ARCHIEF - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008 - DECEMBER 2008 - JANUARI 2009

GRAEME EMMOTT - GRACE NOTES, STILL LIFES AND ACTION SHOTS

RICK MOORE - BETTER OFF WITH THE BLUES

WILL "HARMONICA" WILDE & THE NEPTUNE BLUES BAND - NOTHIN' BUT TROUBLE

VARIOUS ARTISTS - THE BLUES BOX

THE JIMMY WATTS BAND - DIG, DIG……DIG

BRAD STUBBS - HEADIN’ SOUTH

LANCE CANALES - THESE HANDS

RUPA & THE APRIL FISHES - EXTRAORDINARY RENDITION

THE ARBITANS (& FRIENDS) - NEW MARDI GRASS CLASSICS

CHUCK BRODSKY - TWO SETS

GRAEME EMMOTT
GRACE NOTES, STILL LIFES AND ACTION SHOTS
Website CD-Baby Label: Worldhouse Records

In het hemels mooie en van prachtige witte stranden voorziene Vancouver woont de Canadese singer-songwriter Graeme Emmott, een geschoolde muzikant en gitarist die zijn roots vond in de klassieke rockscène en door de jaren heen ook interesse begon te vertonen in blues en folkmuziek. Dit maakte mettertijd dat zijn eigen muziek zachter en geschikter werd voor radio-airplay, hoewel die scherpe elektrische gitaarsound toch nog regelmatig opduikt in zijn songs. Met het album “Grace Notes, Still Lifes And Action Shots” zorgt hij voor een waardige opvolger van zijn debuutplaat “When Time Was On Our Side” uit 2006 en het album “Snapshots” uit 2007. Beïnvloed door de Britse sixtiesgroepen als The Beatles, The Rolling Stones en The Who en opgegroeid met de sound van Aerosmith en Led Zeppelin brengt hij op dit nieuwe album een waardig eerbetoon aan de rockmuziek in zijn breedste betekenis. In de titeltrack - waarmee het album begint - geeft hij al meteen de stijl van de rest van deze cd prijs. Met het volgende nummer “No One’s To Blame” lijkt hij ons al heel vroeg de beste song van dit album voor te schotelen. De mooie harmony vocals van zusjes en backing zangeressen Leah en Kristina Emmott geven een extra mooi cachet aan deze song. Die positieve trend wordt aangehouden in het catchy popnummer “I’ve Been Thinking Of You”. Eigenlijk zijn alle tien songs te katalogeren onder moderne rock- en popsongs die vlotjes in het gehoor plegen te liggen. Zelfs meezingen is toegestaan bij een nummer als “I Want To Know” en bij het grappige en als countrysong verpakte liedje “The Ballad Of An Aging Aircrew”. De stevige gitaarrocker in Graeme Emmott komt nog eens helemaal naar boven in de nummers “Rock Star Guitar Hero” en “Be Careful What You Wish For”. Ex Bif Naked-gitarist Doug Fury zorgde voor een vlekkeloze en zeer modern klinkende productie, hetgeen hij ook al deed voor het vorige album “Snapshots” van Graeme Emmott. (valsam)

