Untitled Document

Begin september 2008 dook Rob Lutes in de Gambling Mule Studio te Montreal om samen met instrumentalist David Goodrich, tevens producer, in alle beslotenheid aan de opname van twaalf nieuwe songs te werken. Het creatief proces kon beginnen. De Canadees is namelijk een geïnspireerde songwriter die evenzeer belang hecht aan de songteksten als aan de muziek. Deze zijn associatief dichterlijk en schilderen niet zozeer silhouetten als wel de dromen en gevoelens van figuren, meestal verloren in een kosmopolitische wereld. Deze ‘Truth & Fiction’ is zijn vierde album en op één cover na zijn alle songs ontsproten aan zijn lyrische pen en filosofische geest. Alleen Warren Zevon’s ‘Mutineer’ vond een plekje tussen zijn songs en gaat er qua gedachtestroom harmonisch in op. De thema’s van ontsnapping, zoektocht naar liefde en de vermoeienissen van het leven spoken doorheen de bluesy songs. ‘If The Blues Don’t Shake You’ is een mijmerend pareltje dat onder de huid kruipt en daar blijft natrillen. Rob zingt het met schorre stem en heel veel gevoel. Vaak zingt Annabelle Chvostek mee op de achtergrond en geeft het verlangen fijnevrouwelijke weerklank. Als sideman Rob MacDonald naar zijn Resophonic Gitaar grijpt laat hij zoals in ‘The Only Soul’ de blues ‘feeling’ uitdijen. Bassist Morgan Moore verleidt hier en daar met zwoele jazzritmes. Alle twaalf songs leunen aan bij folk/americana of volgen het bluesparcours waar Kelly Joe Phelps, John Gorka of Michael Jerome Browne hun afdruk nalieten. Zij plaatsen zich in de bluestraditie met originele songs zonder zich tot de blues te beperken. Soms doet Lutes’ stem aan die van Grayson Capps denken, maar Rob houdt zijn songs introverter en minder rockend. Zo glijdt het sublieme ‘Down To You’ als een ballade op de grens tussen licht en schaduw, alle geheimen verborgen in ‘the soul of a man’. Bruce Springsteen zou het niet beter kunnen. Af en toe verrast de zanger met countrytoetsen wanneer mandoline, viool of banjo zich speels bij de gitaren voegen. Wanneer ‘Marie’ de deur achter zich dichttrekt met slechts boek en parfum in haar tas, dan begeleidt Olivier Demers’ viool de deerne langs haar vluchtweg. Rob Lutes varieert met zijn Blueberry gitaar van intimistisch naar ragtimezwier en vindt steeds de juiste instrumentele bedding voor zijn bevreemdende levensschetsjes. En als hij citeert ‘dat mensen met Kerstmis zoveel overbodige geschenkjes kopen omdat zij niet weten hoe hun liefde in woorden te gieten’, Rob Lutes vond wèl de manier om zijn empathie en liefde in zijn lyrics te uiten. In 2003 nomineerde de Toronto Blues Society hem nog als de ‘Songwriter Of The Year’ en in de Top Tien in Canada staat Rob Lutes vaak bovenaan. Ook in Europa breekt hij meer en meer door. Als hij naar België komt zal het niet lang duren of zijn faam breidt zich uit als een lopend vuurtje. In afwachting kan je met dit ‘Truth & Fiction’ geschenkje toch al warmte geven of ontvangen.
