OKTOBER 2007 - NOVEMBER 2007 - DECEMBER 2007
JEFF HEALEY & THE JAZZ WIZARDS - IT'S TIGHT LIKE THAT
NECO NOVELLAS - NEW DAWN – KU KHATA
WILLIE NELSON - MOMENT OF FOREVER
MORCHEEBA - DIVE DEEP
FERRABY LIONHEART - CATCH THE BRASS RING
DeVotchKa - A MAD & FAITHFUL TELLING
MINOR MAJORITY - CANDY STORE
THE BRANDOS - TOWN TO TOWN, SUN TO SUN
STEVE HACKETT - TRIBUTE
OUTLAW X - OUT OF THE BOX
JEFF
HEALEY
(25 maart 1966 – 2 maart 2008)
Healey brak in 1988 door met de cd, "See the Light". Het nummer ,"Hideaway"' werd genomineerd voor een Grammy voor het beste instrumentale nummer. Healey viel op door zijn unieke manier van spelen. Hij zat op een stoel en had de gitaar plat op zijn schoot liggen (zie video). Healey speelde onder anderen samen met B.B. King, Stevie Ray Vaughn, George Harrison en Mark Knopfler. Toen hij 1 jaar oud was kreeg Healey een retinoblastoom, een tumor in het oog. Zijn ogen moesten geamputeerd worden. In 2005 kreeg hij opnieuw kanker, in zijn benen. In 2007 werden er ook tumoren uit zijn longen verwijderd. Hij kreeg bestraling en chemotherapie, maar dit mocht niet baten. Healey is 41 jaar geworden. Net rond het tijdstip van zijn overlijden staat zijn eerste rockalbum in acht jaar op stapel, "Mess of Blues", waarvan de recensie later deze maand zal volgen. Maar in zijn laatste album "It's Tight Like That" had hij zich toegelegd op zijn eerste liefde, de jazz. Zie hier de recensie uit 2006:
JEFF
HEALEY & THE JAZZ WIZARDS
IT'S TIGHT LIKE THAT
Website
Label : Stony Plain Records
Dist.: Rounder Europe / Munich Records
VIDEO 1 VIDEO
2
In
1985 was daar plots de Jeff Healey Band met als leden Jeff Healey (zang en gitaar),
Joe Rockman (bas) en Tom Stephen (drums). De cd "See The Light" kreeg
aandacht omdat de gitarist blind was en met de gitaar op z'n knieëen speelde,
maar ook omdat hij voor zo'n jochie heel volwassen blues maakte. Na die eerste
cd leek de onbevangenheid en zelfs de interesse in het opnemen van cd's snel
te verdwijnen bij Jeff Healey. In 1995 was de vierde cd bij gebrek aan materiaal
al een weinig geïnspireerde covers-cd en de volgende twee cd's waren zelfs
verzamelaars. In 2000 volgde eindelijk weer nieuw werk maar sindsdien is zelfs
de bandsite al niet meer bijgewerkt! De laatste platen van Healey waren dus
niet echt om over naar huis te schrijven en hij is bij zichzelf te rade gegaan.
Meer aandacht lijkt Healey te hebben voor zijn eigen bluesclub, waar hij wekelijks
optreedt, maar ook naar zijn echte passie, de jazz roots en populaire muziek
uit de jaren '30 en '40. Op "It's Tight Like That" speelt hij samen
met de legendarische jazz trombonist Chris Barber, de vader van de Britse traditionale
jazz & blues scène, zijn favoriete nummers. Door Barber te horen
op drie tracks is er een prima muzikant bij, die ook mag laten horen dat hij
nog kan. En toch, de band lijkt zich erg bewust van het feit dat er live-opnamen
gemaakt worden en speelt vaak net iets te braaf. Met als gevolg dat dit een
goede live-cd is zonder dat de vonken er vanaf spatten. Het hele album werd
namelijk live opgenomen in de Hugh's Room, in Toronto op 23/8/05. Er valt op
"It's Tight Like That" echter wel veel te genieten, want Jeff geeft
zich helemaal op trompet en gitaar, bijgestaan door een zeventallig combo, getalenteerde
muzikanten uit Toronto die samen the Jazz Wizards vormen. Vocaliste Terra Hazleton
is ook te horen op één track, maar het zijn in het bijzonder Healeys
kunsten op gitaar, trompet en valve trombone die hier de show stelen waarvan
de invloeden te zoeken zijn bij o.a. Louis Armstrong, Bix Beiderbecke, Charlie
Christian, en zoveel andere jazz grootheden. Hoogtepunten? Jazeker, meteen met
de in New Orleans stijl gebrachte opener, Red Allen’s "Bugle Call
Rag". Het door Chris Barber vocaal geintroduceerde “Basin Street
Blues” en het licht swingende "Someday Sweetheart" met Healey's
mooie intro op gitaar. Maar daar tegenover brengt het meer up-swingende "Sheik
of Araby" u recht naar 'the deep south'. Het droevige "Going Up the
River" geeft meer een Fats Domino gevoel, waar Healey’s prachtige
stem, zijn gitaarspel en Barber’s trombone u echt weten te ontroeren.
Mensen die Healey nog steeds zien als een bluesgitarist moeten deze plaat links
laten liggen. Maar wie houdt van lekkere dixieland en swing klassiekers, zeg
maar gezellige 'feel-good music' kan hier wel eens een fijn plaatje aan overhouden.
