OKTOBER 2007 - NOVEMBER 2007 - DECEMBER 2007
DAVID OGILVY - HEAVEN AND EARTH
JAY STAMPER - DREAMS & MEMORIES
JOHN LESTER - SO MANY REASONS
AUDREY RYAN - DISHES & PILLS
MARK SELBY - NINE POUND HAMMER
MARK SELBY'S NASHVILLE PICKS (vol.1)
LISA HALEY - KING CAKE
KEITH MOULAND - FREEZER FULL OF LOVE
THE BURNING HELL - HAPPY BIRTHDAY
THE ADDITIVES - BACK IN BRIDGEPORT
DAVID
OGILVY
HEAVEN AND EARTH
Website
Label: Thumbpick Records
Info: Rob Ellen - The Medicine Show
VIDEO
Collega
Rob Ellen zond me vier jaar geleden de cd "Mockingbird" van de toen
voor mij volledig onbekende Schotse Amerikaan, David Ogilvy. Nu was ik ook zeer
verheugd om van deze country bluesman zijn derde album "Heaven And Earth"
te mogen ontvangen, ook weer van promoter Rob Ellen, die er ook gelijk bij meldde
dat "Heaven And Earth" de laatste tijd tot zijn favorieten behoorde
en dat hij de cd dan ook regelmatig draaide in zijn Britse radioprogramma "The
Medicine Show". En ja, we kunnen van deze kant van de Noordzee melden dat
we het met Rob Ellen eens zijn: "Heaven And Earth" is een intrigerende
plaat van deze singer-songwriter David Ogilvy. Natuurlijk heb ik hier al enthousiast
overgedaan, maar nu heb ik hem meerdere malen gehoord, en ik kan je toevertrouwen
dat dit naast de nieuwe cd van Ray Bonneville één van de meest
verfijnde cd's is van de afgelopen maanden. Deze David Ogilvy heeft een buitengewoon
expressieve country stem waarmee hij op een relexte manier zijn liedjes zingt.
Je wordt als het ware door de plaat verrast, voor negen van de twaalf prachtig
gearrangeerde liedjes tekende hij zelf. Bij de overige songs is er een doorleefde
cover van Bob Dylan z’n "I Pitty The Poor Immigrant". En dat
Dylan's songs hem bijzonder aan het hart liggen, was al te horen op zijn voorganger,
want "Tomorrow Is A Long Time" wist hij op de cd ook zeer verdienstelijk
te coveren. Als we het eerste door pedal steel gedreven nummer, "Stick
Around", uit hebben gezeten, begint "Heaven And Earth" eigenlijk
pas echt. Niet hard, niet shockerend en niet vernieuwend, maar eerder soepeltjes
weet deze multi-instrumentalist ons met zijn softe en fraai ingekleurde liedjes
zijn universum in te trekken. Geloof me, vele liedjesschrijvers bieden hier
wekelijks stapels in cd gekraste zielenroerselen aan. Dan is het weer een hele
gewaarwording als iemand eruit springt. Vooral als je er niet precies de vinger
achter krijgt waarom dat zo is. Wat David Ogilvy op anderen voorheeft is moeilijk
te zeggen. Zijn plaat is zo subtiel en klinkt dermate terloops dat enkele luisterbeurten
niet volstaan om de finesses ervan te doorgronden. Zeker is dat Ogilvy's zorgvuldig
gedoseerde Keltische muzikale roots prachtig tot hun recht komen op deze liedjesplaat.
Ogilvy klinkt een beetje als een mix tussen Nick Drake en JJ Cale, al klinkt
deze meesterlijk arrangeur het meest als David Ogilvy: niet groots maar wel
lekker relaxed, voeg daarbij een flinke scheut Keltische soul en het plaatje
is in grote lijnen geschetst.