Marcie

Deze plaat heeft iets van een sprookje. Kelly Mulhollan en Donna Stjerna van Still On The Hill wonen in de Ozark heuvels in Arkansas en houden er de muzikale traditie levend. Op Ozark vertellen ze de verhalen van wonderbaarlijke figuren die zich in de naburige heuvels schuilhouden en dat levert een prachtige collectie songs op in de beste folktraditie. Kelly tokkelt op alles waar snaren aan zitten (banjo, gitaar, mandoline, bas) en Donna fiddlet. Beiden zijn exquise muzikanten. Ozark is een folk-bluegrass plaat die zich moeiteloos staande houdt naast het werk van vaste waarden als Allison Krauss of de Watson family. Kelly en Donna zijn instrumentenmensen en een goed deel van de songs gaan dan ook over lokale instrumentenbouwers. Zoals Ed Stiffley die op instructie van hogerhand instrumenten bouwde en die weggaf aan kinderen uit de buurt (Take Me To The Other Side), of Denton Boze, de lokale vioolbouwer (Ode To Mr. Boze), of nog Violet Hensley die op aanraden van haar moeder steeds een ratel van een ratelslang in haar vioolkist bewaart (Devil Snake) – de viool is namelijk, dixit maman, des duivels en de ratel moet de duivel toch enigszins op afstand houden... euh, niks te maren... De Ozark people hebben het niet zo begrepen op ‘de vooruitgang’. Ene Coin Harvey ging daar nogal ver in: in de Balad of Coin Harvey vernemen we hoe hij begin vorige eeuw plannen had om een piramide te bouwen en daar een boek in te metselen met zijn raadgevingen voor de komende generaties... Straffe verhalen genoeg. Maar het mooist vinden wij Mug Tree Lady, het verhaal van Clara Byler. In haar tuin staat een boom met daaraan meer dan vijfhonderd koppen (mugs) genageld. Clara’s zoon is overleden aan AIDS en ze heeft die koppen overgehouden aan al de gesprekken die ze in die periode had... Ozark van Still On The Hill is een uitstekende en authentieke folk-bluegrass plaat. Als u bovendien weet dat de opbrengst van de plaat ten dele gebruikt wordt om muziekintrumenten te kopen voor kinderen die zich geen wii kunnen veroorloven, dan weet u wat u te doen staat!
Duke J

Twee jaar geleden was hun terecht spraakmakende debuut één van de cd's die ons gedurende een heel lange tijd het meeste luisterplezier bezorgde. Terecht, want met deze ijzersterke eersteling plaatsten zij zich met één klap in de eredivisie van de rootsmuziek, niet alleen in Nederland, maar zelfs veel Amerikaanse collega’s lieten ze daarbij het nazien. Hun Americana muziek met Southern roots brachten zij op "All In Store" met zo'n vakkennis en verve dat zij het voor deze "Southern Belles", de langverwachte opvolger, niet makkelijk zullen krijgen om die prestatie te evenaren, laat staan te overtreffen. Maar voor Richard (Van Bergen) en Jack (Hustinx) was dat natuurlijk dé uitdaging en ze wisten dat ze niets aan het toeval mochten overlaten. Ze speelden gedurende de laatste twee jaren zo veel mogelijk live en dat wierp zijn vruchten af. Ze klinken hechter dan ooit. Hun sound werd lichtjes agressiever en rockender dan vroeger, maar ze bleven hun Zuiderse Americana geluid trouw. Er is wat extra plaats gemaakt voor gospel, maar de sound die we op "All In Store" kregen is er terug, wees gerust. Die hemelse slide van Richard, die me bij bijna elke noot kippenvel weet te bezorgen, is er net als voorheen, net als Jack's voorliefde voor de straight ahead rockin' rhythms van Dave Edmunds en Kim Wilson en de songschrijvers kwaliteiten van beide heren. Voeg daarbij de vocale sterkte van deze tandem en je weet dat de dertien nieuwe songs die ze hier brengen, weer juweeltjes zijn geworden. De cd opent sterk met het gospelgeïnspireerde "Guide Me Lord", een song met een "hook" als een walvisharpoen, je