Discography:
* 1988: See the Light
* 1989: Road House Soundtrack
* 1990: Hell to Pay
* 1992: Feel This
* 1995: Cover to Cover
* 2000: Get Me Some
* 2002: Among Friends
* 2004: Adventures in Jazzland
* 2006: It's Tight Like That
* 2008: Mess of Blues
NECO
NOVELLAS
NEW DAWN – KU KHATA
Label: World Connection
Website - Contact
Distr.: Munich records
‘New
Dawn’ opent met aangrijpende magie, waarbij je denkt te belanden in de
atmosfeer van de Ladysmith Black Mambazo’s om dan even later over te schakelen
naar de Braziliaanse sound uit een soundtrack van Orfeu Negro of de ritmes van
de Zap Mama’s. Wat illustreert dat Neco Novellas en zijn broers plus zussen
erin slagen om overal ter wereld invloeden op te pikken en deze tot iets eigens
te verwerken. Dat eigens is een mengeling van Afrobeat, soul, reggae, jazz,
ska, pop, samba, dansritmes en etnische verklanking, met soms de verlokking
van dierengeluiden op de achtergrond. Op dit album met veertien nummers spelen
vijf van de acht kinderen mee uit het Mozambikaans gezin, waartoe ook Anselmo
João Johanhane alias Neco Novellas behoort. Zijn twee zussen, Cidalia
en Isabel verzorgen de achtergrondvocalen terwijl Neco met zijn diepdonkere
stem de Afrikaanse klankkleur verrijkt. Zijn broers Nelson en Isildo begeleiden
hem met percussie, zang en met respectievelijk elektrische en basgitaar. Verder
is er nog de Braziliaanse zangeres Lilian Vieira, die als gastartieste haar
warme stem aan dit ‘Novellas’ familieproduct leent. En dan zijn
er nog de broers Gideon en Ben van Gelder met een aparte inbreng. Gideon op
piano vanuit een New Yorkse studio en Ben met sax op het sprankelende ‘Yeke
Yo’. Neco Novellas, geboren in Maputo-Mozambique, groeide op in een muzikale
familie, waar de vader o.m. gitaar en orgel speelde, terwijl zijn moeder in
de Kerk zong. Normaal dus dat alle kinderen open stonden voor de traditionele
muziek uit hun omgeving of via de radio Westerse klanken opvingen. Dit groeide
uit tot hun karakteristieke universele muziek. ‘Tsanganane’ gaat
over dat plezier om dingen samen te doen, waartoe muziek zich nog het meest
leent, zeker grensoverschrijdend. Ik hield vooral van ‘Phumela’
dat ritmisch deint op de reggaegolfjes van een speels riviertje of het grappige
‘Zuma Luei’ dat dartelt als rondhuppelende kinderen. Naast de creaties
in muzikale broeder- en zusterschap, wordt ook persoonlijke tragiek in de songs
verwerkt. Is het niet over desillusies en verlangen dan toch over de onmacht
ten overstaan van de natuur, zoals in ‘Hi Rwama’ wanneer het water
delen van Mozambique overstroomt, zodat zelfs het kerkje vlakbij niet meer te
bereiken is. De songs zijn afwisselend en divers van taalgebruik, gaande van
Mozambikaans, Zuid-Afrikaans tot Braziliaans en spreken allen tot de verbeelding.
‘Tikona’ bijvoorbeeld opent zich als een wilde bloem uit Mozambique,
die de vreugde en het leed van de bewoners absorbeert om deze als een geurig
aroma terug te geven aan de luisteraars. Daarin is ook wat Portugese ‘saudade’
vermengd. Singer-songwriter Neco Novellas slaagt er tevens in om zijn ‘klassieke’
scholing subtiel te vermengen in zijn composities wat een origineel effect geeft
aan de gevarieerde vaak meergelaagde songs. Hij ging in Portugal klassieke gitaar
studeren en volgde het conservatorium in Rotterdam, maar richtte zich tegelijkertijd
op jazzritmes en wereldmuziek. Om maar te zeggen dat Neco’s muzikale reis
doorheen verschillende landen en stijlen hoe dan ook de kiem in zich draagt
om zich telkens weer te vernieuwen.
Marcie
Shows
Neco Novellas 2008
Zo 23 maart Ancienne Belgique, Brussel-België (double bill met Daby Touré)
Vr 28 maart Sugarfactory, Amsterdam: CD presentatie + special guest Lilian Vieira
(Zuco 103)
Za 5 april WMDC, Rotterdam
Za 24 mei Africa Festival, Würzburg - Duitsland
Do 25 sept World Sessions: Burgerweeshuis, Deventer
Vr 26 sept World Sessions: Vredenburg, Utrecht
Za 27 sept World Sessions: Podium Mozaiek, Amsterdam
Zo 28 sept World Sessions: Theaters Tilburg, Tilburg
Wo 1 okt World Sessions: Lantaren Venster, Rotterdam
Vr 3 okt World Sessions: Poppodium Romein, Leeuwarden
Zo 5 okt World Sessions: Luxor Live, Arnhem
WILLIE
NELSON
MOMENT OF FOREVER
Website
Label: Lost Highway Records
Distr.: Universal Music
Amerikaanse
zanger en songschrijver Willie Nelson werd in 1933 geboren te Abbott, Texas.
