ARCHIEF

OKTOBER 2007 - NOVEMBER 2007 - DECEMBER 2007

JANUARI 2008 - FEBRUARI 2008


DAVID OGILVY - HEAVEN AND EARTH

JAY STAMPER - DREAMS & MEMORIES

JOHN LESTER - SO MANY REASONS

AUDREY RYAN - DISHES & PILLS

MARK SELBY - NINE POUND HAMMER

MARK SELBY'S NASHVILLE PICKS (vol.1)

LISA HALEY - KING CAKE

KEITH MOULAND - FREEZER FULL OF LOVE

THE BURNING HELL - HAPPY BIRTHDAY

THE ADDITIVES - BACK IN BRIDGEPORT


 

 

DAVID OGILVY
HEAVEN AND EARTH
Website
Label: Thumbpick Records
Info: Rob Ellen - The Medicine Show
VIDEO

 

 

Collega Rob Ellen zond me vier jaar geleden de cd "Mockingbird" van de toen voor mij volledig onbekende Schotse Amerikaan, David Ogilvy. Nu was ik ook zeer verheugd om van deze country bluesman zijn derde album "Heaven And Earth" te mogen ontvangen, ook weer van promoter Rob Ellen, die er ook gelijk bij meldde dat "Heaven And Earth" de laatste tijd tot zijn favorieten behoorde en dat hij de cd dan ook regelmatig draaide in zijn Britse radioprogramma "The Medicine Show". En ja, we kunnen van deze kant van de Noordzee melden dat we het met Rob Ellen eens zijn: "Heaven And Earth" is een intrigerende plaat van deze singer-songwriter David Ogilvy. Natuurlijk heb ik hier al enthousiast overgedaan, maar nu heb ik hem meerdere malen gehoord, en ik kan je toevertrouwen dat dit naast de nieuwe cd van Ray Bonneville één van de meest verfijnde cd's is van de afgelopen maanden. Deze David Ogilvy heeft een buitengewoon expressieve country stem waarmee hij op een relexte manier zijn liedjes zingt. Je wordt als het ware door de plaat verrast, voor negen van de twaalf prachtig gearrangeerde liedjes tekende hij zelf. Bij de overige songs is er een doorleefde cover van Bob Dylan z’n "I Pitty The Poor Immigrant". En dat Dylan's songs hem bijzonder aan het hart liggen, was al te horen op zijn voorganger, want "Tomorrow Is A Long Time" wist hij op de cd ook zeer verdienstelijk te coveren. Als we het eerste door pedal steel gedreven nummer, "Stick Around", uit hebben gezeten, begint "Heaven And Earth" eigenlijk pas echt. Niet hard, niet shockerend en niet vernieuwend, maar eerder soepeltjes weet deze multi-instrumentalist ons met zijn softe en fraai ingekleurde liedjes zijn universum in te trekken. Geloof me, vele liedjesschrijvers bieden hier wekelijks stapels in cd gekraste zielenroerselen aan. Dan is het weer een hele gewaarwording als iemand eruit springt. Vooral als je er niet precies de vinger achter krijgt waarom dat zo is. Wat David Ogilvy op anderen voorheeft is moeilijk te zeggen. Zijn plaat is zo subtiel en klinkt dermate terloops dat enkele luisterbeurten niet volstaan om de finesses ervan te doorgronden. Zeker is dat Ogilvy's zorgvuldig gedoseerde Keltische muzikale roots prachtig tot hun recht komen op deze liedjesplaat. Ogilvy klinkt een beetje als een mix tussen Nick Drake en JJ Cale, al klinkt deze meesterlijk arrangeur het meest als David Ogilvy: niet groots maar wel lekker relaxed, voeg daarbij een flinke scheut Keltische soul en het plaatje is in grote lijnen geschetst.