zingt 'm de ganse dag als je 'm eens gehoord hebt. En dan is er nog die slide, Ry Cooder waardig. Klasse! De New Orleans grooves in "Chance For Romance" waarbij de ritme tandem van de jonge Hustinx (Jack's zoon Nicky) en Dick Wagensveld sterk bezig zijn, is een waardig tribute voor de Meters. "Best Days In Your Life" een song die Jack twee jaar geleden startte naar aanleiding van de problemen van een vriend, en die onlangs pas beëindigd werd nadat hij bijna exact dezelfde weg bleek te zijn gegaan, maar die hoop als gouden leiddraad heeft. "Better Believe" dan, een echte "worksong", Alan Lomax style, met hedendaagse tekst en een gospelsausje. Mooi gebracht, je kunt de ketens en hamers zo horen en de bewakers van de Chain gang kijken je zo te zeggen op de vingers. Bevrijdende, simpele recht voor de raapse rock dan na al die kommer en kwel, in “Ain’t Nobody”. Dave Edmunds meets Kim Wilson, rock on! "So Many Tears" volgt, een prachtsong, deze bluesy ballade over stil, verborgen verdriet…. If you have to cry, just cry! De rusteloosheid van menig muzikant, mooi beschreven door Jack in "Waiting For A Train" met de mooie mondharmonica van vijfde Twin: Gait Klein Kromhof, de stille kracht, een meester van het weglaten. Gait speelt ook een hoofdrol in "Love Is My Religion" een korte spontane en verstilde song, straight from the Delta. Niet gepland, impulsief, maar gelukkig toch op de cd terecht gekomen. Nog wat no nonsens rock daarna met "Every Little Once In A While", neen, geen song van rocker Jack, maar van Richard… surprise! Het sfeervolle "Take You All The Way" en vooral die typische Shiner song "Love Can Be Undone", een song over liefde die het allemaal zegt met weinig woorden, gezongen en geschreven door Jack, met een heerlijk accordeonnetje door Roel Spanjers. "Nothing In This World" heeft iets Thunderbirds achtigs, vooral in de intro, pure fun! In de afsluiter "Be Ready" proberen de heren wat gospel, een New Orleans street parade en Django Reinhardt in een hoedje te stoppen en het is ze nog gelukt ook, want wat er even later bovenkomt is een mooie natuurlijke mix geworden. Onnodig te zeggen dat we deze "Southern Belles" die lichtjes rauwer klinkt dan zijn voorganger zonder meer al op hetzelfde trapje zetten dan "All In Store", en na wat beluisteringen waarschijnlijk vlug nog ééntje hoger. De hoes met foto van de Amerikaanse topfotograaf Henry Horenstein uit zijn “Roadhouse” series is zeer toepasselijk, en natuurlijk zijn we hier ook zeer vereerd dat voor de binnenhoes gekozen werd voor werk van onze "huisfotograaf" Yvo Zels. Zijn foto vertoeft in goed gezelschap!
(RON)

Gerald "Stickman" Marshall is soulartiest uit het noorden van Florida die ons een mini cd toestuurde met zes songs die hij onder de groepsnaam "Sticks en Stones" op zijn eigen Mars label uitbracht. Opgegroeid midden de muziek, met een vader die tenor saxofonist was en moeder een gospelzangeres, wist Stickman al gauw ook zijn weg naar het podium te vinden, en zijn optredens zijn naar verluid zo vol energie en afwisseling. Zijn warme expressieve soulstem en pompende baslijnen geven die sfeervolle soulsongs de unieke uitstraling van de vroegere hoogdagen van de soul, een sfeer die doet herinneren aan muziek zoals we die kennen van de bekende labels van vroeger als Malaco, maar ook modernere funk en bluesinvloeden zijn in zijn songs verwerkt, zoals vooral in de opener en ook de twee laatste songs op deze cd "Cosmic Blues" en " Funked Up" die wat van langzame Parliament songs weg hebben. Midden jaren zeventig werkte Gerald ook even samen met George Clinton, en voordien met de Coasters en de Platters en voor Ace records en Malico studios. Maar de helft van de zes songs zijn zoals ik al zei, zijn echte, puur klinkende soulsongs die zijn expressieve stem doen schitteren, songs voorzien van knappe blazerpartijen en Stickman's uitstekende baspartijen. Hopelijk bevat de volgende release wat meer materiaal, want na zes van deze songs zit je nog wat op je honger. (RON)