Groeide op bij zijn grootouders en vanaf zijn tiende jaar speelde Willie gitaar
in diverse lokale bands. Na een periode bij de luchtmacht had Willie Nelson
vele baantjes. Hij verkocht bijvoorbeeld huis aan huis bijbels en encyclopedieën.
Met het geld dat hij aan zijn eerste song "Family bible" verdiende
reisde Willie Nelson naar Nashville, het hart van de country muziek. Toen in
het voorjaar van 1960 Nelson in een roestige Buick Nashville binnenreedt was
hij vastbesloten het te gaan maken. Twee jaar later was zijn faam als songschrijver
gevestigd middels klassieke hits voor Faron Young, Ray Price en vooral Patsy
Cline die van "Crazy" een evergreen maakte. Andere songs uit die periode,
dan denken we graag terug aan "Funny how time slips away" (Jimmy Elledge),
"Wake me when it's over" (Andy Williams) en "Pretty paper"
(Roy Orbison). In 1970 brandde het huis van Nelson in Nashville tot de grond
toe af. Hij verhuisde naar Texas. Met Texas als basis tourde Willie Nelson in
de jaren zeventig onophoudelijk door de Verenigde Staten van Amerika. In deze
periode veranderde zijn stijl in een modernere countrystijl. Na zijn creatieve
hoogtepunt aan het begin van die jaren zeventig, zijn alom gewaardeerde meesterwerk
"Red Headed Stranger", volgt het legendarische tv-programma Austin
City Limits, waar Nelson in 1974 de eerste pilot-aflevering deed. Hoeveel platen
levende legende Willie Nelson precies op zijn naam heeft staan weten we niet,
maar dat dit aantal de honderd al lang gepasseerd is is absoluut zeker. Hieronder
een aantal absolute meesterwerken, maar ook voor dramatisch slechte platen draait
de singer-songwriter uit Forth Worth, Texas, zijn hand niet om (denk maar eens
aan zijn reggaeplaat "Countryman"). De man die sneller albums uitbrengt
dan dat wij ze kunnen kopen of luisteren, komt nu dan toch gelukkig wederom
met een volwaardig album dat echt de moeite waard is. Zo wist hij ons twee jaar
geleden reeds te verrassen met het album "Songbird", een plaat in
een productie van Ryan Adams. Hij was er in geslaagd om het beste uit Willie
Nelson naar boven te halen: doorleefde countrymuziek, precies die muziek waarmee
Nelson het diepst weet te ontroeren. En dat Nelson graag samen werkt met jonger
talent is nu ook te horen op zijn nieuwste cd, "Moment Of Forever".
Hij kan zo zijn kennis en ervaring delen met deze nieuwe generatie en vervolgens
de frisse kijk van de 'leerling' toevoegen aan zijn eigen bagage. Ook op dit
nieuwe album is het resultaat verrassend goed, want de oude meester werkt hier
samen met de veel jongere countryheld, Kenny Chesney, die samen met Buddy Cannon
de kraakheldere productie van "Moment of Forever" verzorgde en tevens
te horen is in het duet "Worry B. Gone". Willie Nelson schreef drie
nummers zelf, waaronder de gevoelige, typische Nelson ballad "Always Now";
en zingt ook een aantal covers waaronder de titeltrack, "Moment Of Forever"
van Kris Kristofferson, de eerste single "Gravedigger" van Dave Matthews
en "Louisiana" van Randy Newman. Het hoogtepunt van dit even sfeervolle
als krachtige album is misschien wel het afsluitende "Gotta Serve Somebody"
van Bob Dylan. Warm aanbevolen voor Nelson-fans! Op donderdag 15 mei komt hij
naar de Elisabethzaal in Antwerpen!
WILLIE
NELSON LIVE
ELIZABETHZAAL, ANTWERPEN
15 MEI 2008 - 20.00
MORCHEEBA
DIVE DEEP
Website - Myspace
- Contact
Label : PIAS Recordings
Distr. : Play It Again Sam - PIAS
Morcheeba
is de naam van een groep die momenteel bestaat uit het Britse broederpaar Paul
en Ross Godfrey. Ze maken muziek die in één adem vernoemd wordt
met bands als Massive Attack, Portishead en Wu Tang Clan en ze experimenteren
regelmatig met klanken zoals ook Tricky en Pink Floyd dat pleegden te doen.
Wereldwijd verkocht Morcheeba al meer dan zes miljoen platen die ze met ontelbare
optredens veelvuldig gepromoot hebben. Op de eerste vier platen zorgde zangeres
Skye Edwards nog voor de vocalen maar onderlinge ruzies leidden tot een breuk,
waardoor de broers Godfrey besloten om voortaan alleen nog met gastzangers te
gaan werken. Hun vorige album “The Antidote” was al een voorteken
van wat er in de toekomst van Morcheeba kon verwacht worden. Onlangs hebben
ze hun zesde plaat uitgebracht onder de titel “Dive Deep”. Bij live
optredens breiden ze de band uit tot zes leden met o.a. de Franse zangeres Manda
en zanger Bradley Burgess. Voor de opnames van deze studioplaat hebben ze echter
twee zeer sterke stemmen aangetrokken met zangeres en liedjesschrijfster Judie
Tzuke en de Noorse topzanger Thomas Dybdahl. Judie Tzuke neemt de vocalen voor
haar rekening in de soulsong “Enjoy The Ride” – dat ook de
eerste single uit deze plaat is – en in het erg mooie “Blue Chair”.
