marcie



 

 

PAUL CRESEY
PIECE THE PICTURE
Website - Contact
Label : Eigen Beheer
CD-Baby

 

De Canadese singer-songwriter Paul Cresey moet alsnog 19 jaar worden maar heeft al muzikale maturiteit voor twee. Hij werd geboren in Edmonton, Atlanta en zit er momenteel aan de universiteit. Als folkzanger laat hij zich voornamelijk inspireren door Crosby, Still, Nash & Young, Gordon Lightfoot en muzikale barden als Bob Dylan en Leonard Cohen. Zijn “fingerpicking” gitaarspel is een techniek die hem toelaat om zichzelf te begeleiden op het zessnarige akoestische tokkelinstrument. Qua liedjeskeuze beweegt Paul Cresey zich in het vijvertje van de blues, folkrock en de romantische ballads. Op tienjarige leeftijd kreeg hij zijn eerste gitaar waarbij hij er al snel achter kwam dat hij linkshandig was. Die gitaar verdween dus op de zolder en het duurde enkele jaartjes tot zijn ouders hem zijn eerste linkshandige gitaar kochten. Sindsdien legt hij zich toe op het schrijven van eigen liedjes waarbij hij bijzondere aandacht aan de teksten besteed. Zijn eerste groepje was een punkerige garageband à la Nirvana maar hij had al gauw door dat zijn toekomst meer in het naakte akoestische gitaarwerk als soloartiest lag. “PieceThe Picture” is zijn debuutalbum en meteen ook de titel van de eerste van de tien songs op die cd. De songteksten getuigen van een zekere volwassenheid en bezingen onderwerpen waar een gemiddelde teenager normaal gezien nog niet zo mee bezig is. Paul Cresey heeft deze eerste plaat heel eenvoudig gehouden met nauwelijks andere instrumenten dan zijn akoestische gitaar. Ook de kleine foutjes die gemaakt werden tijdens de opnames heeft hij er bewust ingelaten om de luisteraar de indruk te geven dat het om een zo-goed-als-live opname gaat. Er zit wat te weinig variatie in de nummers om de hele tijd boeiend te blijven en volgens onze mening zou wat extra muzikale ondersteuning de songs ten goede komen. Zo is de elektrische gitaar met distortion in het nummer “Sympathize” een meer dan welkome afwisseling. Het enige wat rockerige nummer op “Piece The Picture” krijgt daardoor wat voeling met het werk van Kurt Cobain en Nirvana. In “Simmers And Saints” laat hij ook horen dat een verliefde zanger altijd betere songs kan brengen. En dat die verliefdheid niet altijd op een meisje hoeft te zijn blijkt uit de song “Ireland” waar hij zijn bewondering voor de cultuur en de schoonheid van dit Britse land bezingt. Toch kan je in alle nummers op dit album horen dat er al een behoorlijk grote portie muzikaal vakmanschap en singer-songwritercapaciteiten bij Paul Cresey aanwezig zijn. Hij is natuurlijk nog jong en zijn volgende platen zullen gaan uitwijzen waar zijn muzikale toekomst ligt. Verdienstelijk eerste werk van dit jonge talent!
(valsam)



 

JD PRIEST
FALLING FORWARD
Website - Myspace - Contact
Label : Eigen Beheer
CD-Baby

 

 