Judy Collins is een zangeres die in haar carrière alle mogelijke behaalbare prijzen al in haar kast heeft kunnen bijzetten. Maar ze is ook de dynamische eigenares van een zeer actief platenlabel ‘Wildflower Records’ dat een forum wil bieden aan jong talent in de muziekwereld, vooral dan aan jonge singer-songwriters. De uit Virginia, Nashville afkomstige Wes Charlton is een artiest die aan al deze criteria voldoet. Vandaar dat hij zijn album “World On Fire”- de opvolger voor zijn debuutplaat “American Bittersweet” - bij dat label heeft mogen opnemen en zijn talenten als tekstschrijver en componist ten volle tot uiting kan laten komen. Ondanks zijn nog erg jonge leeftijd van 24 jaar is hij een songwriter die op overtuigende wijze teksten over de dingen des levens kan brengen. Vergelijkingen met duiveltje-doe-al en ‘homme fatale’ Ryan Adams zijn dan ook niet helemaal onterecht. Andere referenties in de pers naar Neil Young en naar Tom Waits kunnen wij echter niet helemaal onderschrijven. Qua muziekstijl kan je Wes Charlton best onderbrengen in de klasse Americana met een behoorlijk groot vleugje hedendaagse pop toegevoegd. De song “Daytime Blues” waarmee het album van start gaat is een emotioneel gezongen ballade waarin de wat hese zangstijl me doet denken aan Chris Eckman van ‘The Walkabouts’. Vervolgens wordt het kastje met typische rocksongs opengetrokken en mogen we meeswingen op “Still Here” waarin Wes Charlton aangeeft dat hij maar met moeite de controle over zijn leven weet te behouden, een thema dat ook later nog eens terugkomt in de door violen gedragen ballad “Red Eyes, Blue Lights”. Soms zit het leven natuurlijk ook behoorlijk tegen maar gelukkig maar leidt dat ook vaak tot heel mooie songs. Zo is het verdriet dat gereflecteerd wordt in het nummer “The Wait” geïnspireerd op moeilijke omstandigheden die in het dagelijkse leven gecreëerd werd. In de laatste song op deze plaat “Change Will Come” klaagt hij op eigen wijze aan dat zo weinigen er maar in slagen om zich vrij te maken uit het gedwongen, krampachtige leven van alledag. Gelukkig is er tussendoor ook nog ruimte voor onvervalste rock’n’roll zoals in “Jenny X-17” en “TV Girl”. De door banjoklanken gedragen songs “Black Alice” en “Before I Die” tonen aan dat Wes Charlton van diverse markten thuis is en zich in die verschillende genres heel beslagen voelt. Zeer intiem wordt het in de enkel op akoestische gitaar gebrachte song “Southern Comfort”. “World On Fire” is alvast een veelbelovend album van deze jonge muzikant. We zijn nu al benieuwd naar de opvolger.
(valsam)

Of het nu de oprechte rauwheid van blues is, het zachte van bluegrass of het zeemzoete van traditionele country, Megan Monroe's stem kan het allemaal perfect brengen. Zij kan zowel honingzoet klinken in een countrysong als even later met een rauwer randje in een wat bluesy getint nummer. Reeds vanaf haar prille jeugd, op haar achtste schreef ze reeds songs en zelfs toneelstukjes. Ze was een kind met haar hoofd in de wolken en stof in haar haren, zoals ze zichzelf beschrijft. Ondertussen is ze nog maar 25, maar dit is reeds haar tweede cd. Drie jaar geleden werd er voor haar debuut "Married To The Melody" reeds vergelijkingen gemaakt met namen als Shelby Lynn en Shania Twain. Het feit dat ze met groot gemak songs schrijft komt doordat ze gedurende haar jeugd opgroeide in de heuvels van Cascade in