RICK MOORE - BETTER OFF WITH THE BLUES - Myspace - Label: Music Avenue

Voor wie vorig jaar het album Rick Moore & Jimmy Nalls "Slow Burnin' Fire" aan zich liet voorbij gaan, krijgt nu een herkansing. Want voor wie nog niets heeft van blanke rhythm & blueszanger Rick Moore, heeft het label Blues Boulevard nu wederom een leuke compilatie -cd uitgebracht, volgens ons collector’s items die je zeker niet mag missen in uw collectie. "Better Off With the Blues" bevat dertien originals die terug te vinden waren op het album "Mr Lucky Satisfied" uit 2000 voor MRL Records aangevuld met vier bonus tracks uit zijn live album "Live in the USA" uit 2002, een re-release waar we zeer blij mee zijn, want voor deze opnames kwamen een keur van artiesten Moore ondersteunen. Vrienden als Jimmy Hall (saxophone), Jack Pearson (gitaar), Jimmy Nalls (gitaar), The Memphis Horns’ Wayne Jackson (trompet) en Doug Moffit (saxophone), Vicki Carrico & Nanette Britt (backing vocals) en The Primates (voor de mannelijke backing vocals) en vele anderen. De studio opnames gebeurden in een productie van Jimmy Nalls, voor de meeste muziekliefhebbers zeker geen onbekende in de muziekwereld. En voor de live opnames gebeurde dit door Rick Moore zelf. Hij is ook een echte veteraan. Muziek maakt hij al vele jaren en schreef elf nummers op deze plaat zelf of co-written met o.a. Jerry King, Jimmy Nalls en Tim Hinkley naast twee geweldige versies van Albert King’s "I Wanna Get Funky" en B.B. King’s "Sell My Monkey". Rick Moore heeft een stijl, waarin blues, jazz, rock, country en western swing naast soul een plaatsje vinden. Swampy soulvolle muziek die reist van Memphis naar Muscle Shoals tot Macon. Luisteren naar hem is dan ook luisteren naar alles wat Amerika te bieden heeft en hij heeft daarin een volstrekt eigen plaats verworven. Deze man is de vleesgeworden Americana. Vergeefs zal je hier wachten op ook maar één moment van zwakte. Van de opener "Satisfied Man" tot het afsluitende "Fire in the Delta" bevatten deze songs allemaal superieur materiaal, getuigend van een ongelooflijke instrumentbeheersing en een al even indrukwekkend schrijftalent. Een sound die we best kunnen vergelijken met Delbert McClinton's Muscle Shoal recordings of een Little Feat op zijn best. Rick Moore en zijn band laten de wederopstanding horen van de Southern bands, zoals we dat kennen van de jaren zeventig. Dat betekent veel indrukwekkend virtuoos snarenwerk, zonder enig verveelmoment. Maar natuurlijk zijn het ook hier de songs die het doen. Badend in een heerlijk bad van soul en Memphis rockin' blues heeft Moore zijn songs van geweldige melodieën voorzien die met veel emotie en power worden gebracht, met als uitschieters "Dark Before Daylight", met Will Rhodarmor ruige harpspel, de albumopener "Satisfied Man", met Jimmy Nalls op gitaar en het nummer "Take It Down To Memphis" met de saxophone solo van Jimmy Hall. "Better Off With the Blues" is dus een must in deze mooie nieuwe versie met de vier extra live tracks, en heb je nog niets van Rick Moore, dan is deze cd goed om mee te beginnen.

WILL "HARMONICA" WILDE & THE NEPTUNE BLUES BAND
NOTHIN' BUT TROUBLE
Website

Will Wilde uit Brighton is een 19 jarige bluesharp speler, die reeds 4 jaar geleden de Neptune blues band opgericht heeft, en nu zijn debuut cd “Nothin’ But Trouble” op ons loslaat. Dat Will het soort blues brengt waarmee zijn vader opgegroeid is en die hij waarschijnlijk via diens platencollectie leerde kennen, is niet zo verwonderlijk, echte Britse sixties blues met invloeden van de jonge John Mayall, Peter Green, Fleetwood Mac en Duster Bennett. Will is de broer van “Ruf Records” gitariste Dani Wilde, waarmee ik het genoegen had een gesprek te kunnen voeren toen ze optrad in Zingem met de “Blues Caravan”, samen met Deborah Coleman en Candye Kane, die een weekje later wegen ziekte het toeren moest stopzetten. Dani liet toen een sterke indruk achter met haar intense optreden en haar debuut dat even later verscheen. Een cd was dat waarop ook Will zijn bijdrage leverde op mondharmonica. Ook Will zelf begint nu aan zijn opmars in Engeland, met diverse optredens op de BBC, onder meer in Paul Jones Show en in de Royal Albert Hall waar hij opende voor Jools Holland. Zoals gezegd is dus Will Wilde's sound erg beïnvloedt door wat we kennen van de jonge John Mayall, Fleetwood Mac, Savoy Brown en andere Britse bluesbands van eind jaren zestig, begin zeventig. In de song "Checkin Up On My Baby" de Sonny Boy Williamson klassieker, komt grote zus even een wederdienst bewijzen door mee te zingen. Naast deze cover krijgen we ook "Done Somebody Wrong" van Elmore James en Will sluit af met een heel mooie versie van "Jumping at Shadows" een prachtsong die ik hoog in het vaandel draag sinds ik hem eind jaren zestig voor het eerst hoorde van "one man bluesband" Duster Bennett en ik bovendien het geluk had hem dit live te horen uitvoeren enkele maanden voor Duster in 1976 in een verkeersongeval omkwam. Een minpuntje echter, tegenwoordig nog cd’s uitbrengen die 9 songs bevatten en beneden de dertig minuten blijven wat betreft speelduur, vinden wij niet echt opportuun. Maar laat ons niet muggeziften, Will Wilde’s “Nothin But Trouble” is een prima bluesplaat geworden met een wat nostalgisch geluid, dat de hoogdagen van de Britse blues-boom wat terug doet herleven. (RON)

