ARCHIEF - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008 - DECEMBER 2008 - JANUARI 2009

KATHLEEN VANDENHOUDT - GRACIOUS

ALVIN JETT & THE PHAT NOIZ BLUES BAND - HONEY BOWL

KAREN LARSON - FIRE AND ICE

SCISSORMEN - LUCK IN A HURRY

AGGIELAND - HEADING FOR THE SUN

FOLDING MR. LINCOLN - WITHIN MY REACH

JOANNE SHAW TAYLOR - WHITE SUGAR

MUSIKANTO - GHOST PAIN

AYNSLEY LISTER - EQUILIBRIUM

HENRY CAPPS - DOWN ON THE OLD RIVER

MARKUS HTZ + THE JUST WOKE UPS

KATHLEEN VANDENHOUDT
GRACIOUS
Label: Plansjee Records
Booking: Aja Productions

In ons mistroostig landje met grijze luchten zijn gevoelvolle zangeressen toch veeleer spaarzaam verspreid. Enkele daarvan verstaan de kunst om verdriet, afscheid, sensualiteit en passie in eigen songs te verwerken op een manier die alleen aan vrouwelijke poëten is voorbehouden. Kathleen Vandenhoudt geboren in Diest, in de grensovergang naar Limburg, woont nu in het Gentse. Maar haar uitstraling is internationaal. De meeste Belgische muzikanten kennen deze veelzijdige artieste/zangeres, thuis in verschillende kunstdisciplines en al twintig jaar actief in de muziekbranche en op diverse podia. Zelfs in Spanje en Frankrijk is haar naam doorgedrongen, tenminste bij liefhebbers van blues met soul of het betere lied. Een tijdlang was zij immers één van de ‘Queens of the Blues’ samen met Pascale Michiels en in 2004 verscheen haar eerste soloalbum ‘Heart & Wings’. Nu, in haar tweede singer-songwriteralbum hoor je opnieuw die licht hese stem kwetsbare gevoelens vertolken. Ergens lijkt zij een kruising van een jonge Marianne Faithfull en een halfvolwassen Anaïs Nin, maar de poëtische liedkunst lijkt van Sylvia Plath te komen. Alle songs schreef Kathleen zelf, sommige met J. Mahieu en gitarist Luc Alexander als co-acteur. Die mannelijke component hoor je in het obsessieve ‘Obsession’, waarin woestheid en kracht het tempo opjagen. In ‘Let It Burn’ laait diezelfde felheid op, maar dan meer ingehouden. De elektrische gitaarbegeleiding houdt het vuur gloeiend. Kathleen is een zangeres/muzikante van het kaliber dat wil uittesten hoe vuur aanvoelt, met alle risico’s om zich eraan te verbranden. In meerdere songs kiest zij zo voor onbevangen intimiteit. Het bloedmooie en intense ‘Moon’ met de cello van Robrecht Kessels vermengt tristesse met hoop, net zoals het sensuele ‘Kiss The Longing’, dat hunker reveleert. De jazzy Mark Isham sfeer vind je terug op ‘Don’t Ever Stop Carressing Me’ met discrete koperblazers. In het zwoele ‘Dance Naked Dance’ met de bandoneon van Gwen Cresens tref je Latijnse melancholie en dito ritmes aan. In het wiegelied ‘Little Song For Little You’ zit tederheid verscholen, alsof een beschermengel een zegen meegeeft aan de slaap van een kind. De dichteres in Kathleen deinst er niet voor terug om haar broze kant te tonen, vooral in de liefdessongs. Insgelijks in ‘Framed My Dad’ alsof daar de mythische Elektra het even van haar overneemt. Behalve het magische ‘Moon’ heeft ook het titelnummer ‘Gracious’ iets tijdloos. Ooit beweerde zij dat veel van haar songs biografisch zijn. Toch durft zij het aan om zich in haar songs volledig te geven. Typisch voor een songschrijfster die zichzelf aanspoort om als een vrouwelijke Zorro het paard te bestijgen en de degens te kruisen. Deze rebelse amazone van het songwriterwereldje bewijst met dit gevarieerd album dat zij vele genres aankan, compositorisch èn dichterlijk. Zij wordt daarin bijgestaan door een tiental muzikanten, vrienden, sympathisanten en tijdelijke reisgezellen op haar creatief pad. Een enkele keer zingt ook Pascale Michiels mee. Alle instrumentalisten voegen muzikale rijkdom toe aan dit meergelaagd album dat Live werd ingespeeld met Nils De Caster als producer. Kathleen’s wereldklasse ligt in haar eerlijke vertolking van het hele gamma van zielskwellingen en groeipijnen zoals alleen engelen met gehavende vleugels en schorre stem dat kunnen. (Marcie)