Sultan, Washington en nooit tv keek. Ze bracht haar tijd door in de natuur, met paardrijden en dagdromen. "Ik was een kind dat in mijn eigen fantasie leefde en mijn ouders moedigden dat aan, daardoor ben ik een creatief persoon geworden" zegt ze. Dat dit geen ijdele woorden zijn bewees ze door niet alleen muziek te maken en te schrijven, maar ook te acteren, te schilderen, fotomodel te worden en covers voor boeken te ontwerpen. Ze woonde een tijdje in L.A maar woont nu in het Belmont district in Nashville. Op deze cd staan 12 eigen geschreven songs met medewerking van de bekende Brian Oaks, waaronder het up-temo “Leaving Memphis”, een knappe song met een mooie fiddlepartij van Tim Crouch. Het triest klinkende "Nothing Is Easy" vertelt het verhaal van hoe mis de dingen kunnen gaan als er geen liefde meer is. Haar mooie stem, ondersteund door mandoline en steel gitaar en de prachtig vertellende tekst maken van deze "One More Broken String". Ook het poëtische, wat bluesy klinkende "Pennies In The Ocean" heeft de kracht om een echte radio song te zijn, deze song vertelt het verhaal van het gevecht om erkenning in de harde muziekwereld. "Angel On Fire" is pure Nashville country, terwijl "Shameless Fool" wat meer Americana trekjes vertoont. Toch is het overgrote deel van de songs op deze cd erg country getint, zonder echter dat stereotype wat dat genre kenmerkt. De eerste muziek die ze via haar vaders platencollectie te horen kreeg was dan ook de echte country van Vince Gill, Amy Gant en Glenn Campbell, maar later ontdekte ze Bonnie Raitt, Jewel en Tori Amos en deze invloeden kan je allemaal terugvinden in haar modern klinkende country mix. "Belle Meade" is daar een mooi voorbeeld van, net als de afsluiter, het wat dromerige "Lonely Tonight". Met de goed gebrachte, knappe mix van country en Americana van Megan Munroe zal men vanaf nu terdege rekening moeten houden. Met haar looks, maar vooral haar aparte emotievolle stem en haar sterke verhalende teksten vraagt ze immers om de erkenning die ze vanaf nu terecht verdient.
(RON)

Hij komt uit Vancouver, Canada, was reeds bekend als producer, waarvoor hij ook dit jaar de Western Canadian Music Awards prijs won als "producer of the year", en maakte zomaar twee cd's tegelijkertijd dit jaar. Van productief gesproken. "Waiting For The Lights To Come Up" die eerder dit jaar verscheen was reeds zijn derde songwriterplaat, maar dit is iets compleet anders. Steve greep de kans om pedal steel te leren spelen bij één van de beste pedal steel spelers die er op deze aardkloot rondlopen, namelijk Greg Leisz. Hij blijkt een uitstekend leerling te zijn geweest, want het resultaat is ronduit schitterend. Een instrumentale cd, Americana op zijn best, helemaal opgebouwd rondom de pedal steel, en boordevol afwisseling. Al kan voor sommigen dit instrument eerder saai lijken, toch is dit helemaal niet het geval, Steve gebruik de pedal met zoveel afwisseling en inventiviteit dat het een boeiende release is geworden, die je aandacht vasthoudt van de eerste tot de laatste minuut. Van country tot bluesy dingen en als soundscape op zichzelf, song na song zijn het kleine juweeltjes. Steve hanteert naast de pedal natuurlijk ook nog allerhande andere gitaren, ukelele, banjo, mandoline en noem maar op. Bijgestaan door een prima band levert dit een prima plaat op, een "soundtrack" waar ik nog lang ga van genieten, en waarvan nummers als "Caballero's Dream" en "No One Goes To The Park When It Rains" een paar hoogtepunten zijn. Als hij nu eens net het tegenovergestelde deed wat Gurf Morlix onlangs deed met zijn "Boneyard", en er wat stemmen aan toevoegde, het zou waarschijnlijk nog mooier zijn en weer compleet anders.