VARIOUS ARTISTS - THE BLUES BOX - Label: Storyville Records

Gespecialiseerde labels zoals Storyville Records brengen steeds chiquere compilaties uit, maar die zijn te vaak op maat gesneden van de freak: een box met acht cd's van Duke Ellington, "The Duke Box", begin er maar aan. Dit was de vorige box die bij dit label verscheen, maar nu is er "The Blues Box", een compilatie waarop zomaar liefst 29 legendarische bluesartiesten terug te vinden zijn. Of the blues een vijftal paar geleden werkelijk z'n honderdste verjaardag heeft gevierd, dat laten wij in het midden, maar er is toch een plausibele reden om 1903 als geboortejaar te nemen. Dat jaar hoorde W.C. Handy (de latere Father of the Blues en schrijver van het legendarische "St. Louis Blues") aan het station van Tutwiler, Mississippi een straatmuzikant een hartverscheurend liedje zingen terwijl hij met een mes over de snaren van zijn gitaar streek. De melodie bleef in Handy's hoofd hangen, tot hij ze vele jaren later als "Yellow Dog Blues" zou uitschrijven en in 1914 samen met "St. Louis Blues" als bladmuziek zou publiceren; van opnemen op plaat was toen nog geen sprake... De daaropvolgende pioniers creëren verschillende stijlen maar houden altijd vast aan dezelfde basis, te weten een stramien van 12 vierkwartsmaten, waarin verder plaats is voor de nodige improvisatie, de zogenaamde "12 Bar Blues".

Op 19 juni 1865 wordt in de Verenigde Staten de slavernij afgeschaft. Eén van de gevolgen is dat de zwarte bevolking openlijk muziek kan gaan maken. Een muziekcultuur die twee eeuwen lang sluimerde op de plantagevelden komt tot volle bloei. De muziek van de slaven grijpt terug naar hun verleden in Afrika met vraag-en-antwoord gezangen en pulserende ritmes. Maar het is geenszins een stilstaande muziekcultuur. Slaven uit verschillende gebieden in Afrika nemen ideeën van elkaar over en hun muziek vermengt zich ook met die van andere immigranten: de Schotse en Ierse folk, Poolse polka, Spaanse flamenco en West-Europese fanfare. Al deze invloeden klinken door in de eerste zwarte muziekstijlen die tot wasdom komen: vanaf 1900 de ragtime en na de eerste wereldoorlog de jazz. Deze genres ontstaan in de stad, in de dansclubs waar ondanks de drooglegging die de Amerikaanse overheid in die jaren heeft opgelegd altijd wel aan alcohol te komen valt. Op het platteland in het zuiden ontwikkelt zich de blues, een muziekstijl en poëzie die raakt aan de ziel van de zwarte bevolking. Gespeeld op goedkope akoestische gitaren en piano's die in elk café wel te vinden zijn. Het is muziek die 's avonds na een lange dag werken wordt gespeeld om bij te ontspannen, maar al snel - jaren twintig - een opmars maakt via 78-toerenplaatjes. De akoestische gitaar heeft dan dikwijls plaatsgemaakt voor een meer jazzy begeleiding (piano en blazers). Als in de jaren dertig de economische depressie opkomt, zien duizenden zwarten zich genoodzaakt naar de grote steden te trekken voor werk. Daar ontstaat een stadse variant van de blues, met slidegitaar en mondharmonica. Elektrisch versterkte blues. Harder, rauwer en grimmiger van karakter. Tot aan de jaren vijftig ontstaan er op diverse plekken in de Verenigde Staten varianten van de blues. Ook ontstaat de rhythm & blues (R&B), een van de pijlers van wat de rock-'n'-roll zou worden. Bij de R&B worden de bluesakkoorden gespeeld met een stomende backbeat, met de nadruk op het (poppy) liedje. In de jaren zestig kiest de zwarte jeugd echter massaal voor andere, nieuwe zwarte muziek: soul en funk. Opmerkelijk is dat juist in die periode blanke jongeren de blues oppikken en bandjes beginnen.