Ze doet dit op indrukwekkende wijze en maakt zich de songs helemaal eigen door
haar subtiele zangkwaliteiten. “Enjoy The Ride” heeft veel hitpotentieel
en zal mits de nodige airplay zeker ook in diverse hitlijsten terecht komen.
Toch zijn het vooral de nummers die door Thomas Dybdahl worden ingezongen die
opvallen op “Dive Deep”. De vocale capaciteiten van deze Viking
zijn werkelijk onuitputbaar zoals je kan beluisteren op “Riverbed”
waar je water hoort vloeien, de mooie - deels uit gitaar en deels uit elektronica
samengestelde – Americana song “Sleep On It” en het ronduit
schitterende “Washed Away” waarin zijn stem tot op Orbison-niveau
uitstijgt. De aandacht die wordt besteed aan de melodie en de dansbaarheid in
alle nummers op “Dive Deep” is opvallend. Ook rapper Cool Calm Pete
mag de microfoon hanteren op één song “One Love Karma”,
waarbij naast scratching en samples ook knap geëxperimenteerd wordt met
een nieuwe beatboxtechniek gezongen door een fluit. Zangeres “Manda”
mag haar best doen in het korte maar leuke “Au-delà” en in
het fluweelzachte “Gained The World”. Judie Tzuke brengt daarna
“Blue Chair” als een sfeervolle jazzsong vermengd met alweer scratching.
Dan vermelden we graag ook nog even de enige cover die Morcheeba ooit op plaat
heeft gezet: de song “Run Honey Run” van folkzanger John Martyn
en hier gezongen door Bradley Burgess. “Dive Deep” is een erg mooie
relaxplaat die de progressie van Morcheeba op uitstekende wijze etaleert. Heel
leuk voor bij kaarslicht en een wijntje.
(valsam)
FERRABY
LIONHEART
CATCH THE BRASS RING
Website - Myspace
- Contact
Label : Nettwerk
Distr. : Munich Records
Ferraby
Lionheart is een man met een goed hart die steeds het beste wil voor al zijn
medemensen op deze aardbol. Zelf woont hij momenteel in Los Angeles maar zijn
jeugd bracht hij door in Nashville. De country muziek die hij daar in zijn kinderjaren
overvloedig te horen kreeg zit ook nu nog een beetje vervat in de liedjes die
deze singer-songwriter geschreven heeft voor zijn eerste cd “Catch The
Brass Ring”. Toen hij pas 18 jaar geworden was begon hij zijn eigen muzikale
probeerseltjes op te nemen en terwijl hij om te overleven pizza’s verkocht
bleef hij naarstig verder vijlen aan zijn liedjes die hij nu uiteindelijk op
dit album heeft gezet. Zelf noemt hij zich een “heel zachte zanger”,
doelend op het rustigere werk dat hij in zijn nummers brengt. Er wordt speels
begonnen op deze zelf geproduceerde cd met een zorgeloos niemendalletje “Un
Ballo Della Luna”, gevolgd door het wat ernstigere singeltje “Small
Planet” waarin Ferraby Lionheart zingt in de stijl van de Canadese bard
en muzikaal voorbeeld Ron Sexsmith. Ik betrap me erop dat mijn voet continue
mee swingt met het zachtjes kabbelende “Vermont Avenue” en nog altijd
niet moe is tijdens de pianoballade “Call Me The Sea”. Als luisteraar
hoef je zeker geen wonderbaarlijke verrassingen te verwachten op deze plaat.
Alles blijft intimistisch zacht en beleefd in de melodieuze mix van folk met
indie zoals in bijvoorbeeld “The Car Maker” en “A Bell And
Tumble”. Naast de vergelijking met Sexsmith zou ook iemand als Devendra
Banhart zich waarschijnlijk thuis voelen in de meeste liedjes op “Catch
The Brass Ring”. Dat geldt zeker voor “Under The Texas Sky”
dat zo gevoelig en intimistisch gebracht wordt dat je er nog wat stiller bij
wordt dan je al was bij het beluisteren van deze cd. Alleen in het nummer “Before
We’re Dead” wordt een stevige zijsprong gemaakt en laat Ferraby
Lionheart horen dat hij ook af en toe eens graag swingt. De New Orleans brassbandmuziek
waarmee de song begint biedt hem daartoe de ideale gelegenheid. Helemaal verliefd
ben ik geworden op “Put Me In Your Play”, de heerlijke afsluiter
van deze cd waarbij Lionheart zingt zoals het godenkind Rufus Wainwright. Deze
debuutplaat is een knap gestructureerd stukje muziek met afwisselend gitaar-
en pianosongs. Bovendien is er meeslepend zangwerk van een knappe stem die de
luisteraar magnetisch wat dichter tot bij de geluidsboxen zuigt omdat je vooral
geen woord wil missen van wat Ferraby Lionheart te vertellen heeft in de teksten
van zijn liedjes. Toffe en zeemzoete luisterplaat. Je houdt deze man best nauwgezet
in de gaten voor de nabije toekomst.
(valsam)
DeVotchKa
A MAD & FAITHFUL TELLING
Website - Myspace
- Contact
Label : ANTI
Distr. : Play It Again Sam - PIAS
Met
een naam als DeVotchKa verwacht je allicht één of ander Russisch
slavenkoor maar niets is minder waar. DeVotchKa – hetgeen “jong
meisje” betekent - is een Amerikaans kwartet uit Denver dat telkens verwondering
en verbazing opwekt als ze hun instrumenten beginnen uit te pakken in een rockclub.