ALVIN JETT & THE PHAT NOIZ BLUES BAND - HONEY BOWL - Website Myspace Label: Music Avenue

Gitarist-zanger en uitstekend live perfomer, Alvin Jett uit St. Louis, staat al jaren op de planken en op de verlanglijst van de organisatoren van festivals. En bij het horen van zijn muziek weet je al dadelijk waarom. De power en gedrevenheid op hun nieuwe cd "Honey Bowl" is niet helemaal nieuw, maar toch klinkt de mix van blues, funk, R&B, jazz, en zelfs een beetje gospel en latin behoorlijk uniek. Deze knappe mix en de fraaie composities maken van "Honey Bowl" een indrukwekkende plaat voor de bluesliefhebbers die ook wat soulvol gericht zijn. Je voelt gewoon op deze plaat alle binnenpretjes die deze rasmuzikanten in zich dragen. Alvin Jett & the Phat NoiZ Blues Band omschrijven hun muziek zelf als, 'hard driving blues'. Na hun debuutalbum "Wet My Beak" (2005) en "Milk and Cookies" (2006) - die gelukkig vorig jaar door Blues Boulevard uit de vergeethoek werden gehaald, door deze twee te compileren op het album "How Long" waardoor de band terug in de belangstelling werd gebracht - weten hun fans dat ze ook nu met dit nieuwe album een juweeltje in huis halen, waarvan de verdeling door ditzelfde label wereldwijd zal gebeuren, maar vooreerst in Europa zal gereleased worden op 10 april van dit jaar. Het resultaat is dan ook verbluffend te noemen. Reeds bij aanvang, het funky bluesnummer "Make Me Blue", krijg je het gevoel van waar heb ik dit eerder gehoord. Juist ja want Alvin Jett wordt bijgestaan door een team van veteranen. Een stevige beat op drums van Corey ‘Woody’ Woodruff, de strakke baspartijen van Matt Davis en Frank Bauer op sax, vormen samen the Phat NoiZ Blues Band, en begeleiden Alvin Jett op zijn vlijmscherpe gitaar partijen. Hun songs vertonen meestal invloeden van R & B en funk waaraan zij steeds iets eigenzinnigs weten toe te voegen. Eerlijk gezegd mijn bewondering kan alleen maar groeien bij het horen dat alle songs door de band zelf geschreven zijn en de juiste keuze van gastmuzikanten. Zo horen we harmonicaspeler Arthur "Mississippi" Williams in "Bluesman’s Hat", een lekkere Chicago blues, alsook de song "3-Minute Man", waarin John Wolf en Jim Rosse respectievelijk op trombone en trompet, als gast de band komen versterken. In het instrumentale "Dem Haters" komt Pete Ruthenburg op Hammond B-3 zijn bijdrage brengen, we horen dan ook in dit nummer funk, soul, en vooral jazz invloeden terug, zoals ook in "Alone & Drinkin’" dat daarbij lekker swingt. Blues, funk en jazz vormen misschien samen een triangle, maar Alvin Jett gaat u steeds hier in het middelpunt vinden. Toch klinkt "Honey Bowl" in zijn geheel niet zozeer vernieuwend maar wel heel fris, vooral dankzij Alvin Jett’s soulvolle stem en zijn perfecte gitaarspel waarmee hij zijn grooves tot leven brengt. Zijn gedreven gitaarwerk is dan ook best hoorbaar in een ander instrumentaal nummer: "Lucky Charms”. Maar in andere songs als de titeltrack "Honey Bowl" refereren we meer Carlos Santana door de meer uitgesproken ‘latin’ feel over deze song. Dat een hedendaagse bluesman het ook aankan om onvervalste explosieve blues te brengen wist ik al langer. Met deze is nog maar ééns het bewijs afgeleverd. "Honey Bowl" is een plaat met onvervalste stevige en melodieuze blues - ontdek Alvin Jett & the Phat NoiZ Blues Band en overtuig uzelf.