The Blues Box (inclusief met verhelderend booklet) biedt een bloemlezing van wat er in die jaren 50 tot 70 werd opgenomen. De keuze viel op 153 songs verspreid over zeven cd's en een bonus dvd met een twintigtal live tracks die je pakken en die je unieke beelden laten zien van een keur aan oude bluesgrootheden als Sonny Boy Williamson, Robert Lockwood Jr, James Caroll Booker III, Henry Gray, Cousin Joe en Jay Vincent. Meer dan 10 uur muziek. En waarom u ons moet geloven wanneer wij het over 'een waarlijk verbluffende collectie' hebben? Omdat wij (in het bijzonder onze bluesspecialiste Marcie) ons toevallig al sinds jaar en dag verdiepen in de post-war blues, en wij op de selectie van Anders Stefansen volstrekt niks aan te merken hebben, that's why. Alle smaakmakers zijn vertegenwoordigd, met hun beste, opmerkelijkste en/of bekendste nummer (Sonny Boy Williamson, Champion Jack Dupree, Louisiana Red, Robert Lockwood Jr., James Caroll Booker III, Henry Gray, Boogie Bill Webb, Harmonica Slim, Cousin Joe, Lonnie Johnson, Otis Spann, Speckled Red, Sunnyland Slim, Roosevelt Sykes, Sippie Wallace, Little Brother Montgomery, Big Joe Williams, Sleepy John Estes, Robert Pete Williams, Hammie Nixon, Memphis Slim, Eddie Boyd, Jay McShann, Sonny Terry, Brownie McGhee, Matt Murphy, Billie Stepney, Big Bill Broonzy en John Henry Barbee). Bluesfreaks zullen door deze selectie niet verrast worden - het zijn de klassiekers, maar dan ook allemaal - maar wie het genre met één welgemikte aankoop geheel wil coveren, weet wat hem/haar te doen staat. Kortom, een box waar je heel stil van wordt, ideaal voor als je van goede blues houdt maar niet weet wat je moet draaien ....een juweel!

CD 1: LONNIE JOHNSON – OTIS SPANN
CD 2: SPECKLED RED – SUNNYLAND SLIM
CD 3: ROOSEVELT SYKES-SIPPIE WALLACE-LITTLE BROTHER MONTGOMERY
CD 4: BIG JOE WILLIAMS-SLEEPY JOHN ESTES-ROBERT PETE WILLIAMS
CD 5: BIG BILL BROONZY – JOHN HENRY BARBEE
CD 6: MEMPHIS SLIM – CHAMPION JACK DUPREE – EDDIE BOYD – JAY MCSHANN
CD 7:SONNYBOY WILLIAMSON – SONNY TERRY – BROWNIE MCGHEE
& DVD