De Californische singer-songwriter JD Priest is een muzikant die zijn nummers presenteert als zijnde beïnvloed door rhythm & blues, soul, rock, jazz en country. Daar kan je natuurlijk vele kanten mee uit. Zijn songs zijn actueel, hedendaags en hebben doorgaans een vrij originele sound. De muzikale carrière van JD Priest begon in het begin van de jaren negentig als lid van de Americana & rootsgroep “Acoustic Connection” waarmee het voorprogramma verzorgd werd voor Grammy-award winnaar Dan Seals. Het eerste uit tien songs bestaande album “Falling Forward” werd in de Midnight Hour Studios in Redlands, Californië opgenomen. Eerder had hij ook al een ep uitgebracht onder de titel “Sum Of Soul” met daarop vier liedjes. De productie van deze eerste full-cd gebeurde door JD Priest zelf in samenwerking met Kelly McGuire die op enkele nummers voor de nodige percussie zorgt en ook wat harmony vocals zingt op zowat elke song. JD Priest is naast een behoorlijke zanger ook nog een getalenteerde gitarist en zijn liedjes worden meestal rond een stevige gitaarriff opgebouwd. In “What’s Up With That” wordt dit een eerste keer duidelijk geïllustreerd. Sterk tekstueel songwriterswerk valt te beluisteren op “Say That You Love Me”. Voor ondergetekende is het algemene geluid van deze plaat wat te typisch Amerikaans en ik kijk alleen even verwonderd op als ik de songs “Sunshine”, “Dreams” en afsluiter “My Heart Is A Prison” hoor. “Sunshine” en “Dreams” roepen goede herinneringen op aan songs van Ben Harper en Jack Johnson, allicht het soort nummers dat enkel onder de warme Californische zon kunnen worden geschreven. En “My Heart Is A Prison” is vooral een a-typisch lied voor deze plaat omdat het als rasechte tearjerker de enige volledig onder het countrylabel te catalogeren song op “Falling Forward” is. Een song die ook op het repertoire van genre-ikonen als Rodney Crowell of Billy Ray Cyrus zou kunnen voorkomen. Deze cd laat bij ons geen al te diepe indruk na maar bevat desondanks toch enkele nummers die de moeite waard zijn om van wat airplay op de gespecialiseerde radiostations te kunnen genieten.
(valsam)



 

DANI WILDE
HEAL MY BLUES
Website - Myspace
Label: Ruf Records
Distr.: Munich Records
VIDEO 1 VIDEO 2


 

Enkele weken geleden had ik het geluk een kort interview'tje te doen met deze vriendelijke jongedame, en vandaag kan ik met wat vertraging luisteren naar haar debuut: "Heal My Blues". Tijdens haar concert, een deel van de Bluescaravan toer, waar zij de spits mocht afbijten, merkte ik dat ze zich volledig gaf tijdens haar optreden, met een enthousiasme en vuur dat eigen is aan jonge meiden van die leeftijd. Ze is namelijk nog maar net 22, maar ze ziet er, als ik het zeggen mag, eerder vijf jaar jonger uit. Die stem van haar, alhoewel ze nog niet echt heel veel rijpheid en power bezit, is heel speciaal. Ze zingt met gans haar hart en ziel en produceert daarbij een diep keelgeluid, doorspekt met hoge uithalen en falsetto kreetjes, die van diep in haar binnenste komen. Daarbij trekt ze haar gezicht in grimassen en voorziet haar woorden van een soort passionele arm- en handbewegingen die je duidelijk maken dat ze haar muziek echt aanvoelt met haar ganse ziel. Nooit heb ik iemand meer met passie zien zingen dan deze Dani Wilde. De eerste song "Bring Your Loving Home" een boogie met haar broer Wil prominent aanwezig op mondharmonica is al dadelijk een goed voorbeeld van die soulvolle zangstijl en haar messcherpe solos op gitaar maken van dat nummer al meteen een sterke opener. Maar "Heal My Blues" de titelsong en een wat soulgetinte song en is misschien wel het allerbeste voorbeeld van haar erg aparte stemgeluid. Een song die het meeste indruk op me maakte tijdens de show was het ingetogen, langzame "I love You More Than I Hate Myself". Dit is een song die voor meer dan 95 procent uit pure emotie bestaat, genre "Ball en Chain" in de versie van Janis Joplin. Ander hoogtepunt is de akoestische John Lee Hooker cover "I'm In The Mood" en het tweede langzame en vol passie gezongen nummer "I'm Going Down", een song die je het best live meemaakt, maar ook op CD tot de beste songs van het aanbod behoren, al is dat natuurlijk persoonlijk. Wanneer de CD afsluit met "People like You" nog zo'n sterke emotievolle song, weet ik, deze jongedame is vertrokken voor een mooie succesvolle carrière bij RUF. Naarmate meer mensen haar live aan het werk zullen zien tijdens haar lange zomertoernee met de Bluescaravan zal haar fanclub gestaag maar zeker groeien. Wanneer we dan binnen enkele jaren een paar cd's verder zijn is dit een hele grote dame van de Europese bluesscene. Zeker weten.
(RON)