KAREN LARSON
FIRE AND ICE
Website Myspace Contact CD-Baby

Met de cd “Fire And Ice” krijgen we de debuutplaat van een nieuwe Canadese singer-songwriter voorgeschoteld. De in Vancouver wonende schoonheid Karen Larson klinkt op haar eerste plaat al bijzonder volwassen en professioneel. Haar tien liedjes op dit album vermengen rootscountry met pop en jazzy blues tot een mooi en intiem geheel van aangenaam beluisterbare verhalen. De songteksten vertrekken steeds vanuit een gebeurtenis uit haar eigen leven en komen daardoor als spontaan en eerlijk over op de luisteraar. Voor de opnamen is ze er overigens in geslaagd om de ‘crême-de-la-crême’ van de lokale topmuzikanten mee in de studio te krijgen. Onderwerpen als de liefde, het verdriet, de pijn en de harde werkelijkheid in persoonlijke relaties komen allemaal aan bod in de titeltrack “Fire And Ice” of in songs als het tranen opwekkende “Blue” en “This Love” of in het trieste “Where’s The Love” waarin de brokken van een aflopende relatie bij elkaar worden geschraapt. Het heerlijke stemgeluid van Karen Larson doet ons meermaals denken aan Natalie Merchant van ‘10.000 Maniacs’ of aan Margo Timmins van ‘Cowboy Junkies’, zeer doorleefd en met een zekere ‘tristesse’ in die trillende stembanden. Luister bijvoorbeeld maar eens naar “A Hundred Miles” en “Not Far Away”. Echtgenoot en pianist Pat Covernton begeleidt haar meestal bij live optredens en draagt ook op dit album meerdere steentjes bij aan de kwaliteit van het geheel, niet in het minst door zijn zeer professionele Nashville-achtige productie. Andere hoogtepunten op dit album zijn “A Walk On The Moon” en het ijzersterke en door immense droefheid doordrenkte “Soul Neglection”. Het officiële gedeelte van de plaat wordt afgesloten met de door Leslie Alexander geschreven coversong “How Love Goes”. Maar daarna heeft Karen Larson nog een leuke verrassing in petto met een schitterende bonustrack, de pianoballad “No One Can Reach Me There” die ze samen brengt met de Canadese pianiste Rachael Williams. “Fire And Ice” is een debuutplaat. Maar wij zijn er van overtuigd dat het de eerste schijf in een lange rij zal blijken te zijn. Het is een heel mooie plaat van een sterke zangeres met een indringend stemgeluid waarmee ze je als luisteraar vast grijpt om nooit meer los te laten. (valsam)

SCISSORMEN
LUCK IN A HURRY
Website Myspace
label: Vizztone records
VIDEO 1 VIDEO 2