THE JIMMY WATTS BAND
DIG, DIG……DIG
Website Myspace Contact CD-Baby

Jimmy Watts en Mellissa Hender vormen onder hun tweetjes ‘The Jimmy Watts Band', een behoorlijk geschifte duo dat naarstig aan de verovering van de wereld werkt vanuit hun thuisstudio in het Australische Brisbane. Met de cd “Dig, Dig, …...Dig” brengen ze originele roots- en bluesmuziek waarop ze allerhande klanken van West-Afrikaanse percussie-instrumenten zoals dununba’s (een set van drie drums die met koeien- en geitenvellen overspannen zijn) en djembe’s toevoegen. Die percussie wordt vooral gespeeld door Mellissa Hender terwijl Jimmy Watts schreeuwt en zingt, mondharmonica speelt en de gitaarsnaren pleegt te betokkelen. Zelfs tuin- en keukengerief kwamen sporadisch te pas bij de opnames van deze cd. Of dat ook voor de luisteraar allemaal zo leuk is valt een beetje te betwijfelen want het geheel van deze tien songs tellende plaat komt wat ons betreft een beetje te slordig over en lijkt vooral voor de twee muzikanten vele uren pret bezorgd te hebben. Toch kan Jimmy Watts songs schrijven zoals te beluisteren valt in “Happy Man”, “So Goes Your Servant”, “Hide Away” en “This Life”. Na vele jaren als groepslid bij diverse bands en een lange periode als ‘One Man Band’ doorheen Australië te hebben getrokken leek het opnemen van een eerste solo-cd het natuurlijke vervolg. Toch moeten we jammerlijk concluderen dat Jimmy Watts nog wat langer aan de perfectionering en de afwerking van zijn songs moet werken om ons over de streep te krijgen. Ook wat extra instrumenten van bijvoorbeeld een echte band zouden kunnen bijdragen aan de kwaliteit van het werk. Misschien een simpel idee waarmee rekening kan worden gehouden voor een volgende plaat? (valsam)

BRAD STUBBS
HEADIN’ SOUTH
Website CDBaby

Je hoeft niet lang te luisteren om te ontdekken dat hier een rasmuzikant aan het werk is. Je hoort dat hij en zijn medemuzikanten hun tijd en liefde aan dit product hebben gespendeerd. Brad Stubbs, songschrijver, opgegroeid in de heuvels van Pennsylvania, komt uit zo’n muzikaal nest waar samen muziek maken hetzelfde is als het slotgebed bij valavond. Bluegrass en folkmuziek zijn dan zoiets als het creatief rozenhoedje om beter te kunnen slapen. Ook toen het gezin naar Chicago verhuisde vond tiener Brad al gauw de weg naar de folkscène. De lokroep van het Westen volgend kwam hij uiteindelijk in Los Angeles terecht, waar hij zich aansloot bij muzikale groepjes, o.m. als banjospeler. In 1996 bracht hij zijn eerste soloalbum uit. Deze ‘Headin’South’ is zijn tweede, het resultaat van een samenwerking, want zeker acht instrumentalisten spelen erop mee. Brad zelf producete, schreef alle songs, speelt gitaar, mandoline en banjo. Zijn stem wordt nogal eens vergeleken met Ron Sexsmith, maar je kan de zanger eerder situeren in de zone waar The Band, Kevin Welch, Graham Nash en Grateful Dead hun inspiratie halen. Maar ook The Meters, want sommige nummers, met dan Greg Rutledge op piano, verwacht je eerder in een New Orleans taveerne aan te treffen. Anderen zwerven tussen americana, rockcountry en folky ballades, wanneer lapsteel, accordeon, fiddle of dobro het muzikaal scala verbreden. Hier en daar zit humor verborgen zoals in ‘Average Girl’, maar in de ballade ‘Old Car’ overheerst de weemoed om zijn oude ‘Lucy’, een Studebaker Lark uit 1960. Brad is een gevoelsmens, die in zijn songs jogt of drentelt tussen wisselende gemoedstemmingen zoals vreugde en nostalgie. De pedal steel van Greg Leisz benadrukt de weemoedcomponent, maar op andere stimuleren de drums het up-tempo ritme. ‘Finish What You Start’ werkt uitnodigend om zelf te gaan ‘shufflen’, liefst ongezien in de huiskamer met denkbeeldige John als fiddler. Ook het wiegende ‘Someone Else is On Your Mind’ zet aan tot dansen, maar dan wel als romantisch paar in een besloten hoekje, waar de piano en John Lambdin’s mandoline mogen toekijken. Het bluesy ‘If Heartaches Were Like Dollars (I’d Be a Millionaire)’ wordt gehuld in mijmering en metaforen. De pianoklanken en Tina Guo’s cello intensifiëren de droomsfeer. En op het tedere ‘Jenny’s Song’ weeft diezelfde cello een eigen intiem verhaal doorheen de songlyriek van Brad’s huiselijk liefdesgeluk. Alle instrumentalisten dragen met verve bij om dit album te laten schitteren. In de marge verwelkomt Stubbs nog enkele invloeden uit zijn verleden: Keltische folk, gospel, swing en twang. De positieve energie die Brad Stubbs via deze vijftien songs weet uit te zenden krijgt bovendien een gevisualiseerde symbolisering dank zij Dale Sizer’s artistiek hoesje. (Marcie)