(RON)

Al bijna vijftien jaar timmert de Texaanse Nathan Hamilton aan de harde weg van het singer-songwriterbestaan om in het spoor van zijn idolen en staatsgenoten Townes Van Zandt, Steve Earl of James McMurtry te treden. Zij die hem ooit live aan het werk zagen, met of zonder zijn begeleidingsband No Deal, zullen we niet meer moeten overtuigen van de kwaliteiten van deze muzikale duizendpoot. Zijn eerste country-folk album “Tuscola” verscheen in 1999 en het jaar daarop ging hij aan de haal met de prestigieuze “Kerriville New Folk Award”, die hem in dezelfde eregalerij plaatste als Lyle Lovett en Steve Earl. Erkenning alom en er volgden nog twee albums en een live-cd, waarin de klemtoon nog steeds op zijn singer-songwriterkwaliteiten liggen, met sterke, verhalende teksten, maar de sound meer en meer verschoof naar een stevige mix van roots-rock en americana, zoals hij de nummers uitvoerde tijdens zijn liveshow. Hoogtepunt hiervan was zijn voorlaatste album “Six Black Birds”, waar, bij momenten, de duelerende gitaren de leien van het dak lieten daveren in ware Drive By Truckers-stijl. Met zijn vijfde album “Receive” had hij echter zin om het opnieuw wat rustiger aan te doen, speelde al de instrumenten eigenhandig in, ontwierp de tekening van het cd-hoesje en kreeg enkel de hulp aangeboden van producer Craig Ross, die we kennen van Patti Griffin en Shearwater. Het resultaat mag er wezen en levert zeven pareltjes van songs af, aan elkaar geregen door fragmenten uit een oude, krassende korte golf radio, die elk een verschillende stemming oproepen. De rustige, bluesy opener “Undone” baadt in een voortkabbelende J.J. Cale sfeer, gefundeerd door een sterke story in de stijl van Guy Clarck. Het gevoelige pianospel in “Cinders” doet je samen met zijn warme, verhalende stem verlangen naar een knisperend haardvuur waar je samen de warmte met je geliefde kan delen en roept dezelfde intimiteit op die een Tom Waits in zijn songs kan leggen. Een zekere teleurstelling in “Change” wordt nog sterker geaccentueerd door het trieste geluid van een cello en wijds klinkende pedalsteel en straalt, zoals in “Lifted”, dezelfde geborgenheid uit als een gevoelige Lou Reed, die ook de kunst verstaat van subtiel de juiste instrumenten, in een simpele uitvoering, op de juiste plaats te zetten. Enig nummer dat rockend uit de band springt met een vuil klinkende Stooges gitaar op een houthakkersbeat is het titelnummer “Receive”. Nathan Hamilton heeft echter niet veel nodig om ons tot in het diepste van onze ziel te raken. Gewapend met een sterke tekst, een micro en een akoestische gitaar houdt hij ons in ware folktraditie een spiegel voor in “Weary World” die ons het trieste beeld toont van een wereld die op hol is geslagen en enkel kan gered worden door liefde. Het zal moeilijk worden om in deze liefde- en vredevolle kerstperiode een betere boodschap te vinden. Laat daarom deze wijze woorden van Nathan Hamilton met Kerstmis door je woonkamer klinken : “Let the light of love shine down upon us”.
Blowfish

Folk en countrysongs live vanuit Berlijn, Duitsland. Deze eerder ongebruikelijke combinatie van muziekstijl en land zou je niet verwachten maar toch is het dat wat zangeres en songschrijfster K.C. McKanzie ons voorschotelt op haar album “Hammer & Nails”. Dit is reeds de derde full-cd die de ambitieuze artieste bij mekaar getimmerd heeft na “Weird Tunes From A Wild Mind” uit 2004 en “The Widow Tries To Hide” uit 2006. K.C. brengt haar liedjes meestal op gitaar of banjo en wordt op het podium meestal vergezeld door standupbassist en partner Joe “Budi” Budinsky. In de dertien eerder korte liedjes op de nieuwe plaat valt op hoe ze zich bij de essentie van songschrijven houden via een subtiele mix van ritme, melodie en verhaal. Het geheel klinkt als ontstaan in de sixties of seventies in typische folksongs als “Summers’ Blue”, “Pretty Horse” en de titeltrack “Hammer & Nails”. Tot onze verbazing schakelt het album na enkele songs echter over naar minimalistisch gezongen duistere maar intieme, melancholische folknummers die op haast akoestische wijze gebracht worden. Tussen dit soort liedjes vinden we toch ook enkele pareltjes terug zoals “Wide Awake”, “You Deserve”, “Pretty Little Thing”, “I Remember You” en “That’s All I Am”. Het op één na langste liedje op deze cd is “See, How You’ve Mastered Me” dat weemoedig en doorleefd gebracht wordt en halverwege enkele keren via ritmeversnellingen toch tot een boeiend geheel wordt omgebogen. Maar het is de enige song die over de vijf minutengrens heengaat die ons het meest heeft weten te boeien: “Razorblade” is knap nummer, gezongen door KC. McKanzie en de muzikale omlijsting met banjo, accordeon, cello, drums, gitaar en afsluitende viool zorgt er voor dat dit ook meteen het meest muzikale liedje op “Hammer & Nails” is geworden. De cd is een aanrader als achtergrondmuziek bij een avondje in het schemerlicht.