Na zijn vorige cd’s die wij voorheen hier reeds bespraken, het debuut "Jinx Breakers" in 2005 en "When The Devil Calls" in 2006, brengt Scissormen nu zijn derde cd "Luck In A Hurry" uit. Een cd met elf songs, waarvan negen eigen nummers. Zoals aandachtige lezers weten is Scissorman geen groep zoals de naam misschien wel kan laten vermoeden, maar het alter-ego van Ted Drozdowski, een uitstekende en origineel klinkende slide gitarist uit Nashville. Iemand die vernieuwend en vooral live nogal apart uit de hoek kan komen. Wij hadden nog niet het genoegen de man aan het werk te zien, maar verslagen van Drozdowski’s concerten liegen er niet om. Zo speelt de man slide met zowat alles wat in zijn buurt te vinden is, van stoelen, asbakken, bestek en noem maar op. De gewoonte om in straten met meerdere clubs op te duiken in een club aan de overkant of naast de bar waar het concert bezig is, ononderbroken spelend, om daarna terug te keren naar zijn podium, is ook meerdere malen beschreven. Zijn geluid is een ruig, door merg en been gaande Delta sound, die je best kan beschrijven als Skip James of Bukka White met de Black Keys als backing band. Inderdaad, bij Scissormen ontmoeten oud en nieuw elkaar. Het Scissorman geluid is tegelijkertijd origineel oud, authentiek en vernieuwend, ruig en trashy. Ted’s stem lijkt enorm sterk op die van John Hammond Jr. en een nummer als het wat beheerstere “Mattie, Sweet Mattie” heeft ook helemaal die sfeer die we op Hammond’s platen horen. Op andere momenten gaat het er bij Ted wat ruiger aan toe, zoals in “Whiskey and Mary Jane” en zijn “21ste eeuw” versie van “John The Revelator” waar hij alle registers opentrekt. Ik geniet er telkens weer enorm van, Ted Drozdowski’s muziek is als een perfecte combinatie van het ruigste wat je uit een slide kan halen, gecombineerd met echte oud klinkende, soms tedere Delta blues. Zowel Hounddog Taylor fans als puristen die houden van het geluid Robert Johnson en Son House zouden hiervoor kunnen vallen, want het beste van die twee werelden is hier verenigd. (RON)

AGGIELAND
HEADING FOR THE SUN
Website Myspace Contact
Label : -I-C-U-B4-T-
Info: Hemifran

Het Nederlandse duo ‘Aggieland’ wordt gevormd door zangeres Aggie de Kruijf uit Eindhoven en gitarist Stephan Jankowski uit Amsterdam. In 2005 hoorden we voor het eerst van dit duo toen hun debuutalbum “Welcome To Aggieland” verscheen en zeer positieve perskritieken mocht ervaren. In hun nieuwste werk “Heading For The Sun” tonen zij aan dat ze er moeiteloos in slagen om zeer Amerikaanse klinkende rootsfolksongs te brengen. De twaalf zelfgeschreven verhalen over liefde, levenslust en het besef van de breekbaarheid van het bestaan - zoals ze hun songs zelf omschrijven - moeten nergens onderdoen voor het geleverde werk van hun Amerikaanse stijlgenoten. Hun muzikale invloeden situeren zich dan ook bij artiesten die in hetzelfde genre beroemd zijn geworden zoals Shawn Colvin, Eva Cassidy, James Taylor en countryzangeressen Patty Griffin en Gillian Welch. De songs zijn op rustige muziek gebrachte verhalen, vaak enkel met akoestische gitaar en als er wat meer ritme nodig is zoals in “Hollywood”, “Whistler”, “Moonlight Dancer” en “Follow The Sun” wordt er Afrikaanse percussie toegevoegd door Osama Maleegi, bekend van de formatie ‘No Blues’. Ook de bekendere Nederlandse zanger JW Roy zorgt voor een mooie contributie aan het album door samen met Aggie de Kruijf een aangrijpend duet te brengen in het romantische “For The Last Time” waarin ook erg mooi sologitaarspel van Stephan Jankowski te horen valt. Dat geldt overigens evenzeer voor het swingende “Manhattan” dat we tegen het einde van de cd voorgeschoteld krijgen . De pedal steel countrysong “Fading Memory” is prachtig in al zijn eenvoud en laat de glasheldere stem van Aggie de Kruijf ten volle schitteren. De serene sfeer en de ongenuanceerde naaktheid van een tot op het bot doordringende song als “Hands” kan alleen maar door echte grote muzikanten gerealiseerd worden. Geheel op hun eigen ingeslagen weg voortwerkend voorspellen we dat binnen afzienbare tijd er ook op belangstelling uit Amerika voor het werk van ‘Aggieland’ mag gerekend worden. Maar tot die tijd aanbreekt koesteren we dit ontegensprekelijk grote talent graag nog wat op eigen Benelux-bodem. (valsam)