LANCE CANALES
THESE HANDS
Website Myspace Contact CD-Baby
Label : Black Oak Records

Lance Canales is een ‘Native American’ zoals de oorspronkelijke bewoners van Amerika genoemd worden. Hij is een lid van de Yaqui, Cora en Mayostam en woont momenteel in Fresno in Californië. Hij is gespecialiseerd in het blok- en panfluitspel dat hij in zijn liedjes ten gehore brengt op dit echte rootsalbum “These Hands”. Hij zingt daarenboven zijn teksten op een rustige en verhalende wijze terwijl hij op akoestische gitaar voor verdere muzikale ondersteuning zorgt. In de traditionele stijl van zijn voorouders brengt hij originele bluesy slide Cigar Box Guitar-songs die al eerder opgemerkt werden door o.a. Rita Coolidge waarvoor hij meermaals voorprogramma’s mocht verzorgen. Zeer bluesy gaat het er aan toe in het nummer “Cotton Wood River” waarin Lance Canales laat horen dat hij een zeer getalenteerde gitarist is. “Aboriginal Alien” verhaalt over de vele problemen waarmee de originele Amerikanen af te rekenen krijgen in hun land: de vooroordelen, de blijken van misprijzen, het extremisme waarmee ze als minderheid geconfronteerd worden en waardoor ze zich vaak niet meer thuis voelen in hun eigen land. De teksten dwingen te luisteraar om toch even over deze problematiek na te denken en te overwegen om wat meer begrip voor de situatie van deze mensen op te brengen. In “Yokuts Valley” bezingt Lance Canales in Mississippi Delta Bluesstijl de pracht van de streek waar hij als kind in primitieve omstandigheden opgroeide. Qua zangstijl doet hij ons af en toe denken aan Jimmi Hendrix, Muddy Waters of Buddy Guy. Een mooi en hedendaags nummer is “Pain And Tears” waarin hij zijn kwaliteiten als zanger op het voorplan brengt en de knappe bluesgitaar voor de emoties helpt zorgen. Het bluesy “Clear Eyes Strait Hands” gaat weer helemaal op de Delta Blues-toer en roept herinneringen op aan Muddy Waters. Het spel op de slide gitaar in “Going Down South Texas” is tegelijk zeer krachtig en zeer mooi. Daarna volgt nog een adembenemend knap op fluit gespeelde instrumentale nummer “Desert Wind” waarin je als geboeide luisteraar gedurende 6 minuten zelfs de natuurelementen water en wind over je huid heen kan voelen glijden. Een kippenvelmoment zoals je maar zelden zal krijgen van muziek. Het is een nummer dat de ideale soundtrack zou kunnen zijn bij een film over het leven van de indianen in het vroegere Amerika. En de cd-afsluiter “Longsome Wind” is een haast perfecte kopie van “Desert Wind”. Deze Lance Canales overtuigt iedere luisteraar van zijn grote klasse als muzikant door middel van deze elf meesterwerkjes op het album “These Hands”. (valsam)

RUPA & THE APRIL FISHES
EXTRAORDINARY RENDITION
Website Myspace
Label: Cumbancha
Distr.: Munich Records
VIDEO 1