 

 

B.B. & THE BLUES SHACKS
UNIQUE TASTE
Website
Label: CrossCut Records
blues@crosscut.de
Distr.: Bertus

 

 

In 1989 richtte Michel Arit uit Niedersachsen samen met zijn drie jaar oudere broer Andreas, B.B. & The Blues Shacks op, waarvan hij zanger/mondharmonicaspeler en frontman is. Sindsdien hebben zij reeds meer dan negen CD's op hun palmares, met als uitschieters "Midnight Diner" (2001) en "Blue Avenue" (2003). Maar daarbuiten gaven zij ook vele concerten per jaar ten beste (nu reeds in totaliteit meer dan 1500 shows), werden zij in 2003 uitgeroepen tot best Live-bluesband van Europa en zijn zij ondertussen fulltime professioneel met blues bezig. Vraagt dit nog meer uitleg? In elk geval éénmaal het bluesshacks-virus je beet heeft laat het je niet meer los. B.B.& the Blues Shacks brengen traditionele blues die men kan situeren in de jaren '40 -'50. Ze klinken zeer up-to-date en het R&B gevoel is uniek aan deze formatie. In 2005 waren ze o.a. te zien op het Duvel Bluesfestival, Moulin Blues, Rhythm & Blues Festival te Maastricht en in 2006 op het Belgium Rhythm 'n' Blues Festival te Peer. Maar ook in de maand oktober 2005, na hun geweldige optredens hier in de lage landen, waren ze live te zien en te horen in Hildesheim, in hun thuisland, waar ze wederom een portie forties & fifties jump & swing blues tenbeste gaven en liet dit Duits vijftal op hun DVD "Live at Vier Linden" (2005) blijken, dat inzake inpakken van een publiek deze band niet veel meer te leren heeft. B.B. & The Blues Shacks kan gemakkelijk geboekt worden als voorprogramma van Brian Setzer’s Orchestra want de mix van old school blues en rockability brengt gegarandeerd de beentjes van de vloer. Vooral de staande bas fungeert als de brommende motor die de andere instrumenten, en dan vooral de tokkelende en hakkelende gitaar en de gemene smoelenschuiver aka de harmonica, voortjaagt. CrossCut Records wist ons eind vorig jaar reeds op te warmen met het EP-tje "Unique Taste". Op deze preview hoorden we al dadelijk, de titeltrack "Unique Taste", gevolgd door twee songs van T-Bone Walker, "Too Fast Living" en het niet eerder live uitgebrachte "Tell Me What’s The Reason". Nieuwsgierig hebben ze ons toen zeker gemaakt. Nu ligt hun tiende CD, vierde voor dit Duitse label, reeds enkele dagen in de rekken. En steeds blijft deze band ons verrassen met hun elektrische blues en fifties R&B. Naast de titeltrack en "Too Fast Living" horen we hier ook wederom het nummer "Three Handed Woman" dat op de EP als afsluitende videoclip een band liet horen die op festvalpodia of in bluesclubs zeker voor een consumeerbaar optreden kan zorgen. Zeer opvallend in dit nummer is het gitaargeluid, dat we best kunnen vergelijken met B.B King's gitaarspel uit de jaren 50, de jaren toen hij opnam voor United. Meer van deze Kinglicks vinden we terug in "Not The One For Me" en "Like A Woman That Just Bought Shoes", tracks waarin ook Raphael Wressnig op Hammond B3 voor de nodige spanning zorgt. Het openende "Keep My Promises" begint met een meer Orleans-achtig sfeertje, maar in de volgende zestien nummers bewijzen B.B. & The Blues Shacks echter nog steeds een zeer goed geoliede machine te zijn die een authentiek aandoende sound produceert die staat als een huis. Daarover bestaat geen twijfel!

B.B. & The Blues Shacks:
ANREAS ARLT - Guitar
MICHAEL ARLT – Vocals; Harmonica
HENNING HAUERKEN – Electric & Upright Bass
DENNIS KOECKSTADT – Grand Piano
BERNHARD EGGER - Drums & Percussion

SPECIAL GUESTS:
RAPHAEL WRESSNIG – Hammond B3
FRANK PETERS – Background Vocals



 

 

 

YAEL NAIM
Website - Myspace - Contact
Label : Tôt où Tard
Distr. : Bang!