FOLDING MR. LINCOLN
WITHIN MY REACH
Website Myspace
Contact CD-Baby

Harry en Nancy Mestyanek uit San Diego, Californië zijn sinds 1977 een echtpaar. “So what?” zal je misschien denken. Maar het verhaal wordt interessant als je weet dat ze toen al 4 jaar samen muziek maakten en samen optraden in clubs en concertzalen. Dat deden ze sindsdien met heel grote pauzemomenten onder het pseudoniem “Folding Mr. Lincoln”. De groepsnaam ontstond toevallig toen Nancy een biljetje van 5 dollar waar Abraham Lincoln op staat opvouwde om in haar portefeuille te stoppen. De songs die zo goed als allemaal door Harry worden geschreven vertrekken van een Americana-sound waar vleugjes country en folk worden aan toegevoegd. Als je weet dat ze al zo lang in de muziek actief zijn is het des te verbazender dat er nu pas een eerste cd van dit duo verschenen is met als titel “Within My Reach”. Voor de opnamen deden ze een beroep op bevriende muzikanten met wie ze hun optredens soms afwerken. Wat de 14 tracks op dit album betreft kunnen we vrij kort zijn: ze vertrekken allemaal van een verhaal dat op ware singer-songwriterwijze verteld wordt op akoestische folk- en countrymuziek. Hun muzikale voorbeelden noemen geeft je meteen een idee van het genre waarin ‘Folding Mr. Lincoln’ musiceert: John Prine, Shawn Colvin, Steve Earle, James Taylor, Jimmy LaFave en Ryan Adams. Harry Mestyanek speelt gitaar, mandoline en bouzouki, vrouwtje Nancy drumt en verzorgt alle overige percussie op het album en de andere vaste bandleden zijn Alicia Previn op viool, Jeffrey Joe Morin op gitaar en mondharmonica en David Ybarra op bas. We zouden je willen aanraden om zelf naar de songs te gaan luisteren op de CD-Baby site en willen graag aanbevelen om eventjes intensiever te luisteren naar de volgende liedjes: “It Happened Just The Other Day”, “Missing Her Pretty Green Eyes”, “Rain Down”, “Right Through That Door” en de titeltrack “Within My Reach”. (valsam)

JOANNE SHAW TAYLOR
WHITE SUGAR
Website Myspace Contact
Label: Ruf Records
VIDEO 1 VIDEO 2