JAY
STAMPER
DREAMS & MEMORIES
Website
Label: Eigen beheer
Cdbaby
Vorige
week leek wel Australische week, en deze week lijkt het wel of het er ééntje
is met de EP’s, want dit is al de derde in enkele dagen. Het vijf nummers
bevattende EP'tje van de uit omgeving van Louisville, Kentucky, afkomstige Jay
Stamper bevalt me wel. Het is zijn debuut, en bevat songs in het folkrock, singer-
songwriter genre. Alle songs zijn composities van Jay zelf. Tijdens het luisteren
kwamen verschillende namen me voor de geest. Neil young op de eerste plaats,
wat Ryan Adams en ook wat Damien Rice, want door deze drie heren lijkt Jay wel
duidelijk beinvloed. Je hebt spijt als na de vijf songs de stilte weer invalt
en ik had dan ook snel de replay - button al weer ingedrukt, want dit smaakt
naar meer. Vanaf de sterke openingssong “Like A Dream” tot de afsluiter
Wishing Well” weet de sterke, wat klagende en daardoor ook aan Neil Young
herinnerende stem te boeien, de songs hebben sterke “hooks”, en
het geluid van dit duo klinkt vol en warm. Duo, want naast Jay op akoestische
gitaar zorgt Dan Weigleb voor alle instrumenten, en daar bovenop ook nog voor
de productie en techniek. Bezig baasje lijkt me! “Lullaby”, net
als “Man in the Moon” zijn nummers die je zo zit mee te neuriën
want de melodielijnen zijn aangenaam en sterk. Dan speelt een prachtige, maar
netjes gedoseerde gitaarsolo in “Lullaby”. De song die daarna aan
de beurt komt: “Man In The Moon” drijft zachtjes op een aangenaam
reggaeritme, en “Heart ’s Not Gonna Beat” maakt het rijtje
met voortreffelijke songs volledig. Ik herhaal, spijtig dat dit er geen twaalf
nummers zijn, want deze vijf songs leveren in alle geval vijf sterren op. Jay
Stamper geeft me datzelfde gevoel dat ik had toen ik voor het eerst Jack Johnson
hoorde of Norah Jones, toen beide ook nog volslagen onbekenden waren. Dus…
(RON)
JOHN
LESTER
SO MANY REASONS
Website
- Myspace
VIDEO 1 VIDEO
2
Wereldreiziger
John Lester zwierf vanuit San Francisco naar Parijs, waar hij in jazzclubs speelde.
Zijn volgende halte was Londen waar hij in de 12 Bar Club in Soho zijn debuut
maakte om uiteindelijk in 2004 in Amsterdam te belanden. Hij deed daar o.a.
mee aan de zgn. Mooie Noten wedstrijd en ontdekte dat ook een bassist hooglijk
waardering kan vinden met zijn liedjes, stem en contrabas. Hij had al wel twee
vorige albums uitgebracht vooraleer deze ‘So Many Reasons’ het licht
zag. Redenen genoeg om dit origineel lichtjes jazzy album gretig te verwelkomen.
Vooreerst is er het hoesje met Van Gogh’s illustratie ‘De Zaaier’,
wat daar niet zonder reden staat. In het evocatieve ‘Last Letter To Theo’
roept Lester het heimwee en het verlangen op dat verweven zat in de briefwisseling
tussen de broers Vincent en Theo Van Gogh. Begeleider Theo Travis met fluit
zet daarbij de hunkering nog meer in reliëf. Maar ook het titelnummer alludeert
op John’s bewondering voor de creativiteit van schilders door hun beelden
te gebruiken, zoals die van Claude Monet. ‘So Many Reasons’ kreeg
trouwens in de International Songwriting Competitie voor Westcoast songwriters
de prijs voor de beste jazzsong. Bij zijn reizen had John Lester ook oog voor
het detail, zoals in ‘Beware La Merde’, dat dan weer de prijs kreeg
voor grappigste song. Als je zingt dat je in de Avenue des Champs-Elysées
beter naar de grond kijkt dan naar de seksshops om hondendrollen te vermijden
dan kan ik daar inkomen. Zijn songteksten zijn geïnspireerd door observaties
en soms ook door de stijl van een Nat King Cole. Met ‘Steppin’ Back
in Time’ danst hij funky mee op het ritme van de vooroorlogse jazzjaren
in het gezelschap van sax, trompet, trombone en piano. John Lester vist uit
hetzelfde crossover vijvertje als ook Michael Franks, The Style Council en Steve
Winwood. Zijn lichthese stem lijkt op die van John Gorka en met de grootstadblues
van ‘She And I’ leunt hij aan bij de Mose Allison sound. John Lester,
die ooit het voorprogramma verzorgde van o.a. Mary Gauthier en Patti Smith,
is nu bij zijn doorreizen in Frankrijk, Duitsland en België zelf de hoofdact.
Met zijn zelf geproducet album, waarop alle nummers door hem zelf geschreven
zijn, profileert hij zich als een veelzijdig rasartiest. De magie van dit album
ligt natuurlijk in de wijze waarop John akoestisch met zijn contrabas of basgitaren
dat innovatief effect bereikt door melodie met jazzy baslijnen te combineren.