 

 

JAY STAMPER
DREAMS & MEMORIES
Website
Label: Eigen beheer
Cdbaby

 

Vorige week leek wel Australische week, en deze week lijkt het wel of het er ééntje is met de EP’s, want dit is al de derde in enkele dagen. Het vijf nummers bevattende EP'tje van de uit omgeving van Louisville, Kentucky, afkomstige Jay Stamper bevalt me wel. Het is zijn debuut, en bevat songs in het folkrock, singer- songwriter genre. Alle songs zijn composities van Jay zelf. Tijdens het luisteren kwamen verschillende namen me voor de geest. Neil young op de eerste plaats, wat Ryan Adams en ook wat Damien Rice, want door deze drie heren lijkt Jay wel duidelijk beinvloed. Je hebt spijt als na de vijf songs de stilte weer invalt en ik had dan ook snel de replay - button al weer ingedrukt, want dit smaakt naar meer. Vanaf de sterke openingssong “Like A Dream” tot de afsluiter Wishing Well” weet de sterke, wat klagende en daardoor ook aan Neil Young herinnerende stem te boeien, de songs hebben sterke “hooks”, en het geluid van dit duo klinkt vol en warm. Duo, want naast Jay op akoestische gitaar zorgt Dan Weigleb voor alle instrumenten, en daar bovenop ook nog voor de productie en techniek. Bezig baasje lijkt me! “Lullaby”, net als “Man in the Moon” zijn nummers die je zo zit mee te neuriën want de melodielijnen zijn aangenaam en sterk. Dan speelt een prachtige, maar netjes gedoseerde gitaarsolo in “Lullaby”. De song die daarna aan de beurt komt: “Man In The Moon” drijft zachtjes op een aangenaam reggaeritme, en “Heart ’s Not Gonna Beat” maakt het rijtje met voortreffelijke songs volledig. Ik herhaal, spijtig dat dit er geen twaalf nummers zijn, want deze vijf songs leveren in alle geval vijf sterren op. Jay Stamper geeft me datzelfde gevoel dat ik had toen ik voor het eerst Jack Johnson hoorde of Norah Jones, toen beide ook nog volslagen onbekenden waren. Dus…
(RON)


 

 

JOHN LESTER
SO MANY REASONS
Website - Myspace
VIDEO 1 VIDEO 2


 

Wereldreiziger John Lester zwierf vanuit San Francisco naar Parijs, waar hij in jazzclubs speelde. Zijn volgende halte was Londen waar hij in de 12 Bar Club in Soho zijn debuut maakte om uiteindelijk in 2004 in Amsterdam te belanden. Hij deed daar o.a. mee aan de zgn. Mooie Noten wedstrijd en ontdekte dat ook een bassist hooglijk waardering kan vinden met zijn liedjes, stem en contrabas. Hij had al wel twee vorige albums uitgebracht vooraleer deze ‘So Many Reasons’ het licht zag. Redenen genoeg om dit origineel lichtjes jazzy album gretig te verwelkomen. Vooreerst is er het hoesje met Van Gogh’s illustratie ‘De Zaaier’, wat daar niet zonder reden staat. In het evocatieve ‘Last Letter To Theo’ roept Lester het heimwee en het verlangen op dat verweven zat in de briefwisseling tussen de broers Vincent en Theo Van Gogh. Begeleider Theo Travis met fluit zet daarbij de hunkering nog meer in reliëf. Maar ook het titelnummer alludeert op John’s bewondering voor de creativiteit van schilders door hun beelden te gebruiken, zoals die van Claude Monet. ‘So Many Reasons’ kreeg trouwens in de International Songwriting Competitie voor Westcoast songwriters de prijs voor de beste jazzsong. Bij zijn reizen had John Lester ook oog voor het detail, zoals in ‘Beware La Merde’, dat dan weer de prijs kreeg voor grappigste song. Als je zingt dat je in de Avenue des Champs-Elysées beter naar de grond kijkt dan naar de seksshops om hondendrollen te vermijden dan kan ik daar inkomen. Zijn songteksten zijn geïnspireerd door observaties en soms ook door de stijl van een Nat King Cole. Met ‘Steppin’ Back in Time’ danst hij funky mee op het ritme van de vooroorlogse jazzjaren in het gezelschap van sax, trompet, trombone en piano. John Lester vist uit hetzelfde crossover vijvertje als ook Michael Franks, The Style Council en Steve Winwood. Zijn lichthese stem lijkt op die van John Gorka en met de grootstadblues van ‘She And I’ leunt hij aan bij de Mose Allison sound. John Lester, die ooit het voorprogramma verzorgde van o.a. Mary Gauthier en Patti Smith, is nu bij zijn doorreizen in Frankrijk, Duitsland en België zelf de hoofdact. Met zijn zelf geproducet album, waarop alle nummers door hem zelf geschreven zijn, profileert hij zich als een veelzijdig rasartiest. De magie van dit album ligt natuurlijk in de wijze waarop John akoestisch met zijn contrabas of basgitaren dat innovatief effect bereikt door melodie met jazzy baslijnen te combineren. In het prachtige soulvol gezongen ‘Both A Blessing And A Curse’ zingt hij ergens hoe hij vroeger verliefd werd op woorden en melodieën. Deze liefde bleef hem blijkbaar ongerept vergezellen op al zijn reizen en door de jaren heen.
Marcie