Als je deze cd beluistert zonder het meekrijgen van enige achtergrondinformatie, dan zal er geen haar op je hoofd ook maar denken dat dit product afkomstig is van Groot Brittannië. En toch beste lezers, Joanne Shaw Taylor is een rasechte Britse jonge dame maar eentje uit het juiste hout gesneden. En niet alleen Thomas Ruff had al snel in de gaten welk talent deze blonde schone bezat maar ook Dave Stewart ( Eurythmics ), die regelmatig wat gaat jammen in de Britse kroegen. Zeker nog even vermelden dat Joanne toentertijd nog maar net 16 was. Ondertussen is er 5 jaar verstreken en heeft het talent nog wat meer kunnen en mogen rijpen. En het resultaat van dat rijpingsproces draait nu al enkele tijd mee in de cd-speler van mijn firmawagen en regelmatig gaat het volumeknopje wat meer richting plus. De jonge dame beweert beïnvloedt te zijn door o.a. SRV, Jimi Hendrix en Albert Collins, niet van de minsten en dat is duidelijk te horen in haar gitaarspel. Maar ook hoor ik hier en daar wat invloeden van de 3 King’s en dat geheel zorgt ervoor dat White Sugar een zeer gevarieerd schijfje is geworden. Geopend wordt er met de song ‘Going Home’, een songs die stuwt op een riff die je zo in Mississippi doet wanen. ‘Just Another Word’ begint dan weer met een lekkere basgroove welke overgenomen wordt door heerlijk gitaargetokkel van Joanne. Negen van de tien songs op deze CD zijn dan ook nog eens door deze jonge dame zelf neergepend. Enkel track nr drie ‘Bones’ is er eentje van uit de rasstal van The Hoax. Als deze dame werkelijk zoveel talent en noten in haar mars heeft dan ze hier op deze CD laat horen dan zal volgens mij het culturele centrum van Bierbeek op 4 april regelmatig op zijn fundamenten daveren. En voor wie dan de cd nog niet in huis heeft zal het drummen worden aan de cd stand want dit kleingoed gaat volgens mij de kans niet krijgen de toonbank te raken. Enkele songs waar ik al naar uit kijk op 4 april zijn ‘Just Another Word’, de lekker vettige slowblues ‘Time Has Come’ en ‘Watch ‘Em Burn’. En ik durf nu al te voorspellen dat zij die er niet bij zullen zijn op 4 april meer dan spijt gaan hebben. (Blueswalker)

MUSIKANTO
GHOST PAIN
Website Myspace Contact CD-Baby

Nadat hij gedurende iets meer dan drie jaar deel uitmaakte van het kwintet ‘Sleeper Car’ uit Chicago besloot de nu 25-jarige (Mike) Musikanto om het als soloartiest te gaan proberen. Hij zette zich naarstig aan het songschrijven en specialiseerde zich in het neerpennen van ballads en melodieuze popsongs. Zijn muziek vertoont invloeden van jazz, country, folk, pop en rock. Hij slaagt er op zijn debuutplaat “Ghost Pain” in om een sterk uiteenlopende pallet aan songs af te leveren. Zo swingen de aftrapper “Misty Morning” en het daaropvolgende “I Aint Your Rock” zeer aanstekelijk en ten dans uitnodigend. De Ryan Adams-lookalike popdeuntjes zijn behoorlijk verslavend en eens in je geheugen genesteld krijg je ze nog moeilijk uit het hoofd. In het akoestisch gebrachte “To See You One More Time” laat Musikanto horen dat hij over een mooie en aangename stem beschikt en dat hij veel aandacht pleegt te besteden aan de inhoud van de songteksten. De vergelijking met de ballades van Ryan Adams wordt helemaal gerechtvaardigd in de songs “Take It On Will”,“I Don’t Even Know About It” en “I’ll Hold You Back” waarin zijn stemgeluid zeer nauw aanleunt bij dat van deze beroemde ‘homme fatale’. Enkel bij de laatste song op dit album “I Know Something’s Going On” vinden wij dat zowel het nummer als zijn stem meer gelijkenissen vertoont met Hawksley Workman. Maar dat kan ook aan onze beroepsmisvorming liggen. De getalenteerde schare aan muzikanten die hij rond zich wist te verzamelen voor de opnamen van dit debuutalbum is duidelijk een extra versterking gebleken voor de algehele kwaliteit van deze cd. Musikanto schreef alle tien songs zelf en gaf dit album eveneens uit in eigen beheer. Dat zal meteen ook de laatste keer zo zijn geweest want we voorspellen dat er wel enkele labels zijn die deze getalenteerde muzikant graag in hun artiestenstal zullen willen opnemen. (valsam)

AYNSLEY LISTER
EQUILIBRIUM
Website Myspace
Info: Broere Promotion
Label: Manhaton Records
Distr.: Bertus VIDEO