In het prachtige soulvol gezongen ‘Both A Blessing And A Curse’
zingt hij ergens hoe hij vroeger verliefd werd op woorden en melodieën.
Deze liefde bleef hem blijkbaar ongerept vergezellen op al zijn reizen en door
de jaren heen.
Marcie
AUDREY
RYAN
DISHES & PILLS
Website - Myspace
- Contact
Label : Folkwit records - Contact
CD-Baby
Audrey
Ryan is een zangeres uit New England met een heel opvallende stem die meestal
heel ijl klinkt en zeer onconventioneel. Vaak lijkt het of ze wat zit te experimenteren
en stemoefeningen aan het doen is via het produceren van nietszeggende klanken.
In 2004 verscheen haar eerste soloplaat “Passing Thru” die behoorlijke
kritieken kreeg in de vakpers. Voor haar tweede full-cd “Dishes &
Pills” schreef ze vijftien nummers die ze opnam in een twee jaar durende
periode van 2006 tot eind 2007. Zij is professioneel actief als muzieklerares
voor viool, gitaar en piano. Zelf is ze een echte multi-instrumentalist die
zowat alle instrumenten op deze plaat voor haar rekening neemt. Enkel voor drums
en wat blazerswerk deed ze een beroep op extra muzikaal personeel. In haar nummers
zitten elementen verwerkt van folk, country en zelfs jazz. Iemands vergelijking
met de muziek van Feist of Björk is zeker op zijn plaats. Haar zangwerk
is heel theatraal en experimenteel waardoor de luisteraar bij een eerste beluistering
wel eens op het verkeerde spoor zou kunnen gezet worden. De structuur van de
songs is vaak ongeordend en chaotisch. De iele vrouwenstem klinkt soms zelf
schreeuwerig. Hier moet je van houden of het helemaal niets vinden. Je kan echt
niet onverschillig blijven bij deze avontuurlijke songs. Voor mij begint het
aanvaardingsproces bij een song als “Cancer” en ook “Later
Alligator” klinkt catchy en poppy. Er zijn bij elke beluistering telkens
wel nieuwe klanken te ontdekken en dat maakt deze plaat toch speciaal. In “People”
vertelt ze haar verhaal op een monotone accordeonmelodie en haar expressieve
stem boeit hier wel. Ook “Shiny Things” en “Simplify”
worden vrij normaal gezongen en klinken ook redelijk eenvoudig maar al de rest
is voor mij te experimenteel. In de geluids- en klankenshop zou Audrey Ryan
erg goed verkopen met haar intrigerende sound. Maar dat is nu jammer genoeg
een winkel waar ondergetekende zelden als klant te bespeuren valt. “Dishes
& Pills” is materiaal voor die-hard fans van het genre dat door Björk
bekend werd gemaakt.
(valsam)
MARK
SELBY
NINE POUND HAMMER
Website - Contact
label: Pepper Cake
Distr.: ZYX Music
Telkens
ik de muziek van Mark Selby hoor denk ik aan de vroegere Lynyrd Skynyrd. Mark's
stem lijkt bij momenten wat op die van de verongelukte zanger Ronnie Van Zandt
en de Southern power-blues die hij maakt heeft ook wel meerdere raakpunten met
de band uit Alabama. Met opzet gebruik ik niet de benaming bluesrock, want zijn
geluid zit meer in de southern rock hoek, echter met sterke bluesinvloeden.
Dit is meer stevig klinkende rootsmuziek dan het stereotype gepiel dat we van
veel bluesrock band gewoon zijn. Mark Selby's muziek blijft fris en origineel
klinken, iets wat we van het label, Pepper-Cake, waarop de cd verscheen, gewoon
zijn. Mark's benadering van goed gedoseerde blueslicks uit zijn fendergitaar,
gecombineerd met die knappe stem van hem levert uitstekende songs op zoals het
van een mooie slide voorziene "Buck -Fifty & A Flat-Head Ford"
en "Leveler, Reveler". Wanneer Mark echter wat gas terug neemt, bevalt
zijn muziek me nog meer, de achter mekaar aansluitende langzame songs "Baby,
I Do" en "A good Friend To The Blues" dat schatplichtig is aan
"Nobody Knows You When You "re Down And Out" van Jimmy Cox, herondekt
door Clapton. "Dangerous Game" is daarna weer een heavy rocker die
niet zou misstaan op een Aerosmith cd. In de tekst van "Sure Hope It Ain't
No Train" zitten een paar leuke humorvolle tekstuele vondsten, zoals "Finally
there's light at the end of the tunnel, but I shure hope it ain't no train".