 

 

AUDREY RYAN
DISHES & PILLS
Website - Myspace - Contact
Label : Folkwit records - Contact
CD-Baby

 

Audrey Ryan is een zangeres uit New England met een heel opvallende stem die meestal heel ijl klinkt en zeer onconventioneel. Vaak lijkt het of ze wat zit te experimenteren en stemoefeningen aan het doen is via het produceren van nietszeggende klanken. In 2004 verscheen haar eerste soloplaat “Passing Thru” die behoorlijke kritieken kreeg in de vakpers. Voor haar tweede full-cd “Dishes & Pills” schreef ze vijftien nummers die ze opnam in een twee jaar durende periode van 2006 tot eind 2007. Zij is professioneel actief als muzieklerares voor viool, gitaar en piano. Zelf is ze een echte multi-instrumentalist die zowat alle instrumenten op deze plaat voor haar rekening neemt. Enkel voor drums en wat blazerswerk deed ze een beroep op extra muzikaal personeel. In haar nummers zitten elementen verwerkt van folk, country en zelfs jazz. Iemands vergelijking met de muziek van Feist of Björk is zeker op zijn plaats. Haar zangwerk is heel theatraal en experimenteel waardoor de luisteraar bij een eerste beluistering wel eens op het verkeerde spoor zou kunnen gezet worden. De structuur van de songs is vaak ongeordend en chaotisch. De iele vrouwenstem klinkt soms zelf schreeuwerig. Hier moet je van houden of het helemaal niets vinden. Je kan echt niet onverschillig blijven bij deze avontuurlijke songs. Voor mij begint het aanvaardingsproces bij een song als “Cancer” en ook “Later Alligator” klinkt catchy en poppy. Er zijn bij elke beluistering telkens wel nieuwe klanken te ontdekken en dat maakt deze plaat toch speciaal. In “People” vertelt ze haar verhaal op een monotone accordeonmelodie en haar expressieve stem boeit hier wel. Ook “Shiny Things” en “Simplify” worden vrij normaal gezongen en klinken ook redelijk eenvoudig maar al de rest is voor mij te experimenteel. In de geluids- en klankenshop zou Audrey Ryan erg goed verkopen met haar intrigerende sound. Maar dat is nu jammer genoeg een winkel waar ondergetekende zelden als klant te bespeuren valt. “Dishes & Pills” is materiaal voor die-hard fans van het genre dat door Björk bekend werd gemaakt.
(valsam)


 

MARK SELBY
NINE POUND HAMMER
Website - Contact
label: Pepper Cake
Distr.: ZYX Music

 

Telkens ik de muziek van Mark Selby hoor denk ik aan de vroegere Lynyrd Skynyrd. Mark's stem lijkt bij momenten wat op die van de verongelukte zanger Ronnie Van Zandt en de Southern power-blues die hij maakt heeft ook wel meerdere raakpunten met de band uit Alabama. Met opzet gebruik ik niet de benaming bluesrock, want zijn geluid zit meer in de southern rock hoek, echter met sterke bluesinvloeden. Dit is meer stevig klinkende rootsmuziek dan het stereotype gepiel dat we van veel bluesrock band gewoon zijn. Mark Selby's muziek blijft fris en origineel klinken, iets wat we van het label, Pepper-Cake, waarop de cd verscheen, gewoon zijn. Mark's benadering van goed gedoseerde blueslicks uit zijn fendergitaar, gecombineerd met die knappe stem van hem levert uitstekende songs op zoals het van een mooie slide voorziene "Buck -Fifty & A Flat-Head Ford" en "Leveler, Reveler". Wanneer Mark echter wat gas terug neemt, bevalt zijn muziek me nog meer, de achter mekaar aansluitende langzame songs "Baby, I Do" en "A good Friend To The Blues" dat schatplichtig is aan "Nobody Knows You When You "re Down And Out" van Jimmy Cox, herondekt door Clapton. "Dangerous Game" is daarna weer een heavy rocker die niet zou misstaan op een Aerosmith cd. In de tekst van "Sure Hope It Ain't No Train" zitten een paar leuke humorvolle tekstuele vondsten, zoals "Finally there's light at the end of the tunnel, but I shure hope it ain't no train". Hoe dikwijls de Allman Brothers nog steeds hun stempel drukken op andermans muziek heb ik de laatste dagen al weer meermaals kunnen merken, en ook in "I Stole Your Love" zitten duo slide-gitaarfragmenten die het geluid van early Allman's terug in herinnering brengen, een prachtig nummer. Na nog een behoorlijk stevige "Tell The Truth" eindigt Mark supersterk met de mid tempo blues "Guitar in de Rain" en laat hij je wat verdwaast achter. Geen wonder, na zo grondig bewerkt te zijn met een "Nine Pound Hammer".
(RON)