 

 

Misschien heb je dat onweerstaanbare meezingdeuntje ook al op de radio gehoord of die schitterende videoclip op televisie gezien. We hebben het over de song ”New Soul” van de nu 30-jarige, in Parijs geboren en wonende, Yael Naim. Zij groeide op in Ramat Hacharon, een klein stadje in de buurt van Tel Aviv, waar haar Tunesische ouders gingen wonen toen zij net vier jaar geworden was. Yael Naim is een wereldburger, dat is duidelijk. Een heel belangrijke gebeurtenis voor haar muzikale ontplooiing was haar ontmoeting met de multi-instrumentalist David Donatien waarmee ze twee jaar optrok en de kneepjes van het vak leerde. Haar muzikaal zeer hoogstaande composities ondersteunen op sublieme wijze de loepzuivere stem waarmee ze haar liedjes zingt, afwisselend in het Hebreeuws en in het Engels. Daarmee geven we ook meteen de dualiteit van haar recente titelloze cd “Yael Naim” weer. De Engelstalige nummers liggen bij ons als Westerse luisteraar heel vlotjes in het gehoor. Bij de meer Oosterse liedjes moeten we meer moeite doen om aansluiting te vinden met de boodschappen die deze bijzonder mooie dame in haar mix van folk-, jazz- en popsongs wil brengen. Haar tien jaar durende studies klassieke piano aan het conservatorium kwamen haar voor het schrijven en het opnemen van de dertien liedjes voor deze cd bijzonder goed van pas. Het was vlak na haar 2 jaar militaire dienst - een verplichting voor alle Israëlische vrouwen - dat ze de moed bijeen raapte om een eerste groep op te richten onder de naam “The Anti Collision” die in vele clubs in Israël optrad. In 2000 kwam ze naar Parijs en al meteen na haar eerste optreden kon ze een platencontract tekenen bij EMI. Haar eerste cd “In A Man’s Womb” werd in 2001 uitgebracht maar tot ieders verbazing verdween die plaat heel snel succesloos in de uitverkoopbakken. Na ook nog een stukgelopen relatie ontmoette ze dan in 2004 David Donatien die haar ervan overtuigde om zich terug volledig op het componeren van muziek te storten. Hij was het die haar vroeg om ook nummers in het Hebreeuws te zingen naast haar Franstalige en Engelstalige werk. Er zitten erg veel geluidjes verwerkt in de liedjes op de nieuwe cd, een kleurrijke pallet van klanken, zowel akoestisch als elektronisch. Melancholische liedjes als “Paris” en “Lonely” worden afgewisseld met vrolijkere songs als “Endless Song Of Happiness” en de single “New Soul”, die overigens vooral bekendheid verwierf als soundtrack bij de commercial voor de MacBook Air laptopcomputer van Apple. Af en toe wordt de muziek zweverig en dromerig zoals in “Yashanti” en “Lachlom” of ochtendfris zoals in “Baboker”. De hopeloze liefde is het onderwerp van “Shelcha” en een heel mooi liedje met grote hitgevoeligheid is volgens ons “Far Far”, een liedje dat gaat over de lange zoektocht naar de ware identiteit en de realisatie van haar prille dromen en waarin het zangwerk van Yael Naim de klasse van o.a. Norah Jones moeiteloos evenaart. Ook de song die haar de aandacht van het grote publiek opleverde staat op dit album: haar prachtige en eigenzinnige cover van de Britney Spears-hit “Toxic”. De muziekpers deelt Yael Naim gemakshalve in bij sterke zangeressen als Tori Amos of Fiona Apple maar wij geven de voorkeur aan de nominatie “uniek”.
(valsam)



 

DIRTY DALE
SAME
Website - Myspace
Label: CFL Records
songslide.com
Cdbaby

 

 