Hoe dikwijls de Allman Brothers nog steeds hun stempel drukken op andermans
muziek heb ik de laatste dagen al weer meermaals kunnen merken, en ook in "I
Stole Your Love" zitten duo slide-gitaarfragmenten die het geluid van early
Allman's terug in herinnering brengen, een prachtig nummer. Na nog een behoorlijk
stevige "Tell The Truth" eindigt Mark supersterk met de mid tempo
blues "Guitar in de Rain" en laat hij je wat verdwaast achter. Geen
wonder, na zo grondig bewerkt te zijn met een "Nine Pound Hammer".
(RON)
MARK
SELBY'S NASHVILLE
PICKS (vol.1)
Website - Contact
Label: Pepper Cake
Distr.: ZYX Music
Het
toeval wil dat we net voor het verschijnen van "Nine Pound Hammer"
deze verzamelaar binnenkregen. Hij is samengesteld door diezelfde Mark Selby
voor de blueswebsite "Bluesnews" en bevat favoriete nummers van Nashville
collega's door Mark persoonlijk uitgekozen of geschreven voor dit project. Mark,
samen met een vaste studioband begeleidt deze Nashvile artiesten, en wat verwacht
je van Nashville: natuurlijk country en singer-songwriter artiesten. Hij opent
zelf deze schijf met een ijzersterke song "Carry On" zowat een buitenbeentje
op deze cd vanwege zijn stevige karakter, en Selby zal nog twee maal terugkomen,
halverwege met "Stubborn Heart" een nummer met een sterke Americana
inslag voorzien van fiddle en banjo, en op 't einde met "Just Like You
Told Me", een song die wat aan het werk van Jackson Browne doet denken.
Zonder meer een prachtsong en meteen mijn favoriet. De meeste nummers op de
cd zijn echter eerder van een veel rustiger signatuur. Stuk voor stuk zijn het
bovendien meer dan behoorlijke composities en de sterke begeleidingsband zorgt
ervoor dat puik werk afgeleverd word op elk van de 12 songs. Een van die sterke
songs is "Love Rides Again" een nummer van de uit Canada afkomstige
Tania Hancheroff, zij was backing zangeres bij Celine Dion, Joan Osborne en
Randy Travis en belooft een aankomende Nashville ster te gaan worden in het
genre van Shania Twain en consoorten. Vervolgens is 't de beurt aan Sean Locke,
die met "Is That Asking Too Much" een mooie alt.country song brengt
die live zonder overdubs in de studio opgenomen werd. Helen Darling is zoals
de eerder vernoemde Tania Hancheroff een zangeres die haar plaats zal opeisen
in de pop-country afdeling, want haar "Somewhere Far Away" is sterk.
Tia Sillers, of anders gezegd "Mrs. Selby", ze is namelijk de echtgenote
van Mark, brengt met het ingetogen sobere en ontroerende "Some Days Are
Better Than Others" een mooie alternatieve country bijdrage aan deze cd.
"Everything Changes" is ook weer volop raak, want de ex drummer van
de Mark Selby Band, Daryll Durgess zet hier met zijn soulvolle stem een uiterst
sterke prestatie neer, hij schrijft zijn eigen songs, maar schreef ook al voor
bluesartiest Colin James en country grootheid Reba McIntire. De tweede song
van vrouwtje Tia, "Too Much Rain, Too Much Wine" is ook nog een vermelding
waard, een naam die we zeker in 't oog moeten houden. De song waarmee we afsluiten,
nog een Selby/Sillers compositie "Why We Love" en gezongen door Helen
Darling is een meesterwerkje van soberheid en puur vakmanschap, geschreven en
opgenomen op dezelfde dag, iets wat enkel mogelijk lijkt in de Music City: Nashville.