 

 

 

MARK SELBY'S NASHVILLE PICKS (vol.1)
Website - Contact
Label: Pepper Cake
Distr.: ZYX Music

 

Het toeval wil dat we net voor het verschijnen van "Nine Pound Hammer" deze verzamelaar binnenkregen. Hij is samengesteld door diezelfde Mark Selby voor de blueswebsite "Bluesnews" en bevat favoriete nummers van Nashville collega's door Mark persoonlijk uitgekozen of geschreven voor dit project. Mark, samen met een vaste studioband begeleidt deze Nashvile artiesten, en wat verwacht je van Nashville: natuurlijk country en singer-songwriter artiesten. Hij opent zelf deze schijf met een ijzersterke song "Carry On" zowat een buitenbeentje op deze cd vanwege zijn stevige karakter, en Selby zal nog twee maal terugkomen, halverwege met "Stubborn Heart" een nummer met een sterke Americana inslag voorzien van fiddle en banjo, en op 't einde met "Just Like You Told Me", een song die wat aan het werk van Jackson Browne doet denken. Zonder meer een prachtsong en meteen mijn favoriet. De meeste nummers op de cd zijn echter eerder van een veel rustiger signatuur. Stuk voor stuk zijn het bovendien meer dan behoorlijke composities en de sterke begeleidingsband zorgt ervoor dat puik werk afgeleverd word op elk van de 12 songs. Een van die sterke songs is "Love Rides Again" een nummer van de uit Canada afkomstige Tania Hancheroff, zij was backing zangeres bij Celine Dion, Joan Osborne en Randy Travis en belooft een aankomende Nashville ster te gaan worden in het genre van Shania Twain en consoorten. Vervolgens is 't de beurt aan Sean Locke, die met "Is That Asking Too Much" een mooie alt.country song brengt die live zonder overdubs in de studio opgenomen werd. Helen Darling is zoals de eerder vernoemde Tania Hancheroff een zangeres die haar plaats zal opeisen in de pop-country afdeling, want haar "Somewhere Far Away" is sterk. Tia Sillers, of anders gezegd "Mrs. Selby", ze is namelijk de echtgenote van Mark, brengt met het ingetogen sobere en ontroerende "Some Days Are Better Than Others" een mooie alternatieve country bijdrage aan deze cd. "Everything Changes" is ook weer volop raak, want de ex drummer van de Mark Selby Band, Daryll Durgess zet hier met zijn soulvolle stem een uiterst sterke prestatie neer, hij schrijft zijn eigen songs, maar schreef ook al voor bluesartiest Colin James en country grootheid Reba McIntire. De tweede song van vrouwtje Tia, "Too Much Rain, Too Much Wine" is ook nog een vermelding waard, een naam die we zeker in 't oog moeten houden. De song waarmee we afsluiten, nog een Selby/Sillers compositie "Why We Love" en gezongen door Helen Darling is een meesterwerkje van soberheid en puur vakmanschap, geschreven en opgenomen op dezelfde dag, iets wat enkel mogelijk lijkt in de Music City: Nashville.
(RON)


 

 

LISA HALEY
KING CAKE
Website - Myspace
Label: Blue Fiddle Records - Contact
Info: Rob Ellen - The Medicine Show
Cdbaby

 