Hun instrumentarium is dan ook hoogst ongebruikelijk voor een rockgroep waarvan
je wellicht geen accordeon, tuba, trompet, bouzouki of violen verwacht. Deze
opvallende band tekende nochtans voor zowat de gehele soundtrack van de in 2006
meerdere Oscars winnende film “Little Miss Sunshine”. Tot onlangs
werden hun albums in eigen beheer uitgebracht maar vorig jaar konden ze een
exclusieve deal tekenen met Anti Records voor de release van hun album “How
It Ends” dat ze in de States reeds in 2004 hadden opgenomen. Hun muzikale
mix van Amerikaanse prairiemuziek, Oost-Europese Boheemse zigeunermuziek, mariachi
en opvallende indie rootsgeluiden is werkelijk uniek te noemen in de hedendaagse
popscène, al kan je mits wat goede wil wel enige links leggen naar o.a.
Calexico, Arcade Fire, Decemberists en Beirut. De groep trad doorheen de laatste
jaren in Amerika op naast grootheden als Calexico, Belle & Sebastian, Los
Lobos en M. Ward. Hun cd “How It Ends” is één van
de allermooiste platen van vorig jaar en kreeg een zeer eervolle negende plaats
toegekend in het jaarlijstje 2007 van ondergetekende. Het is een schijfje dat
haast elke week even door de cd-speler gaat en zorgt voor vrolijke taferelen
ten huize (valsam). De tragische, passionele zigeunersound afgewisseld met vrolijke
dansdeuntjes is bij momenten echt indrukwekkend te noemen. DeVotchKa is nu helemaal
klaar om de wereld te veroveren en dat komen ze in de Brusselse AB-Club demonstreren
op zaterdag 19 april. De groep bestaat uit vier leden met frontman en zanger
Nick Urata, toetsenist en violist Tom Hagerman, bassiste Jeanie Schroder en
percussionist Shawn King. Vocaal wordt Nick Urata’s croonerstem vergeleken
met die van Bryan Ferry en zelfs Roy Orbison omwille van het brede stemregister
dat hij uitstekend beheerst. Live durven zo ook wel eens onverwachte covers
brengen, zoals “Somethin’ Stupid” van Nancy & Frank Sinatra,
“Venus In Furs” van Velvet Underground en van “The Last Beat
Of My Heart”, de hit van Siouxie and the Banshees. Die coversongs staan
ook op hun recentst verschenen ep-tje “Curse Your Little Heart”
op eenvoudig verzoek aan de band van Arcade Fire-zanger en DeVotchKa-fan Win
Butler. Het nieuwste album “A Mad & Faithful Telling” is pas
de tweede full-cd voor het Anti-label. De verwachtingen voor deze nieuwe plaat
die vanaf 17 maart voor iedereen beschikbaar is lagen daardoor bijzonder hoog.
En ze worden voor de volle 100 procent ingelost door DeVotchKa. De eerste single
uit dit nieuwe album zal “Transliterator” zijn, een rustig beginnend
speelgoedpianoriedeltje gevolgd door violen en vibrato in de stem van Nick Urata
en daarna langzaamaan overgaand in muzikale chaos. Toch vind ik dat er op deze
cd enkele sterkere songs staan zoals het Mariachi-walsje “Blessing In
Disguise”, het vrolijke meezingertje “Basso Profundo” en het
muzikaal zeer knap opgebouwde en vocaal ijzersterke zigueunerdeuntje “Along
The Way”. “The Clockwise Witness” is melodramatiek ten top.
Er staan ook twee instrumentale nummers op de plaat, hetgeen de filmische kwaliteit
ervan enkel sterker accentueert. “Comrade Z” bestaat uit een blend
van allerlei geluiden en bevat een zeer knap stukje blazersmuziek. “Strizzalo”
is een kort walsje voor tussen de woonwagens met accordeon en viool. “Blessing
In Disguise” roept herinneringen op aan het paardenmolenwalsje waarmee
het bruiloftsfeest in de maffiafilm “The Godfather” begint: beklijvend,
intrigerend en meeslepend. Het meest episch klinkende nummer is het tragische,
verlangende verhaal en dito muziek in de prachtige Argentijnse tango “Undone”.
De afsluitende ballad “New World” bevestigt tenslotte nog maar eens
al het goede dat we hierboven al over DeVotchKa geschreven hebben. Koop deze
plaat op de eerste dag dat je ze kan verkrijgen en mocht je ze nog niet hebben
dan doe je er best ook een exemplaar van “How It Ends” bij. Je zult
je dit echt nooit beklagen. Wereldklasse van een schitterende
groep die we op 19 april in de AB met héél veel plezier zullen
gaan bekijken van op de eerste rij.