Dit debuutalbum van Rupa Marya integreert van de eerste tot de laatste song. Deze veelzijdige Amerikaanse artieste, met Indiase wortels, en haar gemengd muzikaal gezelschap ‘The April Fishes’, laten zich niet op één muziekgenre vastpinnen. In dertien songs vind je verschillende stijlen terug, van zigeunermuziek over tango, milonga, wals, mariachi, drumritmes, muzikaal cabaret tot lichte fado en filmische balletmuziek. Soms denk je aan een soundtrack waarbij Parijs bij avondlicht wordt geëvoceerd, terwijl trompet en accordeon de paartjes begeleiden. Wanneer de vrolijkheid, jolijt en de bohémienmentaliteit overheersen zou je aan het equivalent van de Nieuwe Snaar kunnen denken, maar dan met de vrouwelijke zang van Rupa. Nevengeluiden als sirene, mannenstemmen, telefoon, uitvarende boot kleuren dan het plaatje. Rupa groeide op in Californië, maar verbleef ook lange tijd in Noord-India en Frankrijk. Haar songs zingt zij zowel in het Frans als in het Engels. De muziek vond zij reeds vroeg op haar weg, wat haar niet tegenhield om tevens arts te worden. Gitaar en zang functioneren echter als een uitlaatklep. Op dit album kiest zij grotendeels voor songs in de Franse taal, songs die variëren van licht spottend tot melancholisch. Op het sensuele ‘Yaad’ doet zij denken aan Lhasa of zelfs aan Teresa Salgueiro van Madredeus. Andere songs moeten het meer hebben van het vrijbuitervuur waarbij vooral de trompet van Marcus Cohen en drummer Aaron Kierbel een prominente rol spelen. Het intense ‘Mal de Mer’ heeft dan weer veel weg van een fado met de nostalgie die herinnert aan Gaetano Veloso. Trompet en accordeon verdiepen de ‘tristesse’. Bij de trage melodische songs, ‘La pêcheuse’, Les Abeilles, La Peinture’, onderga je dezelfde sfeer alsof de choreografe Pina Bausch de melodielijnen en de akkoordendans uittekende. Vooral ‘La pêcheuse’ zindert na, huiveringwekkend mooi. Cellist Ed Baskerville, klassiek opgeleid, weet als geen ander de gevoelssnaren te vinden. Dit album is werkelijk uniek in zijn soort, door die mengeling van kameraadschap, vrijheidsgevoel, evocatieve chansons en muzikale virtuositeit. Want accordeonist, trompettist, contrabassist en een sublieme cellist maken deze cd tot wat hij is: een mozaïek van muzikale genres waarbij alle landsgrenzen vervagen en alleen universele gevoelsimpressies en ‘joie de vivre’ overblijven. En ja, op het hoesje staat ‘Marianne’, symbool van la Douce France, in vol ornaat zwaaiend met de vrijheidsvlag, maar in haar vlag staat wel de wereldbol afgetekend. Een multicultureel feeëriek ‘Cirque de la Musique’ album. (Marcie)

THE ARBITANS (& FRIENDS)
NEW MARDI GRASS CLASSICS
Website Contact VIDEO CDBaby
Label: Abitian Records

De tijd van collectieve zinsverbijstering, ook wel ‘carnaval’ genoemd, is weer aangebroken. Meestal is dit een periode waarin slechte smaak en dito muziek hand in hand gaan. Het paard wordt weer in de gang gezet en de hele grote bloemkolen komen er dan nog eens extra bovenop. Dit jaar (kent-u-‘m-al?) zijn er de ‘balletjes van de koningin’ die ons in tijden van crisis door de Vastenavondperiode moeten helpen. Gelukkig wordt er aan de andere kant van de wereld, met name in New Orleans wél schitterende muziek gemaakt voor dit seizoen van het jaar. Dit bewijst onder andere deze ‘New Mardi Gras Classics’ cd die onlangs werd uitgebracht. In het jaar 2007 trommelde ene John Preble, songschrijver en inwoner van Abita Springs, gelegen ten noorden van New Orleans, zijn muzikale vrienden samen om onder de naam ‘The Abitians’ een Mardi Gras plaat op te nemen. In de liner notes op dit album lezen we dat de ambitie erin bestond een soort ‘Sgt. Pepper’s of Mardi Gras Music’ te creëren, met nieuwe, zelfgeschreven songs. Of deze plaat even succesrijk zal worden dan het roemrijke voorbeeld valt te betwijfelen maar het opzet is in ieder geval meer dan geslaagd. The Abitians (& Friends)zorgen voor een gezonde mix van New Orleans R&B, bluegrass, pop, gospel en cajun. De 16 songs (all written by John Preble) klinken volstrekt tijdloos en lijken nu al bijna klassiek, alsof ze er altijd al geweest zijn. Het door een heerlijke sax aangedreven ‘Koo Koo La Ba’ doet ons terugdenken aan Professor Longhair. ‘King Zulu’ verwijst duidelijk naar een andere beroemdheid uit de geschiedenis van de stad New Orleans, met name Louis Armstrong. En ook figuren als Dr. John en Fats Domino worden in de spirit van deze plaat op handen gedragen, zonder dat ze zelf één noot meespelen welteverstaan. Ook tekstueel valt er voldoende te genieten op dit album met uitlatingen als ‘The costumes you wore / would make a peacock jealous’ (Carnival Memories). Verder zijn er –uiteraard- verwijzingen naar Katrina (When The Levees Broke). En ‘The Prettiest Girl On Mardi Gras’ is het leukste vuil jeanetten lied dat we in jaren gehoord hebben. U hoort het, wij geraken al helemaal in de sfeer. Wie Aalst of Maastricht beu is, krijgt via deze cd uitzicht op het carnaval in New Orleans. In gedachten zie je ook daar de kleurrijke parades aan je voorbij trekken. Maar muzikaal is er een wereld van verschil. Absoluut een aanrader. (Shake)