Een paar maanden geleden werden we al getipt over deze cd, maar nu is hij bij Rootstime aangekomen en gelukkig maar, want wat is dit een mooie plaat. Aynsley Lister is een singer/songwriter woonachtig in Leicester, Engeland met de gitaar als handelsmerk en heeft zich door de jaren ook als begenadigd tekstschrijver ontwikkelt. Hij begon reeds gitaar te spelen op zijn achtste en startte tien jaar later zijn eigen bandje. Na nog wat bandjes versleten te hebben brengt hij in 1999 zijn eerste titelloze album uit, zijn debuut bij Ruf Records. Voor dit label bracht hij vervolgens tal van albums uit waaronder twee live-cd's. Platen waarop hij reeds zijn kunnen etaleerde en dat is tamelijk indrukwekkend. Aynsley Lister kenmerkt zich door een eigenzinnige stijl, soms die van singer-songwriter en soms die van bevlogen blues artiest. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat het doorbreken van Lister vrij lang op zich liet wachten. Na "Pilgrimage" uit 2005 speelde hij samen met labelgenoten Ian Parker en Erja Lyytinen in het collectief Blues Caravan, een initiatief van datzelfde Ruf label, op o.a. het Moulin Blues Festival in Ospel en Banana Peel te Ruiselede tot in 2007 het album "Upside Down" verscheen. Dit album was meer een ingetogen werk dan de explosieve gitaarsolo's die we van Lister gewoon waren. Daar waren heerlijke tracks op dit prachtschijfje te horen, songs allemaal geschreven met inhoudelijke, beklemmende teksten, waarin hij laat horen dat blues rock heden ten dage commercieel genoeg kan zijn. Ondanks hun jeugdige leeftijd waren Lister, Parker en Lyytinen het levende bewijs, dat door hun hartstocht voor de blues en betrokkenheid zij op de goede weg zijn, en samen met Lister’s laatste album "Upside Down", was dit voor deze Brit dan ook een kans om te groeien en om ervaringen op te doen, hetgeen we nu kunnen vaststellen bij het beluisteren van zijn nieuw album, "Equilibrium", dat na 10 volle Ruf jaren nu verscheen bij Manhaton Records. Wanneer Lister zijn gitaar aanraakt springen de vonken uit de speakers. Heerlijk bluesy gitaarspel dat herinnert aan de allergrootsten uit het verleden. Hoewel Lister met gemak een hele plaat zou kunnen vullen met ellenlange gitaarsolo's, is er op het nieuwe album "Equilibrium" geen plaats voor egotripperij. Lister verpakt zijn flitsende gitaarspel bij voorkeur in aanstekelijke songs met een kop en een staart. Songs met krachtige vocalen en naast een flinke portie blues vooral invloeden uit pop ("Soul" en "Superficial"), rock ("Time’s Up" en "Running Out On Me"), folk ("Early Morning Dew"), tot zelfs boogie in "Sugar Low". Er zit eigenlijk alles in: rockachtige popnummers, bluesrock en zelfs een mooi door dobro gedragen akoestische song, een verrassende cover van de Gnarls Barkley hit "Crazy". Slechts de enige cover op deze plaat want de rest zijn originals waarvan de arrangementen overal even spannend en geraffineerd zijn. En wat de cd vooral zo goed maakt is dat hij met een bijzonder gevarieerd repertoire toch een cd heeft weten te maken die een eenheid vormt. Lister manifesteert zich nog steeds als een briljant gitarist, maar hij is meer dan dat. We horen een gitarist die de pannen van het dak kan spelen, maar die ook de kunst van het weglaten beheerst en bovendien in vele stijlen uit de voeten kan. Blues doordrenkt met roots en rock en ... werkelijk fenomenaal gitaarwerk. Op de twaalf songs begeleidt hij zichzelf op gitaar, en zijn hoge stem klinkt met voldoende expressie om een hele cd in zijn ééntje te kunnen dragen. Lister bewijst dat er wel degelijk een commerciële markt is voor 'nieuwe' blues-rock artiesten die in zijn muziek duidelijk laveert tussen blues en melodieuze rock - the 21st century blues man!