(valsam)
DeVotchKa
LIVE
19 april - AB - BRUSSEL
MINOR
MAJORITY
CANDY STORE
Website - Myspace
- Contact
Label : Strange Ways Records
Distr. : Sonic Rendezvous
Met
de groep “Minor Majority” zijn we aanbeland in het Hoge Noorden
waar de vijfkoppige band uit Oslo, Noorwegen in 2000 werd opgericht. In eigen
land zijn ze behoorlijk populair gezien het feit dat ze vorig jaar de “Spellemannsprisen”
- de lokale Grammy-award - voor hun muzikale prestatie en hun recentste album
“Reasons To Hang Around” konden verwerven. Met de dubbel-cd “Candy
Store” willen ze nu proberen internationaal door te breken. De cd’s
bestaan uit een opeenvolging van 27 songs die ze eerder in Noorwegen uitbrachten
en die aan de rest van Europa een goed overzicht wil geven van de hits die Minor
Majority in eigen land op het palmares hebben staan. De eerste cd vat de 4 studioalbums
samen die de groep al uitbracht. De tweede schijf bestaat uit B-kantjes van
singles en uit drie splinternieuwe nummers van deze Vikings. Op de songs “Dancing
In The Backyard” en “What I Deserve” zingt de Noorse zangeres
Karen Jo Fields mee, een dame waarvan we eerder ook al eens een cd bespraken
bij Rootstime. Maar het meeste vocale werk wordt verzorgd door de man die ook
de meeste songs van deze groep schrijft: Paal Angelskaar. Ook dat zangwerk is
trouwens van zeer goede kwaliteit hetgeen je kan horen in de prachtsongs “This
Time” (wat zijn Tindersticks hier zo dichtbij) en “She Gave Me Away”,
beiden emotioneel gezongen ballades. Hun tot nu toe grootste hit in eigen land
is “Supergirl”, een aangrijpende song die met veel gevoeligheid
ten gehore wordt gebracht. Enkele andere titels om te onthouden zijn “Let
The Night Begin”, “Wish You’d Hold That Smile” en “Alison”,
“Smile At Everyone”, “Electrolove” en het wonderbare
“(Think I’m) Up For You & I”. Omwille van hun afkomst
zullen er allicht enkele vergelijkingen getroffen worden met die andere topband
uit Noorwegen: “Midnight Choir”. “Minor Majority” is
echter wat meer commerciëler en wat minder pure pop in vergelijking met
hun succesvolle landgenoten. De tweede cd gaat veel minder over hits maar geeft
een mooi historisch overzicht van de geschiedenis van deze groep. De elegante,
intimistische akoestische folk-popsongs zijn een verademing voor de liefhebbers
van het wat gemakkelijkere verteerbare genre en deze compilatie-cd “Candy
Store” is een ideale kennismaking met een groep uit Noorwegen die goed
op weg om zich een plaats als gevestigde waarde te veroveren in de internationale
popscène.
(valsam)
THE
BRANDOS
TOWN TO TOWN, SUN TO SUN
Website - Myspace
Label: Blue Rose records
Distr.: Sonic Rendezvous
In
de jaren 80 en 90 maakten The Brandos al een aantal uitstekende platen, maar
de laatste jaren was het stil rond deze roots-rockers uit New York. Tot in 2006
hun comebackplaat "Over The Border" verscheen. Een plaat waarmee ze
weer verder gaan waar ze een tien jaar geleden ophielden, nl. het album "Nowhere
Zone" (1998). In 1985 werd de band opgericht door Dave Kincaid, Ernie Mendillo,
Ed Rupprecht en Larry Mason. Tot 1993 traden ze op in deze samenstelling. Dat
jaar stappen Ed en Larry uit de band. Voor de tour van 1994 werden 2 bandleden
van de Dell Lords ingehuurd nl. Scott Kempner en Frank Funaro. In 1996 verlaat
Scott Kempner de band. De plaatvervanger van Scott is Frank Giordano. In 1997
komt Tom Goss als drummer in de band voor de tour door Europa en in 1998 komt
in zijn plaats Tom Engels. Na heel wat wisselingen is de bezetting gestabiliseerd
tot wat ze nu is, sinds 2006 is deze bezetting van The Brandos: Dave Kincaid
, Ernie Mendillo, Patrick Fitzsimmons en Ziga Stanovic. Sinds hun oprichting
zijn ze eigenlijk nooit echt doorgebroken naar het grote publiek. Al waren ze
regelmatig live te bewonderen in de Nederlandse concertzalen, waar de heren
inmiddels een vaste schare fans verzameld
hebben. The Brandos hebben voornamelijk enige bekendheid verworven onder de
muziekliefhebbers door middel van het radiohitje "The Solution" (1992)
en in Amerika kwam in 1987 de debuutsingle "Gettysburg" regelmatig
voorbij op MTV. De band moet het dan ook niet echt hebben van de hits maar meer
van de live-optredens. Zo langzamerhand heeft het Duitse Blue Rose Records een
respectabel aantal klasse-live uitgaven uitgebracht, als nu ook "Town To
Town, Sun To Sun" opgenomen tijdens het Rockpalast/Crossroads festival
op 20.10.2007 in Bonn en 7 songs van een 4 dagen latere show in de K4 in Nürnberg.