(RON)
LISA
HALEY
KING CAKE
Website - Myspace
Label: Blue Fiddle Records - Contact
Info: Rob Ellen - The Medicine Show
Cdbaby
Ondanks
dat zydeco een redelijk streekgebonden muzieksoort is en de regio in kwestie
(Louisiana) niet naast de deur ligt, kent deze swingende muziek een redelijke
aanhang in onze lage landen. Zo zijn er dan ook een flink aantal zydeco bands
actief waarvan Lisa Haley and the Zydekats alweer dertien jaar meedraait. Wel
een feesten en partijen band, maar daar leent de zydeco zich natuurlijk ook
uitstekend voor. Op hun zesde cd wagen ze zich, naast enkele eigen nummers uit
de periode 1995 tot nu ook aan de klassieker "Paper in My Shoe" van
zydeco accordeonist Boozoo Chavis. Lisa Haley and the Zydekats horen in Louisiana
al enige jaren tot de top van de zydeco, iets wat moeiteloos waargemaakt wordt
met hun nieuwste album, "King Cake", waarvoor ze ook onmiddelijk een
Zydeco/Cajun grammy onderscheiding kregen. De songs op "King Cake"
gaan vooral over de wederopbouw van New Orleans, songs van hoop, hetgeen niet
beter kan verpakt worden in nummers als "Have a Little Faith" en "Always
Be Your Guide". Samen met haar Zydekats, Keb’ Mo’ (harmonica),
Leland Sklar (bas), Jerry Donahue (gitaren), Andy Anders (bas) en de Swamptone
Horns heeft zangeres en violist Lisa Haley een werkelijk swingend album gemaakt.
Alle dertien tracks wel met het nodige enthousiasme gespeeld, hoewel echte zydeco
live pas echt tot leven komt, doet deze cd vermoeden dat men wel het dak er
af speelt. Mooi zo, want voor de echte zydeco zul je echt af moeten reizen,
maar voor een ieder die niet ieder weekend naar Baton Rouge kan, is hier het
redelijk alternatief: "King Cake", niet enorm vernieuwend, wel ontzettend
gezellig.
KEITH
MOULAND
FREEZER FULL OF LOVE
Website - Myspace
Label: Folkwit
Records
Cdbaby
Keith
Mouland’s naam duikt op in bandjes als Calabouse, The Doghouse Boys en
in The Red Flags. Van deze laatste countryband was hij één van
de stichters. Deze singer-songwriter, afkomstig uit het Zuidwesten van Engeland,
meer precies Salisbury Wiltshire, heeft bijgevolg al een rugzak vol met songbagage.
Hij bracht verschillende albums uit waarin zowel countryrock, Honky Tonk muziek,
folkblues als psychedelische americana naast elkaar kunnen opduiken. Al vroeg
pikte hij via de radio invloeden op van Hank Williams en Don Gibson maar ontwikkelde
in de loop der jaren zijn eigen stijl. Op dit akoestisch soloalbum ‘Freezer
Full Of Love’ staat echter een homogeen geheel van meer ingetogen en dromerige
folky countryblues. Keith vond mogelijk inspiratie hiervoor in de oude heuvels
van Wiltshire met zijn stenen prehistorie en zijn magische graancirkels waar
hij graag freewheelt en gedachten en ideeën vrijelijk tot zich laat komen.
De lucht in die streek moet zuiverend werken, want de songs ademen de frisheid
uit van een animistische ochtendbries. De songteksten zijn poëtische impressies
over liefde, respect voor de aarde, leven en laten leven. Hij zingt deze met
een honingstem die ietwat aan Eric Bibb doet denken. De songs komen spontaan
over, opborrelend uit de gedachtestroom van het ogenblik. Enkele korte verhaallijnen
zoals het solitaire ‘Hillbilly Man’ of het rustieke ‘In This
World’, alluderen op de dolende mens op doorreis in dit aards bestaan.
Keith begeleidt zichzelf met gitaar en mondharmonica, terwijl Pete Lamb en K.C.
O’Shea afwisselend met basgitaren het kabbelend ritme versterken. Met
deze tien songs in amper 33 minuten schildert Keith Mouland met zijn warme stem
een sfeervol miniatuuralbum vol, waar passanten als in een trage cadans door
de heuvels trekken hetzij onder een eeuwenoude volle maan, hetzij midden in
de ademtocht tussen geboorte en toekomst.
Marcie
THE
BURNING HELL
HAPPY BIRTHDAY
Website - Myspace
- Contact
Label : weewerk
Een
brandende hel is meestal de oorzaak van het klamme angstzweet dat uitbreekt
bij vele gelovige katholieken. Maar gelukkig is de Canadese groep “The
Burning Hell” veel minder angstaanjagend. Professioneel vooral actief
als leraar geschiedenis in Peterborough, Ontario neemt Mathias Kom daarnaast
een tweede persoonlijkheid aan als frontman en ukelelespeler van dit muzikale
collectief bestaande uit zowat twaalf muzikanten. Omstreeks de eeuwwisseling
werd de band plechtig boven het doopvont gehouden (…zoals je kan zien
blijven we nog even in de katholieke sfeer). Tijdens de vele optredens kan je
deze groep aan het werk zien in de meest diverse bezettingen, gaande van één
tot twaalf personen. In de zomer van 2007 was het verzamelen geblazen om de
songs voor de cd “Happy Birthday” op te nemen en nu ligt het resultaat
van deze noeste arbeid hier meermaals toertjes te draaien in onze cd-speler.