Ondanks dat zydeco een redelijk streekgebonden muzieksoort is en de regio in kwestie (Louisiana) niet naast de deur ligt, kent deze swingende muziek een redelijke aanhang in onze lage landen. Zo zijn er dan ook een flink aantal zydeco bands actief waarvan Lisa Haley and the Zydekats alweer dertien jaar meedraait. Wel een feesten en partijen band, maar daar leent de zydeco zich natuurlijk ook uitstekend voor. Op hun zesde cd wagen ze zich, naast enkele eigen nummers uit de periode 1995 tot nu ook aan de klassieker "Paper in My Shoe" van zydeco accordeonist Boozoo Chavis. Lisa Haley and the Zydekats horen in Louisiana al enige jaren tot de top van de zydeco, iets wat moeiteloos waargemaakt wordt met hun nieuwste album, "King Cake", waarvoor ze ook onmiddelijk een Zydeco/Cajun grammy onderscheiding kregen. De songs op "King Cake" gaan vooral over de wederopbouw van New Orleans, songs van hoop, hetgeen niet beter kan verpakt worden in nummers als "Have a Little Faith" en "Always Be Your Guide". Samen met haar Zydekats, Keb’ Mo’ (harmonica), Leland Sklar (bas), Jerry Donahue (gitaren), Andy Anders (bas) en de Swamptone Horns heeft zangeres en violist Lisa Haley een werkelijk swingend album gemaakt. Alle dertien tracks wel met het nodige enthousiasme gespeeld, hoewel echte zydeco live pas echt tot leven komt, doet deze cd vermoeden dat men wel het dak er af speelt. Mooi zo, want voor de echte zydeco zul je echt af moeten reizen, maar voor een ieder die niet ieder weekend naar Baton Rouge kan, is hier het redelijk alternatief: "King Cake", niet enorm vernieuwend, wel ontzettend gezellig.


 

 

KEITH MOULAND
FREEZER FULL OF LOVE
Website - Myspace
Label: Folkwit Records
Cdbaby

 

Keith Mouland’s naam duikt op in bandjes als Calabouse, The Doghouse Boys en in The Red Flags. Van deze laatste countryband was hij één van de stichters. Deze singer-songwriter, afkomstig uit het Zuidwesten van Engeland, meer precies Salisbury Wiltshire, heeft bijgevolg al een rugzak vol met songbagage. Hij bracht verschillende albums uit waarin zowel countryrock, Honky Tonk muziek, folkblues als psychedelische americana naast elkaar kunnen opduiken. Al vroeg pikte hij via de radio invloeden op van Hank Williams en Don Gibson maar ontwikkelde in de loop der jaren zijn eigen stijl. Op dit akoestisch soloalbum ‘Freezer Full Of Love’ staat echter een homogeen geheel van meer ingetogen en dromerige folky countryblues. Keith vond mogelijk inspiratie hiervoor in de oude heuvels van Wiltshire met zijn stenen prehistorie en zijn magische graancirkels waar hij graag freewheelt en gedachten en ideeën vrijelijk tot zich laat komen. De lucht in die streek moet zuiverend werken, want de songs ademen de frisheid uit van een animistische ochtendbries. De songteksten zijn poëtische impressies over liefde, respect voor de aarde, leven en laten leven. Hij zingt deze met een honingstem die ietwat aan Eric Bibb doet denken. De songs komen spontaan over, opborrelend uit de gedachtestroom van het ogenblik. Enkele korte verhaallijnen zoals het solitaire ‘Hillbilly Man’ of het rustieke ‘In This World’, alluderen op de dolende mens op doorreis in dit aards bestaan. Keith begeleidt zichzelf met gitaar en mondharmonica, terwijl Pete Lamb en K.C. O’Shea afwisselend met basgitaren het kabbelend ritme versterken. Met deze tien songs in amper 33 minuten schildert Keith Mouland met zijn warme stem een sfeervol miniatuuralbum vol, waar passanten als in een trage cadans door de heuvels trekken hetzij onder een eeuwenoude volle maan, hetzij midden in de ademtocht tussen geboorte en toekomst.
Marcie


THE BURNING HELL
HAPPY BIRTHDAY
Website - Myspace - Contact
Label : weewerk

 