Met deze plaat gaan ze zoals het toen pas verschenen "Over The Border"-
album, verder waar ze jaren geleden mee ophielden. Kincaid’s rauw gevezelde
stem klinkt zo mogelijk nog doorleefder en de muziek loopt over van bezieling
en energie. Ook dit live album bevat weer die intense rock met invloeden uit
de blues, Ierse folk, Southern Rock en zelfs Mexicaanse muziek. Iedere plaat
die ze tot dusver uitbrachten werd vergeleken met Creedence Clearwater Revival,
en hoewel er slechtere voorbeelden te vinden zijn is het hoog tijd de Brandos
op zijn eigen waarde te schatten. "Town To Town, Sun To Sun" bevat
een verzameling geweldige, indringende songs die een muziekgeschiedenis van
decennia met zich mee draagt, maar desondanks volstrekt eigentijds klinkt. Deze
songs zijn te horen op twee CD’s en één DVD verpakt in een
mooi digipack, en bewijzen eens te meer wat een klasseband The Brandos is. Zonder
opsmuk, gewoon een eerlijke live-registratie maar wel gedetailleerd klinkend
aangevuld met een aantal bonustracks is deze release uitgebreid tot 22 nummers
op de DVD en 24 nummers op de CD's samen. En dat door hun sensationele live
optredens, waar de vonken van afspatten de groep door de jaren heen een grote
schare trouwe fans opbouwt, is best te geloven bij het beluisteren van hun heerlijke
rootsrock. De Brandos zijn in hun beste vorm. Na een tijd van "betrekkelijke"
rust zijn ze terug met "Town To Town, Sun To Sun", een plaat die het
oude werk moeiteloos overtreft. Luister maar even naar hun back to basic rock
& roll, want deze rock and roll gitaarklanken worden door de heren echter
op sublieme wijze samengevoegd en zorgt er voor dat je vanaf het begin af aan
gepakt wordt door dit concert. Dit vanaf het openingsnummer "Fight For
Love" en de volgende tracks, veelal uit het toen pas verschenen "Over
The Border". Zo horen we van deze plaat o.a. "Walking Home",
een rootsrocker met een mega-refrein, naast meer swamprock op "The Only
Love I Can Get" en "She’s The One". Het zijn zeker niet
de enige tracks die de aandacht verdienen want met een geschiedenis als die
van deze band staat een avond bol van de klassiekers als "The Solution",
"Gettysburg", "The Warriors Son", "The Light Of Day",
"The Keeper" en "Gunfire At Midnight". Het geheel wordt
ook nog eens magistraal gebracht voor een uitzinnig publiek. "Town To Town,
Sun To Sun" is twee uur genieten van een meesterlijk concert, dat nog eens
weergeeft dat na drieentwintig jaar The Brandos nog steeds een act is om rekening
mee te houden.
Tracks:
CD 1
1. Fight For Love
2. Let It Go
3. The Keeper
4. The Only Love I Can Get
5. Anna Lee
6. The Light Of Day
7. The Other Side
8. She's The One
9. The Triangle Fire
10. Dino's Song
11. Tell Her That I Love Her
12. Merrily Kissed The Quaker/The New York Volunteer
CD 2
1. The Solution
2. Walking Home
3. Over The Border
4. Gettysburg
5. Gunfire At Midnight
6. The Siege
7. He's Waiting
8. Nothing To Fear
9. The Warrior's Son
10. Pass The Hat
11. The Last Tambourine
12. Can't Go Home
DVD
recorded live at the Rockpalast/Crossroads Festival in Bonn/Germany at the Harmonie
on October 20, 2007
1. Fight For Love
2. The Solution
3. Let It Go
4. The Only Love I Can Get
5. The Keeper
6. She's The One
7. The Triangle Fire
8. Gunfire At Midnight
9. Tell Her That I Love Her
10. Merrily Kissed The Quaker/The New York Volunteer
11. Over The Border
12. Walking Home
13. The Light Of Day
14. The Last Tambourine
15. Pass The Hat
16. Can't Go Home
17. Gettysburg
Bonus Live Performance
recorded in Nuremberg/Germany at the K4 on October 24, 2007
1. Anna Lee
2. The Other Side
3. Dino's Song
4. The Siege
5. He's Waiting
6. Nothing To Fear
7. The Warrior's Son
STEVE
HACKETT
TRIBUTE
Website
Label: Camino Records
Distr. : V2 Music
VIDEO
In
de stroomversnellingen van het leven heb je soms nood aan een rustplaats, liefst
in de bocht van een riviertje onder een loverboom waar je dan wilt luisteren
naar een plaat met akoestische klassieke gitaar. Van Steve Hackett bijvoorbeeld,
ooit Genesis gitarist, die met zijn ‘Tribute’ album hulde brengt
aan zijn mentors, waaronder Bach, William Byrd, Barrios en Granados. De Gavottes,
Preludes en Bach’s ‘Jesu Joy’ speelt hij met ingehouden passie,
aanleunend bij zijn adoratie voor die oude meesters en componisten. Daartussen
plaatst hij drie eigen composities, die elegisch opgaan tussen de klassieke
stukken van zijn grote voorbeelden. In zijn ‘Sapphires’ weet hij
op virtuoze wijze die oude sound te verklanken van de klassieke vinylplaten,
waar emotionele diepte en vakmanschap samengaan en waar o.m. Deutsche Grammophon
een patent op had. Op gans dit album valt de zuiverheid van opname op en de
verfijnde klanken die hij aan zijn klassieke gitaar K. Yairi weet te ontlokken.
In het acht minuten lange ‘The Fountain Suite’, opgebouwd als een
eerbetoon aan Andrés Segovia, weet hij alle gevoelsnuances in het eigen
gemoed sereen over te brengen. Op de traditional ‘El Noy De La Mare’
verklankt hij subliem als in een bitterzoete ballade universele gevoelens. Sinds
Peter Gabriel hem in 1970 bij de formatie Genesis introduceerde, heeft Steve
Hackett een lange weg afgelegd. Zijn fascinatie voor klassieke gitaar manifesteerde
zich doorheen alle volgende jaren. Zijn aandacht voor het detail en elegant
gitaarspel kwam al aan het licht in zijn soloplaten en ook tijdens Live optredens.