HENRY CAPPS
DOWN ON THE OLD RIVER
Website Contact

“Down On The Old River” is een traditionele countryplaat van Henry Capps, een artiest uit Glendale, Californië die zijn kost verdient als liedjesschrijver, dichter en schrijver van toneelstukken. Het acht songs tellende schijfje is zijn debuut in de muziekwereld. Zijn zeer matuur klinkende baritonstem zingt vlekkeloos doorheen deze zelfgeschreven nummers en zijn akoestische gitaarbegeleiding klinkt ook heel professioneel. Alles lijkt zeer eenvoudig en ‘to the point’ te zijn. Toch ontdekt de luisteraar al snel het vakmanschap als songwriter dat deze man op dit album etaleert. De verhalen die in de liedjes verteld worden zijn gevarieerd maar steeds uit het leven gegrepen waardoor ze iedereen moeiteloos moeten kunnen aanspreken. In de titeltrack “Down On The Old River Road” bezingt Henry Cabbs het droevige verhaal van een fout gelopen liefde. Ook in de andere nummers zit er een duistere kant in de teksten verborgen. “I’ve Always Wanted To Be Him”, “Dim As Barlight” en “I Am An Old Flame” spreken haast voor zichzelf. Toch mogen we ook enkele eenvoudige liefdesliedjes aanhoren in “My Baby Rose”, “She Is Walking Through My Mind” en “When Love Comes Back For Me”. Helemaal aan het einde krijgen we een gesproken dankbetuiging met een reeks namen van mensen die aan het tot stand komen van deze cd hebben meegewerkt. Dat is toch wel hoogst uitzonderlijk om dit op de cd zelf te registreren, maar het is wel een originele manier om je luisteraars persoonlijk aan te spreken en te bedanken voor de aanschaf van de plaat. Muzikaal is alles op “Down On The Old River” zeer sober gehouden met enkel akoestische gitaar en heel even slide gitaar en bas, maar het amper 30 minuten durende schijfje zorgt er voor dat eventuele verveling veroorzaakt door eentonigheid kan uitblijven. (valsam)

MARKUS HTZ + THE JUST WOKE UPS
Website Myspace Contact

Vanuit het Zweedse Stockholm kregen we een promo-eptje toegestuurd door Markus Hultcrantz Hansson die onder het pseudoniem Markus Htz dit schijfje met vier Engelstalige songs heeft opgenomen onder de titel “Markus Htz + The Just Woke Ups”. Normaal gezien treedt hij enkel in Zweden op met liedjes in de Zweedse taal gezongen. Het hoeft dus niet te verwonderen dat we tot op heden nog nooit van deze muzikant gehoord hadden. Maar het dient eerlijkheidshalve gezegd te worden dat hij ons behoorlijk fijntjes wist te verrassen met dit mooie schijfje waarop een staalkaart van zijn kunnen werd geregistreerd. De eerste song is een ballade die “Wishful Thinking” heet, een bij country aanleunend melodietje in de stijl van Ryan Adams of die andere Scandinaviër Christian Kjellvander. De song “Papa” is een swingende en grappige song met handclaps, een brassbandsound en vlot meezingwerk. “Thoughts” wordt op laid back wijze gezongen met akoestische gitaar, wat percussie en zachte blazers. Voor de opnamen kreeg hij hulp van enkele Zweedse vrienden waaronder drummer Jesper Jonsson, gitarist Carl Smith en vriendin-zangeres Chrisse Thinsz die op zeer mooie wijze in duetvorm meezingt op de cd-afsluiter “Yours”. Ons heeft Markus Htz alvast nieuwsgierig gemaakt naar meer werk dat we hopelijk binnenkort op een full-cd mogen beluisteren. (valsam)