Een brandende hel is meestal de oorzaak van het klamme angstzweet dat uitbreekt bij vele gelovige katholieken. Maar gelukkig is de Canadese groep “The Burning Hell” veel minder angstaanjagend. Professioneel vooral actief als leraar geschiedenis in Peterborough, Ontario neemt Mathias Kom daarnaast een tweede persoonlijkheid aan als frontman en ukelelespeler van dit muzikale collectief bestaande uit zowat twaalf muzikanten. Omstreeks de eeuwwisseling werd de band plechtig boven het doopvont gehouden (…zoals je kan zien blijven we nog even in de katholieke sfeer). Tijdens de vele optredens kan je deze groep aan het werk zien in de meest diverse bezettingen, gaande van één tot twaalf personen. In de zomer van 2007 was het verzamelen geblazen om de songs voor de cd “Happy Birthday” op te nemen en nu ligt het resultaat van deze noeste arbeid hier meermaals toertjes te draaien in onze cd-speler. Muzikale beïnvloeding is afkomstig van o.a. Smog, Jonathan Richman, Handsome Family en David Byrne. Gospel, folk en country zijn ook nooit veraf. De donkere baritonstem van Mathias Kom drukt een onweerstaanbaar stempel op de dertien songs die op dit album terug te vinden zijn. Gedurende zo’n drie kwartier luister je geboeid naar de stem van deze man wiens timbre sterke gelijkenissen vertoont met de stemmen van Bill Callahan (Smog), Leonard Cohen of Stuart Staples (Tindersticks). Al van bij “Remote Control” valt op dat het vooral de vocalen zijn die de aandacht van de luisteraar krijgen. De minimale instrumentatie bij de liedjes zorgt daarbij meer voor het plaatsen van de songs in de juiste muzikale sfeer. Mathias Kom is echter ook een man die ten gepaste tijde van een grapje op het juiste moment houdt. Zo zijn “Dinosaurs”, “General Electric vs The Imperial Moth”, “Grave Situation Pt.1 & Pt.2” en “Goodbye Ukelele” voorzien van de nodige komische kwinkslagen in de teksten. Zangeres Jill Staveley doet heel knap mee in o.a. “Municipal Monarchs” en “Everything You Believe Is A Lie” . Het valt ook op hoe vaak de geest van Leonard Cohen opdoemt bij de beluistering van “Happy Birthday”. Deze Canadese legende lijkt soms anoniem mee te doen op deze plaat. Dat gevoel krijg je o.a. bij de liedjes “I Guess I”ll Be Seeing You”, “In The Palms Of Your Hands” en “What Do You Get For The Man Who Has Nothing” waarin de duet-vocalen van Mathias Kom en Jill Staveley ook mooie herinneringen oproepen aan het seventiesgeluid van Lee Hazlewood en Nancy Sinatra. En ja, ook de ukelele krijgt op één nummer de hoofdrol toebedeeld, namelijk in “The Second Cigarette”. Maar in de meeste nummers op deze voortreffelijke plaat ontbreekt het viersnarige instrument. En dat hoeft helemaal niet als een probleem geïnterpreteerd te worden. “Happy Birthday” is een ijzersterke plaat die in je collectie een plaatsje verdient te krijgen.
(valsam)


 

 

THE ADDITIVES
BACK IN BRIDGEPORT
Website - Myspace - Contact
Label: Eigen beheer
Cdbaby

 

Zoals ik al zei, E.P week, dit is er dus nog ééntje. Ook hier slechts vijf songs op deze “Back In Bridgeport”. The Additives zijn een viermans fomatie uit Illinois, Chicago. Beter gezegd, drie mannen en één vrouw, want op accordeon, piano en backing vocals hebben we Sheila Bertolletti. Het gebruik van die accordeon geeft het geheel een apart wat folky tintje, maar hun muziek bevat evenveel bluesy en indie rock invloeden, met hen kan je alle kanten op. En dat met enkel vijf songs, had de cd dubbel zoveel songs bevat, dan zou de diversiteit zeker en vast ook dubbel zo groot geweest zijn. Songwriter en leadzanger Joe Ryan schilder met rake bewoordingen en een grote dosis opmerkingszin het alledaagse leven rondom hem zoals in “Annamosity” of het relaas van een stukgelopen relatie in “Baby, We Can Work It Out” en “2 Sides Of The Matress (I’m Moving Out)”. Beste song is “Stare Out Old Man”, een grunge blues song over de vluchtigheid van het leven, terwijl “Annamosity” meer radiokwaliteiten en hitpotentieel heeft. Te kort om je echt een beeld te vormen van hun kwaliteiten, daarom zal de eerste full cd moeten uitwijzen of we hier met een veelbelovende nieuwe, origineel klinkende band te maken hebben, zoals dit debuut lijkt aan te geven.
(RON)