Zijn ‘Momentum’ uit 1988 en zijn ‘Blues With A Feeling’
uit 1995 illustreren daarbij zijn veelzijdigheid. Daarnaast speelde hij met
het Londense Kamerorkest en het Koninklijk Filharmonisch Orkest, waarmee hij
‘A Midsummer Night’s Dream’ opnam. Hij waagde zich ook aan
experimentele projecten. Zijn vertolking van klassieke stukken werden bijeengebracht
op zijn Live Archive Series. Zijn motto om zichzelf trouw te blijven bleef al
die jaren overeind. Als je zijn Genesis plaat ‘Selling England By The
Pound’ uit 1973 oplegt en deze vergelijkt met het recente ‘Tribute’
dan merk je dat Steve Hackett dan wel in die vijfendertig jaren muzikaal geëvolueerd
is, maar zonder zijn artistieke integriteit te verliezen. Dit houdt in dat hij
in de eerste plaats muziek wil componeren en spelen die aansluit bij zijn eigen
aanvoelen, met respect voor zijn inspirators in de geest die hem blijven gidsen.
Marcie
OUTLAW
X
OUT OF THE BOX
Website - Myspace
- Contact
Label: eigen beheer
VIDEO
Een
goed half jaartje geleden stuurde topdrummer Herman Matthews ons zijn solo cd
toe, waar wij ten volle van genoten. Herman is onder andere drummer bij de band
van Tom Jones, en net als alle andere bandleden op en top professioneel. Die
andere leden zijn - leadzanger/bassist Larry Kimpel (ex zanger van Frank Beverly
en Maze, de beste funkband die er volgens mij ooit was, en die onder meer speelde
op cd's van en in de live bands van Alanis Morrisette, Whitney Houston, Stevie
Wonder, Al Jarreau, Larry Carlton, Mary J. Blidge, Patti Labelle, George Duke,
George Benson, Branford Marsalis, Tom Scott, David Sanborn, Natalie Cole, Stanley
Clarke, Michael Bolton, Jonathan Butler, Vanessa Williams, en vele vele anderen
van hetzelfde kaliber) - de supergitarist Ricky "Z" Zahariades (van
o.a Jessica Simpson, Lauryn Hill, Wayne Henderson, Don Grusin, Ronnie Laws,
Stix Hooper, Alejandro Sanz, en ook nog honderd anderen) - Bill Steinway, zijn
naam zegt 't zelf , alle soorten keyboards en deze waslijst laten we gewoon
weg. Topmuzikanten dus, kwaliteit op alle fronten. Dat merk je al aan de persmap,
die is veel luxueuzer dan we gewoon zijn. Hi Gloss foto's, extra dik luxueze
briefpapier. In die map de typering van hun muziek met hun eigen woorden "Robert
Cray meets The Allman Brothers". Op instrumentaal gebied klopt dat zeker,
op vocaal gebied is het Larry's R & B getinte stem en zijn gelijkaardige
productie die het geheel toch wat wegstuurt van de echte roots. Daar tegenover
staat een perfect geluid zoals ik er al lang geen meer gehoord heb. Rootsmuziek
heeft zelden zo tot in de puntjes afgewerkt geklonken, zelfs Donald Fagen kan
hierover niet klagen, en dat wil wat zeggen. De opener "Backyard"
is een shuffle van het zuiverste water, letterlijk deze keer, en Ricky Z maakt
daar met zijn gitaarwerk voor even vuurwater van. Super! De kleine technische
snufjes die het gitaarfragment in "No Love" een extra dimensie geven
verhogen het luisterplezier nog eens. Een mooie portie soulinvloeden in het
langzame "Waters Of Love", allemaal kleine pluspuntjes die dit een
genot voor het oor maken. In "Shoulda Known Better" met zijn funky
baslijn lijkt het Maze verleden terug de kop op te steken en krijgen we "Rhythm
and Blues meets the rhythm of the Blues". Song na song blijft het niveau
hoog, "Old Fashioned Girl" voldoet nog het meest aan de beschrijving
die ze hun muziek zelf geven, want vooral de dubbele slidegitaren klinken hier
erg op zijn Allman's. De ijzersterke ballad "I Cry" klinkt het puurst
en heeft weinig last van de moderne productie, een goed gedoseerde mix van blues
en soul met dat kleine snuifje hedendaagse R&B is het geworden en een van
de mooiste songs op het hele schijfje. Als "Southern Funk" nog niet
bestaat is 't bij deze uitgevonden: "Dancin' Shoes" verweeft deze
twee uiteenlopende genres tot één coherent geheel, en het werkt
perfect hier. De Allman Brothers blijven aanwezig, in "Two Of A Kind"
scheuren de slides in de intro als tijdens hun hoogdagen, maar de stem van Julie
Delgado, die hier lead zingt geeft het nummer weer een aparte "twist".
Als uitsmijter de werkelijk prachtige versie van The Faces' "Stay With
Me" doen zelfs (even) Rod Stewart vergeten, al is zijn schuurpapieren strot
natuurlijk moeilijk te evenaren. Toch weer even wat anders, deze "Outlaw
X" , het gevoel van gisteren met de sound van morgen.
(RON)