CHUCK BRODSKY
TWO SETS
Website Myspace Contact
Label: Waterbug CD-Baby

Met “Two Sets” levert de Amerikaanse folkzanger en songwriter Chuck Brodsky uit Philadelphia nog eens volop waar voor je geld. Het album bestaat namelijk uit twee volwaardige cd’s met in totaal 25 songs die live werden geregistreerd tijdens optredens in 3 concertzalen: “The Grey Eagle” in Asheville, North Carolina, “Sautee Nacoochee Center” in Sautee, Georgia en “The Cobblestone” in het Ierse Dublin. Met deze setlist krijgt de luisteraar een uitstekend overzicht in het uitgebreide repertoire van deze muzikant, bijeengeschraapt uit zijn zeven eerder al verschenen cd’s. Daarenboven staan er ook twee mooie splinternieuwe nummers op deze verzamelaar, te weten “Lili’s Braids” en “Armitage Shanks”. Chuck Brodsky zelf speelt voortdurend op de akoestische gitaar en collega-muzikant Don Porterfield speelt op de fretloze basgitaar en zorgt daarnaast voor wat harmony vocals. Beide heren tekenden samen ook voor de productie van dit dubbelalbum. In zijn nummers verwerkt Chuck Brodsky een gezonde dosis humor en ironie, maar ook empathie en medeleven met het lijdende voorwerp van zijn gebrachte verhalen over diverse relaties, over het leven in Amerika en over de capabele of meestal oncapabele leiders van zijn thuisland. Daarmee toont hij aan dat één van zijn belangrijkste eigenschappen die van het schrijven van verhalende folksongs is. Sarcastische teksten zoals in “Blow ‘em Away” (ooit gecoverd door David Wilcox & the Fast Folk Musical Revue) en “Talk To My Lawyer” zijn echter eerder uitzondering dan regel. Chuck Brodsky blinkt vooral uit in het vertellen van moderne ballades. Mooie voorbeelden daarvan zijn “Bill & Annie”, “Radio”, “The Man Who Blew Kisses”, “The Goodbye Kid” en “Letters In The Dirt”, een tributesong voor Richie Allen. Zijn bekendste song is wellicht “We Are Each Other’s Angels” die door Kathy Mattea werd opgenomen en in haar versie op de soundtrack van de film “Mr. Goodlife” belandde. Natuurlijk vinden we de originele versie van de meester zelf terug op deze verzamelplaat. Toen Chuck Brodsky 5 jaar was begon hij op piano te spelen en op 12-jarige leeftijd kwam daar de gitaar bij. Zijn stijl wordt in de pers regelmatig vergeleken met John Prine, Bob Dylan (met wiens hese stem zeker passend vergeleken wordt) en de storyteller bij uitstek Woody Guthrie. Zijn fingerpicking gitaarspel is stijlvol en perfect afgewerkt. Voor velen zal “Two Sets” een eerste aangename kennismaking met Chuck Brodsky inhouden. Zij die hem al eerder kenden zullen in dit live dubbelalbum een zeer aangenaam te beluisteren collector’s item herkennen. (valsam)