Muzikale beïnvloeding is afkomstig van o.a. Smog, Jonathan Richman, Handsome
Family en David Byrne. Gospel, folk en country zijn ook nooit veraf. De donkere
baritonstem van Mathias Kom drukt een onweerstaanbaar stempel op de dertien
songs die op dit album terug te vinden zijn. Gedurende zo’n drie kwartier
luister je geboeid naar de stem van deze man wiens timbre sterke gelijkenissen
vertoont met de stemmen van Bill Callahan (Smog), Leonard Cohen of Stuart Staples
(Tindersticks). Al van bij “Remote Control” valt op dat het vooral
de vocalen zijn die de aandacht van de luisteraar krijgen. De minimale instrumentatie
bij de liedjes zorgt daarbij meer voor het plaatsen van de songs in de juiste
muzikale sfeer. Mathias Kom is echter ook een man die ten gepaste tijde van
een grapje op het juiste moment houdt. Zo zijn “Dinosaurs”, “General
Electric vs The Imperial Moth”, “Grave Situation Pt.1 & Pt.2”
en “Goodbye Ukelele” voorzien van de nodige komische kwinkslagen
in de teksten. Zangeres Jill Staveley doet heel knap mee in o.a. “Municipal
Monarchs” en “Everything You Believe Is A Lie” . Het valt
ook op hoe vaak de geest van Leonard Cohen opdoemt bij de beluistering van “Happy
Birthday”. Deze Canadese legende lijkt soms anoniem mee te doen op deze
plaat. Dat gevoel krijg je o.a. bij de liedjes “I Guess I”ll Be
Seeing You”, “In The Palms Of Your Hands” en “What Do
You Get For The Man Who Has Nothing” waarin de duet-vocalen van Mathias
Kom en Jill Staveley ook mooie herinneringen oproepen aan het seventiesgeluid
van Lee Hazlewood en Nancy Sinatra. En ja, ook de ukelele krijgt op één
nummer de hoofdrol toebedeeld, namelijk in “The Second Cigarette”.
Maar in de meeste nummers op deze voortreffelijke plaat ontbreekt het viersnarige
instrument. En dat hoeft helemaal niet als een probleem geïnterpreteerd
te worden. “Happy Birthday” is een ijzersterke plaat die in je collectie
een plaatsje verdient te krijgen.
(valsam)
THE
ADDITIVES
BACK IN BRIDGEPORT
Website -
Myspace - Contact
Label: Eigen beheer
Cdbaby
Zoals
ik al zei, E.P week, dit is er dus nog ééntje. Ook hier slechts
vijf songs op deze “Back In Bridgeport”. The Additives zijn een
viermans fomatie uit Illinois, Chicago. Beter gezegd, drie mannen en één
vrouw, want op accordeon, piano en backing vocals hebben we Sheila Bertolletti.
Het gebruik van die accordeon geeft het geheel een apart wat folky tintje, maar
hun muziek bevat evenveel bluesy en indie rock invloeden, met hen kan je alle
kanten op. En dat met enkel vijf songs, had de cd dubbel zoveel songs bevat,
dan zou de diversiteit zeker en vast ook dubbel zo groot geweest zijn. Songwriter
en leadzanger Joe Ryan schilder met rake bewoordingen en een grote dosis opmerkingszin
het alledaagse leven rondom hem zoals in “Annamosity” of het relaas
van een stukgelopen relatie in “Baby, We Can Work It Out” en “2
Sides Of The Matress (I’m Moving Out)”. Beste song is “Stare
Out Old Man”, een grunge blues song over de vluchtigheid van het leven,
terwijl “Annamosity” meer radiokwaliteiten en hitpotentieel heeft.
Te kort om je echt een beeld te vormen van hun kwaliteiten, daarom zal de eerste
full cd moeten uitwijzen of we hier met een veelbelovende nieuwe, origineel
klinkende band te maken hebben, zoals dit debuut lijkt aan te geven.
(RON)