Ze komen uit Seattle, na Austin en New Orleans nog steeds een van de belangrijkste muzieksteden in Amerika. Maar ze brengen niet de muziek die we normaal van daar gewoon zijn. Hun stijl is lekkere stevig klinkende psychelische power blues. Zanger /mondharmonicaspeler Jason Meredith heeft een stem die wat aan John Kay van Steppenwolf herinnert, terwijl gitarist Larry Batty de stijlelementen van Eric Clapton, Jimmy Page en Robin Trower in zich herenigd. Bluesrock zoals Cream, Led Zeppelin en Hendrix die maakten, wat het geluid iets meegeeft van de jaren zestig, de bluesbands uit Groot Britannië. Zij voegen er echter wat aan toe, wat funk en jazz elementen hier en daar en de sound van de hedendaagse jam bands. Maar niet zonder de vaders van de blues te vergeten: John Lee Hooker, Albert King, Sonny Boy Williamson, Little Walter en talloze anderen die de basis gelegd hebben. Deze elementen samen gemengd, even laten opkoken en je hebt Dirty Dale, één van die bands die nog echte muziek willen maken. Dit is een soort muziek waarvan, bij hun stomende live optredens, het publiek bestaat uit tieners, twintigers maar evengoed veertigers en vijftigers, die jong waren toen Zeppelin en Cream starten. Ouders en kinderen verenigd op eenzelfde concert, dat is zowat de marketing manager's nachtmerrie, een hutsepot van hun doelgroepen. Maar het kwaad is toch geschied, internet heeft overgenomen van de platenzaken, waar toch meestal de verkeerde dingen in de rekken liggen. Maar we hadden het over Dirty Dale, wel die hebben bij deze een prima debuut afgeleverd waar vooral de fans van de echte ouderwets klinkende power blues (en da's een compliment, jongens) een vette kluif zullen aan hebben. Al blijkt de ware kracht van Dirty Dale in hun live optredens te zitten, en dat kan ik best aannemen na dit gehoord te hebben. Play it Loud!
(RON)



 

RACHEL SAGE
THE BLISTERING SUN
Website - Myspace
Label: MPress Records
press@mpressrecords.com
Info: Hemifran
Cdbaby

 

Er zijn weinig artiesten die bijna zo ongeveer elk jaar een plaat uitbrengen en waarvan dat album ook nog een zelfde constant niveau weet te halen als de voorgangers. Rachael Sage is één van dat soort muzikanten. Na "Ballads & Burlesque" uit 2004 is "The Blistering Sun" alweer haar zevende album. Aan sommige stemmen ben je of meteen verknocht, of ze doen je gruwelen. Pianiste Rachael Sage heeft zo’n stem en ik behoor tot de groep die haar uit duizenden herkenbare stemgeluid prachtig vindt. Echter de nummers op "The Blistering Sun" hadden echter net zo goed op haar vorige albums kunnen staan. Hiermee wordt direct ook het enige echte manco aangegeven: echt verrassend is "The Blistering Sun" niet. Begeleid wordt Rachael Sage door haar vaste groep van muzikanten, waaronder violist Allison Cornell (Cyndi Lauper), drummer Dean Sharp (Moby), gitarist Jack Petruzelli (Rufus Wainwright), bassist Todd Sickafoose (Ani DiFranco) en cellist Julia Kent (Antony & The Johnsons). Een vooraanstaande rol is ook wederom weggelegd voor de blazers (Russ Johnson) die – sinds een aantal platen – in de muziek van Rachael Sage een belangrijke rol spelen en de muziek een jazzier karakter geven. Alleen al de overdonderende nummers: het creatieve "Featherwoman", het romantische "Proof" of het tragische "93 Maidens" rechtvaardigen de aanschaf van dit album. In grote lijnen is haar muziek dan ook een logisch vervolg op haar voorgangers (alhoewel het er op lijkt dat Rachael Sage enig experimenteren ook niet schuwt). Voor de echte fans is "The Blistering Sun" een onmisbare toevoeging aan het al bijzonder uitgebreide repertoire van deze dame. Voor de gewone liefhebbers is er minder nieuws onder de zon. Voor al diegenen die Rachael Sage (nog) niet kennen is het nu de aangewezen tijd om eens te luisteren naar deze platen om te horen waartoe zij zoal in staat is. Conclusie: "The Blistering Sun" is niet echt vernieuwend, bevat wel wat experimenteel klinkende popliedjes met zoals Amerikanen dat noemen 'explicit lyrics' maar is en blijft gewoon een echte, goede Rachael Sage plaat.