(valsam)

Jan 6 2009 Café Stiels w/Rik van den Bosch Haarlem (NL)
Jan 8 2009 Bare Bones Cafe w/Rik van den Bosch Alkmaar (NL)
Jan 9 2009 Oranje Koffiehuis w/Rik van den Bosch Arnhem (NL)
Jan 10 2009 Radio Girl w/Rik van den Bosch Winschoten (NL)
Jan 11 2009 Kasteel w/Rik van den Bosch Woerden (NL)
Jan 13 2009 De Rode Pimpernel w/Rik van den Bosch Den Bosch (NL)
Jan 14 2009 Live In Your Living Room w/Rik van den Bosch Brussels (BE)
Jan 15 2009 Dada w/Rik van den Bosch Brussels (BE)
Jan 16 2009 Etcetera w/Rik van den Bosch Brussels (BE)
Jan 17 2009 De Groene Zwaan w/Rik van den Bosch De Rijp (NL)
Jan 18 2009 De Barg w/Rik van den Bosch Boskoop (NL)
Jan 19 2009 Paradiso w/Rik van den Bosch Amsterdam (NL)
Jan 20 2009 Huis aan de Werf w/Rik van den Bosch Utrecht
Jan 21 2009 Theater Borra w/ The Understate Men Amersfort (NL)
Jan 22 2009 De Bunker w/Rik van den Bosch Gemert (NL)
Jan 23 2009 IJsselstein,IJ-tunes w/Rik van den Bosch IJsselstein/Utrecht (NL)
Jan 24 2009 Spin CD Middelburg (NL)

Liefhebbers van met name Texaanse rootsmuziek zullen de naam van Morlix regelmatig tegen zijn gekomen, aangezien hij zijn bekendheid verwierf aan de zijde van onder andere Ray Wylie Hubbard, Robert Earl Keen, Jimmy Lafave, Warren Zevon, Michael Penn, Slaid Cleaves en vooral Lucinda Williams. Morlix stond jarenlang bekend als vaste begeleider en producer van Lucinda Williams. In de aanloop tot Williams' succesvolle album "Car Wheels on a Gravel Road" liepen de spanningen tussen Morlix en Williams zo hoog op dat hij haar voorgoed de rug toe keerde. In Slaid Cleaves vond hij een nieuw talent waar hij zijn kwaliteiten op kan botvieren: Morlix produceerde Cleaves prachtige album "Broke Down". Morlix heeft dus al aardig zijn sporen nagelaten, maar hij speelde ook mee op cd's van Buddy Miller en op het pas verschenen album "The Phenomenal" van Ruthie Foster. En nu na zijn vorige cd's "Toad Of Titicaca", "Fishin' In The Muddy" en "Cut 'n' Shoot" heeft hij weer tijd gevonden voor een solo-cd. Rootsmuziek, diepgeworteld in de Texaanse traditie van blues, rock en country, zoals een Calvin Russell, Buddy Miller of een Butch Hancock die ook maken, dit vinden we terug in de elf nummers op "Diamonds To Dust" (2007) . Nummers, waarin Morlix zich laat begeleiden door onder andere Patti Griffin (backing vocals), drummer Rick Richards en harmonicaspeler Ray Bonneville, terwijl Morlix alle snaarinstrumenten voor zijn rekening neemt. Er wordt zonder al te veel pretenties gespeeld, maar het resultaat mag er zijn. Velen die Morlix kennen van zijn vorige platen, zullen bij het beluisteren van deze "Diamonds To Dust" wel even verrast zijn. Onze Texaan zal wel met de dag doorleefder geworden zijn, maar zie: Morlix wandelt nog altijd aan de goede kant van de groene zoden, en levert zowaar een geheel nieuw album af met, het moet gezegd, prima nummers. Morlix verloor de afgelopen jaren een aantal dierbare vrienden en dat heeft zijn weerslag gehad op deze donkere "Diamonds To Dust", die nadrukkelijk in de countryblues geworteld is. De rauwe stem van Morlix is breekbaar als altijd, hetgeen zeker in de vele ingetogen nummers uitstekend uitpakt, zoals in het prachtige "Blanket", een samen met Patty Griffin gezongen nummer als eerbetoon aan Warren Zevon en Chris Slemmer, een zeer indrukwekkend nummer! De openingstrack "Killing Time in Texas", een-vertrek-uit-de-stad-nu-het-nog-kan ballade zet meteen de toon van het album. Buiten deze buitengewoon ingetogen ballads zijn halfweg de plaat ook memorabele momenten te vinden in de meer ruwe rocksongs als Dylan's "With God On Our Side" en "I’ve got a Passion", waardoor de plaat even wat steviger wordt, maar daarna wordt al even snel weer gas terug genomen. Opvallend is de keuze van de enige cover, een tijdloze song die het zelfs al was toen Dylan deze 44 jaar geleden schreef. Maar dat Morlix zelf het songschrijven niet verleerd is, bewijzen zeker de tien andere originals. Een melancholisch meesterwerkje.

Gurf Morlix voorstellen is in feite overbodig, hij was lange tijd begeleider en producer van Lucinda Williams, maar na elf jaar met haar te hebben samengewerkt kreeg hij echter wat problemen met haar en keerde haar de rug toe. De carrière van Slaid Cleaves werd daarna zijn hoofd bekommernis, maar hij werkte onder meer ook met namen als Warren Zevon, Mary Gauthier, Tom Russell, Jimmy Lafave, Steve Earle en tientallen anderen uit de Americana scène. Hij leeft een beetje als een kluizenaar in zijn studio in Austin, the Rootball studios (bijnaam the Boneyard), terwijl hij het ene meesterwerkje na het andere uit zijn mouw schudt. Zelf heeft hij reeds vier cd's gemaakt voorheen: "Toad Of Titicaca", "Fishin' In The Muddy", en "Cut 'n Shoot en Diamonds To Dust". Als je de hoes van zijn nieuwste "Birth To Boneyard" bekijkt, merk je dadelijk een eigenaardigheidje, de hoes van zijn vorige (meester)werk "Diamonds To Dust" is een uitvergroting van een gedeelte van de hoes van deze nieuwe cd. Dit geeft al dadelijk aan dat de twee iets gemeenschappelijk hebben. Inderdaad: "Birth To Boneyard" is "Diamonds To Dust", ontdaan van de vocals en daarna voorzien van extra elementen zoals slide solo's, gezangen van monniken, en andere soundscapes, om zo een rustgevende instrumentale cd te bekomen, een soort van soundtrack. Deze twee cd's vullen elkaar daardoor mooi aan. Een goedkope oplossing om zonder veel inspanning zijn volgende cd op de markt te brengen? Helemaal niet, want de nieuwe is zo goed als klaar, met allemaal nieuwe songs, ze verschijnt nog voor de lente van 2009. Het gaat hier dus om een extraatje en zoals we van Gurf gewoon zijn, is het kwalitatief hoogstaand. De songs op "Diamonds To Dust" waren nogal donker en vooral bezig met de dood en sterven, met als hoogtepunt "Blanket", een song over het waardige heengaan van Warren Zevon. Deze "Birth to Boneyard" kan je daartegen zien als een wedergeboorte, want deze instrumentals brengen terug licht na die donkerte, als een vurige feniks die zich uit het as van "Diamonds To Dust" verheft.
(RON)